W starym stylu

https://www.facebook.com/wstarymdobrymstylu Subiektywne zestawienie znakomitości ze świata filmu i muzyki z lat '20-'70 plus trochę tego i owego w starym stylu. Zapraszam, Agnieszka. Jestem pasjonatką, nie ekspertką :) Nie posiadam praw autorskich do publikowanych przeze mnie zdjęć, filmów, piosenek i linków. Zamieszczam je w celach rozrywkowych i/lub edukacyjnych i nie pobieram z tego tytułu żadnego wynagrodzenia.

[wstarymstylublog]

Adam Pawlikowski

Walczył w powstaniu warszawskim jako starszy strzelec (pseud. "Noga") - początkowo na Mokotowie. Po odniesieniu obrażeń przedostaje się kanałami do Śródmieścia, trafiając ostatecznie do niewoli niemieckiej. Wyzwolony w 1945 roku przez wojska amerykańskie kieruje się do Włoch do II Korpusu Polskiego. Przerywając po dwóch latach studia medyczne wraca do Polski, by studiować muzykologię. Do 1958 roku poświęca się pracy krytyka muzycznego i filmowego, rozpoczynając w międzyczasie karierę niezawodowego aktora - w 1956 roku debiutuje w obrazie “Kanał” Andrzeja Wajdy. Pawlikowski miał pełnić jedynie funkcję konsultanta, ale w wyniku niedyspozycji jednego z aktorów otrzymał angaż do filmu - powierzono mu drobną, ale bardzo wymowną rolę SS-mana. Dzięki swej wiedzy oraz umiejętności gry na okarynie Pawlikowski przysłużył się produkcji również od strony muzycznej - nie tylko nagrał wraz z orkiestrą symfoniczną partię napisaną przez kompozytora ścieżki dźwiękowej, Jana Krenza, ale też opracował motyw wykorzystany w jednej ze scen.

źródło: zdjęcie fdb.pl, tekst na podstawie biogramu Adama Pawlikowskiego zamieszczonego w serwisie www.1944.pl oraz artykułu P. Śmiałowskiego pt. "Ostatni taki inteligent", napisanego dla miesięcznika "Kino" w 2006 roku   Biogram dostępny jest pod adresem: http://www.1944.pl/powstancze-biogramy/adam-pawlikowski,33715.html Artykuł dostępny jest pod adresem http://film.onet.pl/wiadomosci/ostatni-taki-inteligent/s5tqn

[wstarymstylublog]

Wojciech Młynarski - Róbmy swoje

Wojciech Młynarski - Róbmy swoje [tekst piosenki] Raz Noe wypił wina dzban I rzekł do synów - Oto Przecieki z samej góry mam, Chłopaki, idzie potop! Widoki n...

Wojciech Młynarski (1941-2017) Filolog, poeta, satyryk, artysta kabaretowy, konferansjer, dramaturg, scenarzysta, librecista, tłumacz, felietonista, kompozytor, reżyser teatralny i wykonawca swoich piosenek. Autor ponad 2000 tekstów piosenek. Debiutował na początku lat sześćdziesiątych w kabarecie i teatrze studenckiego klubu Hybrydy. Współpracował z kabaretami Dudek, Owca i Dreszczowiec. Przez lata związany ze sceną Teatru Ateneum. Jeremi Przybora zaliczył go do „trójcy wieszczów polskiej piosenki” obok Agnieszki Osieckiej i Jonasza Kofty. Jego piosenki, pisane m.in. dla Skaldów, Hanny Banaszak, Kaliny Jędrusik, Haliny Kunickiej, Andrzeja Zauchy, Zbigniewa Wodeckiego, Alicji Majewskiej, Ewy Bem, Maryli Rodowicz, Edyty Geppert, Michała Bajora, Krystyny Prońko czy Ireny Santor stały się ponadczasowymi przebojami. Odznaczony Złotym Medalem „Gloria Artis”, Złotym Krzyżem Zasługi oraz tytułem Mistrza Mowy Polskiej. "Róbmy swoje" uchodzi za jedną z najbardziej politycznych piosenek napisanych przez Wojciecha Młynarskiego. - To gęba, którą trochę przyprawiono temu utworowi. Bardzo często był skreślany przez cenzurę, więc postanowiłem się bronić. Gdy poszedłem do cenzora, usłyszałem, że jest to piosenka, która namawia do likwidacji ustroju socjalistycznego. W końcu udało mi się trochę przewalczyć ten opór i na bardzo wielu moich recitalach śpiewałem ten utwór. - "Róbmy swoje" cytowali i Wałęsa, i Jaruzelski. Musiałem z tego jakoś wybrnąć i napisałem do tej piosenki taki suplement, w którym stwierdzam, że gdy dwóch mówi to samo, to nie zawsze znaczy to samo. Źródło: okrojona wersja notki biograficznej pochodzi z opisu wydanej w tym roku książki Wojciecha Młynarskiego pt. “Od oddechu do oddechu. Najpiękniejsze wiersze i piosenki”; tekst o piosence “Róbmy swoje” został zaczerpnięty z internetowego serwisu Polskiego Radia i jest w całości dostępny pod linkiem  http://www.polskieradio.pl/7/3085/Artykul/1367292,Wojciech-Mlynarski-Robmy-swoje-cytowali-i-Walesa-i-Jaruzelski

[wstarymstylublog]

19. lutego w wieku 102 lat odeszła Danuta Szaflarska - legenda polskiego kina i teatru. Była wieloletnią aktorką m.in. teatrów warszawskich, od 2010 roku okazjonalnie występującą na deskach stołecznego Teatru Rozmaitości. Jej debiut sceniczny odbył się w Nowym Sączu jeszcze w czasach szkolnych, zaś pierwszy profesjonalny występ miał miejsce w roku 1939. W roku 1946 rozpoczęła karierę filmową - wcieliła się w postać Haliny Tokarskiej w pierwszym powojennym polskim filmie fabularnym, czyli "Zakazanych piosenkach" L. Buczkowskiego. Do najważniejszych należą też role główne w obrazie"Skarb" (1948 r.) tego samego reżysera oraz wielokrotnie nagradzana kreacja w dramacie "Pora umierać" Doroty Kędzierzawskiej z 2007 roku. Niemal 80-letni staż pracy Szaflarskiej obfitował w występy w produkcjach filmowych, teatralnych, w serialach, w telewizyjnych filmach i spektaklach. Aktorka pełniła funkcję łączniczki w czasie Powstania Warszawskiego. Oprócz uwielbienia widzów Danuta Szaflarska zdobyła też wiele nagród i wyróżnień, w tym "Złotą Kaczkę"  i "Orła", została również odznaczona Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"oraz Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Zachwycała talentem, pracowitością, poczuciem humoru i pogodą ducha. Oto jak mówiła o sobie: - (...) jestem optymistką z natury. To znaczy – nie załamuję się w ciężkich chwilach. Czasami, oczywiście, gdy dopada jakaś tragedia, to w pierwszym momencie człowiek się załamuje, trudno, żeby było inaczej. Ale ja nie rozpamiętuję tego, co się stało, myślę do przodu: co zrobić, co zmienić. Inaczej bym nie mogła żyć i pracować tyle lat w tak ciężkim zawodzie. Bo ludzie nie wiedzą, że aktorstwo to ciężki zawód. - Jeżeli ktoś urodził się pod zaborami w 1915 roku, to wzrastał, uczył się już w niepodległej Polsce, a gdy wybuchła II wojna najczęściej zakładał rodzinę i pracował, wchodził w Polskę Ludową po trzydziestce, a gdy dochodził do wolnej Polski w 1989 roku miał już dobrze po 70. A co jak się dożywa setki w pełni sił życiowych i twórczych…? To się tak wiele przeżyło i widziało. Bogate jest życie staruszki. Wszystko się przy mnie zmieniło. - W tym, co robię, staram się zachować naturalność. Uważam np., że nie ma sensu ukrywać na siłę wieku. Wszelkie próby odmładzania się podkreślają tylko, że się jest starym. Myślę, że trzeba się normalnie, spokojnie starzeć. Każdy wiek ma też swoje radości, nie tylko zmartwienia. Źródło: kolaż produkcji własnej z wykorzystaniem zdjęć Marleny Bielińskiej opublikowanych w czasopiśmie "Zwierciadło" w 2015 roku; dane biograficzne na podstawie informacji z serwisu filmpolski.pl, twojsacz.pl, akademiapolskiegofilmu.pl; wypowiedzi aktorki zaczerpnięte: z wywiadu udzielonego Alinie Gutek dla czasopisma "Zwierciadło" w 2015 roku http://zwierciadlo.pl/magazyn-zwierciadlo/spotkania-danuta-szaflarska wywiadu dla portalu Mówią Wieki, za http://twojsacz.pl/danuta-szaflarska-konczy-sto-lat/ oraz wywiadu dla "Rzeczpospolitej" z 2002 roku, za http://natemat.pl/92689,dzis-danuta-szaflarska-konczy-99-lat-przedstawiamy-sylwetke-fantastycznej-aktorki © 2017 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

Niezapomniany Clark Gable obchodziłby dziś 116. urodziny.

Pięknie pisze o nim Stanisław Janicki:

"Na ekranie był symbolem męskości w najlepszym tego słowa znaczeniu. Odważny, odpowiedzialny, rycerski, inteligentny, dowcipny, nieco tajemniczy... Był też symbolem Hollywoodu, ale starał się wyłamywać z szablonów. Bardzo często mu się to udawało, bo był aktorem nie tylko świetnym, ale i myślącym."

Na zdjęciu Gable w sesji autorstwa J. Engsteada z 1947 roku.

źródło: zdjęcie pinterest.com, informacje o zdjęciu worthpoint.com, tekst S. Janicki, "Odeon. Felietony filmowe", wyd. BOSZ, Olszanica 2013

© W STARYM STYLU 2017

[wstarymstylublog]

Andrzej Kopiczyński (ur. 15. kwietnia 1934 roku w Międzyrzecu Podlaskim, zm. 13. października 2016 roku w Warszawie)

Choć aktor wykreował kilkanaście ról filmowych - zagrał tytułowego “Kopernika” w obrazie Ewy i Czesława Petelskich, grał też m.in. u Janusza Morgensterna, Andrzeja Wajdy czy Jerzego Hoffmana - oraz ponad sto postaci teatralnych - m.in. w Teatrze Narodowym, Teatrze Rozmaitości, Teatrze Na Woli i Teatrze Kwadrat - w pamięci widzów na zawsze pozostanie inżynierem Stefanem Karwowskim z serialu “40-latek” w reżyserii Jerzego Gruzy (lata produkcji 1974-1977).

Oto jak Kopiczyński mówi o swej najsłynniejszej roli:

Idąc na casting do serialu nie przypuszczałem, że dzięki niemu na wieki wieków stanę się Karwowskim. Niebanalny scenariusz zachęcił mnie od razu, a że miałem już za sobą wszystkie produkcje teatralne, jakie aktor może sobie wymarzyć, z tym większą przyjemnością przyjąłem tę rolę. Nagle okazało się, że mamy kultowy serial, ale nie było na to rady (śmiech).

…o popularności z nią związanej:

Nigdy nie szukałem popularności, ale widząc, że ktokolwiek idzie lub patrzy w moją stronę, natychmiastowo się kłaniałem. Nigdy nie spotkałem się z żadną przykrością, więc nikomu nie śmiałem odmówić sesji czy wywiadu. Obecnie serial jest tak często powtarzany, że nawet małe dzieci mnie kojarzą. Ale ja sam nie oglądam “Czterdziestolatka”, bo nie lubię patrzeć na samego siebie.

…oraz o wpływie postaci Karwowskiego na jego późniejsze życie zawodowe:

Po “Czterdziestolatku” otrzymywałem rozmaite propozycje filmowe, ale zaraz po nich były telefony, że jednak jest to poważna produkcja, a kojarzenie mnie z Karwowskim może wszystko zepsuć. Na szczęście film traktowałem wyłącznie jako przygodę, a moim azylem, do którego tęskniłem pracując na planach, zawsze był teatr.

Od 1986 roku do dnia dzisiejszego aktor związany jest z warszawskim Teatrem Kwadrat.

źródło: zdjęcie e-teatr.pl, wypowiedzi Andrzeja Kopiczyńskiego pochodzą z wywiadu zamieszczonego na stronie rossnet.pl, informacje o rolach zostały zaczerpnięte ze strony mtmoperetka.pl © 2016 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

Andrzej Wajda (ur. 6. marca 1926 roku w Suwałkach, zm. 9. października 2016 roku w Warszawie) Reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, senator I kadencji w latach 1989–1991, Kawaler Orderu Orła Białego. Studiował malarstwo w Krakowie w latach 1946-1949, w 1953 roku ukończył wydział reżyserii w Łodzi. Był współzałożycielem, prezesem i wykładowcą Fundacji Szkoła Wajdy oraz Wajda Studio w Warszawie, fundatorem i pomysłodawcą (wraz z żoną Krystyną Zachwatowicz) Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie, kierownikiem Zespołu Filmowego X, prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich, przewodniczącym Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych, reżyserem Teatru Starego w Krakowie. Wajda był honorowym członkiem Brytyjskiej Akademii Filmu i Telewizji (BAFTA), członkiem Institut de France w Paryżu, Europejskiej Akademii Filmowej, doktorem honoris causa uniwersytetów w Bolonii, Lyonie, Brukseli, Moskwie i Waszyngtonie. Do najsłynniejszych dzieł reżysera należą m.in. (!!!) opowiadające losy ludzi naznaczonych przez II wojnę światową i stanowiące próbę rozliczenia z tym okresem polskiej historii “Pokolenie” (inicjujące powstanie tzw. nurtu polskiej szkoły filmowej), “Kanał” oraz “Popiół i diament” (reprezentujące ów nurt); ekranizacje dzieł literackich: “Popioły”, “Brzezina”, “Wesele”, “Ziemia obiecana”, “Panny z Wilka”, “Pan Tadeusz”, “Zemsta”; poruszające kwestie społeczne i obnażające realia komunizmu “Człowiek z marmuru” (jeden z czołowych polskich filmów tzw. nurtu rozrachunkowego, obraz współtworzący podwaliny pod tzw. kino moralnego niepokoju) oraz będący jego kontynuacją “Człowiek z żelaza”; współczesne: “Katyń” (ze względu na historię rodziny reżysera był to film o szczególnym wymiarze osobistym), “Tatarak”, “Wałęsa. Człowiek z nadziei” oraz zamykające filmografię Wajdy “Powidoki” (inspirowane biografią Władysława Strzemińskiego). W 2000 roku przyznano Andrzejowi Wajdzie Oscara za całokształt twórczości, ponadto reżyser był laureatem nagród Złotego Niedźwiedzia, Złotej Palmy, Orła, Złotej Żaby, Złotego Lwa, Europejskiej Nagrody Filmowej, Cezara oraz Dawida Donatella. Pełną filmografię oraz listę nagród i odznaczeń reżysera znaleźć można na stronie http://www.wajda90.com/AndrzejWajda.html Źródło: zdjęcie culture.pl, notka biograficzna z wykorzystaniem informacji z serwisów terazteatr.pl, wajda90.com, edukacjafilmowa.pl, culture.pl, manggha.pl © 2016 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

Olivia de Havilland, urodzona w Tokio brytyjska gwiazda Hollywood, świętuje dziś 100. urodziny!

Ostatnia żyjąca członkini głównej obsady "Przeminęło z wiatrem" (niezapomniana Melanie Hamilton!), najstarsza żyjąca gwiazda"złotej ery Hollywood" (obejmującej lata 1930-1940), dwukrotna zdobywczyni Oscara (wyróżniona za role w filmach "To Each His Own" z 1946 roku oraz "The Heiress" z roku 1949).

Olivia de Havilland od lat 50. XX wieku mieszka w Paryżu. Na pytanie, czy nie oferowano jej ról w filmach francuskich odpowiedziała:

"Nie. To bardzo zabawna historia. Gdy uznałam, że osiągnęłam już świetne wyniki w nauce francuskiego, pewna dama powiedziała do mnie - Wspaniale mówisz po francusku, Olivio, ale masz delikatny jugosłowiański akcent. Sądzę, że francuskie kino nie miało do zaoferowania ról dla kobiet z jugosłowiańskim akcentem".

Źródło: zdjęcie crystalkalyana.files.wordpress.com, tekst z wykorzystaniem informacji ze stron oliviadehavillandonline.com, independent.ie, imdb.com, tłum. własne

© 2016 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

115 lat temu w Cadiz w stanie Ohio przyszedł na świat <3 William Clark Gable <3. Źródło: kolaż produkcji własnej z wykorzystaniem zdjęć z serwisów legendaryclarkgable.com, classichollywoodcentral.com, classicmoviefavorites.com, indulgy.com, fanpop.com, notrecinema.com, infoolavarria.com, antiques.com © 2016 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

Eugeniusz Bodo - Już taki jestem zimny drań (1934)

Eugeniusz Bodo w piosence Już taki jestem zimny drań z filmu "Pieśniarz warszawy" z 1934 roku

Opublikowane na Facebooku 28.12.2015 https://www.facebook.com/wstarymdobrymstylu/ Z okazji 116. urodzin (28.12.2015r.) niezapomnianego Eugeniusza Bodo przypomnijmy sobie przebój z filmu "Pieśniarz Warszawy" (1934, reż. M. Waszyński). Autorem kompozycji jest oczywiście Henryk Wars. A już w przyszłym roku czeka nas premiera serialu biograficznego "Bodo"! :)

[wstarymstylublog]

Opublikowane na Facebooku (https://www.facebook.com/wstarymdobrymstylu) 12.12.2015 roku: Tak pięknie się składa, że w dniu dzisiejszym (12.12.2015 r.) świętujemy 100. rocznicę urodzin dwóch Wspaniałych Dżentelmenów - Jeremiego Przybory <3 oraz Franka Sinatry <3  Źródło: Jeremi Przybora - zdjęcie bibliotekapiosenki.pl, tekst - wypowiedź Jeremiego Przybory z programu Magdy Umer pt. “Dziecko szczęścia, czyli Jeremi Przybora” (1990, odc. “Jesień”); Frank Sinatra - zdjęcie aninepoundhammer.com,cytat goodreads.com, tłum. własne Kolaż produkcji własnej. © 2015 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

 Omar Sharif (10.04.1932 - 10.07.2015) “Nie sądzę, by którykolwiek z aktorów czuł się komfortowo podczas oglądania filmów ze swoim udziałem. To kwestia narcyzmu. Najtrudniejsze w formowaniu opinii na swój temat jest to, że gdy oglądasz film, w którym wystąpiłeś, w przeciwieństwie do normalnego widza, ty patrzysz na tylko jednego aktora - siebie”. 

źródło: zdjęcie zeit.de, cytat latintimes.com, tłum. własne

© 2015 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

Olivia de Havilland, niezapomniana Melanie Hamilton z “Przeminęło z wiatrem”, wielka aktorka i jedna z ostatnich żyjących gwiazd złotej ery Hollywood, świętuje dziś 99. (!!!) urodziny. “W latach 30. trudno było wcielać się w postaci porządnych panien, ponieważ panowała wówczas moda na granie kobiet zepsutych. Osobiście uważam, że granie tych drugich zakrawa o nudę. Zawsze było mi bardziej po drodze z postaciami kobiet dobrych, ponieważ pod względem aktorstwa to właśnie te role wymagały ode mnie najwięcej.” 

źródło: zdjęcie pinterest.com, cytat azquotes.com, tłum. własne

© 2015 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

THE MILLS BROTHERS - TILL THEN

Wspaniała amerykańska grupa wokalna The Mills Brothers i ich przebój z roku 1944. Piosenka ta wpisywała się w nurt utworów okołowojennych, poruszających tematykę zw. z rozłąką żołnierza i jego ukochanej.

[wstarymstylublog]

Danuta Szaflarska świętuje dziś 100. (!) urodziny  – W tym, co robię, staram się zachować naturalność. Uważam np., że nie ma sensu ukrywać na siłę wieku. Wszelkie próby odmładzania się podkreślają tylko, że się jest starym. Myślę, że trzeba się normalnie, spokojnie starzeć. Każdy wiek ma też swoje radości, nie tylko zmartwienia. źródło: zdjęcie (kadr z filmu "Pora umierać" w rezyserii D. Kędzierzawskiej z 2007 roku) wavalove.pl, cytat pochodzi z wywiadu dla "Rzeczpospolitej" z 2002 roku, za: http://natemat.pl/92689,dzis-danuta-szaflarska-konczy-99-lat-przedstawiamy-sylwetke-fantastycznej-aktorki)

[wstarymstylublog]

1. lutego minęło 114 lat od narodzin Clarka Gable. Oto jak aktor opowiadał o swoim zawodzie: "Spędziłem wiele czasu na nauce aktorstwa. Nadal się uczę. Nie wiem co nalezy robić, aby stać się sławnym, ale wiem czego trzeba by być aktorem i pracuję nad tym. To zawód, z którego jestem dumny. To moja praca. Nie uwazam się wcale za mistrza, ale staram się do tego przykładać."  źródło: zdjęcie retratosdelahistoria.blogspot.com, cytat dearmrgable.com, tłumaczenie własne

© 2015 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

75 lat temu w Atlancie odbyła się światowa premiera filmu "Gone with the Wind" (1939, reż. V. Fleming). 

Odtwórcami głównych ról w tym najsłynniejszym filmowym romansie byli Vivien Leigh i Clark Gable.

Leigh, młoda brytyjska aktorka, tak bardzo pragnęła wcielić się w postać Scarlett, że na wieść o przesłuchaniach przeczytała powieść Mitchell oraz kilka książek poruszających temat wojny secesyjnej. Produkcja ruszyła zanim obsadzono rolę głównej bohaterki. Z 1400 aktorek do dalszego etapu przesłuchań przeszło 400, a ostatecznie wybrano właśnie Leigh, która przebywała w USA odwiedzając swojego partnera L. Oliviera pracującego na planie "Wichrowych wzgórz". Aktorka została przedstawiona producentowi przez jego brata Myrona Selznicka. Rola O'Hary otworzyła przed nią drzwi do światowej kariery i w 1940 roku przyniosła jej Oscara. Leigh była pierwszą brytyjską aktorką wyróżnioną tą nagrodą. 

Clark Gable, który w 1939 roku był gwiazdorem z Oscarem w dorobku, obawiał się reakcji publiczności na przyznanie mu roli Butlera, bowiem powieść Mitchell była tak popularna, że każdy czytelnik miał swoje wyobrażenie dot. postaci Rhetta. Tymczasem rola w filmie ugruntowała zawodową pozycję Gable i przyniosła mu powszechne uwielbienie, co znalazło oddźwięk we wszelkich plebiscytach przeprowadzanych wśród widzów. Odtąd nie mówiło się o nim inaczej niż jak o "Królu Hollywood". 

Na zdjęciu: Vivien Leigh (Scarlett O'Hara), Clark Gable (Rhett Butler), Margaret Mitchell (autorka powieści "Przeminęło z wiatrem"), David O. Selznick (producent) oraz Olivia de Havilland (Melanie Hamilton) podczas premiery w Loew's Grand Theater w Atlancie (15.12.1939).

źródło: zdjęcie kpbs.org (prawa autorskie Atlanta History Center), tekst z wykorzystaniem informacji ze stron legendaryclarkgable.com, biography.com, tcm.com, gwtwfansite.weebly.com

© 2014 W STARYM STYLU

[wstarymstylublog]

Clark Gable 

(zdjęcie znalezione na dysku wśród zbiorów sprzed kilku lat, źródło niestety nieznane)