
Love Begins

⁂
Acquired Stardust
No title available
I'd rather be in outer space 🛸
almost home

@theartofmadeline

roma★

Andulka
Game of Thrones Daily
No title available
Misplaced Lens Cap
Three Goblin Art
Sade Olutola
Stranger Things
Jules of Nature

if i look back, i am lost
Today's Document
Keni
he wasn't even looking at me and he found me
seen from Malaysia

seen from Vietnam

seen from United Kingdom
seen from Ukraine

seen from Malaysia
seen from Türkiye
seen from T1
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from South Korea
seen from United States
seen from Lithuania

seen from Malaysia

seen from Germany
seen from United States
seen from United States

seen from Lithuania

seen from Indonesia
@wastiyere
Bazı hisler kamburdur, kurtulun .
Birileri mutsuzsa, mutsuzlara nergis yolla
“insan, her şeyden vazgeçtiğinde nereye gitmeli?”
Gitti!
kaçarcasına gitti
bir düş gibiydi o son gece…
sonbahardı ve o gece bugün sahiden
bir düş benim için….
gece boyunca ağladım yalvardım ona…
ama o gitti…
bakışları hala gözlerimin önünde,sesi
hala kulaklarımda…
bir düşten gelip bir düşe girer
gibi,gitti…
aşk dolu bir yürekti…
bir gölge gibi,kıyıya vuran dalga
gibi,güneşe maruz kalmış cılız kar gibi
kayboldu…
şimdi artık uzak,
herşey çok uzak…
aramıza uzaklık girdi…
ayrıldık….
ayrılık kaderimiz oldu…
ben burada o orada habersiz…
ancak ruhlarımız bir…
kulaklarımda onun sesi yankılanıyor,
beni çağırıyor
gidecegim bende…
*Mehmed Uzun
Bu devir, sıradan insanın en parlak zamanı; duygusuzluğun, bilgisizliğin, tembelliğin, yeteneksizliğin, hazıra konmak isteyen bir kuşağın devridir. Kimse bir şeyin üzerinde durup düşünmüyor. Kendisine bir ülkü edinen çok az. Umutlu birisi çıkıp iki ağaç dikse herkes gülüyor: "Yahu bu ağaç büyüyünceye kadar yaşayacak mısın sen?" Öte yanda iyilik isteyenler, insanlığın bin yıl sonraki geleceğini kendilerine dert ediniyorlar. İnsanları birbirine bağlayan ülkü tümden yitti, kayıplara karıştı. Herkes, yarın sabah çekip gidecekleri bir handaymış gibi yaşıyor. Herkes kendini düşünüyor. kendisi kapabileceği kadar kapsın, geride kalanlar isterse açlıktan, soğuktan ölsün, vız geliyor.
*Dostoyevski
“Nefes aldığın yer ile boğulduğun yerin aynı olması.”
Kaç Leylim bahar...
"Herkes kendi mahvoluşuyla övünüyor.."