Yaralıydık Her Birimiz

[yarasikalbindenolanlar]

Acı bir tadı var gözlerinin, iliklerime kadar işliyor bakışlarında ki acı zehir. Görüyorum anlatıyorsun sen bana seni. Dudakların aralansa bir çift kelime dökülüverse içinden , gözlerinin acı feryadı kadar işleyemezdi benliğime kifayetsiz kalırdı tüm kelimeler. Söylesene bana; Neden acıyla bakıyorsun hayata? Kırıklar mı sardı küçücük bedenini? Yalnızlığın mı batıyor canına?

[yarasikalbindenolanlar]

Yıllardır bir türlü kendimi bu yozlaşmış topluma ait hissedemedim. Sanki bu dünya bunca kötülüğe boyun eğmiş bir hâlde dönüyordu. İnsanların kirli ve karanlık zihinleri sarmış her yanımızı; sokak hayvanlarına eziyet, kadına şiddet, içerisinde adaletin olmadığı saraylar ve dahası.. Artık öldürülen kadınların mezarlarından önümüzü göremez olduk. Nasıl yaşayabilirim bu toplumda, nasıl rahatça yürüyebilirim sokaklarda, nasıl karnımı doyurabilirim binlerce aç insanın ahıyla? Bu sizin dünyanız kötülerin hüküm sürdüğü, bir avuç kalabalığın çobanlığını yaptığı bir sürü. İşte sizlerin dünyasında masum ve vicdanı yüreğinde olan insanların çığlıkları duyulmaz, zalim ve yüreğini kibir kaplamış insanların fısıldamasıyla yer yerinden oynar. Sizin dünyanızda kelimelerini özenle seçen insanlar değil, parası çok olan insanlar konuşurlar. Bu yüzden ben sizin dünyanıza ait değilim, hiçbir zaman da olmadım. Yanlışları doğru kabul sayan, zihinleri kirli bu insan topluluğunu hiçbir zaman savunmadım. Benim yolum haktan hukuktan geçer, benim dilim insanlığı dinler söyler. Gerçek şudur ki benim doğrularım sizin doğrularınızın yanından bile geçmez. Dünyanıza ait hissetmediğim için kendimle gurur duyuyorum. Hayvanların 'mal' olarak görüldüğü, kuşların bile gökyüzünde özgürce uçamadığı bu dünyada nefes aldığım için ise inanılmaz bir utanç duyuyorum. Tekrar ve tekrar söylüyorum ben sizin dünyanıza ait değilim, hiçbir zaman da olmadım ve asla olmayacağım.

[yarasikalbindenolanlar]

Utanıyorum kendimden utanıyorum gördüklerimden, duyduklarımdan, sevdiklerimden, öğrendiklerimden.. İstemiyorum sevmeyi sevilmeyi, istemiyorum görmeyi duymayı, istemiyorum yaşamayı öğrenmeyi. Bu kadar acımasız olamazdı benim dünyamda insanlar kabul edemiyorum bu dünyayı, yaşayamıyorum bu hayatı. Kaybediyorum içten içe kendimi kazanmak için hiçbir sebebim yok. Ölümümü erkene almak için savaşıyorum sadece biliyorum ki kazananlara ölümsüzlük de yok. Hayaller kurulmasıyla değil yıkılmasıyla meşhurdur mesela kurduğum hayalleri bilmezsiniz, yıkılan her hayalimi umutsuzluğumdan hissedersiniz. Artık bana göre kazanmak kadar kaybetmekte yok, ya kazanırsın ya kaybedersin arası yok. Güzel şeyler de yaşadım ama hep kötüleri hatırımda kaldı bu yüzden iyiler değilde her daim kötüler kazanırdı. İyiliğimi çoktan yitirdim kötülüğümü bulmaya çok yaklaştım. Bir kez daha utanıyorum kendimden utanıyorum her şeyimden, her şeyden. Utanıyorum yaşamak zorunda kaldığım hayatı yaşadığım için en çok da kendimden.

[yarasikalbindenolanlar]

Yüzüme sığmıyor hiçbir düşüncem, beni ifade edemiyor dudağımda gülümseyen bu hisler. Kapkaranlık geceyim ben, bir kez battı güneşim şimdi nereden doğuyor bilmem. Çimlerin rengini unuttu gözlerim çamura bulaşmış her yerim. İtildim karanlığa, itildim bataklığa, itildim ben yalnızlığa. Kopuyor çevremde büyük bir fırtına dönüyor düşüncelerim, savruluyor gülüşlerim, dağılıyor etrafıma umutlarım. Ne yazık ki hiçbiri bana uğramadan geçip gidiyorlar yanı başımdan. Dilimin ucuna yığılmış dağlar, hepsinde söylemek isteyip de sustuklarım. Konuşsaydım eğer diz çökerdi önümde, kendini gökyüzünde yıldız sanan insanlar. Düşüncelerim, kelimelerim karıştı geceye, benim suskunluğumda parlıyor şimdi o gökteki yıldızlar. Korkaktım belki de kaybetmekten korktum sevdiklerimi, keşke de sevdiklerim kadar cesur olsaydım ilk ben terk ederdim kendilerini. Diner belki akşama fırtına, sessizleşir her taraf. Çıkarım yalnızlığımla başbaşa yollara, olur ya belki de kaybederim yalnızlığımı ararım başkalarında.

[yarasikalbindenolanlar]

Geçmiyor muydu evimin önünden yıllar? Durmuş olsaydı eğer ki zaman kalırdın bende inan, durmadı zaman geçmiyor yıllar. Yaşlanıyorum artık değilim eskisi gibi ayakta dimdik duran. Boynum bükük, kamburlaşmış sırtımda taşıyorum geçmeyen yılları kavuşulmayan bir aşkın adamını. Yazıyorum tertemiz satırlara olurda aldığım nefesimi veremezsem, gelirde beni göremezsen, okursun değil mi bir kaç cümleye sıkışmış kalbimi? Duyarsın belki dudaklarımın hiç çalmadığı 'kirpiklerini özledim' adlı haykırış senfonisini. Sahi ne çok özledim gözlerinin çevresini saran kirpiklerini, bulut olsam yüzünde sağnak sağnak yağsam yüzüne bir tek kirpiklerin kurak kalırdı yağmurların selinde. Yağdırmazdım gözlerine yağmurumu ıslanmazdı kirpiklerin. Gözlerinin aksine en çok dudaklarına yağardım mesela, çatlamış dudaklarına sarıldım sırılsıklam. Bilirim çünkü ben özlemden kururdu çatlardı dudaklar, bu sebepten ötürü paramparça olmuştu dudaklarım. Eğer bir gün beni gelip görmek istersen olurda nefesim buna yeterse lütfen yalandan da olsa sevdiğini söyle, yalanın getirdiği mutlulukları sevmem lakin bir kerecikte olsa senin benim için söylediğin yalanla mutlu olmak isterim bu geçmiş yaşımda.

[yarasikalbindenolanlar]

Yakışmıyordu tenlerimiz, sarılmıyordu ellerimiz, bakışmıyordu gözlerimiz, öpüşmüyordu nefesimiz, sevmiyordu kalplerimiz. Bir sahne var önümüzde duygularımız birer oyuncaktan bebek olmuş sanki sürgünde. Koskoca bir oyun, hayallerin yazıldığı senaryolar her gece dönüp duruyor düşüncelerimde. İmkansızı yansıtıyordu kavuşmalarımız, dün gibi gerçekti ayrılışlarımız. Yüreğimde damla damla birikiyor hasretin gözyaşları, yüreğinden taşıyor sayamadığım sayısız aşkların. Oynadığımız oyunun finalinde sıkışıp kaldı tüm hüzünler. Öyle bir bitmişti ki mutsuz mu olmak zorundaydı tüm yaralı kalpler? Ruhum söküldü bedenimden, iki kelimenin ağırlığında topraklar atıldı üstüne. Ölen ruhumda çiçekler açmaz , gözyaşlarımın tuzu kurutuyordu sevgiyle açan çiçeklerimi. Aşkıma susayarak verdim ben bu oyunun finalini. Sevip de sevilmeyerek kaybettim aşka olan tüm ümitlerimi.

[yarasikalbindenolanlar]

Eskisi gibi değil artık konuşmalarımız. Bana yazılmış olsada benden çok uzak her bir harfin. Her ne kadar kavuruluyor olsam da üşüyorum senin soğukluğunun karşısında. Anlatamadığım düşüncelerim, yüreğime sığdırdığım aşkım, gözümden akan özlemim hangi birini söylesem bilmem. Hangi kelimem seni bana geri getirir bir bilsem de karşında öyle ezilsem. Aşkımın karşısında kalmaz ne pişmanlığım ne gururum. Öyle güzel sevdim ki seni, öyle güzel bitirdim ki bizi, böyle çaresiz kaldım, böyle yarım kaldım kendimde.

[yarasikalbindenolanlar]

Umudu anlattım ben bu akşamüstü için de zerre umut kalmamış birine. Çürütmüş tüm ihtimallerini, umutları yıkıldıkça altında kalırmış minicik yüreği elleri uzansada yetişemezdi sevdiğinin ellerine. Sesini duyuramaz duyursa bile yardım edeni en sevdiği olmadan kurtulamazdı o enkazın altından. Halbuki kendi enkazını kendisi yaratmıştı. Kendisi inşa etmişti kalbinin en yüksek kalesinin duvarlarını sevdiğini kormak onu mutlu edebilmek için, sonrasında elleriyle kurduğu hislerden kalesini yıkmıştı tek bir cümlesiyle, yıkmıştı o kalenin içinde hem kendini, hem aralarında kurdukları güçlü ve en özel bağı, hem de artık adını bile anmadığı umutlarını. Söküp atamıyordu ki aşkını içinden, kalıp savaşamıyordu her zorluğa rağmen yeniden, alıp başını bir türlü gidemiyordu bu şehirden. Bir tarafı kalmıştı işte sevdiğinde, eksilmişti sanki o günden bugüne. Dünyalar kadar kelime dönüyor aklının içinde dünyalar kadar cümle susup kalmış dilinde.

[yarasikalbindenolanlar]

Asıl büyüdükçe tanıyormuşum insanları, tatmadığım duyguları, daha önce hiç dinlemediğim palavraları. Daha çok yaralı kalıyormuşsun büyüdükçe, bu sefekiler küçükken dizlerimde kollarımda oluşan yaralar gibi kabuk bağlayıp bir kaç güne iyileşenlerden çok farklıydı. Kalbimde, aklımda, ruhumda oluşan daha sonrasında asla kabuk bağlamayan yaralardı. Bir ağrı saplanırdı yüreğimin tam ortasına dinmek yok, her acımda daha da artar tüm bedenimi ele geçirirdi adeta. Günlerce ağlayıp sızlanmam hiçbir şeyi değiştirmezdi. Çok ağrıtırdı insanlar, çok ağırlardı yaşattıkları tüm duygular. Keşke hep küçük kalsaydım diyorum geçip yıllarda sıkışan küçük bedenimi anımsayarak. Yine sevmeselerdi beni, ben sevilmemek nedir bilmem ki koşulsuz severdim. Yine yok saysalardı beni, küçüğüm daha ben anlamazdım yine oyunlar oynamak isterdim. Yine ağlatsalardı beni, biraz ağlar sonra kendi kedime tekrardan barışırdım. Yine çelme takıp düşürselerdi beni, tuttuğum bir elle tekrardan ayağa kalkardım. Şimdi büyüdüm işte büyüdü yıllar, büyüdü insanlar. Sevilmediğimde sevemiyor, yok sayıldığımda ise yok sayıyor, ağladığımda öylece affedemiyor, düştüğümde tutabileceğim bir eli geçtim tek bir dal bile bulamıyor, kendim kendimi tutup kaldırıyorum. Küçükken en ufak şeye bile mutlu olurdum da büyüyünce o bile zorlaşıp imkansız gibi geliyor. Büyümek büyük gayretler istiyor. Peki ben büyümeyi istiyor muydum?

[yarasikalbindenolanlar]

Hayatımın bazı köşelerine izlerini bırakan öyle kişileri ellerimle uğurladım ki ben, hâlâ yüreğim veda etmiş değil hiçbirine. Özlemim aynı sadece rengi koyulaşıyor bir türlü sönmek bilmeyen içimdeki yangının yükselen alevlerinde. Birileri vardır gidişleriyle tepetaklak olur tüm düzeniniz, birileri vardır gidişiyle yıkılır kurduğunuz tüm hayalleriniz. Ben bir kez tepetaklak oldum. Olduğum yerde kendime hiçbir şey olmamış gibi yeni bir hayat kurdum. Yeni insanlar tanıdım, yeni arkadaşlıklar kurdum. Dahası da bir daha tepekatlak oldum bu sefer değişen hayatım değil her yer aynı, değişen şeyler benden birer birer giden insanlardı, arkadaşlarımdı. Ben mutluyum rolü yapmaktan kendi halime ağlayacak vakit bulamadım. Bu kez mutluyum dedim geçmişim beklemediğim bir anda çıktı karşıma. Çok korktum ben, ne korktuğumu söyleyebildim ne de tekrardan yüzümü güldürebildim. Geçmişimle yüzleşmeye cesaretim yok. Affedemem ben bazı insanları bilirim kendimi. Mutlu olmaya hevesim yok, çünkü her heves yarıda kalmakla baş başa bırakılır bilirim ki ben bir kez yarıda kalanlar tamamlanamaz. Bu yüzden yarım kalır çoğu şey geriye dönmek için geç tamamlamak içinse hep yarım.

[yarasikalbindenolanlar]

Seviyorum seni bedenimden uzakta, gülüşünü görmeden, bu gece uyuyup uyumadığını bilmeden, üşüdüğünde üstünü örtmeden, seni sevdiğimi sana söylemeden. Sadece seviyorum ben seni, aşık olduğum gözlerine hiç bakmadan, ellerini ellerimde sımsıkı tutmadan, yüzünde tebessümün açtığı dudaklarınla buluşmadan, bedenimi yasladığım kollarının arasında kalbine ölesiye sarılmadan, sana ait ruhum benliğimden taşıp ruhuna dolmadan. Sadece seviyorum seni, kuruyordum kavuşmanın hayalini en içten umutlarımla. Okumaya bir türlü doyamadığım bir masalın özlemle işlenmiş satırlarında. Mutsuz bekleyişimin gerçeğidir ki, masalların sadece birer gerçek dışı kurgulardan oluşuyor olması her defasında aydınlık kalıyor zihnimin ücra noklarında. Aşkımın en ince ayrıntılarıyla yazıldığı romanı, özlemimin yavaş yavaş yanarak yüreğimi kavuran hikayesi, en sonu mutlulukla biten sana kavuşmamın masalı. Sadece seviyorum ben seni, kalbimin her bir ritminde senden oluşan parçalarımın çaldığı hiç bitmeyen şarkılarımda.

[yarasikalbindenolanlar]

İnceliyordum karşımda yaydığı huzurla uyuyan yüzünü. Narin çizgilerle çizilmiştin sanki bu dünyaya gelmeden önce. Bir ressamın berbat etmekten kokarcasına yavaşça ve özenle çizdiği eşsiz bir portreyle eş değerdi her bir ayrıntın. Büyük bir çaba sarf edilmişti gözlerine, o anlamlı bakışları yüklemek için. Kibarca çizilmiş dudakların her öpüşümde kalp atışına kadar hissediyorum, yaşadığım o an ki heyecanın özelliğini. Peki ya ellerin ellerime taktığım en yumuşak kelepçe oluyor aşkının tutsaklığına mest oluyorum. Bedenimi bu dünyanın kollarından sıyırıp tüm bedenimde yankılanan kalp atışının dolaştığı bedenin kollarına atıyorum kendimi. Korunuyorum ben, dış dünyadan uzaklaşıyorum tüm düşüncelerimden. Bir sen kalıyorsun aklımda, bir sen duruyorsun kalbimin tutsağında, bir tek sen varsın bedenime sığdırdığım ruhumun tamamında.

[yarasikalbindenolanlar]

Doğruluğunu kaybetmiş yollar yan yana dizilmiş önümde. Yanlış yerden başlamıştım ben bu hayatta yürümeye. İtiraz etmeye hakkım var mıydı peş peşe sürüklendiğim hataların akıl almaz bedeline? Bana sorarsan hiçbiri benim seçimim değidi yaşadıklarımın. Benim adıma seçtiler hayatı ve o seçenlerdi, ödemeye mecbur kaldığım bedellerin en seçkin sorumlusu. Sırtımda hançerlerle kendi ayaklarımla girmiştim çıkmaz sokaklara. Kimse yoktu yanımda bu yüzden arkamdan itenlerden birer hançer taşırdı sırtım. Girdiğim tüm çıkmaz sokakların sonu hep aynıydı, hepsi uçsuz bucaksız derinlikteki uçurumlara açılırdı. Bir doğru gerekti hayatımda. Öyle bir doğru ki, yanlışlarım sıfırlasın yeni bir hayata dahil olayım insanlardan çok uzakta kendi başıma. Tek doğru tek seçenek dönüp duruyordu aklımın uç noktalarında. Tek doğru, tek seçenek. Ölüm. Yanklanıyor uçurumun kenarında. Adımlarım hızlı yürüyorum ben ilk kez kendi doğruma. Adımlarım hızlanarak biterken bu kez açılıyorum sonsuz maviliğe, hemen ardından bedenimin çarptığı sert zemin acıyı unutuyorum o anda, gözlerim son kez kapandı bu dünyaya. Kocaman bir gülümseme açılıyor yüzümde, mutluluğun tadını alıyorum ilk kez hayatımda.

[yarasikalbindenolanlar]

İlgisizleştik artık umursamıyoruz çevremizdeki insanların hayatlarını. Tanımıyoruz komşularımızı, bilmiyoruz adlarını. Unuttuk bizler birbirimizin halini hatrını sormayı. Neydi bizi samimiyetten, hoşgörüden, insanlıktan uzaklaştıran? Üç kuruşluk egomuz muydu bizleri duyarsızlaştıran? Yok artık mahallelerde eski sıcaklık, duyulmuyor evlerimizin içinden sokakta oyun oynayan çocukların heyecanlı sesi. Eminim ki her birimiz özlüyoruz o neşeli geçen günleri ama hiç birimiz yaşatmıyor içinde eskilerden kalan samimiyeti. Kendi yetiştirdiğimiz reyhan bitkisi bile dokunmadan kokusunu yaymaz etrafına. Bizler de dokunmalıyız ki birbirimize, içimizde ölmeye yüz tutmuş insanlığımız tekrardan canlanarak dönsün hayatımıza. Dokunalım kalplerimize gerek bir sözcükle gerekse bir tebessümle. Böylece en değerli mirasımız olur hep beraber yaşadığımız ve yaşattığımız tüm güzel anılar gelecek nesile. Örnek olmalı bugün kaybetmeyip sahip çıktığımız bizi biz yapan duygular, çünkü her neslin ve geleceğin ihtiyacı var inanın özündeki samimiyet kokan sevgiye, inanın içindeki insanlığa.

[yarasikalbindenolanlar]

Bir kelimeydi benim gözlerimi yaşartan. Hayatımın her anında varlığını bildiğim ama çoğu zaman unuttuğum bir kelime. Pek sıcak değildi aksine buz gibiydi ölüm kelimesi.Duyduğum anda kulaklarımı titreterek iliklerime kadar soğukluğunun yaktığı bir kelime. Bu dünyaya gözlerini kapamış olan sevdiklerimin aklıma gelmesine sebebiyet gösterirdi. Birden fazla hikayeyi barındırıdı içinde. Biten acıları, eksik kalan aşkları, yarım kalan cümleleri. Bazen de en büyük çaresizliğim de aklımın karanlığında parlardı. Bu kadar kolaydı işte buz gibi olmak. Ben ölürken hissedemezdim ölümümün ne kadar ağır ve acı verici olduğunu. Ancak ardımda bıraktığım gözleri yaşlı sevdiklerim hissedebilir yokluğumun acı ağırlığını. Ölüm aldığım her nefeste, duyduğum herhangi bir seste, öğrendiğim çoğu histe benimle beraber. Vücudum da taşığım her organ gibi kendimde taşıyorum ölümümü. Çoğu zaman unutmuş olsamda, önünden geçtiğim mezar taşlarında, dinlediğim şarkının nakaratında, okuduğum bir şiirin mısralarında, hatırlarım unuttuğum tüm hatıralarımda.

[yarasikalbindenolanlar]

Kavuruyordu sana olan özlemim dudaklarımı. Arsızca geziniyordu teninde öpüşlerim, sanki suya hasret kalmışım gibi kana kana doymak istiyordum sana. Islak izlerini bırakıyordu teninde dokunduğum yerlere dudaklarım, benim olduğunu kanıtlamak istercesine yırtıyordum kocaman olmuş dudaklarını. Öyleydi ki yanıyorduk ikimizde bu ateşin ortasında, yakıyorduk birbirimizi kenetlenen dudaklarımızla. Hasrettik bir çölde yağmayan yağmura, kavrulduk önce özlemin sıcağında, ıslanıyoruz şimdi öpüşlerimizin bıraktığı ıslak yağmurda. Hediyemdin bana, sensiz geçirdiğim sayısız gündüzlerin ve gecelerin vermiş olduğu en özel hediye. Bu yüzden özenle saklıyordum seni başkalarından, güzelce seviyordum seni kalbimin en güzel köşesinden, arsızca öpüyordum gülüşünün doğduğu dudaklarından. Basit bir öpüşme değildi dudaklarımızın birbirine değmesi. Ruhlarımızın iç içe gereçerek bütünleşmesiydi adeta. İki beden tek ruha sığıyordu nefes nefese öpüşmelerin sonunda.

[yarasikalbindenolanlar]

Susturmuştu yaşadıklarımız her birimizi. Dış dünyaya kapalı kalmanın kendimizi daha iyi hissetmemize sebep olacağını var sayıyoruz. Yolda yürüken insanlara kaçamak attığımız bakışların ardında, kendi içselliğimizde sürdürdüğümüz savaşın ta kendisiydik aslında. Her birimiz birer savaşçıydık, en zor mücadeleleri kendimizle veriyorduk. Kendimize karşı yenilip kendimize karşı kazanmaya çalışıyorduk. Sizcede girdiğimiz savaşlarda bir şeyleri unutmuyor muyduk? Bana kalırsa unuttuğumuz çok şey vardı. En çok da bizler kendimizi unutuyorduk, yine düşüncelerimizin içinde kendimizle savaşırken. Kendimizin düşmanı olmayı sizcede bırakmanın zamanı gelmedi mi? Bizler kendimizin en iyi dostu, en iyi arkadaşı hatta gerekirse kendimizin en iyi yalnızlığı olmalıyız. Unuttuğumuz şeylerden biri de konuşmak. Susmanın bize hiçbir şey kazandırmadığını elbet ki hepimiz biliyoruz. Konuşmanın ne kadar özel ve güzel bir şey olduğunu malesef ki her birimiz bilmiyoruz. İnsanız bizler konuşmak zorundayız, kendimizi ifade etmeliyiz, kendimizi savunmalıyız. Yeterince sustuk her birimiz bu dünyaya karşı bizler de konuşmalıyız. Suskunluğumuzu bir tarafa bırakıp sesimizi çıkartalım artık, bizler de varız bu dünyada bırakın bizim sesimiz de yankılansız sonsuz göklerde. Belki söylediklerimiz bir umut olur konuşmayı unutup susan herkese.