Voor jou, mijn liefste baasje,
Mijn lichaam was zo moe, zo zwaar en leeg.
De wereld om mij heen werd stil, terwijl ik naar een rustig hoekje reeg.
Ik kon niet meer vertellen hoe zwaar de strijd vanbinnen was,
mijn pootjes wilden niet meer mee, mijn stem was broos als glas.
Maar toen je mij teder op je schoot legde, verdween heel even alle pijn.
Ik voelde jouw vertrouwde warmte en wist: hier mag ik veilig zijn.
Uit het diepst van mijn kleine, vermoeide hart bracht ik een laatste spinnen voort, een krachtig lied van pure liefde, dat jij heel even hebt gehoord.
Toen de kamer veranderde en de laatste stap dichtbij kwam, verzamelde ik al mijn kracht, voordat de slaap het overnam.
Ik keek je aan met heldere ogen, recht in jouw vertrouwde gezicht, en liet een zacht miauwtje horen in het laatste, warme licht.
Het kostte me al mijn energie, die allerlaatste blik naar jou, maar ik móést je nog één keer laten zien hoeveel ik van je hou.
Het was mijn dankjewel voor je zorg, voor je liefde, elke dag, en dat ik in jouw armen mijn oogjes sluiten mag.
Ik ben nu verlost van de zwaarte, ik ren weer vrij en zonder pijn,
en zal daarboven als een beschermengeltje voor mijn zusje zijn.
Ik waak over haar vanaf een afstand, heel sereen en zacht,
totdat we over heel veel jaren weer samen rennen in de nacht.
Al ben ik nu aan de andere kant van de lijn, ik weet dat ik in jouw herinnering altijd dichtbij zal zijn.
Dankjewel voor je liefde, je zorg, en je trouw,
weet dat ik daarboven voor altijd van je hou.
In memorian ~ mijn lieve Stitch 🐾