Kelebekten Gökyüzüne

"Gökyüzüne bakakaldım çünkü her gece kaybolan yıldızımı arıyorum."

[umutlarkelebek]

Sanırım burası benim için bir rutin oldu. Yeni yıl beklentilerim... Çok güzel bir yıl olacak benim için. İçimdeki his yaşadığım bütün kötü hislerin telafisi gibi. Sevilmek değil artık kendimi sevdiğim bir yıl olacak. Yaptığım işleri ve başardığım herşeye minnet duyacağım. Yüzümden gülümsemenin eksik olmadığı, huzurlu olduğum, özgür bir ruh olduğum bir sene olacak. 2026 bana sağlık, mutluluk, para, sevilmek ve huzur getirecek...

[umutlarkelebek]

Ben beni boş duvara bakıp gözlerimi dolduracak düşüncelere daldıran bir adam istemiyorum. Duyduğum bir şarkıdaki sözlerin yumru gibi boğazıma takılmasına ve şarkıyı mırıldanırken sesimin kesilmesine sebep olan bir adam istemiyorum. Benim istediğim adam güneşli bir gün gibi olsun. En ağlamaklı şarkıda bile dans ettirsin içimdeki o his. Gözüm mutluluktan dolduran bir adam olsun. Naif sevsin. Benim mutluluğum için beni ondan mahrum etmesin. Beraber mutlu olmanın bir yolu olduğuna inandırsın beni. Çok sevsin ama sevgiden çok saygı dolu olsun içi. Çok değil ben huzur istiyorum artık. Benim hayatım çok sesle ve karmaşaylaa dolu zaten. Eğer ilk adam gibiysen nolur azad et beni.

[arkadakalanlar]

[umutlarkelebek]

İçim yanıyordu onun canının yandığını duydukça. Kendi acımı unutuyordum. O yazdıkça yazıyor onu duydukça rahatlıyordum. Ama sonra içimde bir ateş fokursamaya başlıyordu. Benimde yanmıştı canım o kadar yanmıştı ki ağlarken sesim çıkmamıştı. O dönüp de görmemişti bir kere... ne yapıcam ben şimdi? Benim acımı kim görecek. Beni kim dinleyecek. Beni kim sevecek benim gibi?

[umutlarkelebek]

Benim... o kadar cesaretim yok artık. Birşeyleri başlatmaya gücümde yok. Bunu ben yapamam üzgünüm. Artık başkalarının yollarına çiçekler ekmeyeceğime ve evlerini rengarenk boyamayacağıma dair kendime söz verdim. Bitti... artık beni hayatınızda tutmak için tek başınasınız...

[umutlarkelebek]

Yoruldum... bu sene beni çok yordu. Yeniden ümit etmekten ve yeniden ayağa kalkmaktan o kadar yoruldum ki. Etrafımdakiler tarafından hırpalanmaktan. Gülmeye çalışmaktan. Ağlamamak için göz yaşlarımı tutmaktan. İyi gözükmekten çok yoruldum. Ama napabilirim ki? Bir şeyleri oldurmaya çalışmaktan vazmıgeçmeliyim. Hiç hak etmiyor muyum bende mutlu olmayı? Birileri çabalayamaz mı? Artık beni dinlendirecek birini istiyorum. Herkesten kaçmak istiyorum. Kendimden bile...

[arkadakalanlar]

[umutlarkelebek]

Hiç sevdiğin birinin ölümünü yaşadın mı? Gerçek gibi gelmez. İnkar edersin ilk başta. Her uyandığında gözlerin, kalbin, hislerin onu arar. Ama o orada değildir. Sesini düşünürsün, ona karşı ne hissettiğini ve onun sana karşı ne hissettiğini. Sonra yavaş yavaş tüm herşey silinir aklından. Rüya gibi hissettirir o kişinin varlığı. Sorun değildir hala anılar durur ama artık fotolara baktığında bile onun var olmadığını bilmek onun varlığını kanıtlayacak hiç bir somut kalmaz elinde. Zihnin bile yalanlar seni oyunlar oynar. Gerçek miydi? Sesi nasıldı? Ona dokunduğumda nasıl hissettiriyordu? Benim ona dokunduğumu hissetti mi? Sesimi duydu mu? Sorular beynini donatıp durur. En sonunda ise o kişi hayallerinde yaşamaya devam eder.

Sen ise üzgünüm... artık benim için bir ölüsün ve gerçek hissettirmiyorsun. Sadece yas sürecimin bitmesini beklemem lazım. İnsanlara güçlüyüm demek bunu güçleştiriyor ama merak etme üstesinden gelirim. Geliceem...

[umutlarkelebek]

Bilmiyorum. Sana çok öfkeli çok kırgınım. O kadar şey sayıp dökmek istiyorum ama kırgınlığım tutuyor içimdeki yangını. Bir konuşsam içimdeki öfkeyi bir döksem yüzüne soğur mu içim orasını da bilmiyorum. Bıkmadı mı yüreğin benim içimdeki hisler adına konuşmaya. Benim için olduğunu söyleyip bir hayalet gibi yok olmuşken nasıl için elverdi hayatıma tekrar dahil olmaya. Burada işler çok karışık. Sen iyi misin diye sorsan da her şey mükemmel diyeceğim. Bıraktım insanlara kötü olduğumu söylemeyi. Çünkü ne dinliyorlar ne de anlıyorlar beni. Şimdi bir hayalet olarak kalmayaa devam et. İçimdeki kor yangını da bırak yakmaya devam etsin. Çünkü ben küllerimin arasında yanmış bir kılını bile istemiyorum...

[umutlarkelebek]

Hayatımda herkesin olma ihtimali var ama aslında kimse yok. Sen ise... hayatımda vardın ama artık hayatımın kıyısından dahi geçemezsin.

[mehcura]

'Çok tuhaftı! Ağlayamadım; ama ruhum paramparça olmuştu.'

[umutlarkelebek]

Bir şeyler oluyor... Büyüyorum sanırım. Kendimi hep olduğum yerde görüyorum ama ilerliyorum. Ufak adımlar belki ama biliyorum o güçlü kadın olmama az kaldı. Şuan hayat çok zor yaşadıklarım bana ağır geliyor ama emin ol elimden geleni yapacağım...

[umutlarkelebek]

Evet tekrar görünmez oldum.

[umutlarkelebek]

Bir sonbahar havası hakim şehrin üzerinde. Adımlarım savsak ve temkinli. Kimim? Neden böylesine hüzünlü havayı hapsetmişim çiğerlerime? Kimin hüznü böylesine acıklı? Ellerimin titremesini havayı bahane ederek saklamışım montumun cebine. Oysa ki en son yıllar önce titremişti böyle... Kime üzüldüm? Kime kırıldım? Anlatmak için anlamam gerekiyor. Ben bilmiyorum neden böylesine gözlerim dolu. Neden şehir bu derece kahverengi? Ağaçlar kimin için döküyorlar yapraklarını ve kimin için ağlıyorlar... bilemiyorum çünkü ortasında kalmış anlamaya çalışıyorum sadece...

Ben sonbahar havası hakim olan bu şehri anlamak istiyorum.

[artikkisacumlelerkurmakistiyoru]

[umutlarkelebek]

Çok sinirliyim yaa. O kadar sinirliyim, kırgının ve çaresizim ki... ne yapıycağımı bilmiyorum.

[yerlerdeyim0]