tannertan36
PR's Tumblrdome
AnasAbdin
Lint Roller? I Barely Know Her
One Nice Bug Per Day
trying on a metaphor
Origami Around
Love Begins
will byers stan first human second
ojovivo
occasionally subtle
#extradirty
JBB: An Artblog!
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
pixel skylines
sheepfilms
wallacepolsom
Claire Keane
Andulka
DEAR READER
seen from United Kingdom
seen from Japan
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Singapore
seen from Spain
seen from United States
seen from Germany
@tekstshop
Hond ontdekt grot uit de oudheid.
Hond ontdekt grot uit de oudheid.
12 september 1940 — Een Franse tiener nam op deze dag zijn hond mee voor een wandeling – een eenvoudige alledaagse gebeurtenis, maar het zou leiden tot een van de meest verbluffende archeologische ontdekkingen aller tijden. Marcel Ravidat, een 18-jarige leerling-garagemonteur, nam zijn hond, Robot, mee naar de heuvels in de buurt van zijn huis in Montignac in de Dordogne in het zuidwesten van…
View On WordPress
Irene Joliot-Curie
Natuurkundige en scheikundige. Nationaliteit: Frans. Irene Joliot-Curie Irene Joliot-Curie, de dochter van Marie en Pierre Curie, werd zelf een eminente chemicus. In 1935 ontving ze samen met haar man Frédéric Joliot-Curie de Nobelprijs voor Scheikunde voor de ontdekking van kunstmatige radioactiviteit. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende Joliot-Curie met haar beroemde moeder, Marie Curie,…
View On WordPress
Jesse Owens
Volledige naam: James Cleveland “Jesse” Owens Atletiekatleet. Jesse Owens wordt beschouwd als de grootste en beroemdste atleet in de atletiekgeschiedenis. In minder dan een uur op de Big Ten-racewedstrijd van 1935 in Ann Arbor, Michigan, vestigde Owens drie wereldrecords en evenaarde hij een ander in wat wordt genoemd “de beste 45 minuten ooit in de sport”. Hij is nooit geëvenaard. Owens won…
View On WordPress
Tolstoj's ongewone zin en gewone onzin.
Tolstoj’s ongewone zin en gewone onzin.
Aleksey Kivshenko, aquarelillustratie van Alexander I en Napoleon die elkaar ontmoeten in Tilsit in Leo Tolstoy’s Oorlog en Vrede, 1893. Publiek domein, via Wikimedia Commons. Er waren eens vijf mensen met een uitgesproken mening uitgenodigd om een oude boom te bekijken en hun mening te geven. De eerste zei: “Ik ben een persoon met een groot plaatje. Op het eerste gezicht kan ik zeggen dat…
View On WordPress
DH Lawrence
Beroep: dichter en romanschrijver Nationaliteit: Engels Auteur van Sons and Lovers, The Rainbow, Women in Love en Lady Chatterley’s Lover Geboren: 11 september 1885 Geboorteplaats: Eastwood, Nottinghamshire, Engeland Overleden: 2 maart 1930 (44 jaar) Doodsoorzaak: Tuberculose “Men moet leren lief te hebben en veel lijden te doorstaan om het te bereiken, en de reis is altijd naar de…
View On WordPress
Oversteek van de Mara met een sprong.
Oversteek van de Mara met een sprong.
Gnoes steken de Mara-rivier over in de noordelijke Serengeti. Geduldig wachten heeft zijn vruchten afgeworpen met een van de meest memorabele overtochten afgelopen augustus. Bij een enigszins diffuse zon en stofwolken die ochtend, zorgde een dramatische jonge gnoe-sprong voor een sfeer die bijna leek op een schilderij uit de Nederlandse Gouden Eeuw. Fotodetail Datum gemaakt: 08.2019 – Datum…
View On WordPress
J-H Fragonard: Psyche toont haar zussen haar geschenken van Cupido (1753) Klassieke mythologie en geschiedenis zijn keer op keer nieuw leven
Schilderij van de dag
Schilderij van de dag
J-H Fragonard: Psyche toont haar zussen haar geschenken van Cupido (1753) Klassieke mythologie en geschiedenis zijn keer op keer nieuw leven ingeblazen in de kunst, van de Renaissance tot de erudiete abstracte schilder Cy Twombly. In de tweede helft van de 18e eeuw nam het neoclassicisme, mede geïnspireerd door de opgraving van Pompeii, een serieuzere en archeologischere benadering aan. Maar het…
View On WordPress
Dickens' Londen
“Ik hoop dat simpele liefde en waarheid uiteindelijk sterk zullen zijn. Ik hoop dat echte liefde en waarheid uiteindelijk sterker zijn dan enig kwaad of ongeluk in de wereld.”
"David Copperfield" ~ Charles Dickens - 1850
Vrouwelijke jockey rijdt recordboeken in.
Vrouwelijke jockey rijdt recordboeken in.
Vrouwelijke jockey rijdt recordboeken in. 6 september 1992 — Gay Kelleway nam op deze dag deel aan een paardenrace in Engeland met een tv-camera op haar helm. Ze was de eerste jockey die dergelijke uitrusting droeg en hoewel het een geweldig uitzicht op de andere renners gaf, bracht het Gay geen geluk – ze eindigde als laatste. Nu een succesvolle trainer, sprak Gay enkele jaren later over de…
View On WordPress
Vrouwelijke jockey rijdt recordboeken in.
.
6 september 1992 — Gay Kelleway nam op deze dag deel aan een paardenrace in Engeland met een tv-camera op haar helm. Ze was de eerste jockey die dergelijke uitrusting droeg en hoewel het een geweldig uitzicht op de andere renners gaf, bracht het Gay geen geluk - ze eindigde als laatste.
Nu een succesvolle trainer, sprak Gay enkele jaren later over de moeilijkheden waarmee vrouwelijke jockeys in de begintijd te maken hadden.
"De racewereld is een beetje prehistorisch", zei ze. “Toen ik begon, hadden de mannen douches en sauna's en comfortabele stoelen, terwijl ik het geluk had een kleine wastafel in een openbaar toilet te krijgen.
"Eens moest ik me omkleden in het toilet van de koningin-moeder in de Royal Box en het was een goede 300 meter naar de baan met kerels die me opmerkingen gaven als: "Ooh kijk, het is een meisje. Ga terug naar de keuken, schat.”
“In de jaren tachtig viel mijn paard op de renbaan van Nottingham toen een andere jockey recht over mijn pad reed. Ik wist dat het opzettelijk was, dus ik stond op en ging naar de weegkamer en zei tegen iedereen: 'Zo makkelijk kom je niet van me af'."
En dat deden ze niet. Gay is nog steeds de eerste en enige vrouw die een winnaar heeft gereden op Royal Ascot. Ze was de jongste amateurkampioen ooit op 18-jarige leeftijd, de eerste vrouw die in de Royal Ascot Gold Cup reed en de eerste jockey van beide geslachten die die camera in haar helm droeg.
'Vandaag de dag', zegt ze, 'worden vrouwen in het algemeen geaccepteerd door jockeys en trainers en hoewel meisjes nog steeds twee keer zo hard hun best moeten doen om te slagen, gaat het duizend keer beter dan vroeger.’
"Maar ik ben een beetje verbaasd dat ik nog steeds de enige vrouw ben die bij Royal Ascot heeft gewonnen."
https://tekstshop.tumblr.com/post/661832387744956416/9-plaatsen-om-het-wonder-van-de-alchemie-te
View On WordPress
9 plaatsen om het wonder van de alchemie te ervaren.
Voor als je lood in goud wilt veranderen of de Steen der Wijzen in je smeltkroes wilt aanwakkeren.
In middeleeuws Europa was alchemie een rage - althans onder de meer excentrieke edelen. Heilige Roomse keizer Rudolf II betuttelde alchemisten zoals John Dee en Edward Kelley, die probeerden lood in goud te veranderen. De Zweedse koningin Christina gebruikte enkele van de helderste sterren van de alchemie, zoals Giuseppe Francesco Borri en Johannes Franck. De Zweedse koningin voerde zelfs zelf enkele experimenten uit, waarbij ze zich verdiepte in de mysteries van de Steen der Wijzen en het eeuwige leven dat deze beloofde. Hun bescherming van de mystieke kunsten lokte velen naar Praag, Stockholm en Rome, waar Christina een secundaire rechtbank had opgericht. Toekomstige alchemisten uit heel Europa kwamen samen om te oefenen, samen te werken en spirituele verlichting te krijgen met hun esoterische experimenten.
Tegenwoordig staan veel van de kastelen, huizen en verborgen laboratoria van deze alchemisten nog steeds overeind. Weggestopt in de hoeken van Praag, kun je terugreizen in de tijd naar het verborgen, ondergrondse laboratorium van een alchemist of meer te weten komen over John Dee's fascinatie voor engelencommunicatie. In Italië hangen sporen van Christina's hof in een magische deur in Rome en een huis met mysterieuze symbolen in Anagni. Neem even de tijd om je te verbazen over deze ongelooflijke, alchemistische plaatsen waar je misschien net leert hoe je dat stuk lood eindelijk in een bol van goud kunt veranderen.
1.
Kasteel Frankenstein - Mühltal, Duitsland.
De geboorteplaats van een excentrieke alchemist en mogelijke inspiratiebron voor de fictieve reanimator van monsters.
Het kasteel Frankenstein is nu in puin, met slechts twee torens, een restaurant met veganistisch en kindvriendelijk menu en een overgebleven kapel. De misschien mythische connectie met Mary Shelley's roman "Frankenstein" houdt het echter een populaire bestemming, vooral voor Halloween. Eind oktober en begin november verzamelt het Burg Frankenstein Halloweenfeest zombies, heksen, weerwolven, vampiers en vaste bezoekers voor enge diners en griezelige shows.
Hoe kom je er: Verlaat de snelweg A5 bij Pfungstadt Eberstadt en volg de borden naar het kasteel.
2.
Speculum Alchemiae - Praag, Tsjechië.
Het verborgen hol van een alchemist, herontdekt tijdens een overstroming in 2002. Aan het plafond hangt een gemummificeerde krokodil: de alchemisten noemden het een 'draak' om bij hun bezoekers ontzag te wekken.
Hoewel het museum een recreatie is, een beetje gimmicky, en de reis door de geheime deur naar de kelder wordt gedaan met een gids, is het niettemin een ongewone reis naar de occulte geschiedenis van Praag.
Dit was de plaats waar experimenten werden uitgevoerd, verborgen voor de ogen van de inquisitie: voor de goede orde leidde een tunnel (waarvan het begin wordt getoond tijdens het begeleide bezoek) rechtstreeks van het laboratorium naar een veilige ontsnapping in het bos uit de stad… alchemisten kunnen nooit voorzichtig genoeg zijn.
3.
Porta Alchemica - \Rome, Italië
De "magische deur" van een alchemist staat midden in een Romeins park. Markies Massimiliano Palombara schreef het recept om metalen in goud te veranderen op zijn deuren in de hoop dat iemand die het kon begrijpen het zou zien en zou komen kloppen.
Het staat vol met symbolen en inscripties en werd in het begin van de 17e eeuw gebouwd door de Romeinse markies Massimiliano Palombara, een lid van een groep mensen die bekend staat als "The Alchemisten van Palazzo Riario" die samenkwamen rond het Romeinse hof van Christina, de koningin-regentes van Zweden . Christina was een fervent aanhanger van alchemie en wetenschap, en denkers en wetenschappelijke beroemdheden zoals Rene Descartes en Athanasius Kircher waren vaak te vinden aan haar Italiaanse hof, samen met alchemie-enthousiastelingen zoals Palombara.
De Porta Alchemica is de enige overgebleven van vijf deuren naar de villa van Palombara.
Mysterie en occulte overtuigingen omringen nog steeds de deur, en een cryptisch symbool boven de deuropening voedt veel van deze theorieën. Maar voor de meeste bezoekers van Rome is het natuurlijk gewoon weer een mysterieuze ruïne.
Weet voordat je gaat:
Neem metro A (Vittorio), tram 13, 5 of bus 105. Vanaf april 2018 was deze zichtbaar, zij het op afstand achter een gesloten ijzeren hek.
4.
Muzeum Alchymie (Alchemie Museum) - Kutna Hora, Tsjechië
Lood in goud veranderen voor spirituele verlichting op de zoektocht naar de Steen der Wijzen: dit is het doel van de alchemist Michal Pober die het Muzeum Alchymie runt in de kelder van het Sankturinovsky-huis in Kutna Hora.
Het museum is een curiositeit, vol met de geschiedenis en praktijk van alchemie, het echte juweeltje is de curator Michal Pober. Op een rustige dag zal Pober de gasten begeleiden naar de gotische toren waar aanbidding en rituelen plaatsvinden. Met uitzicht op Kutna Hora achter hem, geeft hij een geschiedenis van de stad, het land en zichzelf als het gaat om alchemie. Hij is deels Merlijn, deels gekke wetenschapper en deels verschrompelde professor, die gepassioneerde en geanimeerde staarten van mystiek, vroege scheikunde en een Alchemist-prins ronddraait zolang je bereid bent hem toe te laten.
Hoe raak je er:
Op het centrale plein Palackeho Namesti, in hetzelfde gebouw als het toeristeninformatiecentrum.
5.
La Berta - Kerk van Santa Maria Maggiore - Florence, Italië
De legende zegt dat dit mysterieuze stenen hoofd toebehoort aan een vrouw die versteend werd door een alchemist. De vrouw was het slachtoffer van Cecco d'Ascoli, een astroloog die op weg was om op de brandstapel te worden verbrand wegens ketterij.
Eén theorie zegt dat het hoofd een gedenkteken is voor de groenteboer die klokken aan de kerk schonk, zodat ze konden luiden wanneer de stadspoorten open of dicht gingen. Dit zou verklaren waarom het uit de muur van de klokkentoren steekt en niet uit een raam.
Sommige historici beweren ook dat Berta niet meer is dan het hoofd van een oud Romeins beeldhouwwerk, want de overblijfselen daarvan zouden in de middeleeuwen vaak als decoratie worden gebruikt. Deze theorie is waarschijnlijk de meest geloofwaardige, en toch vertelt de lokale bevolking nog steeds legendes van duistere magie en vloeken aan de weinige voorbijgangers die Berta opmerken.
Waar? Het hoofd is gemakkelijk te missen, dus wees op uw hoede wanneer u door de Via dei Cerretani loopt.
6.
Barnekow Huis - Anagni, Italië
Een middeleeuws huis met mysterieuze alchemistische inscripties op de gevel. Baron Albert von Barnekow, een Zweedse schilder, alchemist en Huzaar-officier vestigde zich halverwege de 19e eeuw in Anagni nadat hij met een van zijn lokale modellen was getrouwd.
De inscripties en fresco's moeten worden gelezen als een beschrijving van Von Barnekows eigen transformatie en alchemistische reis. Het huis trof de Duitse historicus en reiziger Ferdinand Gregorovius, die het in 1856 schetste.
Het huis is alleen geopend tijdens speciale evenementen.
7.
Het museum van alchemisten en tovenaars van het oude Praag - Praag, Tsjechië
De geschiedenis van de occulte wetenschap wordt in een griezelshow veranderd in deze lugubere toeristische attractie in Praag. Enkele alchemisten en andere zogenaamde tovenaars, met name Edward Kelley en John Dee, werden gefinancierd door koning Rudolf II die mogelijk de meest actieve periode van occulte praktijk in de geschiedenis beoefende.
Het museum is meer dan een beetje sensationeel in zijn presentatie, maar om eerlijk te zijn, waren deze alchemisten waarschijnlijk zelf meer dan een beetje showmannen. Wat is een betere manier om hun geheimzinnige geschiedenis te onthouden en te leren dan met een beetje magisch realisme?
8.
Alchemistische Deur van Rivodutri - Rivodutri, Italië
Een 17e-eeuwse deuropening in een klein Sabine-dorp is een portaal naar de mysteries van de alchemie. Kabbalistische, heidense, alchemistische en christelijke symbolen vermengen zich in dit ongewone object. Dit portaal zou de transmutatie van de ziel naar een staat van bewustzijn en verlichting vertegenwoordigen.
9.
Huis van Nicolas Flamel - Parijs, Frankrijk
Het oudste stenen huis in Parijs werd gebouwd door de beroemdste alchemist. Flamel was een grote filantroop, maar of deze rijkdom wel of niet uit alchemie kwam, is het materiaal van discutabele legendes. Toch is Flamel's naam onlosmakelijk verbonden met de alchemie, en hij wordt door velen gezien als een van zijn grote beoefenaars die geïnteresseerd zijn in de transformatie van elementen in grotere vormen.
Hier zou Flamel zijn experimenten in de alchemie hebben uitgevoerd. Flamel stierf in de 15e eeuw, maar niet voordat hij zijn eigen grafsteen ontwierp met zijn eigen symboliek die nu te zien is in het Musée de Cluny. De kerk waarin hij oorspronkelijk werd begraven, de kerk van Saint-Jacques-de-la-Boucherie, is sindsdien afgebroken, waardoor alleen de dreigende Tour Saint-Jacques overblijft. Een straat bij de toren is vernoemd naar Flamel, die kruist met een straat die vernoemd is naar zijn vrouw Pernelle.
Wat betreft het voormalige huis van Flamel, het is nu een sfeervol restaurant, passend onder de naam Auberge Nicolas Flamel.
Weet voordat je gaat:
Het gebouw is van buiten nog hetzelfde, maar het interieur is omgebouwd tot restaurant, Auberge Nicolas Flamel.
De simpele reden dat niets sneller kan gaan dan de snelheid van het licht.
Het is niet wat je denkt.
Kort maar verrassend.
Dit zal kort zijn, maar bereid je voor op een schok. Vergeet alles wat je misschien hebt gehoord over causaliteit, tijdsdilatatie, oneindige massa, relativiteit, enz. De reden is dat de lichtsnelheid de enige mogelijke snelheid is. Niets kan sneller of langzamer gaan, punt uit. Hoezo? Klopt. Het universum is discreet en, zoals hieronder wordt uitgelegd, is een tijdsdimensie onmogelijk. Dit betekent dat beweging bestaat uit een reeks uiterst kleine discrete sprongen (quantumsprongen, zo u wilt), die elk met de snelheid van het licht plaatsvinden over een fundamentele afstand van een minuut. Als wordt waargenomen dat een lichaam langzamer beweegt dan het licht, komt dat omdat het een deel van de tijd in rust is, dat wil zeggen dat het rustperioden heeft tussen de sprongen. Met de snelheid van het licht zijn het allemaal sprongen zonder rustperiodes. Met de halve snelheid van het licht is een lichaam de helft van de tijd in rust. Bij gewone snelheden is het bijna altijd in rust met slechts een paar sprongen erin.
Sir Karl Popper, 1902-1994
Maar waarom?
Waarom is er maar één snelheid in het heelal? Het is omdat er geen tijdsdimensie is. Daarom kan de natuur geen duur berekenen. Maar waarom is er geen tijdsdimensie? Het korte antwoord is dat beweging in de tijd naar zichzelf verwijst en dat tijd dus niet kan veranderen. Het iets langere en meer technische antwoord is dat bewegen in de tijd een snelheid in de tijd impliceert die zou moeten worden gegeven als v = dt/dt = 1, wat onzin is. Dat is het. Een tijdsdimensie zou beweging onmogelijk maken. Om deze reden kan niets in de ruimtetijd bewegen. We leven altijd in het voortdurend veranderende heden. En nee, we gaan niet in de tijd van het verleden naar de toekomst.
Laat tijdreizende gelovigen en relativisten u niet misleiden met gepraat over tijdsvertraging en dergelijke. Ja, klokken kunnen vertragen en versnellen, maar dat is niet omdat de tijd uitzet of krimpt. Het is alleen vanwege onderliggende fenomenen die te maken hebben met energiebesparing. Trouwens, de onmogelijkheid van een tijdsdimensie is de reden dat de beroemde wetenschapsfilosoof Sir Karl Popper in Conjectures and Refutations [pdf] schreef dat ruimtetijd "Einsteins blokuniversum was waarin niets gebeurt".
Veel gevolgen.
Niet-tijdelijkheid heeft vele andere gevolgen voor de natuurkunde en de wetenschap in het algemeen. Het verklaart bijvoorbeeld waarom het verval van subatomaire deeltjes noodzakelijkerwijs waarschijnlijk is. Natuurlijk is tijdreizen pure nerd-onzin. Maar als je denkt dat niet-tijdelijkheid intrigerend is, wacht dan tot je meer te weten komt over niet-ruimtelijkheid. Juist, ruimte bestaat ook niet! De werkelijkheid is vreemder dan je denkt. We zullen in toekomstige artikelen meer schrijven over het niet-bestaan van ruimte en tijd.
Het fenomenale advies van Steven Weinberg aan jonge wetenschappers en onderzoekers
Ga voor de rotzooi - dat is waar de actie is
** **
“De poging om het universum te begrijpen is een van de weinige dingen die het menselijk leven een beetje boven het niveau van een farce verheft, en het iets van de gratie van een tragedie geeft. ”
Van alle buitengewone vaardigheden die nodig zijn om de graduate school te halen, is de meest overheersende hoe je onderzoek kunt doen, effectief. Dat leer je niet alleen door naar anderen te kijken, maar door zelf te oefenen. En geen expert kan je leren om dit op de juiste manier te doen, want er is geen expert.
Net als bij het voor het eerst leren van een andere nieuwe vaardigheid, bijvoorbeeld zwemmen of fietsen, komt het grootste deel ergens vandaan. Als je eenmaal het momentum hebt, blijkt het gemakkelijk en gaat alles met de stroom mee.
Steven Weinberg was een beginnend theoretisch fysicus die ons op 23 juli verliet in Austin, Texas, op 88-jarige leeftijd. Zijn onderzoekswerk naast zijn niet-wetenschappelijke geschriften en langdradige natuur heeft hem zoveel eerbied opgeleverd.
Hij wordt vooral erkend voor het artikel dat hij in 1967 schreef, getiteld ‘Een model van leptonen’. In dit artikel verenigde hij twee van de fundamentele natuurkrachten - de elektromagnetische kracht (geregeerd door massaloze fotonen) en de zwakke kernkracht (geregeerd door W- en Z-bosonen). Deze uitstekende ontwikkeling van de elektrozwakke theorie heeft hem in 1979 samen met Abdus Salam en Glashow beloond met de Nobelprijs voor natuurkunde.
Hij legde de basis voor het standaardmodel (een theorie die alle bekende elementaire deeltjes in het heelal classificeert), dat een van de belangrijke doorbraken was in de 20e-eeuwse natuurkunde.
Hij ontving de nationale wetenschappelijke medaille in het Witte Huis in 1991. Enkele van zijn beroemde boeken zijn; De eerste drie minuten, dromen van een laatste theorie, de theorie van subatomaire deeltjes, en zwaartekracht en kosmologie: principes en toepassingen van de algemene relativiteitstheorie. Hij was de winnaar van vele eredoctoraten en ook lid van de Royal Society of London en de Amerikaanse National Academy of Sciences.
Hieronder volgen enkele adviezen voor jonge onderzoekers die Weinberg in 2003 voor Nature schreef.
Niemand weet alles, en dat hoeft ook niet.
Terugkijkend op zijn studententijd, toen Weinberg de natuurkunde zag als een onbekende oceaan die hij wilde doorgronden voordat hij aan zijn eigen onderzoek begon. Hij aarzelde om in het onderzoek te springen zonder de volledige kennis van eerdere werken. Gelukkig moedigde zijn leidinggevende hem aan door te zeggen dat je ergens moet beginnen en de kennis moet vergaren waar nodig.
Meestal zijn nieuwe studenten zo verbluft en geschokt door de diversiteit van het onderwerp dat ze geen stap vooruit zetten. Weinberg onderschrijft de tip van zijn adviseur, omdat deze voor hem wonderbaarlijk werkte en voor iedereen kan werken. Zo slaagde hij erin om snel een doctoraat te behalen. Nederig, citeerde hij, “hoewel ik toen ik het kreeg bijna niets over natuurkunde wist.” Als je zwemt en niet zinkt, moet je streven naar ruw water.
Eind jaren zestig, toen Weinberg professor was aan het MIT, kwam een student onder zijn toezicht en zei dat hij zou gaan voor onderzoek in de algemene relativiteitstheorie in plaats van elementaire deeltjesfysica (het onderzoeksgebied van Weinberg). Helaas vroeg Weinberg om een reden en hij zei dat de relativiteitstheorie goed ingeburgerd is, terwijl deeltjesfysica een hele puinhoop is.
De reden van de student was volkomen oprecht, aangezien deeltjesfysica in de jaren zestig een grote puinhoop was. Maar zoals we nu kunnen zien, is alles prachtig in elkaar gezet in een theorie die het standaardmodel wordt genoemd.
In deze context adviseert Weinberg jonge onderzoekers om “voor de rotzooi te gaan - dat is waar de actie is”.
Vergeef jezelf voor het verspillen van tijd.
Dit advies is het meest herkenbare maar moeilijk te volgen. Zoals we nooit kunnen weten, terwijl we een probleem in handen hebben, dat als het oplosbaar zou zijn of niet, of dat de resultaten misschien wetenschappelijk belangrijk zouden zijn of niet.
Aan het begin van de twintigste eeuw geloofden mensen dat lichtgevende ether het 5e klassieke element van de natuur was en probeerden ze het te detecteren. Maar het Michelson-Morley-experiment suggereerde de tegenovergestelde resultaten. Mensen waren zich er toen totaal niet van bewust dat ze niet met het juiste probleem bezig waren. Door op de eerder mislukte pogingen te stappen komen we tot de juiste oplossingen.
Weinberg zegt dat je als wetenschapper nooit zeker zult zijn van goed of fout, daarom moet je je op je gemak voelen met het verspillen van tijd, omdat het uiteindelijk je creativiteit zal voeden.
Ten slotte zegt hij dat je iets moet leren over de geschiedenis van de wetenschap, of op zijn minst de geschiedenis van je eigen tak van wetenschap - omdat het van pas kan komen voor je eigen onderzoekswerk.
Weinberg citeert:
“Belangrijker is dat de geschiedenis van de wetenschap je werk waardevoller kan laten lijken. Als wetenschapper ga je waarschijnlijk niet rijk worden. Je vrienden en familieleden zullen waarschijnlijk niet begrijpen wat je doet. En als je in een vakgebied als de elementaire deeltjesfysica werkt, heb je niet eens de voldoening iets te doen dat direct nuttig is. Maar je kunt veel voldoening krijgen door te erkennen dat je werk in de wetenschap een deel van de geschiedenis is.”
Blijf daarom spelen met je creativiteit en allerlei misschien ongekookte ideeën en benaderingen. Om hieraan te voldoen, moet je ervoor zorgen dat je nooit de onschuldige, ingebouwde nieuwsgierigheid verliest die je ertoe aanzette om in de eerste plaats voor wetenschap te kiezen.
Grothendieck schrijft prachtig over onschuld en kennis als:
In onze verwerving van kennis van het heelal (wiskundig of anderszins) is dat wat de zoektocht vernieuwt niets meer of minder dan volledige onschuld. Het is in deze staat van volledige onschuld dat we alles ontvangen vanaf het moment van onze geboorte. Hoewel zo vaak het voorwerp van onze minachting en van onze persoonlijke angsten, is het altijd in ons. Het alleen kan nederigheid met vrijmoedigheid verenigen om ons in staat te stellen tot het hart van de dingen door te dringen, of om dingen in ons te laten doordringen en bezit van ons te nemen.
Deze unieke kracht is op geen enkele manier een voorrecht dat wordt gegeven aan “uitzonderlijke talenten” - personen met een ongelooflijke hersenkracht (bijvoorbeeld), die beter in staat zijn om met behendigheid en gemak een enorme hoeveelheid gegevens, ideeën en gespecialiseerde vaardigheden te manipuleren. Dergelijke geschenken zijn onmiskenbaar waardevol en zeker benijdenswaardig van degenen die (zoals ikzelf) niet zo “begiftigd waren bij de geboorte, veel meer dan het gewone”.
Toch zijn het niet deze gaven, noch de meest vastberaden ambitie in combinatie met onweerstaanbare wilskracht, die iemand in staat stelt om de “onzichtbare maar formidabele grenzen” die ons universum omringen te overwinnen. Alleen onschuld kan ze overwinnen, waar louter kennis geen rekening mee houdt, op die momenten dat we in staat zijn om naar dingen te luisteren, volledig en intens verzonken in kinderspel.
Het fenomenale advies van Steven Weinberg aan jonge wetenschappers en onderzoekers
Ga voor de rotzooi - dat is waar de actie is
** **
“De poging om het universum te begrijpen is een van de weinige dingen die het menselijk leven een beetje boven het niveau van een farce verheft, en het iets van de gratie van een tragedie geeft. ”
Van alle buitengewone vaardigheden die nodig zijn om de graduate school te halen, is de meest overheersende hoe je onderzoek kunt doen, effectief. Dat leer je niet alleen door naar anderen te kijken, maar door zelf te oefenen. En geen expert kan je leren om dit op de juiste manier te doen, want er is geen expert.
Net als bij het voor het eerst leren van een andere nieuwe vaardigheid, bijvoorbeeld zwemmen of fietsen, komt het grootste deel ergens vandaan. Als je eenmaal het momentum hebt, blijkt het gemakkelijk en gaat alles met de stroom mee.
Steven Weinberg was een beginnend theoretisch fysicus die ons op 23 juli verliet in Austin, Texas, op 88-jarige leeftijd. Zijn onderzoekswerk naast zijn niet-wetenschappelijke geschriften en langdradige natuur heeft hem zoveel eerbied opgeleverd.
Hij wordt vooral erkend voor het artikel dat hij in 1967 schreef, getiteld 'Een model van leptonen'. In dit artikel verenigde hij twee van de fundamentele natuurkrachten - de elektromagnetische kracht (geregeerd door massaloze fotonen) en de zwakke kernkracht (geregeerd door W- en Z-bosonen). Deze uitstekende ontwikkeling van de elektrozwakke theorie heeft hem in 1979 samen met Abdus Salam en Glashow beloond met de Nobelprijs voor natuurkunde.
Hij legde de basis voor het standaardmodel (een theorie die alle bekende elementaire deeltjes in het heelal classificeert), dat een van de belangrijke doorbraken was in de 20e-eeuwse natuurkunde.
Hij ontving de nationale wetenschappelijke medaille in het Witte Huis in 1991. Enkele van zijn beroemde boeken zijn; De eerste drie minuten, dromen van een laatste theorie, de theorie van subatomaire deeltjes, en zwaartekracht en kosmologie: principes en toepassingen van de algemene relativiteitstheorie. Hij was de winnaar van vele eredoctoraten en ook lid van de Royal Society of London en de Amerikaanse National Academy of Sciences.
Hieronder volgen enkele adviezen voor jonge onderzoekers die Weinberg in 2003 voor Nature schreef.
Niemand weet alles, en dat hoeft ook niet.
Terugkijkend op zijn studententijd, toen Weinberg de natuurkunde zag als een onbekende oceaan die hij wilde doorgronden voordat hij aan zijn eigen onderzoek begon. Hij aarzelde om in het onderzoek te springen zonder de volledige kennis van eerdere werken. Gelukkig moedigde zijn leidinggevende hem aan door te zeggen dat je ergens moet beginnen en de kennis moet vergaren waar nodig.
Meestal zijn nieuwe studenten zo verbluft en geschokt door de diversiteit van het onderwerp dat ze geen stap vooruit zetten. Weinberg onderschrijft de tip van zijn adviseur, omdat deze voor hem wonderbaarlijk werkte en voor iedereen kan werken. Zo slaagde hij erin om snel een doctoraat te behalen. Nederig, citeerde hij, "hoewel ik toen ik het kreeg bijna niets over natuurkunde wist." Als je zwemt en niet zinkt, moet je streven naar ruw water.
Eind jaren zestig, toen Weinberg professor was aan het MIT, kwam een student onder zijn toezicht en zei dat hij zou gaan voor onderzoek in de algemene relativiteitstheorie in plaats van elementaire deeltjesfysica (het onderzoeksgebied van Weinberg). Helaas vroeg Weinberg om een reden en hij zei dat de relativiteitstheorie goed ingeburgerd is, terwijl deeltjesfysica een hele puinhoop is.
De reden van de student was volkomen oprecht, aangezien deeltjesfysica in de jaren zestig een grote puinhoop was. Maar zoals we nu kunnen zien, is alles prachtig in elkaar gezet in een theorie die het standaardmodel wordt genoemd.
In deze context adviseert Weinberg jonge onderzoekers om "voor de rotzooi te gaan - dat is waar de actie is".
Vergeef jezelf voor het verspillen van tijd.
Dit advies is het meest herkenbare maar moeilijk te volgen. Zoals we nooit kunnen weten, terwijl we een probleem in handen hebben, dat als het oplosbaar zou zijn of niet, of dat de resultaten misschien wetenschappelijk belangrijk zouden zijn of niet.
Aan het begin van de twintigste eeuw geloofden mensen dat lichtgevende ether het 5e klassieke element van de natuur was en probeerden ze het te detecteren. Maar het Michelson-Morley-experiment suggereerde de tegenovergestelde resultaten. Mensen waren zich er toen totaal niet van bewust dat ze niet met het juiste probleem bezig waren. Door op de eerder mislukte pogingen te stappen komen we tot de juiste oplossingen.
Weinberg zegt dat je als wetenschapper nooit zeker zult zijn van goed of fout, daarom moet je je op je gemak voelen met het verspillen van tijd, omdat het uiteindelijk je creativiteit zal voeden.
Ten slotte zegt hij dat je iets moet leren over de geschiedenis van de wetenschap, of op zijn minst de geschiedenis van je eigen tak van wetenschap - omdat het van pas kan komen voor je eigen onderzoekswerk.
Weinberg citeert:
“Belangrijker is dat de geschiedenis van de wetenschap je werk waardevoller kan laten lijken. Als wetenschapper ga je waarschijnlijk niet rijk worden. Je vrienden en familieleden zullen waarschijnlijk niet begrijpen wat je doet. En als je in een vakgebied als de elementaire deeltjesfysica werkt, heb je niet eens de voldoening iets te doen dat direct nuttig is. Maar je kunt veel voldoening krijgen door te erkennen dat je werk in de wetenschap een deel van de geschiedenis is.”
Blijf daarom spelen met je creativiteit en allerlei misschien ongekookte ideeën en benaderingen. Om hieraan te voldoen, moet je ervoor zorgen dat je nooit de onschuldige, ingebouwde nieuwsgierigheid verliest die je ertoe aanzette om in de eerste plaats voor wetenschap te kiezen.
Grothendieck schrijft prachtig over onschuld en kennis als:
In onze verwerving van kennis van het heelal (wiskundig of anderszins) is dat wat de zoektocht vernieuwt niets meer of minder dan volledige onschuld. Het is in deze staat van volledige onschuld dat we alles ontvangen vanaf het moment van onze geboorte. Hoewel zo vaak het voorwerp van onze minachting en van onze persoonlijke angsten, is het altijd in ons. Het alleen kan nederigheid met vrijmoedigheid verenigen om ons in staat te stellen tot het hart van de dingen door te dringen, of om dingen in ons te laten doordringen en bezit van ons te nemen.
Deze unieke kracht is op geen enkele manier een voorrecht dat wordt gegeven aan "uitzonderlijke talenten" - personen met een ongelooflijke hersenkracht (bijvoorbeeld), die beter in staat zijn om met behendigheid en gemak een enorme hoeveelheid gegevens, ideeën en gespecialiseerde vaardigheden te manipuleren. Dergelijke geschenken zijn onmiskenbaar waardevol en zeker benijdenswaardig van degenen die (zoals ikzelf) niet zo "begiftigd waren bij de geboorte, veel meer dan het gewone".
Toch zijn het niet deze gaven, noch de meest vastberaden ambitie in combinatie met onweerstaanbare wilskracht, die iemand in staat stelt om de "onzichtbare maar formidabele grenzen" die ons universum omringen te overwinnen. Alleen onschuld kan ze overwinnen, waar louter kennis geen rekening mee houdt, op die momenten dat we in staat zijn om naar dingen te luisteren, volledig en intens verzonken in kinderspel.
https://www.facebook.com/luc.devliegher/posts/10222870492365711
Moeder Teresa, een heilige of een oplichtster?