Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα
Αλλά δε θα έχω ποτέ την ευκαιρία να σε πάω.
Προσπάθησα και νομίζω έκανα το καλύτερο που μπορούσα
Όπως δεν αρκούν τα μισά από αυτά που κάνω
Δε ξέρω τι πάει λάθος με εμένα
Ίσως έχεις δίκιο, είμαι υπερβολικη
Αλλά ποιος μπορεί να το κρίνει αυτό;
Νιώθω πως και εσύ θα μπορούσες να μου δώσεις τόσα πολλά, όμως διστάζεις.
Φοβάσαι τη δέσμευση μου είχες πει
Μια μέρα που είχαμε πιει, σε ξεχωριστα όμως μέρη
Μιλάγαμε μέχρι αργά στο τηλέφωνο,
Δε θυμάμαι πολλά από αυτό το τηλεφώνημα
Θυμάμαι όμως ότι μου ανοίχτηκες κάπως
Πράγμα περίεργο γιατί δε σου αρέσει να μιλάς για εσένα,
Αλλά με έμενα δίπλα σου δε χρειάζεται να φοβάσαι
Η τουλάχιστον, δε χρειαζόταν.
Πάνε 3 μέρες που έχουμε να μιλήσουμε
Πάλι δεν απάντησα στο τελευταίο σου μήνυμα
Είπα ότι ήρθε η ώρα να βάλω πρώτα τον εαυτό
Και ας γράφω χαζά ποιήματα για εμάς στις 3 το πρωί
Γιατί ξέρω πως αξίζω περισσότερα
Πολύ περισσότερα από αυτά που μου προσφέρεις
Αλλά τι και αν αρκεστω σε αυτά
Μόνο και μόνο για να είμαι πλάι σου
Και πως το αιλανερ μου είναι στραβό, και ας μην είναι.
Να με πειράζεις και να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά
Λατρεύω τον τρόπο που με ακουμπάς
Αυτό είναι που με κρατάει πίσω και με κάνει να θέλω να σου μιλήσω ξανά
Δε πρέπει γιατί οι πράξεις σου δείχνουν το αντίθετο όταν δεν είμαστε μαζί
Νιώθω πως δεν είμαι η πρωτεραιωτητα σου
Έχεις και εσύ πολλά στο κεφάλι σου
(Ναι ξεκίνησα να γράφω πάλι)
