Sularduruluncavarlar

Duru/16/deniz dalgalıyken kimse yaklaşmak istemez ama durulunca da çıkmak istemez ------------------------------------------------------ sevdiğim kitaplardan sevdiğim alıntılar ve bir parçada ben

[user1020394]

Kitapları kağıt parçasından ibaret gören insanları anlamıyordum ve asla anlamayacaktım. Kitaplar, başka bir boyuta geçişin kapısıydı. Acımasız gerçeklerden vicdanlı hayallere kaçış köprüsüydü bana göre. Aşkın ne olduğunu kitaplarda bulmuş, dostluğu kitaplarda yaşamıştım.

[user1020394]

Çok kötü hissettiğim bir gün ağlayarak, bana şans getirdiğini düşündüğüm kuvars taşlı kolyeme baktım. "Sen hani bana şans getirecektin?" Dedim. Sonra biraz düşündüm ve konuşmaya devam ettim "Özür dilerim. Sana kızmamalıydım. Artık öyle boka battım ki beni sen bile kurtaramazsın..."

[user1020394]

Dibe battık, farkındasın değil mi?

[user1020394]

Hepimiz kayboluşa doğru ilerleyen bir maceradayız. Hayat bulunarak başlar ve kaybolarak biter. Doğmak bulunmaktır, ölüm ise kaybolmanın ta kendisidir...

[kirlangic-ama-olu-deactivated20]

Dudaklarımda viski tadı.

[denizkizi-ama-kirik-deactivated]

Dudaklarımda sigara tadı.

[olu-ruhun-olukizi-deactivated20]

Dudaklarımda kan tadı.

[kirlangic-ama-olu-deactivated20]

Dudaklarımda dudağının tadı.

[vvaleira]

Dudaklarımda ölümün tadı.

[user1020394]

Dudaklarımda senin tadın.

[user1020394]

Geceleri de dışarı çıkabildiğimiz, her çıktığımızda sürekli etrafı kolaçan etmemizin gerekmediği, hangi kıyafetin içinde kendimizi rahat ve mutlu hissediyorsak onu giyebildiğimiz, insanların o erkek yapar yerine sen erkeksin sana yakışmaz dediği, kadınlara insan içinde gülmemeyi değilde erkeklere kendisine hakim olması gerektiğinin öğretildiği ve 65 günde 67 kadının öldürülmediği günlerimizin olması dileğiyle...

8 Mart Dünya Kadınlar Günümüz Kutlu Olsun :)

[user1020394]

Şimdi sen bir ipin üzerinde yürüyorsun. Biliyorsun ki bu ip yerde olsaydı adı çizgi olacaktı. Bir karış mesafeyle kaçırıyorsun dimdik yürümeyi, o ip bir karış havada ve bu yüzden yere baka baka yürüyorsun hayatın boyunca. Düşmemeye çalışıyorsun, ellerin havada, dengede kalabilmek için çaresizce havaya tutunuyorsun. Biri gelsin de iplerinin ucunu kessin, düşsem de artık bir çizgi üzerinde yürüyeyim diyorsun. Yere inmek için, düşmeyi göze alıyorsun.

[user1020394]

Kendimizle tanışma vaktimiz gelmedi mi sizce de? Bir aynanın karşısına geçip kendinize bir selam vermenizin, memnun oldum demenizin, ona olup biten her şeyi anlatmanızın vakti gelmedi mi? Pencere önlerinde ağladığımız ve camın ardından dışarıyı izleyerek bir çare aramaya son vermemizin vakti gelmedi mi?

Kimse bizi görmüyor diyerek başımızı önümüze eğmeyi bırakmamızın, etrafımıza bakıp dünyayı izlememizin vakti gelmedi mi? Kimse bizi görmüyorsa bile aynaya bakarak görebilirdik kendimizi, yapamadık. Çok kez dibe battık, biliyorum. Çok kez yenildik, yanıldık, yıldık ve yıldırıldık, biliyorum. Tırmanmaya çalıştıkça düşürüldük o dağın üzerinden yere, defalarca kafa üstü düştük gökyüzünden dünyaya ama hiçbir zaman dünyada gibi hissetmedik. Oysa gökyüzü de dünyaya dahildi... bilemedik. Hiçbir zaman buraya ait hissetmedik, hep yabancı hissettik kendi hayatlarımızda. Bu dünyanın hiçbir yerinde evimizdeymişiz gibi hissetmedik, hissettirilmedik. Çünkü biz kendimize yabancıydık aslında, kendi kendimizin evi olmalıyken kendi bedenlerimizde birer misafir olmaktan öteye gidemedik. Hep bir gece daha kalıp gidecekmişiz gibi davrandık bedenlerimize. Bir ayağımız evimizdeyken, bir ayağımız hep kapının dışındaydı. Gitmeye o kadar hazırdık ki hiçbir yer evimiz olamadı. Çünkü insan kalmaya karar verdiği eve ayakkabılarıyla girmezdi... Artık ayakkabılarımızı çıkarmamızın ve evimize girmemizin vakti gelmedi mi?

Elinizi kalbinize götürün ve fısıldayın kendinize, "Evim burası ve ben buranın sahibiyim." diyin ve derin bir nefes alın. Kendi krallığımızın sahibiyiz her birimiz, hiçbir yerin yabancısı değiliz, hiçbir yerin misafiri değiliz, biz ev sahibiyiz... Kimsenin bizi kovamayacağı bir dünya burası, biz dünyaya ait değiliz; dünya bize ait. Misafir olduğumuz tek yer geçmişimiz. Gittik, misafir olduk ve çıkıp gittik geçmişlerimizden.

Oysa şu anın sahibi biziz ve şu andan daha önemli tek bir şey daha yok. Elinizi kalbinizden, gözlerinizi önünüzden ayırmayın. Size yaşadığınızı hatırlatan her şeye sıkı sıkıya tutunun ve inanın bana, biz gerçekten bu evin sahibiyiz... Evinizi bir rüyaya dönüştürmek de kabusa dönüştürmek de sizin elinizde. Ne istersek o olur, ne istersek onu oldururuz.

[user1020394]

Üç tane mum vardı yerde. Sessizce mumları izlerken gözlerim birinin diğerlerinden daha fazla harlanan ateşindeydi. Aynı mum, aynı atmosfer, aynı oda ama biri daha fazla yanıyordu işte... Hayatın özeti buydu, herkesin ateşi aynı değildi.

[user1020394]

Gökyüzündeki yıldızların ışığı bize yıllar sonra gelirmiş. Yani gökyüzüne bakıyoruz, bir yıldız parlıyor ama o yıldızın parıltısı belki iki yıllık, belki on yıllık, belki de daha eski... Hatta o yıldız çoktan sönmüş bile olabilir... Umarım hayatta hiçbir şeye bu kadar geç kalmazsınız, senin ne güzel parlıyor dediğin o yıldız çoktan sönmüş olabilir.

[user1020394]

Acı çektiğin günlerde yanında olamadığım için özür dilerim.

[user1020394]

Bir gün iç çekerek anlatacağım bunu,

Asırlar sonra bir yerde, diyeceğim ki :

Bir ormandayım ve yol ikiye ayrıldı ve ben,

Daha az geçilmişinden gitmeyi seçtim.

Bütün farkı yaratan da bu oldu işte.

-Robert Frost

[user1020394]

Sen ki kasırgasın, gelmen gerek. Sen ki kar tanesisin, yağman gerek. Sen ki dalgasın, kıyıya vurman gerek. Sen ki insansın, yaşaman gerek...

[user1020394]

Gökyüzünde sönmüş binlerce yıldız var ama parlamadıkları için kimse onların varlığından haberdar değil. Ben de onlardan biriyim işte. Varım ama kimse varlığımdan haberdar değil çünkü diğerleri gibi parlamıyorum.

[user1020394]

Asla unutma, her şey anını bekler

[user1020394]

Kimileri dünya ateşle sona erecek diyor,

Kimileri de buzla.

Şehvetin tadına baktığımdan beri

Ateş diyenlerin tarafındayım.

Nefreti yeterince bildiğimden

Şunu söyleyebilirim ki

Dünyayı yok etmek için

Buz da iş görecektir.

-Robert Frost

[user1020394]

Gecenin bir vakti, kışın en başında bir geyik dünyaya geldi karlı bir ormanın en kuytu köşesinde. Yürümeye çalıştıkça düştü, düştükçe kalktı ve kalktıkça düştü. Hayatın, biz kalktıkça düşüren bir çift el olduğunu anlaması çok uzun zamanını almadı bu küçük geyiğin. Hayattaki ikinci gününde fark etti ki hayat bizi hep yerde tutmaya çalışacaktı, kalkmamızı istemeyecekti, üzerimize basacak ve bizi toprağa gömmeye çalışacaktı. Biz ise kalkmak için var gücümüzle çabalayacaktık ve işte buna yaşamak diyecektik. Fakat bir gün gelecekti ve hayat başaracaktı, biz toprağın altına gömülecektik. Buna da ölüm diyecektik, yaşamın bitişi...