Każda materia zawiera w sobie pewien wymiar napięcia, którego nie da się już bardziej przekroczyć, woda ma swój punkt wrzenia, metal topnienia, żywiołom duszy również nie uda się ominąć tego niepodważalnego prawa. Radość może osiągnąć taki stopień, po którym nie będzie już odczuwalna, to samo dotyczy bólu, zwątpienia, przygnębienia, wstrętu i lęku. Wypełnione po brzegi wnętrze nie wchłonie już ani jednej kropli świata więcej.
Przez cztery tygodnie tkwi w tym okropnym, chorobliwym stanie podrażnienia, w gwałtownej, złej samotności. Wie, że dłużej tak nie może być, zasób snów już jest wyczerpany, każda nowo przeżywana sekunda przypomina o tym, że to, co przeszłe, nie dodaje siły. Zmęczona, wyczerpana, z wiecznym bólem w skroniach wychodzi do pracy i przysypiając, wykonuje na wpół świadomie swoje obowiązki. Wieczorem sen znowu ją zawodzi, a nerwy nie mogą się uspokoić w ciszy czworokątnej mansardowej trumny, bo tak gorące w zimnym łóżku jest jej własne ciało. Nie może tego dłużej wytrzymać.
Nie wie, dlaczego jedzie do miasta, nie wie dokładnie, czego chce. Byle być jak najdalej, daleko od wioski, od pracy, oderwać się od siebie samej, od osoby, która skazana jest, by tu być. Poczuć toczące się pod nią koła, zobaczyć znowu światła i innych, weselszych, eleganckich ludzi. Zdać się znowu, choć raz, na przypadek, zamiast tkwić tu nadal niczym drobny kamyk w ulicznym bruku. Choć raz się stąd ruszyć, poczuć świat i siebie samą, być inną niż ta, którą jest.
Potem leży jeszcze długo, nie mogąc zasnąć w obcym pokoju, i słucha, jak za oknem toczą się koła, jeżdżą samochody. Skończyło się, nie może tam powrócić, przeniknąć niewidzialnej ściany, wzdycha więc wzburzona w bezsenną noc i nie wie, czego dotyczą te westchnienia.
2087
blakekathryn
origamiaround
snowghoul
turnnoffyourmind
discoholicmusic
romaincrisis
titsay
theartofmadeline
stormborns
kaledo-art