Bugün kendime bir mum yaktım.
Koca bir yılı, büyüdüğüm her anı, içimde sakladığım her duyguyu düşündüm.Küçük ama gerçek bir kutlama oldu bu, yanımda sadece kalbime dokunan insanlar vardı. Bu yıl öğrendim ki; kalabalıklar değil, iç huzur kutlamaya değer ve bir kez daha öğrendim ki hiçbir şey benden kıymetli değildi, ne kadar da güçlüydüm ben. Gülümsemem hiç kaybolmadı zor olsa da... En önemlisi de atlattım: ) Sadece izleri kaldı artık. Her şeye rağmen, herkese rağmen, duyduklarıma rağmen... Bazen sadece duymak değil hayal etmek gerekirdi çünkü. Ben de öyle yaptım. Kendime güzel bir dünya kurdum, kabullendim çok güzel kabullendim ve sevdim çok sevdim. Zor oldu, düşmedim de değil en çok da o yıprattı beni zaten. Yapmam dediğim varsa yaparken buldum kendimi mesela. Kendimden kaçtım, kendimde kayboldum. Bir insan kendinden kaçabilir mi? Kaçabilirmiş hem de çok güzel kaçabilirmiş... Bunu yaptım ve bu 5 yılda bildiğim bir şey vardı ne olursa olsun kendimden kaçmazdım ben. İnsanın bazen de büyük konuşmaması gerekiyormuş işte çünkü olmaz desen de bir anda o durumun içinde bulabiliyormuşsun kendini. Kısacası güzel düştük gerçekten, düşsem de bırakmadım ama. Bırakma eşiğine geldim lakin bırakmadım. Şimdi de devam ediyorum bir şekilde. Kabullenerek... Bu da benim en büyük savaşımdı 'kabullenmem asla' dediklerimi kabullenmeye başlar oldum tabiki de kendim için.... Çünkü ben kendim için her şeyi yapardım. İyi ki sen bedenim, iyi ki doğduk✨️ Ne yaşadıysak, ne kadar acı çektiysek onlar bana bir şeyler kattı. Bana verdiğin acıların benim tebessümüm oldular. Bu hayatı bu kadar güzel görebiliyorsam bu acılar sayesinde. O yüzden düşsek de iyi ki düştük demem ama bundaki hayır da bana bu Nihal'i iyi ki kattı be: ) İyi ki doğdun, iyi ki doğduk... En büyük 5 yılı atlattık, duyduklarımıza rağmen. Şimdi zoru bitti sıra daha güzel bir şekilde yaşamakta. Her şeye, herkese, en çok da sana rağmen...
