Karbon elementi ve canlılık
Doğada doksan iki element vardır. Bu elementler aralarında birleşerek milyonlarca bileşiği meydana getirirler. Canlılıkta bu doksan iki elementin seksen kadarından meydana gelmiştir. Canlılığın temel elementi ise karbondur.
Karbon atomu altı elektron altı proton ve altı nötrondan oluşur. (Solda) Karbon diğer elementlerle milyonlarca çeşit bileşik oluşturabilir. (Sağda)
Kimi evrim taraftarları karbon moleküllerinin düzgün bir yapı göstermesini düzen ve sistem sahibi yapıların rastlantılarla kanıt gösterirlerse de doğru değildir. Elmas kar taneleri gibi yapılar ŞARTLARIN OLUŞUMLARIDIR.
Canlılığın temeli elementi karbondur iddiası başka elementleri (örneğin silisyumu) temel almış canlıların olup olmayacağı sorusunu gündeme getirir.
Karbon dışı herhangi bir elementi temel almış canlılar olsaydı bu canlılar kesinlilkle son derece fakir ve ilkel olacaklardır.
Canlılılığın karbon dışında bir başka elementi temel alarak oluşması mümkün değil görünmektedir. Bunun nedenleri aşağıdadır.
Hücre zarından ağaç kabuğuna, göz merceğinden bir geyiğin boynuzlarına, yumurta beyazından yılan zehrine kadar son derece farklı organik yapıların hepsi, karbon temelli bileşiklerden oluşur.
Karbon, hidrojen, oksijen ve azot atomlarıyla çok farklı geometrik şekil ve sıralamalarda birleşerek, son derece farklı bileşikler meydana getirir. Bu bileşiklerin sayısı iki milyona yakındır.
Karbonun en önemli özelliklerinden birisi, birbiri ardınca dizilerek çok kolay zincir oluşturabilmesidir.
En kısa karbon zinciri 2 karbon atomundan oluşur.
En uzun zincirin kaç karbon atomundan oluştuğu konusunda ise kesin bir rakam verilememekle birlikte, yaklaşık olarak 70 halkalı bir zincirden bahsedilebilir.
Karbon atomundan sonra en uzun zincir oluşturabilen atomun, 6 halka ile silisyum atomu olduğunu düşünürsek, karbon atomundaki olağanüstü durum daha iyi fark edilebilir.
Karbonun bu kadar çok halkalı zincir yapabilmesinin sebebi, zincirlerinin sadece düz çizgi şeklinde olmamasıdır. Zincirler dallar halinde de olabilirler, çokgenler de oluşturabilirler.
Bu noktada, zincirin şeklinin önemi çok büyüktür. İki karbon bileşiğinde, karbon atomu sayısı aynı fakat bileşiklerin zincir biçimleri farklıysa, ortaya 2 ayrı madde çıkmaktadır.
Ve böylece karbon atomunun, yukarıda saydığımız özellikleri ile canlı hayatı için çok büyük önemi olan moleküller ortaya konulmaktadır.
Karbon bileşiklerinin bazıları sadece birkaç atomdan oluşur. Bazıları ise binlerce hatta milyonlarca atomdan meydana gelir. Bütün elementler içinde sadece karbon elementinin atomları bu denli uzun ve kalıcı bileşikler oluşturabilir.
Ünlü kimyager David Burnie Life adlı kitabında bu elementin özelliğini şöyle ifade eder:
-Karbon, çok olağan dışı bir elementtir. Karbon ve onun bu olağan dışı özellikleri olmasa, Dünya’da yaşam olması mümkün gözükmemektedir.
İngiliz kimyager Nevil Sidgwick’de Kimyasal Elementler ve Bunların Bileşikleri adlı eserinde karbonun canlılar için ne denli önemli olduğunu şöyle vurgular:
-Karbon, yapabildiği bileşiklerin sayısı ve çeşitliliği yönünden, diğer elementlerden tamamen farklı, özgün bir yapıdadır.
Şimdiye dek karbonun yarım milyonun üzerinde farklı bileşiği ayrılmış ve tanımlanmıştır.
Ama bu bile karbonun güçleri hakkında çok yetersiz bir bilgi verir, çünkü karbon tüm canlı maddelerin temelini oluşturur.
Karbonun sadece hidrojen ile kurduğu farklı bağlar, hidrokarbonlar olarak bilinen büyük bir aileyi meydana getirir.
Bu aile içinde; doğal gaz, sıvı petrol, gaz yağı, kerosen ve çeşitli makine yağları vardır. Etilen ve propilen olarak bilinen hidrokarbonlar ise petrokimya endüstrisinin temelidir. Başka hidrokarbonlar da benzen, toluen ve turpentin gibi bileşikler meydana getirir.
Giysilerimizi güvelenmekten koruması için dolaplara konan naftalin ise bir başka tür hidrokarbondur. Klor veya florla birleşen hidrokarbonlar ise anestezi maddeleri, yangın söndürücüler ve buzdolaplarında kullanılan freonlar gibi farklı maddeleri oluşturur.
Canlılar belirli bir büyüklükteki moleküler dizilimin ürünü olmak zorundadır. Bunun nedeni karmaşık olarak tanımlanabilecek, tepki gösterebilen, birbirinden farklı moleküllerle yapılma zorunluluğudur.
Bugün tanımlayabileceğimiz biyolojik yapı, biyomer dediğimiz belirli polimerlerden oluşmak zorundadır.
Moleküler çeşitlenmeyi, yani biyolojik çeşitliliği sağlayabilmek için özellikle birden çok bağ oluşturabilen karbon ve silisyum gibi ana elementlere ihtiyaç vardır.
Fakat bu elementlerin oluşturacağı bağların kırılgan yapı göstermemesi gerekir.
Ayrıca bu moleküllerin oluşturdukları küçük bileşikler bir sıvıda çözünebilir olmalıdır. Bu nedenle, örneğin silisyumdan oluşmuş bir canlı kesinlikle yoktur. Çünkü SiO2 suda çözünemez, dolayısıyla kimyasal tepkimelere yeterince giremez.
Gaz haline geçebilen, suda çözünen CO2, dolayısıyla, polimerlerin oluşması için en uygun element olarak karbon görülmektedir.
Basit moleküller belirli fiziksel koşullarda moleküler bütünlüğünü korur. Buna karşılık, molekülün boyutları büyüdükçe ve özellikle bu molekül sürekli kimyasal tepkimelere katılmak durumunda kaldıkça, belirli fiziksel koşulların dışında 3 boyutlu yapısını (tersiyer yapısını) koruyamaz.
Bu nedenle canlılığın çok yüksek sıcaklıklarda (100 C’den fazla) oluştuğunu savunmak sınırsız bir yorum yapmak olur.
Kaba bir tahminle, biyomerlerin özelliklerini koruyabilmeleri için 0-100 C’lik sıcaklık aralığında bulunmaları gerekir.
Dünyamızın kabaca 4,5 milyar yıl önce oluştuğu saptanmıştır. Ancak Dünya’nın organik polimerleri sürekli tutabilecek ortama 3,8 milyar yıl önce kavuştuğu düşünülmektedir.
* * * *
Canlılığın temeli olan karbon elementi ancak devasa yıldızların merkezinde çok özel ve mucizevî reaksiyonlar sonucunda üretilir. Bu mucizevi reaksiyonlar gerçekleşmese, bugün evrende karbon diye bir element, diğer anlamıyla da canlılık diye bir kavram olmayacaktı.
Bu reaksiyonel işlemler gerçektende tam bir mucizedir.
Karbon atomu dev yıldızların çekirdeklerinde iki aşamalı bir işlem sonucunda meydana gelir.
Önce iki helyum atomu birbiriyle birleşir ve böylece ortaya dört protona ve dört nötrona sahip berilyum adı verilen bir ara element çıkar. Gerçekte bu ara eleman berilyumun izotopudur.
Üçüncü bir helyum da berilyuma eklendiğinde, ortaya altı protonlu ve altı nötronlu karbon atomu çıkmış olur.
Birinci aşamada ortaya çıkan berilyum Dünya'da bulunan normal yapısından farklıdır.
Periyodik tabloda yer alan normal berilyum, fazladan bir nötrona sahiptir.
Kırmızı devlerin içinde oluşan berilyum ise farklı bir versiyondur. Buna kimya dilinde izotop denir.
Konuyu inceleyen fizikçileri uzun yıllar boyunca şaşkınlığa düşüren nokta ise, kırmızı devlerin içinde oluşan bu berilyum izotopunun anormal derecede kararsız olmasıdır.
O kadar kararsızdır ki, oluştuktan sonra sadece 10-15 saniye gibi çok kısa bir süre sonra parçalanmaktadır. Bu kısa zamanda üçüncü bir helyum atomu berilyuma eklenir ve karbon atomu ortaya çıkar.
Paul Davies de bu mucizevî olayı şöyle anlatmaktadır:
-Yeryüzündeki canlılık için son derece hayati önemi olan karbon elementi, evrende yüklü miktarlarda yalnızca şanslı bir rastlantı sayesinde bulunmaktadır.
Materyalist felsefeye uyumlu güdümlü bilimin öngördüğüne göre karbon çekirdeği, büyük yıldızların merkezlerinde üç helyum çekirdeğinin arka arkaya, oldukça hassas bir süreç içinde birbiriyle karşı karşıya gelmesi sonucunda oluştuğu iddia edilir.
Tersinimin bu konuda görüşü tamamen farklıdır. Tersinim elementlerin birleşme (füzyon) yoluyla değil, bölünme (fizyon) yoluyla oluştuğu görüşündedir.
Güdümlü bilimin ortaya koyduğu teoriye göre üç çekirdeğin rastlaşmasının nadir bir durum olması nedeniyle bu reaksiyon verimli bir hızda ancak rezonans adı verilen çok iyi belirlenmiş enerji seviyelerinde ancak gerçekleşecektir.
Bu seviyelerde reaksiyon kuantum etkileriyle büyük ölçüde hızlanır. İyi bir şans eseri bu rezonanslardan biri, helyum çekirdeğinin büyük yıldızlarda sahip olduğuyla aynı tür enerjiye neredeyse tam denk gelecek biçimde ayarlanmıştır. Paul Davies’in şanslı bir rastlantı diye tanımladığı bu durumdur.
Yine klasik bilimin iddia ettiğine göre karbon oluşumunda şanslı rastlantının yanı sıra kırmızı devler olarak isimlendirilen büyük yıldızların merkezlerinde kimyasal tabiriyle çifte rezonans adı verilen bir mucize gerçekleşmesi de gerekecektir.
İki helyumun rezonans yaparak birleştiği anda, ortaya çıkan berilyum, 0.000000000000001 saniye içinde bir üçüncü helyumla ayrı bir rezonans yapıp birleşir ve karbonu oluşturur. Bu, normal şartlarda oluşması imkânsız bir olaydır ki klasik bilimin öngördüğü varsayımın zayıf ve tutarsız taraflarından birisi de bu öngörüdür.
George Greenstein, bu çifte rezonansın neden çok olağanüstü bir mekanizma olduğunu şöyle anlatır:
-Bu hikâyede birbirinden çok farklı üç yapı (helyum, berilyum ve karbon) ile birbirinden çok farklı iki rezonans vardır. Bu atom çekirdeklerinin neden bu denli uyum içinde çalıştıklarını anlamak çok zordur.
Başka nükleer reaksiyonlar buradaki gibi olağanüstü derecede şanslı bir tesadüfler zinciriyle işlemezler. Bu, bir bisiklet, bir araba ve bir kamyon arasında çok derin ve kompleks rezonanslar keşfetmek gibi bir şeydir.
Neden bu denli ilgisiz yapılar birbirleriyle uyum sağlasınlar?
Bizim ve evrendeki tüm hayat formlarının varlığı, bu olağanüstü işlem sayesinde mümkün olmuştur. Eğer karbon olmasaydı canlılık oluşamazdı.
Başka nükleer reaksiyonlar buradaki gibi olağanüstü zincirsel oluşumlarla işlemezler. Bu öylesine olağan dışıdır ki rastlantılar oluşması için en küçük bir neden yoktur.
Evrendeki tüm hayat formlarının varlığı, bu olağanüstü işlem sayesinde mümkün olmuştur. Eğer karbon olmasaydı bildiğimiz anlamda canlılık oluşamazdı.
Görüleceği gibi güdümlü bilimin öngördüğü elementlerin oluşumuyla ilgili varsayım marteryalist felsefe temellerine uydurma amaçlı bir takım zorlamalar, eğip bükmeler içermektedir. Mucizeleri en baştan ret ve inkar eden bir felsefenin mucizevi olayları öngörülerine temel almaları ve bunu itiraf etmeleri oldukça ilginç olmuştur.
Aynı mantığın teorinin ardıllarında gözlenir.
İlerleyen yıllarda oksijen gibi diğer bazı elementlerin de bu gibi olağanüstü rezonanslarla oluştuğu iddia edilir. Bir bakıma mucizeler devam etmektedir.
İlginç olan ise bu olağanüstü işlemleri ilk ortaya atan Fred Hoyle ise Galaksiler, Çekirdekler ve Kuasarlar adlı kitabında bunların birer rastlantı olamayacak kadar planlı bir işlem olduğu sonucuna varmış ve koyu bir materyalist olmasına rağmen, keşfettiği çifte rezonansın çok önceden planlanıp ayarlanmış olduğunu kabul etmek zorunda kalmış olmasıdır.
Fred Hoyle bu konudaki bir başka makalesinde şöyle yazmaktadır.
-Eğer yıldız nükleosentezi (atom çekirdeği birleşimi) yoluyla karbon ya da oksijen üretmek isterseniz, ayarlamanız gereken iki ayrı düzenek vardır. Ve yapmanız gereken ayar, tam da şu anda yıldızlarda var olan ayardır.
-Kanıtları inceleyen herhangi bir bilim adamı kendisini şu sonuca varmaktan alıkoyamaz: Yıldızların içinde meydana getirdikleri sonuçlar göz önüne alındığında nükleer fiziğin kanunları kasıtlı olarak tasarlanmışlardır.
Açık bir gerçeğin bir yanlışın yorumuyla ulaşılmış olması bir başka ilginçliktir.
Fakat bir materyalist özel düzenlemelerin varlığını hiç bir zaman kabul etmez. Yazarımızda ortaya konulmuş bu bilimsel gerçek için şunları yazmaktan çekinmez.
-Hayat sadece bu yaşadığımız biçimiyle olmak zorunda olsaydı ve gelişmenin amacı bu hayatı bulmak olsaydı, evet bütün bunlar rastlantılarla açıklanamazdı.
Ama hayat ortaya çıkan şeyin adıysa, o zaman yeni bir rastlantı anlayışı lazım. Belki de başka bir evrende silisyum üzerine kurulmuştur hayat. Hayatın bu şekilde olması gerektiğini nereden biliyorsunuz?
Bu materyalist bilim insanımız karbon ve silisyum elementlerinin fiziksel ve kimyasal özelliklerini ve bu iki element arasındaki farklılıkları bilmiyor mudur?
Silisyum elementi temelli canlılık (üstelik rastlantılarla) oluşabilir mi?
Konu uzmanlarının bu soruya verdikleri yanıt kocaman bir hayırdır.
Silisyum elementi temelli canlılığın oluşabileceğini iddia edenler bu konuda en küçük bir kanıt gösteremezler.
Fakat karbon elementi temelli yaşam bütün güzelliği ve zenginliğiyle gözlerimizin önündedir.
= = = =
Su yosunları gibi bazı mikroorganizmalar tüm ekosistemlerin bütünlüğünün korunmasında önemlidir.
Okyanuslarda bulunan diyatomlar ve diğer mikroskobik yosunlar, tüm dünyanın ihtiyacı olan foto sentetik karbon ihtiyacının üçte ikisini üretirler.
Sularda yosunlar tarafından gerçekleştirilen fotosentez canlılara oksijen sağlar.
Bildiğimiz bütün canlıların temel malzemesi, aminoasitler ve bunların birleşimiyle oluşan proteinlerdir.
Bu moleküller, karbon atomunun oksijen, azot, hidrojen gibi diğer elementlerle kurduğu farklı bağlardan oluşur. Kilit element karbondur.
Karbonun yerini tutabilecek başka bir element ise yoktur. Çünkü başka hiçbir element, karbon gibi sınırsız türde bağ yapma özelliğine sahip değildir.
Ünlü Amerikalı biyokimyacı George Wald silikondan hayat varsayımına verdiği cevapta silikon kaya oluşturmak için ideal bir element olabilir, ama hayat oluşturmak için ideal tek element karbondur diyerek bu konuyu özetler.
Ünlü moleküler biyolog Michael Denton Doğanın Kaderi: Biyoloji Kanunları Evrendeki Amacı Nasıl Gösteriyor adlı kitabında bu konuda şu yorumu yapar:
-20. yüzyıl astronomisi içinde ortaya çıkan yeni tablo, geçtiğimiz dört asır içinde bilimsel çevrelerde yaygın kabul gören bir varsayıma karşı ciddi bir başkaldırı oluşturmaktadır.
Bu varsayım, yaşamın evren içinde ortaya çıkmış rastlantısal ve önemsiz bir kavram olduğu düşüncesidir.
İngiliz fizikçi John Polkinghorne ise şöyle demektedir:
-Doğa kanunlarının gördüğümüz evreni yaratmak için ne denli olağanüstü bir şekilde ayarlandığını fark ettiğinizde, evrenin öylesine oluşmadığını, arkasında bir amacın olması gerektiğini görüyorsunuz.
gummygunk
gamechangershow
dailybridgerton
2087
vaporwave
titsay
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
origamiaround