YF MEURS @yfmeurs - Tumblr Blog

DE HUISMEESTER VAN HET REGELDOMEIN

Een Kroniek van Gedwongen Harmonie.

De lichten in de centrale hal van appartementencomplex De Residentie knipperden exact twee keer. Dat was geen technisch mankement; het was de mechanische aankondiging van de Huismeester, de dictator van de gedeelde ruimte, de man die de sociale cohesie eigenhandig naar de top van de Olympus zou sleuren. Of de bewoners dat nu wilden of niet. Hij deed immers the lord's work.

Eduard—die door niemand was aangenomen, door de Vereniging van Eigenaren steevast werd genegeerd, maar door iedereen uit pure angst werd gedoogd—streek de onzichtbare plooien uit zijn beige pantalon. Onder zijn rechterarm klemde hij een zwaar klembord, de houten scepter van zijn macht. Net zoals de glorieuze kapitein uit zijn favoriete allegorieën wist Eduard dat een schip zonder strak roer ten onder gaat aan richtingloosheid. En De Residentie dreigde in zijn ogen te zinken in een moeras van destructieve, individuele privacy. Een flat zonder regels was immers geen flat, het was anarchie op betonpalen.

Zijn methode was in de loop der jaren geëvolueerd van een milde bemoeizucht naar een ijzersterk, onwrikbaar universum: het Regeldomein. Sinds hij had ingezien dat sociale cohesie niet stoelde op vrijblijvende vriendschap, maar op de universele wetten van de wiskunde, de taalkunde en de esthetiek, was het gebouw veranderd in een levende matrix. Je was hier geen bewoner met een naam; je was je huisnummer. En elk nummer had een taalkundige en morele plicht.

Hij klopte vier keer hard op de deur van appartement 4B, waarna hij onmiddellijk een stap achteruit deed om de symmetrie van het portaal te bewaren.

Mevrouw Dijkma deed open, een walm van kamillethee en lichte paniek in haar kielzog. "Eduard? Is er weer een lekkage?"

"Erger, mevrouw Dijkma," zei Eduard met een blik die het midden hield tussen een bezorgde vader en een generaal aan het front. "Er is een acuut tekort aan collectiviteit. Ik heb de logboeken van de afgelopen drie weken geanalyseerd. U heeft nul keer gebruikgemaakt van de gemeenschappelijke binnentuin. De dahlia's verpieteren waar u bij staat. Tevens is uw drempelmat twee centimeter naar links verschoven, wat de geometrische balans van de gang verstoort."

"De drempelmat?" stamde ze.

"Discipline begint bij de drempel," noteerde Eduard driftig. "Vanaf heden voeren we het Verplicht Gezamenlijk Koffiekwartier in. Iedere dinsdag om tien uur. Ik heb u ingedeeld voor de appeltaart."

Voordat ze kon protesteren, draaide Eduard alweer op zijn hakken, zijn blik reeds gericht op de bovenste verdieping, waar een heel ander probleem op hem wachtte.

Het Glitter-protocol van Nummer Negen

Op de hoogste etage woonde mevrouw Alberts, de bewoonster van appartement 9. Waar mevrouw Dijkma synoniem stond voor florale nalatigheid, belichaamde mevrouw Alberts een veel grotere zonde: esthetische rebellie. Toen zij haar voordeur opende om haar vuilniszak richting de stortkoker te dragen, hield Eduard zijn klembord als een schild voor zijn borst.

"Mevrouw Alberts," fluisterde hij streng, zijn ogen vernauwd tot spleetjes. "Uw vest."

Mevrouw Alberts greep de panden van haar grijze, met zilverdraad doorweven kledingstuk vast. "Mijn vest? Wat is ermee? Het is koud op de gang."

"Glitters, mevrouw Alberts. Glitters moeten vrouwen verdienen. Anders is het een zonde tegen de orde van het pand. Glans impliceert een uitzonderlijke prestatie voor de gemeenschap. Heeft u deze week de lift schoongemaakt? Heeft u de algemene post gesorteerd? Nee. Uw kleding reflecteert een glorie die u de facto niet heeft opgebouwd. Vanaf heden geldt voor u het Glitterspecificatie-protocol. U draagt mat katoen totdat u dertig uur aan sociale cohesie heeft bijgedragen."

Mevrouw Alberts snoof. "Het is mijn vest, Eduard. Ik glitter wanneer ik wil."

"Niet in dit domein," sprak Eduard ijzig, terwijl hij een groot rood kruis achter haar nummer zette. "Bovendien bent u als nummer 9 inherent verbonden met de wet van de eindigheid. Weet u wel waar de negen bij hoort?"

"Bij de tien?" giste ze ongeduldig."Amateuristisch! De negen hoort natuurlijk bij nummer 57, de ultieme grens van ons koninkrijk. De negen is de weerspiegeling van de zeven, de schaduw van de tweekoppige titaan aan het einde van de gang. U kunt niet zomaar autonoom uw vuilnis weggooien zonder de expliciete en schriftelijke toestemming van nummer 57. Uw getallen zijn energetisch verstrengeld. Als u de stortkoker opent, moet 57 de hendel aan de andere kant van de tijdlijn synchroniseren. Dat is de wet van de numerieke cohesie!"

Eduard liet de verbijsterde mevrouw Alberts achter en stapte de lift in. Daar trof hij de jonge Thomas van appartement 2. De jongen stond met een draadloze hoofdtelefoon op naar de vloer te staren, hopend dat hij onzichtbaar was. Eduard stapte resoluut voor de optische sensor staan zodat de zware deuren met een protesterend piepje open bleven staan.

"Thomas. De oortjes. Nu."

Thomas zuchtte diep en trok er één uit. "Ja, Eduard? Ik ben nogal gehaast."

"Thomas, of moet ik zeggen: Two," onderbrak Eduard hem met een indringende, haast hypnotiserende blik. "We moeten praten over de taalkundige splitsing van jouw etage. Jij woont op nummer 2. Dat betekent dat jij inherent verbonden bent met de wet van de dualiteit. De tweeling van de logica. Maar wat zie ik in mijn surveillance-logboek van gisteren? Jij liep in je eentje naar de supermarkt. Dat is een flagrante schending van het domein."

"Ik ging gewoon melk halen, Eduard. Alleen."

"Het is heel simpel," doceerde Eduard, terwijl hij met zijn rode pen naar het nummer op het liftpaneel wees. "Two is too much als het alleen is, maar het getal eist verbinding. Two zoekt to, en samen worden jullie too. En wie zijn jullie taalkundig als jullie samen zijn? We. Wij! Jij kunt niet solo opereren, Thomas. Je bent een 'twee'. Je bent vanaf heden verplicht om alles in tweevoud te doen. Vanaf morgen loop je synchroon met de bewoner van nummer 22. Jullie vormen een taalkundige eenheid. Gezamenlijk naar de supermarkt, gezamenlijk de vuilniszakken buiten zetten. Begrepen?"

Thomas staarde hem aan, met open mond. "Je bent knettergek, weet je dat?"

"Precieze discipline wordt door de chaos vaak aangezien voor waanzin," antwoordde Eduard onverstoorbaar. "Bovendien herinner ik je er tevens aan dat het vanaf heden ten strengste verboden is om in de lift naar de vloer of het plafond te kijken. Er dient te allen tijde oogcontact gemaakt te worden met mede-inzittenden, vergezeld van een anekdote over het weer of de actuele stand van de Vereniging van Eigenaren. En overmorgen assisteer je mevrouw Alberts bij de controle van nummer 8."

"Waarom nummer 8?"

"Omdat acht verdacht is, Thomas. Dat weet het kleinste kind. Acht is eight, wat fonetisch klinkt als hate, en haat is de directe vijand van onze verbroedering. Nummer 8 complotteert. Dat hoor ik aan de manier waarop hij zijn voordeur sluit: met een verdachte, achtvoudige klik. We moeten hem in het oog houden."

Reglement van het Domein, Artikel 14, Lid 2:

De taal is de code, het cijfer is de cel. Wie de getallen negeert, leeft in de anarchie van de nul. Wie glinstert zonder toestemming, steelt het licht van de collectiviteit.

Het absolute keerpunt van Eduards bewind vond plaats op een zwoele vrijdagavond. Het Regeldomein was normaal gesproken onbarmhartig: luide muziek en drugs waren binnen en rondom het pand ten strengste verboden. Er was geen millimeter ruimte voor afwijking. De huismeester surveilleerde immers dag en nacht; hij wist via zijn logboeken en de strategisch geplaatste spiegels in de gangen en gps exact wat iedereen deed, wanneer ze ademhaalden en wat ze binnensmokkelden. Hij had de macht om elk feestje in de kiem te smoren nog voordat de eerste fles geopend was. Maar die avond besloot de huismeester bewust zijn ogen te sluiten. Geïnspireerd door de meest sinistere tactieken uit zijn favoriete allegorieën, begreep hij dat ware macht niet alleen zit in het constant onderdrukken van de bewoners, maar in het strategisch timen van de teugel. Hij wilde zich laten gelden op de meest absolute manier denkbaar. En om macht werkelijk te kunnen etaleren, moet je die niet simpelweg onthouden—je moet hem eerst schenken, zodat je hem daarna met brute, onwrikbare glorie kunt afpakken.

Rond tien uur 's avond barstte het feest los in de binnentuin. De bewoners hadden de lampions aangestoken en brachten hun eigen cultuur tot leven. Er klonk luide, ritmische muziek die door de betonnen galerijen weergalmde, er vloeide alcohol en er werden drugs gebruikt.

Thomas van nummer 2 stond met een glas in zijn hand te dansen met de bewoners van nummer 22. Mevrouw Alberts bewoog uitbundig tussen de dahlia's in haar meest schitterende, pailletten-bezaaide glitterjurk. Zelfs de gereserveerde mevrouw Dijkma lachte mee.

Er ging een golf van euforie door de tuin. Omdat de huismeester nergens te bekennen was, overviel de bewoners een bedwelmend gevoel van autonomie. Het leek alsof de ijzeren wetten van het pand voor even waren gesmolten, alsof ze eindelijk op gelijke voet stonden met Eduard. Ze waanden zich vrij. Ze dachten dat zij de nieuwe heersers van het gebouw waren.

Boven op de gang van de vierde verdieping stond Eduard in de schaduw, zijn klembord strak tegen zijn borst gedrukt. Het schijnsel van de lampions reflecteerde koud in his brilglazen. Hij keek niet verrast—hij had alles zien aankomen. Hij had de drugs geroken toen ze het pand binnenkwamen, hij had de playlist al uren geleden op zijn formulier genoteerd. Hij liet ze bewust de grens overgaan. Hij liet ze geloven in hun eigen onafhankelijkheid. Geniet van jullie koninkrijk, dacht Eduard met een kille, superieure glimlach, terwijl hij zijn rode pen tevoorschijn haalde. Voel maar hoe zwaar de kroon weegt.

Om exact middernacht, op het absolute hoogtepunt van de feestvreugde, stapte Eduard uit de schaduw. Hij sneed de stroom van de muziekinstallatie niet af; hij liep simpelweg de binnentuin in. Zijn aanwezigheid alleen al was genoeg om de lucht te laten bevriezen. Het ritmische tikken van zijn plastic schoenzolen op de tegels deed het lachen onmiddellijk verstommen.

Mevrouw Alberts, met glimmende wangen en haar verboden glitters reflecterend in het maanlicht, stapte uitdagend naar voren. "Kijk eens, Eduard! Een feestje. Onze cultuur, onze muziek. En we hebben niets stukgemaakt! De tuin is nog heel. Wat ga je eraan doen? Je kunt ons niets maken!"

Eduard keek haar rustig aan, zijn blik peilloos diep. Hij hief zijn stem niet. "De tuin is inderdaad heel, mevrouw Alberts. Maar de orde is gebroken."

Hij opende zijn klembord met een luide, droge klik. "Denken jullie werkelijk dat dit jullie overwinning is? Denken jullie dat deze autonomie van jullie is?" Hij keek de kring rond, langs de plotseling ongemakkelijk wordende gezichten van Thomas, mevrouw Dijkma en de rest. "Ik wist van de flessen. Ik wist van de substanties. Ik heb jullie dit uur van illusie geschonken. Ik heb jullie de teugels gegeven, enkel om te zien hoe snel jullie de afgrond in zouden rijden."

Er viel een loodzware stilte. Het besef sloeg in als een bom: ze waren niet ontsnapt aan zijn surveillance; ze waren erin geluisd. De schijnbare gelijkwaardigheid die ze zojuist voelden, verdampte op slag. Het gevoel van macht werd hen nu, ter plekke, met één pennenstreek door Eduard ontnomen. Ze stonden niet op gelijke voet; ze waren proefkonijnen geweest in zijn theater van de macht.

"Jullie hebben bewezen dat jullie zonder mijn strakke hand vervallen in de wetten van de nul," sprak de huismeester, terwijl hij met een theatraal gebaar een dikke rode streep door de datum van vandaag trok. "De autonomie is voorbij. Vanaf morgenochtend is de binnentuin voor onbepaalde tijd gesloten. Het Glitter-protocol voor nummer 9 wordt verdubbeld naar zestig uur verplicht mat katoen. En Thomas, jij start om zes uur met het synchroon vegen van de hal met nummer 22."

Gebogen, met het schuldgevoel van betrapte kinderen, dropen de bewoners af naar de lift. De zojuist geproefde macht was als zand door hun vingers geglipt, achtergelaten in de kille hand van de huismeester.

Alleen achtergelaten in de stille binnentuin keek Eduard naar zijn klembord. Zijn experiment was vlekkeloos verlopen. De bewoners hadden gedacht dat ze de macht hadden gegrepen, maar nu wisten ze het tot in de diepste vezels van hun wezen: elke seconde van vrijheid in dit pand bestond bij de gratie van de Huismeester. Hij had zich laten gelden, niet door te verbieden, maar door de vrijheid zelf te confisqueren. Hij liep terug naar de centrale hal, waar de stilte nu weer perfect, zwaar en gehoorzaam was.

Met vaste hand begon hij aan het rooster voor de volgende ochtend. De corveelijst voor het gezamenlijk zemen van de buitenkant van de balkons moest direct ingaan. Iedereen vastgeketend aan hetzelfde touw, hangend tussen hemel en aarde, bibberend van de angst en de kater. Samenwerking door gedeelde doodsangst op grote hoogte—als dát de discipline in De Residentie niet voorgoed zou bezegelen, dan wist de huismeester het ook niet meer. Hij deed de lichten in de hal uit met twee harde, triomfantelijke klikken. De koers was weer onwrikbaar, en het gebouw luisterde naar zijn meester.

(Dit verhaal is gegenereerd met AI)

A p p e l k l i e k

Part 836020125782609

Tory steunde overpeinzend op haar ellebogen. Waarom had ze Mop en haar vriendin nou niet met een smoes de deur uit gebonjourd, dacht ze weer. Het kon nog steeds. Ze wist zich geen raad met de situatie, dit paard van Troje had ze niet zien aankomen. Gespannen als een snaar maalden die gedachten onverstoord verder, wetende dat het dak eraf ging zodra D een voet over de drempel zou zetten. Hij was de ontknoping zelf namelijk, ten voeten uit.

'Jij hebt de rest van het huis nog niet gezien, Mars. Kom, ik ga je eerst een rondleiding geven.'

Tory kon zich niet herinneren dat ze Mop ooit 'de rest' van het huis al had laten zien, maar verdrong de gestreste maalstroom die onbewust ineens weer, totaal misplaatst uiteraard, op duivelse wijze de indringer van haarzelf dreigde te maken. De kinderen had ze al naar beneden geroepen voor 'n soepje met stokbrood. Het leek haar zowiezo op dit moment verstandiger om ze nu dicht bij d'r te houden, met al die malloten.

'Wie is dat, mam ?', vroeg Ruben zachtjes.

'Een vriendin van Mop. Maar die ken ik ook niet, liefie.' 'Blijven ze eten vanavond ?', vroeg Martijn. 'Nee, die gaan zo weer naar huis.', zei ze zachtjes terug.

Op de achtergrond waren Mop en Mars onverstoord verwikkeld in een geanimeerd dilemma over gordijnen in de woonkamer, plannen om het huis opnieuw in te richten. 'Wit en zwarte geometrie gaan hier heel goed samen....', werd er al bedisseld. Had ze mee moeten lopen naar boven, als een dweil achter de muziek aan ?! Misschien wel, maar ze besloot met de kinderen dicht bij de voordeur te blijven. Ondanks dat, betrapte ze zichzelf erop toch bijna stiekem door het huis te sluipen om te horen wat er allemaal verteld werd door 't paard van Troje. Verdorie, haar eigen huis notabene !

'...en...gelet op de stand van de zon kan je hier beter 'n slaapkamer van maken zodat je meteen naar de schaduwkant kan lopen voor de inloopkast.', hoorde ze Mars bedenken.

'...tyfus ja, zo kan de zolder een study worden voor Bachelor. Ik wil niet iedere keer midden in de nacht opgeschrikt worden door de wekker omdat ie moet vliegen. Het moet wel leuk blijven, Mars.... weet je.. En dat bezemhok hiernaast...daar zetten we eventueel 'n stapelbed in voor z'n kinderen....'

Met bonzend hart bevroor ze bekans tot graniet. Tory was geshockeerd, wat bezielde die twee in vredesnaam en dat idiote ge-Bachelor dan. Nou, de ontmaskering van die vrijgezelligheid liet niet lang meer op zich wachten.

'Papa, papa !!', riepen de kinderen geestdriftig. Ze waren als kometen uit hun keukenstoelen, vanachter de dampende aspergesoep, naar de voordeur gesneld.

'Hé jongens, ik ben wel erg lang weg geweest, hè ?!' Zijn stem maakte onwillekeurig, zoals altijd, een sensuele beroering in Tory wakker. Nu een misleidende mythische sirene die haar nervositeit 'n moment deed verdampen, opium voor de ziel. Ze wilde zo graag geloven dat ze geen nachtmerrie in werd gezogen, maar tegelijketijd kon ze niet ontkennen dat ze eigenlijk niets wist en dit beangstigde nog meer dan de kille achteloosheid waarmee ze die middag was belaagd. Na een kluwen van knuffelige armen kwamen cadeautjes tevoorschijn; papier, gehaast losgescheurd, dwarrelde in snippers over de keukenvloer. Hij had eraan gedacht, gelukkig. 'Woah, een bouwpakket !', riep Ruben. 'Een vliegtuig !', riep Martijn, wat er op wees dat het om een bouwpakket ging van een vliegtuig. 'Hallo D.', zei ze veel onzekerder dan ze eigenlijk wilde. D reageerde verre van enthousiast op Tory en liep zonder verder iets tegen haar te zeggen langs haar heen de keuken in, met een air alsof zij een schuldenaar was, de vreemdganger. Waarom Mop en Mars nog niet naar beneden waren gekomen, wist ze ook niet. Misschien wilden ze hem testen, afluisteren hoe hij zou reageren op Tory, zijn loyaliteit beproeven. 'Heb je bezoek, Tory ?!', vroeg hij onbewogen en gespeend van emotie. Hij moet de auto van Mop toch hebben gezien voor de deur. Waarom vroeg hij zoiets ?!

'Ja... ehh, die gaan zo weer naar huis.' Verdorie, nu begon ze zelfs te stamelen.

'Ken ik ze ?', vroeg hij weer ijzig. Huh... ja, jaha, dacht ze verontwaardigd, maar zei: 'Misschien. Het is een voormalig collegaatje van me en haar vriendin.'

'Waar zijn ze dan ?'

'Boven, ze bekijken het huis.'

'Laat jij die zomaar alleen in onze slaapkamers kijken ?' Zijn stem klonk narrig. 'Dat heb je zelf gedaan, klootzak !', dacht Tory, nu met onderdrukte woede, maar zei braaf, zelfs timide: 'Ik ga ze wel even halen.' en maakte aanstalten om richting de trap te lopen toen D haar bovenarm greep: 'Nee, laat maar. Ik ga zelf wel.' Tory schrok en werd plotsklaps misselijk van die onuitstaanbare gedragsverandering en vervreemding waarmee hij terug was gekomen in hun huis, in hun gezin. Een kwellende siddering ging door haar heen toen ze Mop uit het niets plotseling de stilte, van zijn wegebbende voetstappen op de trap naar boven, hoorde verbreken met een schril vreugdekreetje: 'Dééé !!!' En daar kwamen ze. De kinderen hadden geen al te grote belangstelling voor die vreemde volwassenen. De halflege soepkommen van de kinderen stonden nog op de keukentafel, geduldig en ongedwongen af te wachten, in goesting volledig gepasseerd door twee legobouwpakketten die op dat moment veel hogere prioriteit hadden, nu die volwassen mensen zo druk met elkaar stonden te discussiëren. Papa was thuis, dat gold als het belangrijkste. Gelukkig maar, want alsof er nog niet genoeg te verwerken viel, zoende Mop hem vol op zijn mond. Aan de schokgolf van verstandsverbijsteringen leek de laatste tijd geen einde te komen. Misschien waren een paar synapsen uit zelfbescherming in staking gegaan, want duizelend liet ze zich tegen het kookeiland vallen en maaide daarbij per ongeluk de theeketel van het aanrecht. De kinderen hadden gelukkig niets gezien van Mops afschuwelijke provocatie.

Mars, als enige van het drietal, leek bezorgd over Tory, oprecht bezorgd. 'Gaat het ?', zei ze vriendelijk. Tory knikte zonder Mars aan te kijken. 'Oké dan.' Mars raapte de theeketel op van de grond en bleef daarna bij het keukeneiland staan, pal naast Tory.

'Mop, doe dat nou niet.', zei ze zelfs misprijzend, maar het leverde alleen maar meer kwelling op, want daar ging ze, hoor. 'Hoezo niet ? D mag toch wel eens verwend worden. Het is duidelijk dat Tory hem helemaal niet waardeert en dan gaat ze ook nog eens vreemd. Dat hoeft hij niet te accepteren.' Plagerig kneep ze in z'n zij. Hij liet het gebeuren, zonder weerzin, zonder protest. Alle vier volwassen mensen, op dat moment nog met volledige autonomie en complete beslissingsbevoegdheden. Kon Mop in die situatie wel volledige grip op D's wil krijgen ?!

'Mop, ik denk dat het tijd wordt dat je naar huis gaat om je roes uit te slapen.'

'Is dat nou nodig, Tory ?! Ik weet het, wat Mop net zei was onnodig respectloos naar jou.' Mop glimlachte, met d'r arm om zijn middel geslagen, triomfantelijk. 'Naar jou, naar jou, naar jou...?!!' De woorden joegen fel door haar hersenpan. 'Hoezo naar joú... waarom zegt hij niet: 'naar ons ?!'

'Ik ben het roerend met je eens.', viel Mars hem snel bij. 'Excuseer, wat zegt ze ?!' Het had er daadwerkelijk alle schijn van dat D het goed bedoelde, eventjes. Tory keek verbaasd van de een naar de ander. 'Kennen jullie elkaar eigenlijk ?'

'Kennen, kennen... wat is kennen ?', reageerde D koeltjes. 'Wie ken je nou écht in dit leven ?' 'Wat heeft dàt nou weer te betekenen ?', vroeg Tory gekweld. Ze begon nu echt aan alles te twijfelen. Was dit haar man wel ? 'Luister Tory, ik laat me niet mijn huis uit jagen door jou.' Ze zei het, zonder blikken of blozen. Gewoon recht voor zijn raap, zonder gène of ratio. 'Ik heb geen behoefte om je uit je huis te jagen, Mop. Ik zeg alleen maar dat het beter is als je naar huis GAAT.' Waren ze helemaal gek geworden? 'Je navigatiesysteem funktioneert misschien niet zo goed als die van D maar ik denk dat je de weg naar huis heus wel terugvindt.' Nu greep Mars in en bezegelde de discussie feilloos als het cijferslot van een kluis. De ultrasone ironie van haar woorden kon klaarblijkelijk alleen Tory horen, want overduidelijk niemand anders voelde zich erdoor geplaagd. 'Mop heeft het over dìt huis, Tory. Het is namelijk ook het huis van D. En... dat weet je zelf ook wel, híj betaalt tenslotte de hypotheek.'

Tory was verbijsterd. 'Wie denk je dat je bent, eigenlijk ?'

'Tory, conflictvermijding werkt een stuk beter.', suste D, onverstoord kalm. Met grote ogen keek ze D ontsteld aan. Ze probeerde iets te lezen in zijn gedrag, iets herkenbaars, maar D was weg. Hoezo begon hij hier een cockpit-/cabinetraining op haar af te vuren, alsof ze in het gelid werd gezet op gelijke voet tussen Mars en Mop?! Verbolgen sloeg ze haar armen over elkaar. Mars, naast 'r, bleef stil, maar de gefixeerde blik die ze vanuit een ooghoek trefzeker wist te bespeuren zat vast aan een observerend brein. Geen spontane nieuwsgierigheid, maar heimelijke achterdocht. Een manipulatief signaal om hiërarchie te willen onderstrepen. De omgekeerde wereld. 'Er zijn grenzen aan affaires, D. Dit flik je me niet in ons huis !' 'Ik bepaal mijn eigen grenzen wel.', antwoordde D kil en afstandelijk.

'Goed gezegd, Bachelor.' Mop glunderde.

'Bachelor ?' Het woord echoode bonkend door haar hoofd. Hij was het dus echt al die tijd, de Bachelor, tegen wie ze liefkozend had gesproken aan de telefoon. Misselijk van verdriet werd ze er van. Niet alleen daarom, maar ook omdat hij 'goedkeuring' accepteerde. Goedkeuring, als een klein jongetje. Mop wilde hem kneden, naar haar hand zetten, aan haar wil onderwerpen. Ze walgde ervan. En op dat moment werden haar overprikkelde gedachten in dit bizarre tafereel niet opgeschrikt door twee kinderen met prangende vragen over een tumultueuze ontwikkeling in de keuken, maar door een ander geluid. Het geluid kwam van de huistelefoon, althans het mobiele gedeelte ervan, nonchalant rinkelend op het kookeiland. Ze stond er het dichtste bij, niet daarom per sé, maar de situatie gebood voorzichtigheid met deze invasie, dus griste ze snel dat ding naar zich toe. Het was niemand minder dan Guus. Of ze wist waar D was. Hij deed heel neutraal, een beetje flauwtjes zelfs. Of ze 'm had gesproken. Guus had geprobeerd hem te bereiken, zei ie maar de voicemail stond aan. Het klonk allemaal heel plausibel, relaxed en overzichtelijk totdat ze zich ineens realiseerde dat hij altijd gewoon eerst naar hun huis belde, niet naar zijn mobiel! Dat was de normale, ingeburgerde route.

Tory keek strak voor zich uit, probeerde niet door de grond te zakken, maar alles werd zwaar. De telefoon moet van baksteen zijn geweest, ze kon hem nauwelijks nog in haar hand houden.

'Nee, nog niet gesproken. Hij is verhinderd.', loog ze. Ach... liegen... was dit haar man dan ?! Hij stond daar wel, maar gedroeg zich als een vreemde. 'Verhinderd ? Wat bedoel je ?' Ze moest toegeven, het was een raar woord. Zoiets zeg je niet in een onderonsje, maar ze was blijkbaar helemaal niet meer onder ons. 'Mop is hier, Guus', antwoordde Tory kortaf. Het was een gok. Hoe zou Guus reageren, maar Mop was hem voor. 'Yoehoe, Guus !', riep ze vrolijk op de achtergrond bij het horen van zijn naam. Op dat moment bleef het ongemakkelijk stil aan de andere kant van de lijn en ineens werd 'n heleboel duidelijk. Tory's instinct schreeuwde om niet te bezwijken. 'Dus jij weet hier ook van ?', vroeg Tory stekelig. Haar adem stokte.

'Nou ja.... weten... weten, wat is weten ?', antwoordde Guus zonder verder iets te bekennen. 'Lekker dan, Guus !' Een golf van woede deed eindelijk weer de broodnodige adrenaline vrijkomen. 'Ik hou me er liever buiten, Tory. Maar kan je hem doorgeven dat het me gelukt is om een tafeltje voor hem te reserveren bij De Kas.'

'De whhat...?!'

'Oh, een nieuwe hippe tent in de stad. Duurt weken om daar te kunnen reserveren, maar ik kende er iemand, vandaar.' Het bleef weer even stil... ze kon hem horen ademen door de telefoon. 'Ik... ik dacht oprecht dat het een verrassing voor jou en de kinderen was, Tory.....' 'Nou, dat is het zeker, een verrassing. Ik zal het doorgeven. Dag Guus.' Ze verbrak de verbinding en de baksteen viel bijna uit haar handen met een smak op het witte kunststof keukenblad.

'Je tafeltje is gereserveerd, D.' Haar stem sloeg over van allerlei onderdrukte emoties.

'Prima, dan kunnen we zo gaan, Mop.', zei D koelbloedig. 'Zorg jij dat de kinderen klaar zijn, Tory ?' Hij sprak alsof ze de au pair was.'Bachelor, wat heb je dat weer goed geregeld !', Mop zoende D overdreven hoorbaar op zijn wang. Tory, nog als genageld bij het kookeiland met de beklemmende aanwezigheid van Mars naast zich, riep bijna autoritair terug: 'De kinderen gaan nergens heen vanavond, die blijven bij mij.' Was de man gedrogeerd of zo... waar ging dit gesprek in vredesnaam heen, was ie aan het hallucineren, soms ?!

Ze bespeurde een verontwaardigde grimas op zijn gezicht. 'Het zijn ook mijn kinderen, Tory. Maar je mag wel mee als je tenminste niet zo chagrijnig doet.' Toen fluisterde Mop iets in zijn oor. Tory kon het niet horen, maar cupido wel. 'Mag van mij, D. Alleen ga ik daar niet voor betalen, schat', smiespelde ze hem toe, op d'r tenen.

'Okay, als je de kinderen meeneemt ga ik ook. Hoe lang is dit al gaande ?', vroeg Tory kortaf. Ze was geenszins van plan zich te laten overrulen door deze waanzin, maar klampte zich helemaal niet vast aan hoe ze dacht D te kennen als 'een drenkeling aan het stuk drijfhout', zoals Mop meende.

'Dat is privé, Tory. Wat vind jij, Mop ?'

'Oh Bachelor, je bent zo respectvol', riep Mop daarop dweperig en sloeg haar armen theatraal om zijn nek. Een grensverkenning van vervreemding. Mop veegde met haar hand zachtjes over zijn wang. 'Kom, loop ik even met je mee naar boven, schat ?' Ze pakte hem bij zijn uniformstropdas om hem achter zich aan de trap op te sleuren, maar D maakte ineens een onverwacht gebaar en trok zijn stropdas los. Hij had de regie, niet Mop.

'Mop, nu even niet. Doe eens niet zo bezitterig, ik ben geen geveild object. Ga me gewoon snel even omkleden.'

'Zo, daar hoor je het, Mop ! Mijn man is niet te koop', ketste ze fel.

'Jouw man ?! Mijn man zul je bedoelen !'

Het werd tijd voor Chardonnay. Tegen dit absurdisme was niet op te boksen, ze had een maatje nodig. Een dessertglas vol, op zijn minst. Ze draaide zich om, om naar de koelkast te lopen en voelde meteen de surveillerende blik van Mars volgen. 'Schenk voor mij ook maar een glas in, Tory. Ik denk dat ik mijn auto hier vannacht maar even parkeer...', hoorde ze Mop snaaks uitslaken.

Het was er gezellig druk in De Kas toen ze er arriveerden, dat moet gezegd worden. Keurig had 'n kelner het gezelschap naar de gereserveerde tafel gebracht, een ronde tafel vlakbij de glazen pui die uitkeek op de verlichte kruidentuin.

'Hè ?! We komen een stoel tekort, Mars.' Hoezo heeft Guus nou Tory vergeten ?!' De opmerking sneed dwars door Tory's ziel. Guus, de leugenaar met z'n '..ik dacht dat het een verrassing was voor jou en de kinderen....'

Mars knipte meteen met haar wijs- en middelvinger richting de ober. 'Alles naar wens ?', vroeg de ober beleefd. 'Nou, niet helemaal. We hebben een probleempje. We komen een stoel tekort.'

Oh, pardon mevrouw.', galanteerde de ober. 'Een klein reserveringsfoutje. Geen probleem, ik maak het in orde.' De ober snelde weg om een stoel te halen en een extra couvert. Mop, D en de kinderen hadden al plaatsgenomen aan tafel en Mars schoof de laatste vrije stoel naar achteren om te gaan zitten. Zo werd tussen neus en lippen door iets gezegd zonder er een woord aan vuil te maken. Een rare en gênante vertoning, waar niemand in het gezelschap zich aan stoorde, alleen de kinderen keken een beetje verbaasd. 'Hoe was het rijden in de PomPom ?', vroeg Mars vlug aan de kinderen. 'Oh,... ehh,... heel leuk.', zei Ruben bedremmeld. Zijn moeder daar te zien staan, wachtend, in plaats van aan tafel naast zijn vader, overviel hem met een onduidbaar kippenvel. 'Waar had u willen zitten, mevrouw ?', vroeg de ober vriendelijk met couvert en stoel in zijn handen. 'Schuif eens even op.', zei ze zwaar onderkoeld tegen Mars, die Tory overduidelijk probeerde te negeren. Ze moest zich tussen Mars en de kinderen in wurmen, maar nam vriendelijk de menukaart aan die de ober haar hoffelijk overhandigde. En toen ze, zoals ze gewend was, aan D wilde vragen in welke prijsklasse ze iets van de menukaart kon bestellen, riep Mop ineens: 'D en ik hebben een menuutje uitgekozen. Dit ga jij ook lekker vinden, Mars.'

Ik laat me verrassen, Mop', antwoordde Mars vrolijk. De kelner moest weer worden gesommeerd en zolang ze D kende was 'zwaaien naar de ober' uit den boze geweest. In de beginjaren van hun prille liefdesgeluk experimenteerden ze met de gebruiken die een behoorlijke klant in een restaurant betaamt en de bourgeois communicatieritueeltjes werden een gewild onderwerp van discussie voor het jonge stel dat flirtte met volwassenheid. Hand opsteken was wel erg schools, knippen met duim en middelvinger véél te autoritair. Zwaaien, té vrijgevochten en boers. Dan was er nog de kwestie wie van het stel uiteindelijk met de ober het gesprek aan zou gaan over de bestelling. Het werd verheven tot een kunst, een uitdaging. De kunst om zonder handgebaar de blik van de ober te kunnen vangen, eventueel bekrachtigd met een dichtgeslagen menukaart als sluiksignaal. Met die gedachten aan hoe ze D meende te kennen, bleef ze met de kinderen keuvelen over het mooie restaurant totdat de ober de bestelling kwam opnemen, nadat D 'm zwaaiend had gewenkt.

'Heeft u al een keuze gemaakt ?', vroeg de ober wederom vriendelijk.

'We nemen allemaal hetzelfde.', begon D. 'Dus dat wordt voor allemaal om te beginnen kruidenbrood met een pesto van bieten en lavendel. Als hoofdgerecht het timbaaltje van zalm in bladerdeeg en de groene kool met de hollandaise saus van cashewnoten en eekhoortjesbrood en als dessert de tarte tatin met amandelspijs, peren, piment, een vleugje citroen en de kokosslagroom.'

'Goede keuze, mijnheer. Wat wilt u erbij drinken ?' 'Een flinke karaf water is voldoende.... of wil er iemand wijn ?' D keek alleen naar Mop terwijl hij die vraag stelde.'Ja, voor mij de mousserende huiswijn. Mars, jij drinkt vanavond geen wijn meer, toch ?!'' Mars schudde instemmend 'nee'. 'Tory kan nog wel een glas wijn gebruiken vanavond. Zullen we samen een flesje wijn delen, Tory ?!'

'Iets delen ?', echoode mierzoet door d'r hoofd. Tory was geenszins van plan om wat dan ook met Mop te delen. 'Voor mij een droge witte vermouth met ijs, alstublieft.', zei Tory tegen de ober. De buitengewoon bizarre ervaringen van de laatste tijd hadden een cumulatief effect dat in Tory's beleving een bovennatuurlijke kracht vereiste om te verteren, terwijl D daarentegen de illusionaire wereld voor alfamannetjes werd verleid, chimpanseepolitiek en pikorde. Mop schudde afkeurend met haar hoofd en fluisterde D toe, 'Jij hebt het ook niet makkelijk gehad. Altijd tegendraads die huisvrouw van je. Als dat je beste jaren waren, dan kan het alleen maar beter worden.' Tory hoorde het niet, maar cupido wel.

'Moppie !'

Vanuit het niets kwam ineens een man met matrix-moviebril, in bloemetjesoverhemd, aangewandeld. 'Doc, jij ook hier ? Ik kom jou ook overal tegen, hè ?!' Hij gaf 'r een luchtkus en zwaaide vlugjes naar Mars. 'Met wie ga jij culinair smikkelen ?' De matrixbril spiedde door het gezelschap en legde toen met ferme klap een hand op de schouders van D. 'Ahh, je bent hier met je eigen man. Ik vind het zo jammer voor jullie, die miskraam.' De man met het matrixbrilletje was de kinderen niet ontgaan, wel wat ie exact zei. Het woord 'miskraam' kenden ze ook helemaal niet. Had net zo goed 'raam' kunnen zijn maar Tory verstond het luid en duidelijk. Je begrijpt, ze snakte nu nog meer naar dat glas vermouth.

'Jij kijkt wel door een andere bril, vriend !', zei D grappend. 'Haha..En jij weet dat matrix baarmoeder betekent. Hij is slim, Mop !' Het matrixbrilletje nam nu Tory in het vizier. 'En wie is dat ?'

'Dat is Tory.', zei Mars.

'Hallo, Tory.' Ze reageerde nauwelijks. Hij trok zijn wenkbrauwen op en mompelde sceptisch binnensmonds, 'Fatsoen is ook een gave, hè...'

'Máár...zoals je ziet zijn we in gezelschap van kinderen, Doc. We hebben niks van je nodig vanavond, dussss... als je ons nu weer met rust wilt laten, schat ?!' Mars gaf hem 'n beminnelijk knipoogje. 'Oh.. ik ga al ! Ik weet wanneer ik niet gewenst ben !'

Doc was niet de enige toevallige passant die avond. 'Oh, Dééé !!! Kijk nou !' Mop wees vluchtig naar de kleine fotograaf en zijn tas vol met verpakte rode rozen. 'Dat is leuk voor ons familiealbum !' De man had Mops kreet opgevangen en kwam enthousiast met snelle passen op het gezelschap af. 'Photo of the happy couple ?'

'Vooruit dan maar.', zei D. Hij sloeg zijn arm om Mop en begon alvast breeduit in de camera te lachen. 'Eerst een roos !' Ze wikkelde snel het plastic los en deed de steel van de roos tussen haar tanden. Terwijl Mars het uitproestte van 't lachen, zat Tory met gespannen opgetrokken schouders aan haar vermouth te nippen en smakeloos een brok kruidenbrood weg te kauwen, terwijl het geluid van de flitser als pulserende schokjes verdoofde hersengolven doorkruisten. 'Dat wordt weer een foto voor in de etalage bij de kapper, jongens. Echt acteerwerk.' Maar ondertussen werd ze verscheurd door verdriet. Was dit een slechte grap ?! 'Ik wil ook met papa op de foto !', riep Martijn enthousiast, zich door wat Tory had gezegd van geen kwade bedoelingen bewust, liet zich van de stoel zakken, wrong tussen Mop en D in en dook schuin voor zijn vader langs. half over het tafellaken met uitgestrekte armen. Ruben volgde 'm op de voet en was aan de andere kant van z'n vader gaan staan met 'n arm om zijn nek. D gaf lachend bemoedigende knikjes naar de fotograaf. 'Hebben jullie papa al verteld dat jullie naar een andere school gaan ?', vroeg Tory nadat de kinderen weer aan tafel waren gaan zitten. Het kostte moeite om haar stem oppervlakkig te houden. 'Oh ja, we gaan naar een andere school, papa ! Mama heeft ons op een andere school ingeschreven.' D keek over de tafel streng naar Tory. 'Zo zo, heeft mama dat zomaar in d'r eentje besloten.' 'Bachelor, is dat een coup d'état... zomaar zonder te overleggen ?!', klonk ze quasi gekwetst.

'Ik ben het ook helemaal niet eens met jouw manier van opvoeden.', zei ze onverschrokken en pareerde Tory's moederlijke autoriteit volkomen. 'Ja, jouw opvoeding is veel te saai.', fluisterde Mars voor zich uit.

'Wat verbeeld je je wel niet ?', ging Mop verder. 'Toevallig weet ik dat het een héle goede school is waar jouw kinderen naartoe zijn gegaan.'

'Mam, we gaan toch wèl naar een andere school ?', vroeg Ruben ineens onzeker met een klein stemmetje. Hij begreep niet waarom z'n moeder zo werd aangevallen. 'Ja, natuurlijk, lieverd. Mop weet helemaal niet waar ze het over heeft. Dat kan de beste overkomen.'

Ze zette haar glas vermouth weer aan haar lippen. 'Tory, begrijp je nog steeds niet dat sinds D mij heeft ontmoet, hij eindelijk beseft wat de grootste vergissing in zijn leven is geweest ?!'

'Ik dacht dat D geen chagrijnige vrouwen aan tafel wilde ?', antwoordde Tory broodnuchter.

'Rustig, Mop. We hebben het er nog wel over...en Tory, heb je bewijs dat een andere school beter is ?'

A p p e l k l i e k

Part 836020125782610

Het moet eerder in die week zijn geweest, toen Mop belde. Nog voordat ze bekans 'n hartverzakking kreeg bij de etalage. D op 'n levensgrote poster achter de ruiten van Mops & Mows. Of er veel gebeurd was in het gooische land, vroeg ze. Al genoeg om er gillend gek van te worden, alleen zijn dat niet de verhalen die je over het voetlicht brengt bij cosmopolitische vriendinnen uit 't trendy cityleven. D'r liefdesleven had 'n vlucht genomen, zei ze aan de telefoon. Letterlijk, want ze belde vanaf een zonnige bestemming aan de italiaanse rivièra. Geschaakt door de geheime liefde en overrompeld met 'n uitzinnig opwindende escapade ! Ze kon even langskomen aan het einde van de week om er over te leuteren, giechelde ze nog. Afgesproken, er viel toch al niet zoveel te lachen in het gooische land.

Dat was toen. De kaarten lagen nu anders. Niet minder raadselachtig en nog steeds heel anders dan ze had kunnen voorzien. Maar dat Mop hoogstwaarschijnlijk helemaal niet kwam leuteren en giechelen met vlinders in de buik over de mysterieuze liefde was inmiddels een feit geworden. Wensdenken is geen vlucht maar noodzaak, zei Hem. Het was een belofte. Leidend, zoals zijn projekt 'Toekomst voor'. Niet langer onderdrukt door de stoffige moraal van gisteren. Ondenkbaar zonder een radicale hercodering van het verleden. Herinneringen moesten niet worden gekoesterd, ze moesten worden herschreven tot ze pasten in het nieuwe bewustzijn. Fundamenten onder de hoeksteen moesten opnieuw verteld worden. Was het huwelijk überhaupt nog wel een verdienste ?!

Tory weigerde te accepteren dat ze zich niet in haar eigen huis bevond, zo zag Mop de realiteit en zo begon die gesimuleerde werkelijkheid Mops gedrag te dicteren. De vete werd niet alleen 'n integraal experiment, het begon zoetjes aan een politiek belang te worden en de strijd om de rol 'vrouw des huizes'. Een sudderende heksenketel.

Tory kon de vinger niet leggen op het exacte moment wanneer dat onderhuidse bewustzijn zich begon op te dringen. Die valse claim op ‘gelijkheid’ die als een zandstorm de buurt binnendreef. Het was het moment dat het vermoeden omsloeg in een ongedachte zekerheid: die club takkewijven op het schoolplein waren geen toeschouwers meer. Ze waren als spoken geworden die dwars door de bakstenen van haar huis konden kijken. Ja, lach er maar om. Dat deed Tory aanvankelijk ook, een reflex om de waanzin buiten te houden. Maar het was een rituele omsingeling, niks gelijkwaardigheid. Bespied in een doolhof, een labyrint van haar eigen vertrouwde wandelgangen die plotseling waren veranderd in dwaalsporen waarvan de muren getransformeerd in one way mirrors. Ze had de intimiderende takkewijven op het schoolplein eerstens niet eens opgemerkt. Waarom zou ze? Het 'down to earth' type zonder transcendente randjes, the opposite van 'alto' schullde in haar. Dat soort is druk met boterhammen smeren, de was, speelafspraken, gymtassen, sportschool, het huis, de verbouwing, de inrichting en de toekomst die gepland werd aan de rand van dat gooisch natuurreservaat. Een heel andere toekomst dan waar de sterren het op hadden gemunt, zo zou al snel blijken. Maar die ene ochtend, toen ze d'r crèmewitte leren jack aan had, zag ze het ineens: drie moeders, dezelfde, in een kringetje, weer in het zwart. De dag erna droeg ze 'n groene ski-jas, bijna stiekem. En ja hoor, met z'n drieën, samen in 't rood. Zo wisselde ze een tijdje af. Vooral irritant waren de smiespelende moeders op het schoolplein, niet op de eerste plaats bedreigend of zo. Ze moest zelfs in zichzelf lachen, een beetje ongemakkelijk dat wel. 'Gelukkig maar dat d'r kloffie geen prinsessengalerij aan ruimte innam', had ze nog gedacht. Maar het bleef gebeuren, altijd tegenovergesteld. Er waren warempel wel 's dagen dat de klad erin zat, alsof de discipline het liet afweten. Dagen waarop Tory neigde de drie gebroederde moeders er sarcastisch op aan te spreken met een vermanend vingertje, uitdagend wijzend naar de kleur van hun kleding.

Maar dit moet je absoluut weten. De dag dus toen D thuis zou komen droeg Tory rode enkellaarsjes, 'n zwarte pantalon en een katoenen grijze coltrui met korte mouwen. Takkewijven had ze niet gezien op het plein en wie er nog meer door de muren keek bleef een raadsel. Misschien hadden ze een geheime belboom met Mop op de lijst, wie zal het zeggen. Er zijn geen gegevens bekend waaruit bleek dat 't Hem was, een opperspook in de muur, die Mop gebeld had om dat soort triviale desinformatie door te brieven want op die dag, voorafgaand aan de thuiskomst van D, gebeurde het.

'Meid, wat zie je er slecht uit !', riep Mop haast triomfantelijk met d'r zonnig bruine snoet toen Tory de voordeur 's middags opendeed, waarna d'r vriendin vervolgens, eenmaal binnen, met een groots gebaar d'r trenchcoat naar Tory smeet. Het achteloze elan van een gevierd hoofdrolspeler bij 'n kledingrek voor rekwisieten. Maar wat er daarna gebeurde was nog absurder dan het schoolplein en de aanblik van d'r kledingstijl overviel Tory als een beving door de ondergrondse funderingen van het huis.

De kleurkeuze was zo opvallend dat het niet viel te negeren. Kompleet synchroom met die van haarzelf. En dan die zorgvuldig gespiegelde kledingstukken. Angstaanjagend nauwkeurig. Tory voelde een ijzige traagheid in haar ledematen. Ze keek naar de rode pumps van Mop en daarna naar de degelijke rode laarsjes van haarzelf. Het was geen mode, het was een ritueel. Bloedrode pumps met naaldhakken die als dolken op de hardstenen vloer prikten. Geen zwarte pantalon maar een zwarte kokerrok. Haar grijze coltrui niet van braaf katoen, maar van een flinterdunne, glanzende stof die bij elke beweging haar contouren verraadde. En dan die nagels: lang, vlijmscherp en gelakt in precies dezelfde kleur rood als haar schoenen.

Het was de voorbereiding op een persoonsverwisseling, waarbij de ene vrouw naadloos in de rol van de ander wilde glijden. En zij stond daar, uit het veld geslagen en bijna overtollig, met Mop's trenchcoat over d'r arm alsof ze een gast was die op het punt stond om te vertrekken uit haar eigen huis.

Mop, duidelijk voorbereid, taxeerde Tory van top tot teen met een kille, roofzuchtige blik. 'Ach, zou mij ook leuk passen. We hebben bijna dezelfde maat. Alleen die rode degelijke laarsjes van jou... ik denk dat ik het bij deze pumps hou als ik in jouw schoenen sta.'

'In mijn schoenen sta ?!', Tory fronste argwanend d'r wenkbrauwen.

'Voor het inlopen van een nieuwe vloer, Tory. Met pumps laat je tenminste nog sporen na.'

'Waar is die man van je, eigenlijk ?!', vroeg ze als de vermoorde onschuld en leunde daarbij zogenaamd vertrouwelijk naar voren over het kookeiland. Ze rook zelfs naar hetzelfde parfum dat Tory die ochtend had opgedaan. Parfum was zo iets persoonlijke, onderdeel van veilige routine 's ochtends of s'avonds, de geborgen geur die de kinderen bij hun moeder snoezend altijd konden herkennen en dat werd hier symbolisch finaal gevloerd, onderuit gehaald.

Een misselijkmakend gevoel maakte zich van Tory meester.

'Ik weet het niet,' zei Tory kortaf. Hij denkt dat ik een affaire heb.'

'Hoe kan ie dat nou denken, Tory!' Hypocriet sloeg ze 'n hand voor d'r mond. 'Kijk nou 's naar jezelf', zei ze gemoffeld. Daarna liet ze met 'n trage, bijna obscene beweging de roodgetipte vingers even op haar neus rusten. 'Misschien als je een kleinere neus had gehad, wie weet. Maar dit is ronduit gemeen van D om te denken ! En met die handenbindertjes heb je toch helemaal geen gelegenheid voor een affaire ?!'

Tory hoorde het niet alleen maar zag het ook, de totale afwezigheid van oprechte empathie. Mop was niet bang om ontdekt te worden; ze genoot ervan. Ze zag nu de vrouw die ze werkelijk was, haar parfum droeg, provocerend gekleed in een obscure excentrieke codetaal, haar leven wilde overnemen en haar man opeiste.

'Je bent hier geweest hè', zei Tory verrassend vlak, bijna klinisch. 'Toen ik er niet was. In mijn slaapkamer.' Ze keek naar Mop als een onbekende, de vriendin, de vrouw met wie ze ooit nog zo gezellig uren kon klessebessen over dagelijkse onbenullighedenen.

Mop vertrok geen spier. Ze voelde feilloos aan dat het spel nu officieel was begonnen en haar ogen lichtten op, 'n kleine glinstering van triomf.

'Nou en ?! Wat is het probleem ?! Ik ?!' De roodgelakte vingertoppen gleden over het gladde keukenblad van het kookeiland. Tory staarde nu naar d'r, vestard door de onuitgesproken wreedheid van de vrouw tegenover haar. Ze wilde iets terugzeggen, maar ze moest bekennen dat haar keel werd dichtgeknepen door de smart van de parfum, haar geurtje, in de villa die als een glazen kooi op het punt stond te versplinteren.

'Dit huis...', vervolgde Mop nonchalant. 'Dat heb je goed gedaan...de kamers zijn ruim, de open haard is magnifiek, de keuken gewoon top off the bill en de tuin is heerlijk... . Het is de perfecte plek om je gezin achter te laten, Tory.'

Mop deed een stap naar voren, de vijandige walm nu bijna verstikkend.

'Je denkt dat je een toekomst hebt gekocht, maar je hebt alleen maar de waarde van je eigen exit getaxeerd. Je bent hier niet de vrouw des huizes, Tory. Je bent de afschrijfpost.'

Een ijzige stilte viel tussen hen in, zwaarbeladen ten opzichte van het kristalheldere kindergelach vanaf bovenverdieping. Daar, in de lichte kamers met de geur nog van vers geboend parket en smetteloze nieuwe gordijnen, droomden ook zij van 'n toekomst die nietsvermoedend in een glazen kooi daar ter plekke letterlijk onder hun voeten werd verpulverd.

'Terwijl jij de badkamertegeltjes aan het uitzoeken was, zat deze stoeipoes hier al op het aanrecht, Tory. Ik ben de barst in je fundament die je niet zag aankomen toen je de koopakte tekende. Iemand moet het je zeggen.'

Ze lachte een kort, scherp minachtend lachje.

'Je staat te walgen omdat ik je parfum draag, toch ?! Maar je vraagt je niet af waarom hij degene is die de fles voor me heeft gekocht.'

Nu was het Tory's beurt om te lachen. Het klonk droog, niet vinnig maar dit was geen flauw geneuzel. De parfum, hoe kòn ze ! Een brutale en grensoverschrijdende valsheid tot op het dierlijke aan toe. Zelfverwijtende onzekerheid die Tory de hele ochtend als 'n klamme deken beklemde, die knagende twijfel, dat tanende zelfvertrouwen na die beschuldigingen over een affaire die niet bestond, of ze spoken zag, loste op in een oogwenk. Het was geen angst meer; het was 'n onderdrukte, gloeiende woede.

'Ik heb geen flauw idee waar je op doelt met afschrijfpost en 'gezin achterlaten' maar je liegt. Hoe durf je te suggereren dat ik mijn gezin ga achterlaten. Wat denk je wel niet.' D'r hart bonste in d'r keel maar ze bleef wonderbaarlijk kalm. 'Hij heeft heeft mijn parfum niet voor jou gekocht. Zo verknipt is ie niet.' Tory's stem klonk nu volkomen beheerst. 'Affaires krijgen hotelkamers, snelle excuses en, als ze geluk hebben, een envelop met contanten. Je bent niet zijn gelijke, Mop.' Zo, die zat. Ze sneed dwars door de dominantie waarmee Mop probeerde d'r nieuwe territoriumdrift af te bakenen. Mop's gezicht verstijfde. Het leek er even op alsof Tory de regie weer volledig terugpakte, ware het niet dat Hem's invloed vele malen verder reikte dan Tory kon vermoeden, laat staan dat ze überhaupt wist wie die filantroop achter Mop's roem was.

'Maar....ik zal je zo mijn flesje parfum ook nog meegeven want je snapt inderdaad dat die geur voor mij nu ondragelijk is geworden.'

'Geloof wat je wilt, je klampt je vast aan je kennis van hem als een drenkeling aan een stuk drijfhout. Maar vertel me, Tory... als je hem zo goed kent, waarom weet ik dan waar ie vanavond zal zijn ?!', ketste Mop weer terug.

Mop zinspeelde niet op 'n antwoord. Nee, ze smeet die deur dicht door abrupt met bijna vogelachtige beweging op driftig tikkende hakken naar de brede trap in de open loftruimte te lopen die als een sculptuur in de ruimte stond.

'Willen jullie limonade, jongens?', riep ze plotseling naar boven, haar stem een octaaf hoger, trillend van gemaakte, suikerzoete vrolijkheid die door de vide galmde. 'Mama is preoccupied ! Ze vergeet jullie helemaal !'

Tory schrok van die volkomen onvoorspelbaarheid. De woorden sloegen in als splinters terwijl Mop ongenaaktbaar en glimlachend naar de imposante amerikaanse koelkast stiefelde, haar bewegingen volkomen thuis in deze ruimte die niet de hare was.

Toen kwamen de kinderen naar beneden.

'Is papa er al ?!', vroeg Ruben aan z'n moeder.

'Nee, papa komt over een uurtje thuis. Maar...kennen jullie Mop al ?!'

Martijn knikte, zijn verlegenheid even vergeten. 'Hallo ! Ja, u bent hier geweest, die journaliste....'

'Hé, u bent 't echt!', riep Ruben ineens enthousiast uit. '...ook van de poster bij de kapper ! Cool ! Heeft dat verhaal over papa ook te maken met die grote poster bij de kapper?!'

'Mop genoot van het schouwspel. Ze wierp een triomfantelijke blik naar Tory en streek met een gracieus gebaar een lok haar achter haar oor.

'Dat is nog een verrassing, jongens', zei ze ongegeneerd vrolijk. Maar eerst... willen jullie limonade? Mama was jullie vergeten.' Mop trok de zware roestvrijstalen koelkastdeur open, keek over haar schouder naar Tory en zei,

'Geeft niet. Je kunt er niet altijd zijn, Tory. Daar kunnen jullie maar beter aan wennen, toch jongens ?! Dat mama er straks niet altijd meer is !'

De wreedheid van de opmerking was geen aanval op Tory’s huwelijk, maar directe aanslag op d'r bestaansrecht als moeder. Een implicatie dat Tory's afwezigheid de nieuwe norm zou worden. De sfeer sloeg ineens om, ook bij de kinderen.

'Mama!" riep Martijn uit, terwijl hij zich stevig aan haar benen vastklampte. 'Je gaat toch niet weg ?!' Tory tilde hem op, voelde de geruststellende zwaarte van zijn lijfje op haar heup en stelde 'm gerust, 'Nee lieverd. Mop maakt maar een grapje.'

Voor de hand liggend natuurlijke moederinstinct zegevierde door bemoederend gesus van Mop's rare gedoe. Nee, verre van uitgekookt. 'Mop komt hier om papa van jullie te stelen', zou 'n script van pure karaktermoord zijn.

'Ruben, schenk jij even appelsap in. Mop weet niet dat wij geen limonade hebben', zei ze en zette Martijn weer liefdevol neer met zoen op z'n neus.

'Jongens', zei Tory zacht. 'Gaan jullie maar boven verder spelen met de Lego. Ik roep wel zodra papa thuis is.'

Martijn keek met een schuin oog naar Mop, die tegen het kookeiland leunde. 'Blijft mevrouw Mop dan nog hier tot papa er is?" vroeg hij, zijn glas appelsap stevig vasthoudend.

Tory dwong zichzelf tot een glimlach. 'Mevrouw Mop en ik hebben nog een paar..ehhh... zakelijke details af te ronden over dat verhaal waar ze aan werkt. Ga nu maar, voor die lego zichzelf in elkaar zet.'

Het bleef doodstil in de keuken totdat de kinderen uit het zicht waren. Het muziekrepertoire van de radio probeerde een sfeer in te vullen die nergens te vinden was. In de keuken was alleen 'n spanningsveld tussen twee vrouwen te ontdekken, dik geladen met vijandigheid en verraad.

'Wat een heerlijke keuken is dit toch, Tory', spon ze ineens liefelijk en begon plotseling zonder enige aanleiding wijde, gracieuze walspasjes te dansen, een dans die de hele breedte van de loft claimde. "Kijk Tory, ik kan ook dansen !'

Met een mengeling van verbijstering en verwarde fascinatie keek ze naar het tafereel maar d'r stem bleef onverzoenlijk. 'Fijn. En wat bedoel je met 'ook' ?! Ik dans al jááááren niet meer. D houdt er niet van. Hij vindt 't zinloos gedraai.'

'Tyfus Tory ! Misschien heeft D nog niet de juiste danspartner gevonden', zei ze verontwaardigd. 'Een juiste match kan nooit voor de voeten lopen.'

Het ligt niet aan mij, het ligt aan jou.' was de kaart die Mop op tafel smeet.

Tory draaide zich van de walsende Mop af. Ze herkende het agressieve toontje niet. Niet raar, tussen de twee had nooit eerder ruzie plaatsgevonden. Zei ze nou 'Tyfus Tory' ?! Ze wist heus wel dat tyfus als een populistisch woord te pas en te onpas werd toegepast, ware het niet dat de klemtoon in het luchtledige bleef hangen en openstond voor interpretatie. Het klonk niet 'Verdorie komma Tory uiroepteken', het klonk 'Marie Antoinette uitroepteken'. Als versteend stond ze bij het Nespresso apparaat. 'Koffie ?!'

Mechanische gedreun van het Nespresso-apparaat verstoorde de walsende naaldhakken en doorbrak de lijpe, irritante overwinnaarsroes waarmee ze over de hardstenen vloer zwierde. Het voelde prettig, lekker, dat neutraliserende kabaal.

Maar... toen begon de Blackberry op het kookeiland te trillen. Mop keek rijkhalsend naar het opflikkend wit verlichte schermpje om vervolgens heel nonchalant de oproep te beantwoorden. 'Hé, Bachelor', zei ze met de ogen strak op Tory gericht.

'Bachelor'. Dat kon iedereen zijn dacht Tory nog.

'Waarom heb je niet meteen even gebeld toen je landde, had je vertraging ?', vroeg Mop, op 'n mierzoet verwijtend toontje terwijl ze onafgebroken met broeierige blik Tory aanstaarde. 'Ik zat op je te wachten... Oh, je wilde eerst even naar huis? Wat attent van je.'

Dat was de genadeklap. Tory hapte naar adem. Elke suggestie van reinen Vernunft ging naar de verdoemenis. Gestript werd ze, van hoopvolle twijfel. Wie was ze nog, wat wist ze nog. 'Alsjeblieft, geef me dan tenminste nog een rafelrandje zelfbedrog', smeekte ze in gedachte tot 'n denkbeeldige god. Maar het was finaal voorbij. Zijn dubbelleven viel niet meer te ontkennen. Mop's lachsalvo resoneerde in vervormde akelige echo's en galmde kwellend door de open ruimte als diggelend glas.

'Waar ìk ben, nu ? Nou...bachelor...ik ben...' Mop speurde om zich heen, een ogenblik van pure wreedheid, waarin ze Tory de kans gaf om haar eigen ondergang in de ogen te kijken. 'Ik ben thuis natuurlijk ! Een vriendin is hier bij me, d'r man gaat vreemd...erg complex allemaal...'

Tory stond met openvallende mond aan de grond genageld. Ze had woedend door de telefoon willen schreeuwen dat ie niet meer THUIS hoefde te komen maar er kwam geen geluid.

Het gesmak van haar zoenende lippen tegen het kille glas was vulgair, een spotternij die de laatste restjes van Tory's integriteit in 'n transparant vacuüm plaatste, de vreemdeling in eigen huis.

"Tot straks, Bachelor," fluisterde ze tegen het toestel. Het felle licht van de BlackBerry doofde uit, maar de afdruk van haar lippen bleef als een vette, triomfantelijke waas achter op het glas.

Verwijten van jaloezie, de ruzie vorige week, zijn kille doordringende ogen toen ie de deur achter zich dichttrok... het was allemaal theater geweest. Een vluchtplan dat hem altijd weer bij Mop bracht en zij, dom schaap, verweet het zichzelf.

Er werd aangebeld. Zou D dan toch eerder zijn thuisgekomen. Ze moest zich herpakken, en snel. Tory wilde naar de voordeur lopen om open te doen. Resoluut versnelde d'r pas totdat ze bruusk werd tegengehouden. Handen op d'r schouders duwden naar de zijkant.

'Nee, laat maar, Tory. Dat is voor mij.'

Te beduusd om te protesteren, om te bevatten wat hier gaande was werd ze gepasseerd. Niet alleen in aanwezigheid maar zelfs in afwezigheid buiten spel gezet. De gemanipuleerde affaire foto's droegen dat onuitgesproken bewijs. En nu....voordat ze zelfs nog maar haar eigen drempel kon verdedigen, had Mop de deur al opengezwaaid.

'Mars...Finally !', gilde Mop uitgelaten en dat gegil werd even zo enthousiast beantwoord. 'Moppie !! Wow, wat een te gek stulpje !' Mars duwde d'r zonnebril naar d'r kruin en liep naar binnen als 'n klassieke verschijning uit een high-end lookbook: Een strak beige colbert over een witte Wolford-pully en een donkerblauwe stretchbroek die naadloos overliep in blauwe laarzen, waardoor haar benen eindeloos lang leken. Geen trendy poespas, maar de perfecte imitatie van het nieuw uitgevonden preppy oud geld stijltje.

Wat zie je er classy uit, Mars.'

'Ja, schat, ik dacht: als ik naar jou in de suburbs van de crème de la crime ga, pas ik me aan,' giechelde Mars. Ze spiedde vluchtige over haar schouder naar Tory. Een paar lange seconden, tijd waarin d'r geweten als een bliksemschicht werd losgezongen van Mop's euforische luchtkastelen om vervolgens weer terug te keren naar de evolutionaire toon van de plannenmakerij met onvermijdelijke catastrofe. Het was maar een luttel moment, toch kon ze niet negeren dat de vrouw die nu daar bedremmeld in d'r huis stond, de vrouw is geweest waarvoor ze 'n stand-in had geregeld, voor die belachelijke affaire foto's, de vrouw die symbolisch op een rituele tafel had gelegen ergens in de stad, te midden van een geheim genootschap.

'Maar jij dan... wie is jouw stylist geweest...hahaha. Je ziet eruit als de échte vrouw des huizes, Mop. Ik ben trots op je.' Over en weer vlogen handkusjes door de lucht.

'En dit is ze dus ?' Mars boog zich naar Mop toe en fluisterde, 'Dit is dus de afschrijvingspost ?!' Mop keek Tory recht aan, zonder 'n spoor van schaamte. 'Ja, dit is de huisvrouw hier.' De gepolijste arrogantie van Mop was anders. Tory voelde de tintelingen in haar vingers. 'Kalmeer', sprak ze zichzelf zwijgend toe. 'Je hebt niets aan 'n hyperventilerend ego, tut'. Gewoon het huis uit trappen, dat had ze moeten doen maar ze besloot D af te wachten in de naïeve veronderstelling hem te kunnen confronteren met zijn banale ontheiligingen en verraad van hun huis en gezin. Want..niet onbelangrijk, de kinderen waren boven. Had ze maar niet afgewacht en het blatant geteisem direkt de deur gewezen.

'Schat, zou de huisvrouw misschien 'n kopje koffie voor ons kunnen maken?', zei Mars tegen d'r vriendin, terwijl ze samen plaats namen aan de keukentafel. Mop knikte instemmend. 'Zeker kan dat. Doe maar twee espressootjes, Tory. En neem zelf ook maar. Kies maar uit welke je lekker vindt'.

De manier waarop ze Tory degradeerden tot een bediende in haar eigen keuken kon alleen maar misselijkmakend geraffineerd genoemd worden maar ze had zichzelf tot een ijzige, bijna onnatuurlijke kalmte gemaand. De gedwongen passiviteit jeukte tergend maar toch zou ze wachten, ze zou koffietjes maken. Boven speelden de kinderen, onwetend. Maar wat wist ze zelf dan. Nog niet eens de helft van wat ze niet kon overzien. Het onderhoudende lego geknutsel moet de schrille vrouwenstemmen wel volledig hebben overstemd anders waren ze allang nieuwsgierig naar beneden gesneld. Ze zou ze bammetjes brengen en zeggen nog even daar te blijven, totdat papa thuis kwam.

Maar eerst plofte Tory neer op een keukenstoel tegenover de twee vriendinnen.

'Ja, ga lekker zitten.', zei Mop met een smalend gegiechel. Tory negeerde de sneer en zei, 'Leuk autootje, die PomPom. Duur ?!'

Mars keek langs Tory naar buiten waar de rode PomPom aan het troittoir stond geparkeerd.

'Fleurt die saaie boel tenminste een beetje van op. Ze kunnen hier wel een wilde dame zoals jou gebruiken, Moppie.' Mars stootte Mop lachend aan en greep haar groene handtas van tafel, maakte de gouden sluitingclip los en haalde er een pak kaarten uit.

'Oh Mars, je hebt de tarotkaarten meegenomen, wat 'n goed idee !'

A p p e l k l i e k

Part 836020125782611

D 'n geheime affaire. Frankie vroeg het, recht voor z'n raap, toen ze naar het parkeerterrein waren teruggelopen. Nee, natuurlijk niet, had ze paniekerig geantwoord. Hij hoefde het niet te weten, dat ze aan alles twijfelde nu. Maar wat moest ze zeggen dan !? Dat ze nog niet van de schokkende onthullingen in de etalage was bijgekomen en er 'n beklemmende nachtmerrie aan de horizon dreigend op d'r afkwam ?! Ze weigerde het als een onvoldongen feit af te tekenen in een gesprek met een vreemde die ze nog maar een paar uur kende.

'Ik ga er van uit dat er voor jou dus geen geheime affaires aan de orde zijn.'

'Nee, natuurlijk niet.', had ze weer gezegd, verontwaardigd en kribbig.

Waarom ie het vroeg. Omdat er tegenwoordig zelfs echtscheidingen gepland worden, voor een specifiek financieel plaatje. Nee, niet zoals 'n huwelijk. Een huwelijk plan je samen. Tory hoorde het aan, twijfelde nog meer en liet de gedachte toen los. Er waren grenzen aan d'r verwerkingscapaciteit.

Ze dook achter de buis op de bank met een ontstellende behoefte aan een mood van verstand op nul en blik op oneindig, voorbij die zoveelste nachtmerrie waarmee ze werd geplaagd sinds die middag.

En waarom bleef ze dan toch hangen bij een aflevering van het Capitool met Suus Kersemaker, die d'r nieuwste boek 'Scheiden van Suus' kwam promoten. Was ze nieuwsgierig geworden naar de nachtmerrie ?! De echtscheidingen dié ze kende kwamen allemaal uit de luchtvaart, de een nog traumatiser dan de ander. Ze heeft nooit kunnen begrijpen dat kerels met zoveel verantwoordelijkheid kunnen ontpoppen in leugenachtige ordinaire golddiggers. Dat nooit, hadden ze al vaker tegen elkaar gezegd. Nu zat hier Suus, die van scheiden notabene een succes maakte met een bestseller. Een geprezen boek dat iedere geëmancipeerde vrouw zou moeten lezen, een boek dat op de eerste plaats vooral Suus geen windeieren had gebracht maar daarentegen een gezellig nestje met louvreluiken en palmbomen, uitkijkend op de mediterrane zee.

'Suus, het publiek wil dolgraag weten of je inmiddels al veel huwelijksaanzoeken hebt gehad', zei Jerry, de presentator, met een vette grijns. Suus leunde relaxed achterover aan de gesprekstafel in de televisiestudio en begon smalend te lachen. 'Stoere mannen die van een uitdaging houden, Jerry ?!' De schaamteloze vrouw met van dat karakeristiek schreeuwerige stemgeluid keek triomfantelijk recht in de camera en stak haar duim omhoog. 'Jazeker !' Er klonk een geanimeerd gejoel vanuit het geregisseerd studiopubliek. Hier werden sterren gemaakt, dat was duidelijk, boeken verkocht en mensen aan de buis gekluisterd.

'Suus, vertel 's. Hoe is het allemaal zo gekomen ?!'

'Ach Jerry, weet je. Het begon allemaal toen ik zwanger werd. Ik kende de vader nauwelijks maar het was goed werkmateriaal, als je snapt wat ik bedoel.' De camera zoomde in op de knipoog die ze naar Jerry gaf. Hooghartig wuifde ze d'r hand. Iets denkbeeldigs werd weggeslagen en toen ontkurkte de gevierd deskundologe, wars van levenservaring met langdurige relaties een tip, als 't epicentrum van macht. 'Relaties zijn zo onvoorspelbaar, onvoorspelbaarder dan het weer. Dat vrouwen zich aan 'n man willen binden is een hele grote denkfout, onthoud die tip. Kijk Jerry, die vent van mij, de vader van mijn kind, verloor zijn baan. Heel vervelend maar dan wordt het dus tijd dat ie ophoepelt want voor je het weet moet je ze ook nog kinderalimentatie gaan betalen !' Suus keek brutaal naar het publiek dat opzwepend applaudiseerde. Suus genoot, dit was haar moment, het podium waar ze werd binnengehaald als de hoeder van het universum.

'Dáárna kreeg ik 'n relatie met een getrouwde man. Goeie baan, goed huis, goeie toekomst, alleen getrouwd. Helaas, Jerry.' Er viel een stilte in de zaal, geen gejoel, geen applaus. De golf van verontwaardiging werd door de publieksregisseur met driftige gebaren gesmoord. Voelbare stilte drong zich op. Een stilte waarin de schijnwerpers werden gedempt en een koker van licht op rossige Suus Kersemaker het interview plots een dramatische wending gaf. De ingehouden spanning duurde misschien een tiental seconden toen Jerry's stem, onzichtbaar vanuit de schaduw, de spannig op scherp zette. 'Wat was het probleem. Zijn trouwring ?', vroeg ie plotseling ondervragend op 'n bedachtzaam controlerend toontje. De regie had helemaal niet verteld dat ze in de rol van verdachte zou worden gelokt. Opgejaagde ogen keken vanonder de zwaar aangezette wenkbrauwen richting de in duisternis gehulde en stilzwijgende publiekstribune. Het vizier van de cameraman wist het te vangen. Hij stond erop te wachten, op die blik, maar niet voor lang want zijn prooidier herpakte zich. De rechercheursrol van Jerry kreeg geen grip op 'r. Zij had geen echtgenote laten verdwijnen of ringvingers afgehakt. Suus was op TV tenslotte de auteur van een bestseller, geen verdachte. Met een glimlach van oor tot oor en de nonchalance waarmee d'r rode lokken naar achteren werden gestreken, troefde ze het geënsceneerd lichtspel volledig af.

Néé Jerry, kinderalimentatie ! Weet je wat dat kóst en waar blijven de lusten dan nog ?! Het wordt tijd dat ze kinderalimentatie gaan afschaffen. Laat die moeders maar gaan maar werken voor hun geld.' De lichten in de tvstudio werden langzaam weer omhoog gedraaid. Het publiek was nog stil, de jury hoorde toe en wat betreft Jerry, die had z'n detectiverol al weer ingewisseld voor de populaire tvhost die ie natuurlijk was en zoals iedereen 'm kende. De suggestie van 't spanningsveld viel weg. Het boek was niet geschreven door een moordenares maar door een lichtend voorbeeld, een rolmodel voor de moderne vrouw van de toekomst.

'Jaha, die Suus, 'n vrouw naar mijn hart.' Jerry legde opgelucht en plechtig een hand op z'n borst. Het gebaar was theatraal en lokte een ingehouden maar ontspannen gegniffel uit op de tribune. De applausregisseur gaf toestemming, om Jerry mocht gelachen worden.

Heel anders overigens dan Tory, die kon niet om dat soort losbandigheid lachen. Misschien omdat het wereldbeeld kantelt als je man met één baan vier keer modaal bij elkaar harkt. Het contrast kon niet groter. Ja, er werd gespeculeerd met aandelen en er was een accountmanager bij de bank, zelfs een speciale hulpdesk voor piloten. Miljonairsdrift en rijkdomsverheerlijking waren voor hun nooit een doel op zich geweest en de broodnodige ambities zaten niet gevangen in een gezinssfeer, het gezin was een ambitie ansich.

Nieuwe mensen zoals Suus hadden het talent om die heilige huisjes tot op hun poeren te slopen.

'Een vrouw die pleit voor de lastenverlichting van de man. Zo horen we 't graag', zei Jerry geamuseerd.

Suus knikte instemmend. 'Dat begrijp je goed, Jer. We leven in een jungle, er is geen fallus wet, de fallus is vrij en ik heb gewonnen, zo simpel is het.'

Tory nipte een paar keer aan de mok alsof de gemberthee nog dampend heet was. Fallus wet ?!...Gewonnen !? Wat is dat voor idioot gedoe', dacht Tory slaperig. Ze knipte de tv uit en ging naar bed.

Buiten begon het lenteweer nu echt de kou uit de lucht te verdrijven. Jassen bleven aan de kapstok of werden al gauw achteloos op een tuinstoel gesmeten tijdens het ravotten in de tuin. Binnen kwam op de keukenkalender 'n schoolvakantie in zicht en er werden avontuurlijke plannen voor logeerpartijtjes met vriendjes van de oude school bedacht. Magische afleiding op dat moment om de kinderziel te beschermen tegen het vreemde integraal opvoedingsmilieu dat empathie gereglementeerd uitdeelde als verdiende bonus, niet als beschaving. Een milieu dat uit nabij gelegen boomgaard windvlagen met slechts malus confetti aan hun adres toewaaide. Het hield maar niet op en MJ was daarin nou niet bepaald anders in geweest. Na dat bezoekje had Tory niets meer van MJ gehoord. Wat bezielde die vrouw ineens ?!

Nee, als het even kon zou ze proberen een logeerpartijtje bij Fabian te voorkomen.' Wat dacht ze wel niet...letterlijk. De elitaire liturgie was voor de meeste kinders daar allerdaags geworden, iets dat zich afspeelde op de achtergrond. Een luwte, die zo nu en dan in 'n stormvlaag kon omslaan en vervolgens zich weer plooide naar het ritme van weleer. Laatst nog dat gedoe met schoolmeubilair. Mijn God, de jaguars reden er af en aan om de nazaten op de kiss&ride zone uit te laden maar voldoende passend schoolmeubilair was te ingewikkeld. Deze chaoot was geen helikoptermoeder die alle minuten van de dag benutte om de kroost te onderwerpen aan een hoger bewustzijn en een ommezwaai van traditionele waarden. Tory had een ander opvoedkundig belang op de prioriteitenlijst. Ergonomisch verantwoord de dag doorkomen op school. Meubilair dat de houding verbetert, desnoods alleen maar doeltreffend ondersteunt en toen uitgerekend Ruben's stoeltje, zorgvuldig uitgezocht door Tory, het begaf moest ie blijven staan in de klas, de hele dag. In de schaduw van de voorgaande excessen vermoedelijk ook niet spontaan versleten en uit elkaar gevallen, net zo min als die spontaan verdwenen knikkerzak van Martijn. Maar toen gebeurde er iets raars, de ondertoon van het klassenritueel haalde uit naar een diepere kwetsbaarheid. Er werd 'n schouderklopje uitgedeeld, er werd 'n vriendschappijke elleboog in de zij gepord, er werd bewondering geuit en niet door juffie. De zondebokkerij werd gewaardeerd. Nog even en hij kreeg de paljas aangetrokken. 'Welkom zolang je het maar blijft ontgelden.' Nekharen kreeg ze er van. Het 'vergevingsritueel' ging er weer net zo hard in mee, maar er viel ook hier weer niets te vergeven want Ruben had er niets aan stuk gemaakt, het was onvervalste zondebokkerij.

Donderdag. Ze was als 'n blok in slaap gevallen die nacht. Tory piekerde, de hele dag. Dodelijk vermoeiend. Vrijdag zou D thuiskomen. Ze was nerveus, had voor alle zekerheid zelf maar een cadeautje voor de kinderen gekocht, een starwars lego bouwpakketje en een zak knikkers. De nederlandse tekst op de verpakking zou in het enthousiasme geen wantrouwen van betekenis hebben, hoopte ze maar. Het was niet de dag om stil te staan bij dat soort details. 'Je kan de kinderen niet uitschrijven zonder toestemming van hun vader.' Poehpoeh..de groeten. Er was geen toekomst voor haar en de kinderen in projekt 'Toekomst vóór' blijkbaar, tenzij ze een randvogel wilden zijn. Als 'afvallige'. Ze was nèrgens vanaf gevallen maar je kan het zelf wel invullen, 'van d'r voetstuk'. Volgens de richtlijnen niet 'op nivo' meepraten en beslissen. Haar waardigheid werd onder 'verdienste als fundament' weggeschreven, genihileerd ten opzichte van D, echtgenoot de kostwinner. In die nieuwe rangorde werd ze zelfs hiërarchisch ingeschaald en ondergeschikt aan Mop gemaakt en zij was niet eens onderdeel van het gezin ! Je kon er al bijna 'n krampachtg dogmatische leer van semantische contrastvlakken langs leggen. D een zak geld, Tory zakgeld, D wordt gehoord, Tory wordt een horige. Dus nu stonden ze op het schoolplein, 'n betegeld geval en wel drie keer zo groot. Geen nieuwigheden, een zandbak en een schommel. Ze waren niet meteen onverdeeld enthousiast over basisschool 'De eekhoorn' maar dat het schooltje net zo goed op loopafstand lag en er veel vriendjes uit dezelfde buurt konden worden gemaakt trok ze over de streep. Weinig beschutting, merkte Tory stilletjes op. Iets meer bomen had wel gemogen voor schaduw in 'n hete zomer. Het gebouw oogde gedateerd, rijp voor een renovatieprojekt maar Tory hield wel van kneuterigheid, een uitgesleten granitovloer die de geschiedenis van honderden kindervoetstapjes koestert. De ramen van het langgerekt gelijkvloerse gebouwtje beplakt met geknutseld kunstwerk zagen er huiselijk en gemoedelijk uit. Geen peperdure materialen maar WC rollen, macaroni, krantenpapier...dat soort dingen. Allemaal heel erg op z'n plek, laagdrempelig en gemoedelijk. Minder jaquars op de kiss&ride zone waarschijnlijk maar wat kon hier nou gepredikt worden om nekharen van te krijgen. Ze had de kinderen er vliegensvlug ingeschreven, als een last port in the storm. Niemand vroeg of vader het er mee eens was, het natuurlijke moedergezag had hier nog betekenis en dat was een goed teken meende ze opgelucht te constateren. Koolmeesjes en merels tjirpten er 's middag vrolijk op los, toen ze weer op huis aan gingen. Heerlijk lente geluid. Die piekeren niet, hun fenologische plannen hadden geen haast. Het is ook geen plan, het is een impuls. Misschien waren ze al bezig met het bouwen van een nest, een voorspelbare biologische rolverdeling, zonder gesteggel.

A p p e l k l i e k

Part 83620125782612

De kinderen liepen voor haar uit. Tory volgde langzaam. Hun schoolrugzakjes slingerden gedachteloos aan d'r hand maar haar looppas drukte zwaarmoedig op de stoeptegels. Dat ze zelfs d'r kind moest troosten vanwege die akelige juf. Ze had het niet eens durven zeggen, tegen de directeur. Het was geen onhandigheidje van de onderwijzeres geweest maar morele chantage. 'Te lelijk om 'n kind van z'n vader te zijn.' Hoe zeg je zoiets valselijks tegen een kind zonder zelf te breken?

'Heb je de klassefoto nog ?'

Dat toontje.

Dat sarcasme.

Alsof ik iets verzin.

Alsof ik een scène wil maken.

Alsof ik…

Hoe kon ie weten dat het kleinood met bewijs van wrede treiterij ineens zoek was ?! Een beklemmend gevoel kroop omhoog, een akelige gewaarwording dat onzichtbaar aan d'r huid leek te plakken. Ze had 'm toch vanzelfsprekend aan D laten zien.

'Kijk dan. Kijk goed. Zie je wat ze hebben gedaan?'

Hij had verbolgen geknikt en was zichtbaar ontdaan geweest omdat hier ook voor zijn rol als vader 'n grens werd overschreden. Tory dacht die verwantschap meteen aan te voelen en terecht maar daarna had ze de foto niet meer gezien. Had ie 'm niet teruggelegd in de la, onder de papieren, veilig opgeborgen voor nieuwsgierige ogen. Nee, toen ze 'm wilde pakken, was hij weg. Niet kwijt. Niet vergeten. Weg.

Had ie 'm meegenomen? Waarom? Om haar te ondermijnen? Of, en passant, in de binnenzak van zijn vlieguniform gedaan misschien. Ze wist het niet meer. En zonder bewijs zou de school haar voor de domme houden, net doen alsof het nooit gebeurd was. Alsof Ruben het zich had ingebeeld. Alsof zij het zich had ingebeeld. Met je 'misschien zie je dingen die er niet zijn.'

Ze voelde 'n emotionele brok in d'r keel. Niet huilen. Niet hier. Niet nu. De woorden van de directeur echoden verder: 'Je hebt toestemming van de vader nodig, anders blijven de kinderen hièr op school !.'

Nog dezelfde avond zou Tory D opnieuw proberen te bellen, het was 'n hele andere D, kompleet zonder dat ingeleefde verwantschap. Ze zou spreken met een stem die nog twijfelde tussen hoop en schaamte, in de veronderstelling dat hij zich op duizenden kilometers afstand bevond, ergens tussen palmbomen, hotelkamers en crewleden die haar naam niet kenden. Ze zou denken dat ze hem stoorde tijdens een borrel, een briefing, gedurende 'n tropische zonsondergang.

'Hallo?', zei ze verbaasd terug tegen de vrouwenstem. Ach, het kon iedereen zijn. Misschien wàs het wel een crewborrel. Toen hoorde ze, 'Deeee !!!! Ze belt weer !!!!', gevolgd door het tikken van hoge hakken op 'n gladde vloer. Ze voelde zich al opgelaten, deze schaamteloosheid dreunde met een nagalm van mijlenver door. Daarna gelukkig als van ouds, 'Ja, hallo ?!' Het was D. Maar de opluchting zou van korte duur zijn.

'D, ik ben 't, Tory. Ik wilde je even laten weten dat ik met de schooldirekteur heb gesproken en de kinderen zagen bij de kapper....' Toen werd ze bruusk afgekapt.

'Bel je nu al weer ?! Ik ben er nu niet. Los het zelf maar op. We praten volgende week wel. Dáág !!!...tuu...tuut...tuut.'

Bel je nu al weer ?, tetterde het in het luchtledige verder. Verbolgen staarde ze naar de hoorn van de telefoon. Waar had ie 't over of beter gezegd, tegen wie sprak ie eigenlijk ?! En hij was er wel, hij was hier. Terug van z'n shortstop op Ibiza met Mop, al een paar dagen. In het dorp zelfs, gesminkt met nepwonden in het gezicht, het kon niet waanzinniger. Een wandelend slachtoffer uit 'n verhaal dat zij niet kende, maar waarin Tory de schuldige werd gemaakt. Hij liep daar rond, vlakbij de Smederij, zichtbaar voor iedereen behalve voor haar. En niemand vroeg zich iets af of stelde de juiste vragen. Iedereen luisterde gehypnotiseerd naar Mae, daar in dat koffietentje. Want de mensen zagen wat ze moesten zien: een man met littekens, een verhaal zonder de juiste context, een beeld dat sprak zonder woorden. En zij, zij was nergens om het te ontkrachten. Niet in beeld. Niet in het script. Ze werd 'n subject in de marge, als voetnoot, als ruis.

De schoolvrouwen zaten gemoedelijk op de lounge banken, slurpten witte schuimkragen uit de koffiekopjes en hingen aan de lippen van Mae, die zich er tussen positioneerde als een soort veldverslaggever van het huwelijksfront, daar in de Smederij tussen de moeders van de middag aerobicles, strak in hun leggings.

Ze heeft 'm dus echt geslagen,’ fluisterde Mae, net hard genoeg voor de hele zithoek. ‘Met 'n deegroller, èn een blender. En daarna… heeft ze hem laten slapen in de kelder. Tussen de wasmachine en wasmand.’

Een collectieve zucht ging door de kring. Iemand mompelde iets over 'toxische vrouwenenergie'. Een ander tikte al op haar telefoon, waarschijnlijk een appje naar de buurvrouw, iedereen moest het weten. ‘En hij… hij huilde,’ ging Mae verder. ‘Zó zachtjes. 'Omdat ie niet wilde dat de kinderen 't hoorden natuurlijk.’

Buiten was D ondertussen langs de vensters voorbij gelopen. Een acteur in een script waarvan ie het einde niet overzag. Zijn gezicht geschminkt. Achter 'n zonnebril keek ie even schichtig door het raam van het grand café. ‘Oh mijn God… daar heb je ’m,’ fluisterde ze geniepig en wendde snel d'r gezicht af. Andere vrouwen draaiden zich juist om, keken met medelijden of sensatiehonger. Mae nam een slok van haar cappuccino en had geglimlacht.

Bij Mop was het die ochtend ook al een dolle boel geweest. Haar appartement in het stadscentrum klein, haar bereik niet. Een autoritje van drie kwartier rijden, en ze zat op het dorpsplein tussen de aerobic-leggings alsof ze daar thuishoorde.

'Zit stil, D,’ siste Mop streng. D zat roerloos voor de spiegel, bevestigd aan een ondiepe roze ladekast met een glanzend oppervlak dat elke vingerafdruk vasthield als een herinnering. Hij was niet alleen met Mop in d'r stadsappartement. Mars schilderde een paar bloederige japen over zijn wang, alsof 'n monster met vlijmscherpe nagels 'm had aangevallen. Ze had in het verleden 's iets met schminken gedaan. Een hobby, niet professioneel maar dat hoefde ook niet. In een vlaag van moreel absolutisme die zelfs de inquisitie zou hebben doen blozen, had ze Mars gebeld. D moest boete doen omdat ie Tory nog steeds niet had gedumpt en als ie er niet aan toegaf, wist Mop 'm te overtuigen dat er niet op sex gerekend hoefde te worden de komende twee weken. Dat zou 'm leren en gedwee was ie lachend achter de spiegel gekropen, omringd door twee vrouwen die de regie niet aan het toeval wilden overlaten. Hij zou als middeleeuwse schandpaal door het dorp schrijden, 'n wandelend slachtoffer van zijn eigen huwelijk zonder het zelf te beseffen.

‘Mevrouw? Mag ik u iets vragen?’

Tory hoorde 'n stem achter zich, vriendelijk. Tè vriendelijk misschien ?! Ze draaide zich om. Daar liep Frankie.

'Wat fijn dat ik een schoolmoeder tegen het lijf loop. Mag ik iets vragen?’ Ze knikte, aarzelend. Hij kwam dichterbij.

‘Ik heb 'n dochter. Ken hier nog niemand en denk eraan haar hier op school te plaatsen. Maar die brochure zegt me niet alles, dat voel ik aan me klompen.’ Hij haalde het foldertje uit zijn jaszak en liet het Tory zien.

‘Hé mannen!’ riep hij guitig tegen de kinderen die nieuwsgierig terug waren gelopen naar hun moeder. Tory fronste. ‘Ken ik u ergens van?’ Ze meende z'n stem te herkennen maar twijfelde en realiseerde zich niet dat de nep taxateur van Paradise Real Estate naast haar op de stoep stond.

‘Ik kan me vergissen maar ik denk van niet.', zei ie schuldbewust met een scheef lachje en voegde er vlug aan toe, ‘Onderweg naar huis, zo te zien. Zal ik een stukje meelopen, dan kunt u me misschien iets meer vertellen over de school?’

‘Nee, alstublieft niet.’ Haar stem was plotseling scherp, haar ogen schoten even snel langs gevels, ramen, voorbijgaande auto's. ‘Is er iets?’ vroeg de man, zijn blik volgde de hare. ‘Nou, straks denken de buren dat u mijn vriendje bent. Dan krijg ik thuis nog meer gedonder.’

‘Leuke buren. Spookt 't hier ?!, zei ie verbaasd. Ze draaide zich om. ‘Ik moet gaan. Ik heb al veel te lang met u staan praten.’

Haar pas versnelde, maar van binnen bleef de geknoopte kluwe schoolscènes doormalen. De schooljuf met d'r honende lach. Niet luid, maar genoeg om 'n servieskast te kunnen laten rammelen van afgrijzen. ‘Je man...zoenend... fotomodel..bij die kapper in 't dorp.’

En later die middag toen ze met z'n allen in de burgerbak naar de kapper waren gereden en ze onthutst in de etalage van Mops & Mows keek, was het weer 't neerbuigende lachje van de juf dat in gedachte bleef hangen, dun en giftig. De minachting die 'r als moeder en echtgenote reduceerde tot 'n statusobject dat vervangen moest worden. Opschaling, zoals je dat wel vaker ziet gebeuren bij voorspoedige carrières in lommerrijke villawijken. Een hiërarchisch pronkspel van bezit en prestige. Daar zet ook niemand 'n rommelige roestbak naast z'n villa. Dan pas je je netjes aan, gewoon...met 'n nieuwe shiny porsche bijvoorbeeld.

De kinderen reageerden dol enthousiast op het spontane plannetje om 's langs Mops & Mows te gaan voor 'n knipbeurt maar Tory was nerveus. Had ze altijd in 'n doos geleefd en D daar ver buiten ?! Ook het gedrag van de schooljuf vond ze zorgwekkend, hoe langer ze erover nadacht. Ze kon 't niet plaatsen.

Mops & Mows was als 'n niche in heel korte tijd populair geworden. Een bezoek aan de kapper om deel uit te kunnen maken van 'n groter verhaal, hoe verzin je het. Maar Tory zag er iets anders. Er ging 'n schok door 'r heen. De ruiten hielden 'n onbestendige waarheid vast, de wrede onwerkelijkheid. Was dit een grap ?!

Het leek Mop wel, zodanig geperfectioneerd dat 't niet meteen 'n duidelijke herkenning opriep. Technologische vooruitgang en tegelijkertijd 'n verbluffende vergelijkenis. Geen zoen maar een roze plakkerige kauwgom trok een vettige rubbersliert tussen de twee geamuseerde hoofden op posterformaat. Hélemaal voor gek stond ze dus nog niet. Dat het D was, stond buiten kijf. Ze herkende ieder detail, de vorm van z'n tanden en de lengte van z'n lachplooien en wimpers. Maar stel je voor dat deze gelijkenis op posterformaat inderdaad Mop is, wat ze zich helemaal niet kon voorstellen. Waarom zou zij dat hebben verzwegen dan ?! Een raadsel, terwijl ze zelf notabene door de drietallige oproer-eenheid 'M' plotsklaps getransformeerd werd tot de schuinmarcheerster, grensoverschrijdend, de ontrouwe, de discutabele mores. Verdorie, afgeleid met verdraaide krullenlogica. Ze hadden de rollen gewoon omgedraaid. Een intrige die wel van ver moest komen want het enige dat aan Tory schuinmarcheerde waren d'r schoenzolen en die onschuld wrong blijkbaar net iets teveel teveel in de ogen van Mop's imagopolitie. Want hier werd haar eigen man publiekelijk in de etalage afgebeeld, voor de politiek correcte MOOP aktie zelfs, provocatief met een verleidelijke vrouw die notabene als twee druppels water op Mop leek. Ze wilde niet geloven dat het 'r daadwerkelijk was, daar naast D. En nee, geen karma. Je kon 'n hoop van Tory vinden, alles behalve dat. Het oogde als een rituele 'bevrijding'' die als het ware werd uitgepakt daar achter het raam, zelfs 't momentum impliceerde 'n soort inauguratie ritueel van het revolutionaire programma 'Toekomst voor'. Juist niét 'n bewijs van losbandigheid waarmeeTory dan weer door het bundeltje takkewijven op het schoolplein en in de Smederij werd beschimpt. Zo was eenvoudigweg ongeveer de vertaling van wat er tussen hemel en aarde afspeelde op deze poster, in niet zomaar een etalage maar dé etalage van de meest populaire kapper in het dorp. Eentje die de politieke boodschap van transformatie door bewustzijn en liefde voor kosmische verbondenheid uitdroeg, een populistische subcultuur waar in ieder geval in hun kleine wereldje zeker op het schooltje van de kinderen iedereen bij wilde horen.

Ruben en Martijn waren uitgelaten kwebbelend, voorbij de etalage gelopen, meteen richting de ingang, want daarbinnen ging het gebeuren natuurlijk.

'Kom 's kijken, jongens !' Tory wees naar de reklamefoto van de MOOP aktie achter het raam.

'Dit is wat de juf op school waarschijnlijk met 'papa is 'n fotomodel.' bedoelde.' Ze probeerde de kwetsende aanval van de schooljuf om te buigen, te ontrafelen, te ontdoen van 'n zenuwslopende geheimzinnigheid die hun onbevangenheid had aangetast. 'En...zelfs mama was niet mooi genoeg voor deze reklame !.' Ze veinste een oprechte teleurstelling en pruilde voor de grap overdreven d'r lippen. Verbaasd vielen ze stil voor de etalage, hun ogen glansten van nieuwsgierigheid. Daar prijkte hun vader ineens, op posterformaat zelfs, die de blits maakte bij de leukste kapper, de kapper waar iedereen het over had op school ! Wow, maar ze zag Ruben tegelijkertijd ook iets overpeinzen. De gemene woorden van de juf dwarrelde waarschijnlijk plotseling op in z'n kinderbrein, werden in rap tempo herkauwd en aan z'n opklarende mimiek te zien, als sneeuw voor de zon verpulverd. 'Als z'n eigen moeder al te lelijk was...ohhh, dàt bedoelde de juf natuurlijk !' Snel werd de herinnering opnieuw gerangschikt en dat was maar goed ook. Stralend van enthousiasme, haalde ie zelfverzekerd z'n schouders op en zei, 'Ik vind je wèl mooi, mam.' Wie er naast z'n vader op die poster stond, leek helemaal niet meer relevant. De woorden van de schooljuf deden geen pijn meer, de wreedheid verdampte hier ter plekke. Overspoeld door een golf van vertedering wilde ze 'm gelijk met speelse kietels en knuffels overstelpen, alhoewel dit leugentje om bestwil echter nog lang geen einde breide aan het mysterie.

'Dat is papa met die journalist !', riep Martijn ineens. Moeilijk woord maar de kleine man had het blijkbaar goed onthouden. Ja, inderdaad. Nu zag Ruben het ook. Dit was die journaliste. 'Journaliste?!' De verwarring werd steeds chaotischer. 'Ja mam, die kwam bij ons thuis met papa, toen jij weg was, om een verhaaltje over piloten te schrijven. Dat zei papa toen.'

Voor de kinderen een losse mededeling, voor Tory een stille bevestiging dat het daadwerkelijk Mop moest zijn, op die poster en dat het Mop was die met een smoes aan de hand van D in d'r huis was geweest terwijl zij er niet was en zonder iets te vertellen. Onbedoeld stagneerde de kietelaanval, er was namelijk weer een bodem los zand onder d'r schoenen weggevallen. Wat gebeurde er allemaal ?! Hoe argeloos kan je vervreemden van je omgeving ?!

'Oh, vandaar dat interview!', hoorde ze zichzelf tegen alle verwachting droogjes op automatische piloot zeggen. Het klonk luchtig, bijna ongeïnteresseerd. Ze wilde geen argwaan wekken of ze laten trillen op hun iele grondvesten zoals ze zelf deed op dat moment. Hoe kan Mop in ons huis zijn geweest zonder dat ik het wist ?, spookte 't door d'r hoofd. En dat niet alleen. Was het misschien de Chardonnay geweest waardoor ze het grapje van Mop, toen ze naar hun nieuwe huis kwam kijken, had weggelachen ?! Gekscherend geheimhouden wie d'r nieuwe vriend is en plagerig roepen, 'Z'n eerste letter begint met een D...' Plotseling brak niet alleen 't besef maar ook een opwelling van paniekerige zweet door en daarna, in slechts luttele seconden, raakte ze verdoofd, de gekwetste emoties waren er nog wel maar stevig gedempt. D'r geestkracht spon een beschermlaagje om de opeenstapeling van stress en in 'n roes opende ze de deur van Mops & Mows, waar ze aangenaam bevangen werd door bijna atmosferische muren, verrassend begroeid met verticale tuindecoraties, harmonisch versmolten in een sfeer onderbouwd door de lichtvoetige ijle klanken van Andreas Vollenweider. Wat een verademing voor de gekwelde ziel, ze haalde diep adem en gaf zich er aan over, niet gehinderd door posters uit een buitenissig perverse wereld achter glas. Het rook er fris naar appeltjes en munt. Een feëriek schild liet de naargeestigheden, waar ze geen enkele controle over bleek te hebben, wrede intriges die zich buiten haar om afspeelden, verdringen. De witte leren vintage kappersstoelen met mastermind groene, blauwe en rode zittingen waren een lust voor het oog. Aan het plafond hing een moderne kroonluchter met ijspegel kristallen die door de opengaande toegangsdeur in beweging kwamen.

'Hallo !', zei een meisje achter de witte balie vriendelijk. Een jongeman, met dezelfde rode tuinbroek, stond iemand te föhnen en de kinderen hadden de twee groene crossfietsen al ontdekt, opgesteld als hometrainers mèt 'n kilometerteller. 'Ze kunnen niet wegfietsen, hoor !', zei het meisje lachend. 'Hebben we speciaal neergezet voor onze jonge gasten als ze nog even moeten wachten.' 'Wat een leuk idee !', zei Tory met oplevend enthousiasme. 'Net zo leuk als de MOOP aktie ?!'

'Ahh, U kent het principe al ? Wij zijn er erg blij mee. Hopelijk u ook. Het is voor een goed doel tenslotte.' Het meisje wees naar de folders op de balie. 'U en de kinderen kunnen meedoen. Alle informatie staat hier in.'

Ach, ook al zo mooi geïllustreerd', verzuchtte Tory met verhuld cynisme. 'Zeker, de uitstraling doet eer aan de Moop aktie', zei het meisje opgewekt. Tory lachte flauwtjes terug. 'Kan ik 'n afspraak maken voor de kinderen ?' 'Natuurlijk. Deze twee of zijn er nog meer ?' 'Nee, deze twee. Ik had nog wel 'n derde willen hebben maar daar moet je 't allebei wèl over eens zijn, toch ?!' 'Ik denk daar nèt zo over, mevrouw.', zei ze met 'n geconcentreerde blik op het computerscherm. 'Ik kan een afspraak inplannen op zaterdag om half tien s'ochtends.' Ze was, net zoals de kinderen graag nog even gebleven, verdoofd tegen kwelgeesten, tussen de muren van groene bladeren, de fruitige geuren en de fijnbesnaarde muziek van Vollenweider maar dat kon natuurlijk niet, het is geen speeltuin waar je op een bankje thee drinkt tussen het spelend grut. Ach, vooruit dan maar...een klein beetje treuzelen met dat foldertje kon geen kwaad.

Mam… waar is de auto?” Tory verstarde. Haar adem stokte; opgejaagd draaide ze om d'r eigen as. Haar lichaamsmachine was weer opengebroken, de roes versnipde en spieren spanden zich aan. Inspecterend scande ze zoekend het parkeerterrein af, wantrouwig als een dier dat onraad ruikt. Ik had de auto toch hier geparkeerd, dacht ze panisch. Ze deed een stap in het parkeervak met witgekalkte randen en staarde naar de grond alsof die elk moment een spoor of residu zou prijsgeven, een afdruk, een restant, een bewijs dat de burgerbak niet zomaar in het niets was opgelost. Het leek ineens op een magisch afgebakende plek die tovernarij verhulde, een banaal machtsritueel.

'Mama!, waar is de auto !', riep Martijn nu ook. 'Geen flauw idee, schat,' antwoordde ze, met 't hart bonzend in d'r keel. Hoe moest ze dit ooit aan D uitleggen ?! Was dat het eerste waar ze aan dacht ?! Ja, blijkbaar.

En juist op dat moment stond Frankie daar ineens weer. Onmogelijk om niet te denken dat ie er iets mee te maken had. Wie was die man ?! Een toevallige passant ?! Dat was dan wel héél toevallig, twee keer op 'n dag.

'Hé hallo, komen we elkaar nu alweer tegen ?!' 'De auto is weg !', riepen de kinderen onbevangen maar een beetje angstig. Tory, had geen onbevangenheid meer over. Ze keek argwanend naar Frankie die met 'n boodschappentas nonchalant aan de hand, naast 'r het parkeervak binnenstapte. Onbewust deinste ze een stukje terug. Waarom zou ze die man vertrouwen. Het was tenslotte een potentiëel nieuwe lid van de ouderraad die ineens van haar alles wilde weten over het reilen en zeilen op school. Zo lang woonde ze hier zelf ook nog niet en nu al, stond ze te popelen om de kinderen over te plaatsen naar 'n andere school.

'Rustig maar', zei ie. Zijn stem was kalm en stevig. 'Een auto kan niet zomaar verdwijnen of het spookt hier ècht.'

'Dat begin ik onderhand wel te geloven, ja'. Tory voelde de bui thuis al hangen. 'Je hebt ook geen oriëntatievermogen. Waarschijnlijk ben je gewoon verkeerd gelopen, en dat ding stond niet eens in een parkeergarage, zei je ?!..' Een geluk bij 'n ongeluk dat D niet thuis is. Ze was al kompleet uitgeblust door de stapels van onheil die dag.

'Kom...', zei Frankie. '...we gaan meteen naar het politiebureau.' 'Politiebureau ?' Tory fronste haar wenkbrauwen. Ze kon nog eerder bedenken dat ie een speurtocht op het grote parkeerterrein zou voorstellen maar hij twijfelde geenszins aan d'r inzicht en dàt had ze nou helegaar niet verwacht. Een aangename afwisseling wel.

'Ja, je moet aangifte doen èn je treft 't. Het politieburo is hier vlakbij. Zullen we er samen even meteen naartoe lopen dan ?! Dat Frankie als nieuw ingezetene van het dorp nog geen school voor z'n dochter had gevonden maar wel 't politieburo, als 't ware de nooduitgang van het vliegtuig dat je meteen uitgelegd krijgt bij binnenkomst, droeg dan eerlijkgezegd wel weer niet erg bij aan Tory's vertrouwen in deze vreemde man, maar...ze glimlachte vriendelijk en bedankte voor zijn aanbod, dat wil zeggen, ze vond het eigenlijk wel een goed idee.

Gestolen auto?' De twee geüniformde mannen achter de balie lieten de woorden dubbelzinnig zweven zonder context, als ware het een grap die alleen in hun kring begrepen werd, een codetaal die Tory niet kende. Frankie hield zijn handen open, een gebaar van neutraliteit. 'Dat was toch duidelijk', herhaalde hij verbaasd.

'Zo zo… heeft u legitimatie bij u?' Frankie haalde als eerste 'n stapeltje documenten uit de binnenzak van zijn jas en schoof die over de balie. De twee agenten smiespelden iets onhoorbaars. Hun blikken kruisten elkaar betekenisvol alsof de naam op het document meer verborg dan puur een identificatie. Tory zag het, maar ook zij kon niet verstaan wat er aan de andere kant van de balie gezegd werd. Een van de agenten bekeek Frankie, niet vijandig maar berekenend en zei, 'Frankie, je weet dat auto’s hier niet verdwijnen, ze worden verplaatst.'

'Rondneuzen...', zei de tweede man, '...is gevaarlijk. Zeker voor iemand die het niet eens is met Hem's toekomstplannen.' Tory voelde plotseling weer 'n verkrampte spanning als een koude tocht langs haar nek. Ze begreep er niets meer van. In geen eeuwigheid meer bij een politieburo geweest maar boden dis tegenwoordig geen bescherming meer of vond hier een soort lokale achterkamertjespolitiek plaats. Wie Hem was, wist ze vanzelfsprekend nog niet. Een wethouder of zo ?! Hoe had ze dat überhaupt moeten weten. In geen enkele folder werd zijn naam de wereld in geslingerd. Frankie glimlachte flauwtjes. Hij vermoedde al wel dat de auto niet zomaar verdwenen kon zijn. Een of andere romeo had 'm waarschijnlijk zelf weggezet en dat ze Hem blijkbaar kenden maakte meteen alles onvervalst duidelijk. De kinderen zaten ondertussen verdiept in hun gameboys, hun blikken vastgezogen op het scherm, alsof de buitenwereld niet bestond. Het gesprek aan de balie ging ongemerkt aan hen voorbij.

'Zullen we dan maar weer gaan?', zei Frankie, zijn stem neutraal, bijna achteloos. Tory stond beduusd naast Frankie in deze clash van werelden, het dorpsdecor tegenover de onderstroom van een machtsvertoon dat 'r vreemd was. 'Uhh ja… als dat logisch is, dan doen we dat maar,' antwoordde ze aarzelend. Eigenlijk had ze willen neerploffen op 'n stoeltje naast de kinderen, zich laten wegzakken in hun onschuldige concentratie en een tijdje voor zich uit staren. Maar ja, net zoals bij de kapper is het politieburo natuurlijk geen speeltuin. Ze zuchtte diep met afzakkende schouders.

'Jongens, kom we gaan', zei ze zachtjes. Ruben keek op van zijn gameboy. 'Is de auto weer terug ?'

'Geen idee.' Was er behalve een uitbraak van paniek iets anders mogelijk dan sarcasme ?! Maar de kinderen namen het letterlijk, de toekomst lag nog volledig open.

'Gaan we nu dan naar huis, mam ?' vroeg Martijn. 'Ja, natuurlijk schat. Ons huis zal heus niet verplaatst zijn, toch ?!. Vluchtig keek ze vragend richting de agenten achter de balie. Maar die zeiden verder niets. Ze stonden daar maar, zwijgend, als onverwoestbare pilaren. Een absurdistisch geheel. Frankie deed de deur open naar buiten en boog prinselijk alsof ie hotelportier was. Hij zou Tory en de kinderen naar huis brengen. Een wandeling naar huis kon ze ook niet meer opbrengen. Ze zag er zelfs tegen op om naar huis te gaan waar de intimiteit van het thuisgevoel ongemerkt was aangerand, het thuis waar je je verbonden voelt met anderen of met jezelf. Kortom 'n existentiële behoefte.

Hoe de kinderen de gebeurtenissen aan elkaar rijmden op dat ene moment, terug op het parkeerterrein, is mij onbekend maar de situatie liet weinig ruimte voor ze over om er aan te twijfelen dat het politieburo wonderen kon verrichten.

'Mama, de auto staat er weer !' Verbouwereerd maar blij keken ze naar hun moeder. 'Nou breekt m'n klomp !', riep Frankie oprecht verrast.

'Heb jij nog héle klompen over dan ?!', reageerde Tory sarcastisch. Frankie gniffelde, 'Maar serieus...heeft er soms iemand belang bij om jou te pesten en te treiteren ?'

Tory schudde ontkennend d'r hoofd. 'Jij noemt dit pesten? Ik noem 't crimineel.'

'Heeft het misschien iets met die school te maken dan ?', vroeg Frankie weer. 'Het moet niet gekker worden, Frankie.'

Tory graaide in d'r jaszak naar de autosleutel en opende het portier. Kennelijk was de opluchting te groot om het interieur eerst 's goed te inspecteren. Ook de kinderen kropen zonder pardon joelend weer op de achterbank. 'Alles nog zoals je het hebt achtergelaten ?! Ik bedoel, er hebben vreemde handen aan het stuur gezeten.' Tory keek afzijdig naar het dashboard, de stoelen en op de hoedenplank van de burgerbak.

'Alles lijkt normaal. Echt heel hartelijk bedankt nog voor alle moeite. Geen idee wat daar op het politieburo gebeurde en weet ook niet of ik dat wil weten.' Ze trok een vermoeide grimas. Tot hier waren hun ontmoetingen die dag slechts tumultueuze fragmenten geweest, maar nu stak Frankie dan toch 's formeel met een ironisch glimlachje zijn hand uit.

'Frankie', zei hij zakelijk, alsof ie zichzelf opnieuw uitvond. Tory keek hem aan, aarzelend, en legde toen haar hand in de zijne. Het was een eenvoudig gebaar, maar het voelde als een breuk met de chaos van voorheen. Een kamaraadschappelijk pact.

'Tory', antwoordde ze, haar stem zacht maar mat. 'En dit zijn mijn kinderen.' Ze wees volkomen overbodig naar de achterbank. 'Ruben en Martijn'. De jongens keken Frankie vrolijk lachend aan. Waarom ook niet. Hun dag kon niet meer stuk, tenslotte hadden ze een afspraak bij Mops&Mows, papa was nu beroemd op school èn de auto stond zomaar weer op z'n plek !

'Papa staat in de etalage bij Mops&Mows, Frankie !', zei de oudste met blozende wangen. 'Jaha..op een hele grote poster...voor de Moop‑actie !', voegde de jongste er zelfverzekerd aan toe.

De woorden trokken plotseling 'n schaduw over Frankie's gedachten. Shù had hem nog niet zo lang geleden ingefluisterd over de plannen van Hem, ontvouwd in de Shirley Tempel waar alleen de uitverkorenen wisten hoe de uitgestippelde lijnen liepen en daar was dat ene woord gevallen, Moop. Niet zomaar uitgesproken maar als 'n rituele accessoire. En hier klonk het als een echo van Hem's vingerafdrukken. Voor Frankie was het geen losse klank maar 'n stempel van macht, en hij wist dat ie dichter op Hem zat dan ooit en niet alleen vanwege de rafelige woorden op het politieburo, uitglijders die je liever niet op papier ziet. Zijn vingerafdrukken waren hier, Hem's vingerafdrukken, onuitwisbaar aanwezig.

'Da's leuk ! Ik ga straks kijken', zei ie zonder iets van zijn duistere vermoedens prijs te geven. 'Tory, ik geef je mijn kaartje.' Frankie haalde uit zijn jaszak een mapje met visitekaartjes. 'FRANKIE's public affaires', stond er vetgedrukt, met daaronder een KvK registratie en een telefoonnummer.

'Ik wil echt graag nog meer over die school weten. Tot gauw !', fluisterde ie geheimzinnig.

Aangekomen bij haar voordeur stak ze zwaarmoedig de sleutel in het slot. De deur zat strak in de verse lak, geen sleetsheid te bespeuren, met daarachter 'n belofte. Het huis achter die deur was gebouwd voor geborgenheid en de zekerheid van een gedeelde toekomst, alleen nu werd ze ineens overrompeld door een stilte die dieper leek dan anders, ondanks het opgejaagde kindergeluid van Ruben en Martijn. Verdorie, dacht ze boos. Heeft ie haar met een schuldgevoel opgezadeld, terwijl ie misschien zèlf vreemdging, ze pinkte 'n traan weg. En niet zomaar bedrog, maar met iemand die zij als vriendin beschouwde. En dan ook nog 's achter haar rug om in hun gedeeld priveleven binnengelaten ?! Alles rook naar verraad. Ze schoof een stoel recht, herschikte de bloemen op de keukentafel, handelingen die normaal betekenisloos waren, maar nu voelden als een ritueel van herovering. Onbewust begon ze te speuren, ook al was het een week geleden, haar blik gleed langs de vloer, tussen de bankkussens en in de prullenbak. Naar iets, achteloos vergeten, een haarspeldje misschien. Niets, en in de prullenbak lagen alleen nog de snippers van een folder 'Werk combineren met kinderen'. Ja, nu ze nog geen betrouwbare oppas kon vinden voor een dag of twee in de week, wilde ze wel 's weten hoe andere moeders dat deden. Totdat ze zich ineens de stomiteit ervan realiseerde. Het was helemaal geen prioriteit om aan zichzelf te denken, éérst een nieuwe school voor de kinderen. Met tegenzin brak de wrange realiteit door dat ze werd misleid, bedrogen en gemanipuleerd. MJ had onlangs nog 's even flink in de vlek gewreven en op 'n beschuldigend toontje verweten dat D zichzelf niet kon zijn met een vrouw die er 'n scharrel op na houdt. Of ze wel iets begrepen had van reputaties, in het bijzonder die van D.' De woorden bleven als een waarschuwing tussen hen in staan. MJ's toon was niet die van een vriendin geweest maar van iemand die precies wist wie er speelde en welke pionnen er zouden vallen. Wist zij hiervan ?! Tegen de klippen op wilde Tory d'r kinderen zo min mogelijk bij dat broeierig circuit van intriges betrekken, want het spartelen in een gekaapt machtsspel was al aan alle kanten begonnen.

En die avond werd het kinderslaapritueel niet alleen gevuld met voorlezen, maar ook met gezellig geklessebes over de poster, hun populaire papa en de Moop‑actie. Een luchtige tegenstem. Ze had papa gebeld, zeker, maar hij liep net naar de cockpit toen ze belde, zei ze die avond tegen de kinderen terwijl ze schuldbewust 'n hand voor d'r mond sloeg, alsof ze betrapt was op 'n overtreding. Papa had het vreselijk druk met vliegen. Als ware het kleine lichtpuntjes op de horizon, waar geen dreiging zich aftekende maar juist daar de gewone wereld nog even standhield.

A p p e l k l i e k

Part 83620125782613

Het begon zo gezellig als 'n schoolfoto in sepia.

Een folder, 'n gevouwen belofte. Op de voorkant 'n kompas van pedagogische idealen, gedrukt in pastelgroen.

'Samen Groeien'

Educatie voor Bewuste Toekomst

Disciplinair educatieprogrammering

Stichting: ‘Toekomst vóór’

Een slogan die klonk als een warme handdruk bij de schoolpoort, vooral voor ouders.

Hem had eerder geëxperimenteerd met schoolprojecten. Particuliere scholen waren het meest ontvankelijk, vond ie. Daar hoefde je geen politieke kathedraal op te tuigen om invloed te krijgen op het jonge grut. Daar kon je gewoon beginnen, met sponsoring en veel borrelen. Een adaptatie van het Olympische gedachtegoed onderlijnde het programma: 'Niet om 't winnen, maar om 't meedoen.' Je zou er bijna de olympische spelen van verdenken dat ze een piramideconstructie zijn, gevangen in een prisoner's dilemma want de geadapteerde geuzeleus impliceerde, geheel onzichtbaar nog, dat niet meedoen bijna gelijkstond aan 'n zondige overtreding en de 'daders' daarom bevoogd moesten worden. De tekst achter het pastelgroen kompas resoneerde uitnodigend, openminded, bijna spiritueel.

'In 'n wereld die snel verandert, willen we onze kinderen meegeven wat ècht telt: bewustzijn, verantwoordelijkheid en het vermogen om keuzes te maken die bijdragen aan een gezonde samenleving.'

'Toekomst vóór’ beloofde een ander bewustzijn over duurzaamheid, zorg voor de planeet, kennis als verdienste en gelijkwaardigheid als economisch afrekenmodel.

'Verdienste als fundament !', jubelde de folder. Kinderen zouden leren dat bijdragen loont, dat wie verantwoordelijkheid draagt ook mag genieten van autonomie, 'n verdienste die thuis gegund kon worden, op school geoefend en later in geslaagde carrières kan worden verzilverd. Met voorbeelden konden kinderen worden aangesproken, zoals 'Papa werkt hard dus hij mag kiezen waar we op vakantie gaan.' 'Mama verdient zelf ook geld, dus dan mag zij meebeslissen over grote uitgaven.' Gelijkwaardigheid betekende namelijk niet 'hetzelfde'. Het verschil onderging een komplete herdefiniëring. De existentiële waarde van het woord 'gezin' werd omgedoopt tot 'n oefenplek met 'thuiszitters' als afvalligen. Er werd naar gestreefd om 'n integraal opvoedingsmilieu op te tuigen, waarin kinderen leerden dat economische bijdrage samenhangt met beslissingsvrijheid.

Maar dat was nog lang niet alles. Er viel nog meer te jubelen met metaforen. 'Onze aarde is geen bron om uit te putten, maar een kostwinner die zorg verdient.' Kennis 'n kompas en empathie 'n beloning. 'Wie geeft, mag ook genieten.'

Achter de folderglans verschuilde een fundamentele herschikking van waarden en rollen. Niet alleen binnen het gezin, maar binnen de gehele samenleving. Er bleef weliswaar iets wringen, hardnekkig, met een woord als autonomie, maar met geen woord over innerlijke vrijheid. Alsof het kind geen ziel had, maar een saldo. Empathie de bonus werd en niet de beschaving. Empathie 'n vergeving, een selectief mechanisme dat koestering verdient. Een stroomlijning op jonge leeftijd in de principes van verdienste, consumptieve veredeling en circulaire verantwoordelijkheid. Hem wilde 'n generatie vormen die begreep dat gelijkheid geen realiteit is maar een idee. Een idee dat vraagt om beloning naar bijdrage. In het gezin, de oefenplaats, had de man, als kostwinner, een hedonistisch recht op genot, autonomie en consumptieve vrijheid. Vreemdgaan is geen overschrijding van vertrouwen maar een verworven privilege. Wensen als 'n privévliegtuigje of 'n auto vielen binnen zijn domein van verdienste. Indien de vrouw 'n soort gelijkwaardig inkomen, 'n salarisstrookje van aanzien kon tonen, mocht er op ‘niveau’ worden gediscussieerd. Kinderen leerden zo dat economische bijdrage correleert met beslissingsrecht. Een buitenissige uitleg van gelijkheid. 'Het verschil tussen man en vrouw, relationele autonomie, is geen gegeven maar 'n verdienmodel. Het verschil tussen goed en slecht.'

Weer op het schoolplein, het decor toen met dat jongetje Thomas, zoals ik me herinner waarschijnlijk tijdens diezelfde dagen nadat D zich had teruggetrokken uit het gezin. Plotseling vertrokken als 'n donderslag bij heldere hemel, zonder aankondiging, na die zoenende nep Tory in het dorp, vastgelegd notabene op fotoprent, 'n oorlogsverklaring die werd toegesmeten op het aanrechtblad. Buiten bereik voor Tory en de kinderen en dat wilde ie laten weten ook want sterker nog, de schooljuf had 'm gesproken. Mop was zelfs met 'm samen maar dat wist Tory niet.

Wat zij niet wist, wist een ander wel. En op die school, in die kringen, was weten nooit neutraal.

Weten was invloed.

Weten was toegang.

Weten was macht.

'Woon jij nog steeds hier ?', had Thomas plotseling die middags bij de schoolhekken tegen Ruben gezegd. Ze hadden de hele dag samen in de klas gezeten, in de pauzes samen gegeten en gespeeld en misschien daarom wel dat de vraag ineens met 'n vergeetachtige inhaalslag zonder enige context, vlak voor het verlaten van het plein, in het kinderbrein uit een onnavolgbare onderlaag werd opgediept.

'Hoezo ?!', antwoordde Ruben verbaasd.

'Mijn mama zegt dat jullie hier niet thuishoren.'

Toen D met de horizon was vertrokken, verschoof er iets in de schooldynamiek. Viel het educatie experiment toevallig samen of werd er simultaan op geregisseerd ?! De bundeltjes 'takkewijven' op het schoolplein groeiden smiespelend meer en meer naar elkaar toe, binnen slechts enkele dagen, en de spontane glimlach van de adjunkt direkteur werd een soort van gemaakt vriendelijk. Stichting ‘Toekomst vóór' had ineens een lezing met woorden als 'associatieve en dissociatieve identificatiegroepen' bedacht. Niemand sprak in die tijd over discriminatie of uitsluiting, niet zoals nu. Dingen gebeurden vanzelfsprekend, als 'n gevolg van hoe groepen zich vormden, hoe energie zich verplaatste. Maar op het schooltje heerste 'n ander beleid en hiërarchie. Ouders met titels, netwerken en stille macht zaten overal. Ze gaven geld voor sponsoring, ze gaven richting. Toelating was geen inschrijving, maar 'n rituele insluiting of initiatie tot eliminatie.

Het stond er toch ineens, onopvallend in het schoolboekje dat aan iedereen werd uitgereikt aan het begin van het jaar. Een tussenvoegsel bij de achternaam, achteloos. Eerst zorgeloos afgedaan als 'n slordigheidje van de school maar na 't klassefoto debacle voelde ze dat het niet persé 'n vergissing kon zijn geweest. Niet ècht. Daar waar verdienste als fundament gold en het gezin 'n onderdeel van de oefenplek werd, was 'n naam nooit zomaar 'n naam. Natuurlijk, de kinderen hadden traditioneel de achternaam van hun vader, echter dat tussenvoegsel weekte iets los. Een subtiele anticipatie op scheiding. Op herverdeling van gezag, daar had het iets van weg. Gefilterd door het nieuwe schoolbeleid waarin economische bijdrage in het gezin gelijk stond aan beslissingsvrijheid, bijna een omen dat zich aankondigde voor een onafwendbare toekomst.

“Oh… wat een stom foutje,” hadden ze gezegd. Zo luchtig, zo nonchalant. Alsof het niet ging om een ritueel gebaar, een administratieve bezwering. Maar Tory begon het te merken. In een school waar perfectie de basis was, een school die een bewustwording propageerde, kon elke komma een profetische bedoeling hebben. Een tussenvoegsel was geen grammatica, het was een signaal. Een voorsortering 'n symbolische verschuiving in wie mocht meedoen en wie toestemming nodig had. Tory was geen spiritueel kosmisch wezen, en toch zag ze 't. De kinderen merkten dat soort kleine verschillen niet meteen op, die hadden in de klas zonder bescherming van hun ouders al hun handen vol aan een aantal nieuwe gebruiken gehad. Het bleef niet onopgemerkt, het viel op. De takkewijven begonnen zich te kleden in 'n kleur die precies tegenovergesteld was aan die van Tory, diametraal complementair, alsof de duvel ermee speelde. Konden ze door de muren kijken, in d'r slaapkamer, was het suggestie ?! Tuurlijk was het suggestie maar niet toevallig, niet modieus geagendeerd, slechts een choreografie zonder muziek, 'n collectieve beweging die 'n onuitgesproken code presenteerde. De inschrijving werd stilzwijgend omgezet in een initiatie tot eliminatie.

'Mijn mama zegt dat als jullie weggaan, jouw papa terugkomt met cadeautjes voor de school', ging Thomas verder. Misschien had ie iets verkeerd verstaan of misschien ook wel niet en was het de kinderlijke conclusie van een overhoord gesprek over 'n eliminatie als trofee. Raar klonk het wel en geen wonder dat Ruben gealarmeerd aan de jas van z'n moeder trok.

'Mama, papa komt toch volgende week thuis met 'n cadeautje voor ons, dat zei je toch !?', vroeg Ruben aan z'n moeder.

Maar Tory hoorde 't niet en tuurde scannend door de menigte, op zoek naar Martijn. Toen herkenning, een glimlach, 'n korte sprint, 'n botsing tegen d'r benen. “Daar ben je !,” zei ze gerustgesteld en sloot de kleine man 'n kortstondig moment in d'r armen.

'Mamaaaa, papa neemt volgende week toch 'n cadeautje voor ons mee..niet voor de school, hè ?!', herhaalde Ruben.

'Voor de school ?!' Tory liet 't idee indalen maar de woorden bleven zweven. 'Nee...en ja, hij neemt volgende week een cadeautje mee, schat. Hoezo ?!' Ruben haalde z'n schouders op en Thomas huppelde alweer terug naar z'n eigen moeder, een paar meter verderop.

Ze had het beloofd. 'Papa was zo lang weggeweest. Het kon niet anders dan dat ie zou thuiskomen met een cadeautje, jongens.' Maar Tory kon hem niet bereiken. Niet gisteren. Niet vandaag. Zijn telefoon ging over in het niets. En in dat niets lag een affaire. Guus wist ook nergens van, zei ie.. Ze kreeg zelfs geeneens kans om hem te wantrouwen en te piekeren. Hij had 'r met overmacht innerlijk gegrepen door 'n heel ander bedrog. Bedrog waarvan ze d'r eigen getuige was. Die vrouw op de foto, innig gearmd met 'n ander vreemd manspersoon, was zij niet.

Een cadeautje voor de kinderen, een belofte van zijn terugkerende aanwezigheid, een teken van nabijheid. Het stelde gerust daarom twijfelde ze om voor de zekerheid zelf maar vast dat kadootje voor ze te kopen, in het geval ie ineens uit het niets met lege handen weer aan kwam waaien.

'Jongens, ik heb 'n afspraak met de directeur, dus moeten jullie even op school wachten.' Ze was liever tijdens schooltijd bij de direkteur binnengelopen maar hij had het zo ingepland dat ze d'r kroost mee moest nemen. Geen toeval en die onuitgesproken boodschap riep niet zómaar iets. Het was meer dan een trivialiteit. Een bedekte toespeling die zei, 'Je bent niet vrij om te handelen. We kunnen je klem zetten en je weet niet eens waar 't begint.'

Opgezogen in 'n conflict dat ze nog niet kan bevatten, niet door misverstand, maar door ontwerp en toen ze in de direkteurskamer haar plannen uitsprak, kaatste ie meteen terug met,

'Dat is niet de bedoeling, Tory.'

'Ik ga mijn kinderen overplaatsen naar 'n andere school', herhaalde ze nadrukkelijk, weliswaar verbaasd over deze, en passant, buitenaardse tegenzet. Ze verwachtte een schooldirecteur aan te treffen maar het was blijkbaar een aliën. Misschien vloog Buzz Lightyear wel door de kamer, lichtjaren hier vandaan, rapporterende 'There seems to be no intelligent life around here.' en zou het nog minstens twintig jaar duren voordat Tory het bericht kon opvangen. Frits keek haar aan alsof ze 'n echo was van 'n eerdere verstoring. 'Dat zei je al, Tory. En ik zei dat dat niet de bedoeling is. Ga even zitten.’

Hij gebaarde naar de vrije stoel aan het buro, 'n bedreigende uitnodiging nog eerder voor een vijandelijk kampvuur dan voor 'n gesprek. Tory's instinctief impuls om te vertrekken, na die beleefde onderdrukkende woorden, 'dat is niet de bedoeling', zwakte desalmiettemin af. Wie weet was het Buzz Lightyear wel, die influisterde, 'Je maakt 'n grapje, hè ?!' Tenslotte was ze niet naar school gekomen om indiaantje te spelen, ze zocht geen conflict maar het decor had 'r ongevraagd al in die rol gemanouvreerd. Dat was een feit.

‘Dit is gewoon niet wat ik van een lagere school verwacht, Frits. Ik voed op met 'n andere visie. Het lijkt momenteel ook wel 'n heksenketel op het schoolplein. Ik neem aan dat je op z'n minst op de hoogte bent van de gemanipuleerde klassefoto ?!' Ze viel even stil en concentreerde zich op zijn gezicht om 'n glimp van berouw op te vangen, maar er viel geen greintje van schuldbewustzijn te bespeuren.

'Dat je niet op eigen initiatief naar me toe bent gekomen om dat uit te leggen, is ook al niet te bevatten, Frits. Of ben je soms tegengehouden door de ouderraad ?!'

De directeur leunde iets naar voren, zijn stem gleed over de tafel als een koude wind, ‘Tory, misschien ben jij de vergissing hier.'

‘Vergissing?’ Geen neurotransmitter die 'n vertaalslag van deze calamificatie kon maken.

'Als je anders kijkt, anders denkt dan ga je andere keuzes maken, Tory.' Zijn toon was polariserend. Hij zondebokte met precisie. 'Heb je de foto nog ?! Dan kunnen we het samen even bespreken, misschien heb je dingen gezien die er niet zijn.' Zijn stem was koel. Zijn façade intact. Dat was weer een toppunt erbij. Nu ontkende ie het ook nog 's glashard, maar had ze iets anders verwacht ?! Gehoopt misschien. Ze werd overvallen door sprakeloosheid. Nog meer reden om zo snel mogelijk naar een andere school over te stappen.

‘Oh ja, en voor ik 't vergeet je te vertellen. Zoals ik al zei… je kúnt je kinderen niet uitschrijven. Daar hebben we ook toestemming van de vader voor nodig.' Daar had Tory dus niet op gerekend. Zij regelde namelijk altijd dat soort huishoudelijke dingen, 'n vanzelfsprekendheid. D bemoeide zich 'r niet mee. Dat was nooit een discussie geweest. Zo ging dat, heel traditioneel. Van die regel had ze zelfs nooit gehoord, niet in de schoolgids, niet in gesprekken met andere ouders, niet in het leven dat ze leidde. Het voelde als een sneer, een aanscherping die ongepast was. Dat Frits zinspeelde op de regie van een echtscheiding had ze met geen mogelijkheid kunnen bedenken, ze was gewoon heel erg getrouwd. Ruzie in de tent, dàt wel maar de meeste rariteiten kwamen toch voort uit de school zelf. Zoals met dat schrijffoutje in het schoolboekje. De school bestempelde niet alleen de inschrijving als 'n initiatie tot eliminatie maar verzegelde beleidsmatig met symbolische zegening zelfs huwelijk, scheiding en bedpartners.

Goed, maar wat moest ze nu ?! Ontregeld opende ze, na een korte groet, de kantoordeur om weg te gaan en zag in de gang nog net 'n mens schaduw die zich in de bocht uit beeld verplaatste. Het was de moeder van Laurien. Tory hurkte neer bij de kinderen en maakte de houtje touwtje sluiting van Martijn's jas dicht. Ruben deed zelf z'n jas weer aan.

'Zei de mama van Laurien nog iets ?!'

‘Ze zei dat dat niet mag,’ zei Martijn.

'Niet mag ?!' Tory deed de lege pakjes appelsap in haar tas.

'We vertelden dat we naar een andere school gaan,’ zei Ruben.

‘Ja, en toen zei ze dat dat niet kan,’ voegde Martijn er aan toe.

'Alleen als het schoolbestuur 't goedvindt,’ zei Ruben.

'Kan je nagaan hoe leuk ze ons vinden', antwoordde Tory met een geruststellende glimlach en trok voor de grap de capuchon ver over z'n hoofd. Ja, ze speelde met hun intuïtie maar wat had het voor zin om een onderhuidse spanning die de moeder van Laurien liet oplaaien, om die nog erger te maken ?! Op de eerste plaats, kon Tory niet weten dat de moeder van Laurien al vooruitliep op een eliminatie ritueel, een scheiding tussen de hedonistische man en een vrouw die niets meer verdiende, aldus stichting 'Toekomst vóór' dan een ascetisch leven. En op de tweede plaats hoefde D alleen maar toestemming te geven, had Frits gezegd. Nou ja, als dàt de mores was ! Daar kon ze nog wel mee leven.

Dat gold alleen niet voor iedereen. Mop en Mae hadden zich tot dan toe op de achtergrond beperkt tot het verspreiden van geruchten maar nu Mop werd geconfronteerd met het idee dat Tory niet weg zou gaan en daarentegen juist bezig was met het verzekeren van een toekomstperspectief, een territoriale verankering van waarden en huiselijke normen, verloor Mop d'r zelfbeheersing. Haar stem sloeg over, niet uit emotie, maar uit het besef dat de voortgang die Hem had beloofd faalde. Het vooruitzicht waarin ongewenste elementen zouden verdampen, verdampte zelf. 'Nee, gaat ze nu 'n andere school zoeken ?! Bedoel je dat ze niet gewoon ophoepelt?', riep ze rancuneus door de telefoon naar Mae.

'Ja, geen idee wat nu de doorslag heeft gegeven. Heeft D je dat niet verteld dan ?!'

'D heeft me niets verteld, Mae !'

'Ja, nou ik kan me niet voorstellen dat de MOOP eco-stickers de doorslag hebben gegeven, Mop', ginnegapte Mae.

'Welke eco-stickers?' vroeg Mop, ongeduldig.

'Mop, je weet wel, die MOOP-stickers ! Die hingen overal, ook in de stad. Het is niet meer beperkt tot alleen de kapper, Mop. Er is zelfs 'n een landelijke campagne gaande !' Evolutionaire omwentelingen die Hem op de maatschappij had losgelaten begonnen zich als een decor in relatief korte tijd te manifesteren. Bijna 'n mainstream cultuur, geïnstalleerd in de rol van vooruitgang en met slogans om een breed publiek te mobiliseren. Zo maakte De MOOP-sticker campagne gebruik van de slogan ‘All the time I’ve lost because of you’, een zin die zich voordeed als poëtisch, maar in werkelijkheid een morele schuldtoewijzing inhield aan het adres van de mensheid. De actie was opgezet volgens het model van de kinderpostzegels: kinderen verkochten vellen met goed/fout-stickers ten bate van een goed doel, feitelijk ten bate van Hem’s bankrekening, die fungeerde als schaduwstructuur voor een educatief experiment dat zich achter de statuten van filantropie verschool, in een samenleving waarin de werkelijkheid onderhandelbaar is.

En wat had Mae, onze schoolspil, ondertussen nou weer gedaan. Ze had er persoonlijk voor gezorgd dat Ruben werd uitgesloten van deelname, onder het mom van een administratieve correctie, feitelijk als straf voor haar eigen fraude tijdens een eerdere collecte. 'Het zij U vergeven', zou de ouderraad waarschijnlijk hebben gezegd à la het knikkerzak incident.

'Ik tel de dagen dat ze nog niet is opgehoepeld, Mae. Tijd is geld, en dat moeten we haar op een of andere manier betaald zetten. We kunnen niet gaan wachten tot ze het noorderlicht gaat zien....

Oh tyfus, D stuurt net 'n smsje. Ik moet je hangen. We gaan vanavond al voor 'n paar dagen naar een zuidelijker zonnetje !'

'Hahaha...dus die gaat voorlopig nog niet naar huis. Lekker, hoor...spreek je later !'

‘

A p p e l k l i e k

Part 83620125782614

VakZuid was overdag een enclave van internationale allure, waar de espresso’s klonken als beloftes en de gesprekken als strategieën. De lounge was een mix van Italiaans design en Berlijnse brutaliteit: beton, leer, glas, en een vleugje decadentie. De banken lagen diep, de tafels laag, en de gasten hoog in de boom.

MJ schoof haastig naast Hem op de bank in de lounge van Vakzuid, haar jas nog half aan, ogen scherp gericht op het horloge aan d'r pols.

'Ik heb zodadelijk 'n afspraak dus we doen alleen 'n koffietje, hoor.'

'Tuurlijk, schat. Altijd bezig, hè.'

Ze kennen elkaar van vroeger, van het uitgaansleven, nog van voordat ze in het huwelijksbootje met Ruud stapte. Z'n verworven faam en vermogen is door de jaren heen nooit 'n maatstaf voor hun vriendschap geweest. Ze respecteerde zijn passies maar zijn goedkeuring liet 'r volledig onverschillig. Zo nu en dan zagen ze elkaar 'entre soi', dat wil zeggen, ze kwamen niet bij elkaar over de vloer.

De kelner was op 'n drafje naar het stel toe gesneld, gealarmeerd door slechts één knippende vinger van Hem's opgestoken hand.

'Goed nieuws, vriend. Ik heb een bestelling voor je. Twee espressootjes, graag.'

Met een buiging en een gedienstige glimlach antwoordde hij gedienstig, 'Komt er aan, mijnheer.' Hij knikte nogmaals beleefd en liep in hetzelfde tempo met lange stappen terug naar de bar om de bestelling door te geven. Hem leunde zelfvoldaan achterover, legde zijn arm nonchalant over de rugleuning van de bank en zei, 'Ik ga je niet vervelen met details, daar heb je ook geen tijd voor. Wij, jij en ik, hebben een gemeenschappelijke vriend, alleen weet ie dat nog niet en jij ook niet overigens.' MJ trok een wenkbrauw op. Ze had nog maar net d'r jas uitgetrokken of Hem stond al klaar met 'n raadselachtige suggestie. Typisch Hem. Als ze niet in een hurry was geweest, waren er waarschijnlijk eerst nog een paar parabels aan voorafgegaan. 'En nu moet ik dat die geheimzinnige vriend gaan vertellen?" Hem schudde licht meesmuilend zijn hoofd. "Nee, MJ. Het gaat om z’n vrouw, die begint in de weg te lopen. Hij heeft 'n affaire met 'n vriendin van me en ik heb haar beloofd als wederdienst die droomman voor d'r te strikken, the whole package, huis, financiële vrijheid en 'n gouden toekomst zonder exvrouw èrgens, waar dan ook in de boeken. Dus ik heb die vriendin van me beloofd om de levenswandel een beetje te reorganiseren, als je snapt wat ik bedoel.'

Nu D de uitverkoren gemeenschappelijke vriend bleek te zijn was Hem plotseling net zo verbijsterd als MJ toen ze vertelde dat D helemaal overstuur afgelopen week aan was komen waaien. Hij wist van de fotoreportage met persoonsverwisseling en van het feestje in VakZuid, anders had Hem geen fotograaf kunnen strikken voor die avond. Zijn bezoek aan MJ en Ruud die bewuste avond was 'm ontglipt. Maar niet getreurd, het bleek 'n schot in de roos. Hem hief zijn handen theatraal naar het plafond en riep met dat lithurgische toontje van 'm, 'Godzijdank, D heeft gekozen. Hij is op de goeie weg. De weg voor ons en Mop !'

'Mop ?! Wie of wat is Mop ?!' Maar Hem reageerde niet, de kelner stond alweer naast het tafeltje met twee espresso's op 'n dienblad en MJ drong er verder maar niet op aan.

Vanuit z'n broekzak smeet Hem achteloos 'n paar tientjes op tafel. 'Voor jou', zei ie droog tegen de jongeman die zich vervolgens dankbaar uit de voeten maakte. Misschien was Mop iets uit een parabel of anekdote, dacht MJ. Een 'slip of the tongue' in het moment van euforie.

'Goh, dat uitgerekend jíj daar nu mee komt. Ik was al van plan om de schat in de markt te zetten. Natuurlijk gaat ie niet vreemd, het is gewoon een basisbehoefte in dat huwelijk met die vrouw. Helemáál nu na die escapade van dat ondankbaar mens !' Verbolgend streek ze d'r geblondeerde stijlgeföhnde manen naar achteren.

'Tory gaat niet vreemd', zei Hem zachtjes tijdens het opslurpen van de geurige espresso. Hij keek daarbij niet op of om alsof het een verwaarloosbaar detail was.

'Niet ?' MJ was stupéfait.

'Nee, speel 't nou gewoon mee, MJ. Denk aan onze gemeenschsppelijke vriend. De beste man kan wel wat ondersteuning van ons gebruiken, toch ?!' Hem grijnsde geheimzinnig. Een vierkante steunpilaar links van de twee vrienden maskeerde Frankie, verstopt achter 'n krant, dit keer niet gekleed in een bruine caban maar dressed up in een nette donkerblauwe vrijetijdsblazer. Het was toeval geweest. De zilvergrijze Bentley van Hem viel op in de stad en Frankie zag kans 'm heimelijk in het drukke verkeer te volgen.

Een wonderbaarlijk maar belangrijk toeval.

‘We moeten D helpen een andere werkelijkheid te zien,’ zei Hem. 'Dit is geen wraak, dit is herstel. Een nieuwe orde. Een toekomst die duurzaam is voor degene die 'm ècht verdient.’

‘En... die vriendin…’ zei MJ. ‘Je vertelt me niet wie het is?’

'Inderdaad. Dat momentum laat ik aan D over. Lijkt me voor jou ook prettiger, MJ.'

Frankie vouwde de krant iets lager. Zijn blik gleed naar MJ, die nu opstond en 'n snelle luchtzoen naar Hem blies. Ze gooide de jas over haar schouder en weg was ze. Frankie zette de kraag van z'n colbert op, bedekte zijn hoofd onder 'n vilten herenhoed en liep zo onopvallend mogelijk naar de bar waarop ie 'n tientje neerlegde. 'Goed nieuws, vriend. Laat maar zitten.', fluisterde ie met 'n knipoog naar de stomverbaasd kelner. Zoveel fooi vlak achter elkaar had deze junior nog niet meegemaakt. Daarna snelde Frankie achter MJ aan, naar de parkeergarage, totdat ze bij d'r auto was aanbeland en op dàt uitgelezen moment begon Frankie ineens te roepen.

'Mevrouw !', riep Frankie. MJ, die inmiddels naast het portier stond, paraat met autosleuteltje in de hand, keek opzij naar de zwaaiende man met blauwe herenhoed. 'Mevrouw, excuus dat ik u zo bestorm maar ik zag u toevallig net in gezelschap van 'n heer. Ik kom er zojuist vandaan. Die man is vlak na uw vertrek onwel geworden en omdat u hem waarschijnlijk kent...' Hij kon z'n zin niet eens afmaken want MJ reageerde direkt.

'Onwel geworden ?' Verschrikt keek ze met angstige ogen naar de onbekende man. 'Wat goed dat u me dat komt vertellen. Ik ga er meteen heen !' Ze rende langs Frankie terug richting de uitgang. Het was 'n gok. Als ze Hem zou bellen had ie iets anders moeten verzinnen, maar misschien was ie zelfs voor MJ telefonisch onbereikbaar. Ze was in de maling genomen, zo bleek maar de man met gleufhoed was in geen velden of wegen meer te bekennen even later in de parkeergarage. Misschien had ie zich in iemand vergist, dat had gekund. Ondertussen kon ie tijd winnen, noteerde het kenteken op 'n notitieblaadje en liep daarmee kalmpjes naar z'n eigen auto. Zo hoefde ie alleen nog maar te wachten totdat ze de parkeergarage zou uitrijden. En zo kwam Frankie aan het adres van Tory en D, de nieuwe gemeenschappelijke vriend.

Dat adres waar MJ, na een autorit van een half uur, over het tuinpad liep met de precisie van een stewardess die haar gate nadert; strak, doelgericht, zonder ruimte voor afleiding, niet wetende dat Frankie in d'r kielzog ook al om de hoek geparkeerd stond, te observeren waar MJ precies naartoe ging. Ze speelde 'n rol. Dat was ze gewend geraakt als stewardess en kon dat net zo makkelijk spelen als vriendin of als echtgenote.

Ze was aardig, Tory. Echt waar, maar MJ had het meteen geweten. Dit was geen vrouw die 't spel begreep. Geen vrouw die wist hoe de wereld werkte. Geen vrouw die wist dat hiërarchie niet alleen in cockpits bestond, maar ook in huwelijken, in vriendschappen, in macht. Tory was huisvrouw en geen hele goeie, ze wist niet eens hoe je perfect een afwasmachine moest inruimen. Dat was geen oordeel maar 'n constatering van MJ al veel eerder geweest.

MJ dacht aan Hem’s woorden. 'Ze begon in de weg te lopen'. Er moest iets aan gedaan worden. Niet zichtbaar, niet met geweld. Ze wist hoe dat moest, met finesse.

D was captain, 'n man met status. Tory was… een bijzin, 'n voetnoot. Een vrouw die niet begreep dat haar rol al afgeschreven was.

'Waar zijn de kinderen eigenlijk?', vroeg MJ met ongepaste achterdocht. De opgewektheid waarmee ze Tory via de telefoon had weten te overtuigen om even langs te komen, veranderde bij binnenkomst al meteen in een toon van frictie en onderhuidse spanning.

'Bij vriendjes. Ze komen zo wel thuis.'

'Misschien moeten we weer eens afspreken dat de kinderen bij mij komen logeren', zei MJ, haar stem doordrenkt van zelfgenoegzaamheid. 'Misschien vandaag al.'

Tory's wenkbrauwen trokken samen. Het was alsof ze die windvlaag weer voelde. Die open voordeur nadat de tweeling, de speelkameraadjes van de kinderen, weer op huis aan waren gegaan.

'Hoe gaat het met ze? Het lijkt me niet makkelijk… gezien alles.'

'Alles?' Haar stem was ineens alert maar beheerst.

'Wat bedoel je precies?'

MJ kruiste defensief haar armen. 'Tory… D is bij mij geweest. Je hoeft niks uit te leggen.'

Dat had ze niet verwacht, dus. Dat D niet bij MJ voor de afleiding, voor 'n gezellige babbeltje was langsgeweest maar om achter haar rug om hun huwelijk uit de doeken te doen ?!

'Wat heeft hij dan gezegd ?', vroeg ze wrevelig.

MJ keek weg, alsof ze iets afwoog. 'Dat ga ik hier niet herhalen. Je weet best wat hij heeft verteld. Ruud en ik geven om D, en het was altijd fijn als jij erbij was… maar dit is geen ideale situatie meer voor onze vriend.'

De woorden klonken als een vonnis, verpakt in bezorgdheid, geen zorg maar strategie. Tory voelde hoe de ruimte zich vernauwde — alsof MJ haar een onuitgesproken beschuldiging als 'n boetekleed probeerde aan te trekken. Welke leugens had ie verteld. En waarom zat MJ nu tegenover haar aan het kookeiland met een mok thee, van 'n roomboterkoekje te snoepen, vermomd in de reddersrol.

En daar was het weer, dat gevoel van rangorde, van uitsluiting.

Tory dacht terug aan dat etentje, dat ‘feestje’ bij MJ thuis. De lange tafel, witlinnen servetten, kristallen glazen. En de tafelschikking, zorgvuldig georkestreerd als 'n vliegtuigbemanning. D aan het hoofdeinde, omringd door andere genodigden met goed gevulde box 3 portefeuilles uit het vastgoed, luchtvaart, consultancy en juridische hoek. Tory? Niet als 'vrouw van' maar letterlijk ergens aan de uiterste andere kant. Naast de vrouw van de purser, 'n stille persoonlijkheid waaraan MJ geen blik waardig achtte. Het figuurlijk tableau vivant met 'n onuitgesproken boodschap, 'Jij hoort niet bij ons, jij bent bagage of knecht. Je mag kiezen.' Tory keek MJ doordringend aan, op zoek naar een motief. Dacht ze nou werkelijk dat 'n soort fictief 'bedrijfsfamiliegevoel' een huwelijk oversteeg ?! Ja, dat dacht ze werkelijk, maar het gesprek begon nog veel meer uit de hand te lopen.

'Je hebt hem al lang uit mijn huwelijk geschreven, hè?', zei Tory doortastend.

MJ haalde onverschillig haar schouders op.

'Hij verdient 'n plek waar ie zichzelf kan zijn. Niet alleen vader, maar ook man. Partner. Iemand die gezien wordt.'

Tory keek op, ontdaan. Dit was een grove belediging. 'Waarom denk je dat ie niet zichzelf kan zijn ?!'

'Tuurlijk niet', zei MJ hard, haar stem vals zoet. 'Met een vrouw die er 'n scharrel op na houdt ?! Ben je vergeten wie hij eigenlijk is ?!' Tory's mond viel letterlijk open van verbazing. De allegorie van een vermenigvuldigend alpengebied met toppunten was in volle gang.

'Ik heb helemaal geen scharrel, MJ. Dat is gelogen !' Ze voelde zich plotseling bijna inzakken als 'n soufflé, maar wist nog net op tijd het keukenblad vast te grijpen om overeind te blijven. Er verschenen kleine zweetpareltjes op d'r voorhoofd. 'Ik denk dat het beter is als je gaat.', zei Tory.

Ach, ik zeg maar wat', ging MJ onverstoord verder. 'Ik bedoel, D is 'n gewilde man met een goed inkomen, Tory. En.. die collega vriendin van me, je weet wel, die met die galerie, zou zó leuk bij hem passen !' Tjongejonge, nog 'n beetje decoy management erbij, ook nog. Tory's spieren leken te bevriezen en een opgejaagde hartslag joeg koortsachtig in d'r keel.

'Je probeert hem te koppelen?'

'Ja', zei MJ, onvervloerst denigrerend, de makelaar van verraad.

'Ze kunnen over reizen, exotische ervaringen en cultuur praten, dingen waarbij hij zich thuis voelt. Dingen die hij mist, denk ik.'

Haar ogen gleden misprijzend over Tory's lichaam. Een ijzige stilte volgde en de gecalculeerde glimlach van MJ was zeker niet bedoeld om de sfeer een beetje te ontdooien.

'Ik probeer 'm gelukkig te zien, Tory.'

MJ zat daar niet als vriendin, ze zat daar als architect van een relatiebreuk. Een architect op het paard van Troje ?! Misschien moest ze Mop maar weer 's bellen voor iets gezelligs. Te lang alweer niet gesproken. Daar had ze nog mee kunnen lachen. Eerst Mae, het hoopje roddelende schoolpleinmoeders in de Smederij, de schooljuffen, de moeder van Laurien zelfs en nou dit....het leek verre van toeval en ze voelde 'n drang om MJ de deur te wijzen steeds feller oplaaien. Hoe durfde ze zich zo achteloos in haar huwelijk te mengen? Maar een uitbarsting zou alleen maar olie op het vuur zijn. Eén verkeerde toon, één traan te veel, en het was een oordeel, 'n genadeloos marginaliserend rapport, voer voor Hem, voor 'n mogelijk dossier. Het huis begon onder MJ's dominante skepter poreus aan te voelen, zelfs de stilte klonk gevaarlijk en uitgehold.

Toen klapte een van de franse salondeuren in de keuken open.

'Mama, Mamáááá ! Je mag niet dood !'

Ruben en Martijn stormden naar binnen, hun stemmen rauw van paniek. Ze botsten tegen hun moeder aan, hun armen om haar heen als een reddingsboei.

'Wat bedoelen jullie, jongens?'

De kinderen hadden een cartoonfilm gezien. Een moeder — ook Tory geheten — was boos geworden op 'n lerares. De lerares had de moeder vervolgens in een diepe put gegooid. Een put zonder ladder. Ze had eerder getwijfeld aan die cartoons van tegenwoordig. Aan de moralistische boodschappen en symboliek die er in werden verwerkt. Cartoonzenders werden beticht van obscurantisme. Alles leek te kantelen. De wereld werd 'n cognitieve centrifuge waarin zelfs kinderprogramma’s zich mengden met de politieke subculturen maar die hele maatschappelijke discussie kon Tory op dat moment gestolen worden. MJ had 'r die middag, onverhoeds over de rand van het toelaatbare fatsoen weten te jagen en nu moest ze alle zeilen bijzetten om de regie niet te verliezen.

'Getver, wat akelig !' zei ze terwijl ze de kinderen stevig vasthield en een smakkende zoen op hun kruin gaf. 'Maar het is maar een cartoon, jongens. Er zijn zoveel Tory’s op de wereld.'

'Ach gosh !', brak ineens een ouderwets vriendelijke MJ door de vijandigheden van zonet heen. 'Ja, die kinderen horen tegenwoordig zoveel rare dingen op TV.' Toen zagen de kinderen pas dat MJ, de moeder van Fabian, ook in de keuken aanwezig was.

Ruben keek om zich heen weliswaar met gekalmeerd gemoed.

'Is Fabio er ook?'

'Nee, schat. Fabio is niet meegekomen', begon Tory voordat MJ d'r mond kon opendoen. 'Die was ook vanochtend op school, in ons oude dorp. En de mama van Fabio staat op het punt om weer naar huis te gaan, toch MJ?”

'Willen jullie vandaag bij mij komen logeren, jongens?' Dit was typisch MJ. Wraak nemen op de suggestie dat ze het huis werd uitgebonjourd want als ze dan ging, niet met lege handen. In gedachte had MJ 't huis namelijk al gekaapt, dit huis van de gemeenschappelijke vriend. Maar Tory liet zich niet uit het veld slaan. Ze koos ervoor de kinderen buiten de spanning te houden, een intrigante spanning waarmee MJ als 'n agent provocateur Tory het vuur aan de schenen wilde leggen. Letterlijk zelfs, de fundamenten voor een brandstapel. Ze begon te lachen, uit bescherming 'Ooohhh, dàt klinkt gezellig !' Vervolgens tilde ze Martijn even knuffelig op en gaf zijn guitige toet een flinke klapzoen. 'Maar vanavond slapen jullie gewoon lekker in jullie eigen bed. Mama belooft pannenkoeken vanavond !' De kinderen juichten alweer, de spanning was opgelost èn de onheilspellende tekenfilm had ogenschijnlijk helemaal niets met hun moeder te maken. Elke vorm van dreiging was plotsklaps weggewuifd, opgelost in pannekoeken en knuffels.

MJ schraapte d'r keel. 'Een andere keer dan', klonk ze overstemmend, alsof ze een hogere entiteit was die genade schonk.

Tory lachte opnieuw, net zo luchtig als zonet en liep ondertussen naar de kapstok om MJ's jas te pakken. 'Zeker weten. We plannen 't wel als het zo uitkomt.'

Daarna, zachtjes fluisterend, terwijl ze de jas aanreikte, 'Dááág MJ.'

Ze wilde net de voordeur openmaken, toen de telefoon plotseling ging. Tory verstijfde, dit kon D zijn en aarzelde geen seconde. Ze wilde geen kans laten glippen 'm te kunnen spreken. Niet nu. Dit was geen layover op een zonnig spaans eiland. De schelle onderbreking greep MJ meteen opportuun aan om nog even op gekaapt terrein te blijven rondhangen.

'Hallo, met Tory !'

'Goedemiddag, Tory. Je spreekt met taxateur Paradise Real Estate. Heb je tijd voor een paar vragen ?', zei Frankie aan de andere kant van de lijn vriendelijk. Teleurgesteld had Tory eigenlijk willen bedanken voor het gesprek maar op de een of andere manier gaat het script anders.

'Spreek ik met de eigenaar van de woning ?', vroeg Frankie weer.

'Ja, daar spreekt u mee.', zuchtte Tory gelaten.

'Prima, dan zal ik u even in het kort uitleggen waar ik voor bel. Bent u bekend met de WOZ waarde van het huis ?'

'Ja, zeker. Daar zijn ze nog niet voor langs geweest. Belt u soms om een afspraak te maken ?'

'Nee mevrouw, de gemeente heeft die opdracht niet aan mij uitbesteed. Wij kunnen eventueel 'n taxatierapport opstellen om uw vervangingswaarde te bepalen.'

'Vervangingswaarde ?!' Tory schudde meewarrig d'r hoofd.

'Ja, dat is zowiezo van belang mocht u eventueel een extra hypotheek willen nemen in verband met verbouwingen.'

'We hebben het huis nèt verbouwd, mijnheer. Het is nog niet helemaal af maar gaan echt geen nieuwe hypotheek aanvragen, hoor.'

Tory voelde de priemende blik van MJ op haar gericht.

'Mevrouw, dat begrijp ik. Even genoeg van de bouwvakkers in huis, hè ?!'

'Ja, hoe ráádt u het zo ! Het zijn beste mensen hoor maar ik ben echt even toe aan wat meer privacy.'

'Dus ik ga er vanuit dat u geen plannen hebt om te verhuizen ?!'

'Verhuizen ? Nee hoor, tenzij mijn man ergens anders wil gaan werken.'

'Wat voor werk doet uw man, als ik zo vrij mag zijn te vragen ?'

'Verkeersvlieger, hoezo ?!'

'Nou mevrouw, veel mensen financieren hun hypotheek met aandelen en de banken willen toch graag een garantie dat de hypotheek afgelost wordt vandaar dat ze vaak om een levensverzekering vragen. Heeft u een levensverzekering op de hypotheek ?'

'Levensverzekering ? Daar ga ik u telefonisch geen informatie over geven...'

'Mevrouw....ik versta u ineens heel slecht...ik denk dat de verbinding weg valt...klik... tuut tuut. tut...tuuuuuuut.'

Tory keek tevergeefs in de display of ze nog een nummer kon traceren.

Wat is dit weer voor iets raars, dacht ze.

'Heb je geen geheim nummer meer ?', vroeg MJ onderzoekend.

'Nee, ik dacht dat we dat niet meer nodig hadden.' Ze keek veelbetekenend naar MJ en opende tegelijkertijd de voordeur.

'Nou ja, dan is D is in elk geval weer gewoon bereikbaar,’ antwoordde MJ met een pedante ondertoontje, terwijl ze door Tory zachtjes naar de deuropening werd gemanouvreerd, maar de doorgewinterde saboteur wist niet van wijken en draaide zich nog één keer om.

'Wat ben je nu van plan, ga je met je vriendje verkassen !? Oh, en nog iets. Je mag best weten dat ik D heb geadviseerd om je creditcard te laten blokkeren.’

Tory glimlachte en zei cynisch,

'Dank voor je bezorgdheid, MJ.'

Die avond bleef het niet bij pannenkoeken eten en knuffels. Er stond nog iets prangenders op de agenda. De geur van stroop hing nog in de keuken, nadat ze de keuken had opgeruimd. Ze schonk melk in, zette de glazen neer alsof ze een ritueel uitvoerde dat haar houvast gaf.

'Wat dachten jullie ervan om naar 'n andere school te gaan?' Ze hield haar toon ongecompliceerd, bijna vrolijk en avontuurlijk. 'Een school waar ze geen knikkerzakken stelen en waar ze niet knoeien met klassefoto’s.'

Ruben keek op van zijn glas melk.

'Moeten we dan verhuizen?'

'Nee joh', grinnikte Tory. Het huis blijft.

'De koelkast ook ?!', Martijn klonk bijna bezorgd.

Tory glimlachte liefdevol over deze kinderlijke logica. 'Ja, de amerikaanse koelkast blijft mèt de ijsklontjesmachine...de tuin met de kerstboom ook..zèlfs jullie eigen slaapkamers !' Nu moesten ze alledrie lachen.

'Dus alleen de school?'

'Precies. En er is een ander schooltje vlakbij. Je kunt er zelfs op de step heen.'

Ruben dacht nog even na over wat z'n moeder zei. 'Hebben ze daar ook een overblijfrooster? En een juf die niet zegt dat ik te lelijk ben om een kind van papa te zijn ?' Zijn gezicht betrok.

Tussen alle toppunten door was Tory die even vergeten. Vreselijk inderdaad. Verschrikt richtte ze zich op van de bank, boog over naar Ruben en legde haar handen over z'n wangen. 'Wat zei ik nou, schatje. Je bent veel mooier dan papa !' Daarna begon ze 'm te kietelen en met een reeks van lachsalvo's verdween de geladen spanning.

'Misschien kunnen we eerst 's kijken ?', opperde Martijn.

'Deal, slimmerd !', antwoordde Tory uitgelaten. 'We gaan gewoon eens kijken. Geen stress, maar ik ga er niet te lang mee wachten, jongens.'

Later die avond, toen de kinderen sliepen en een gemoedelijke stilte weer ruimte kreeg, belde ze Guus.

'Is D toevallig bij jou?'

'Nee, waarom vraag je dat, Tory. Is de vogel weer ’s gevlogen?'

'Hahaha, niet grappig. Ik heb al naar indeling gebeld, maar hij heeft die meiden daar geïnstrueerd dat ze mij niet mogen informeren over zijn vliegbewegingen, Guus. Dus dan moet ie wel ècht boos zijn.'

'Oh, serieus ?! Daar weet ik niks van, Tory. Hij heeft mij ook niet gebeld.'

'Jullie zijn toch nog niet zo lang geleden met elkaar naar de bioscoop geweest, naar Pearl Harbour. Heb je toen niets opgemerkt ?! Zei ie gemene dingen over mij, of zo ?!'

Het bleef plotseling stil aan de andere kant van de lijn. 'Guus...ben je 'r nog?'

'Ja, Tory. Nee, ik heb niks opgemerkt, helemaal niks. Zijn stem klonk bijna afgeknepen.

'Oh, nou als ie je belt vraag je dan of ie naar huis belt, anders worden de kinderen ook onnodig ongerust. k heb ze gezegd dat ie aan het vliegen is maar ik heb werkelijk geen flauw idee.' Ze vermoedde niets. Niet omdat ze naïef was, maar omdat haar leven geen ruimte liet voor achterdocht. Ze vermoedde niets, niets dat te maken zou kunnen hebben met een affaire omdat ze alleen keek naar wat er toe deed. De dagen waren gevuld met verbouwingsstof en schoolformulieren, met keuzes over wandtegels en zorgen over overblijfroosters, een hoodie op de stoep, een verdwenen knikkerzak, speelafspraken, goeie doelen, een kapot portier, een gemanipuleerde klassefoto en andere rariteiten.

Ze bewoog zich door het huis als 'n dirigent zonder partituur maar er was geen signaal, geen parfumgeur die niet van haar was, geen vergeten bonnetje. De kinderen hadden misschien onlangs iets opgevangen over een interviewster die in huis was geweest, iemand die verhaaltjes over piloten schreef in een of ander vaktijdschrift. En het was merkwaardig dat D daar niets over verteld had maar ze waren aan het bouwen, aan het werk. D vloog. Ze dacht aan hem als iets kompleets, niet als iets 'in wording' en juist daarom was het verraad niet een deur die dichtsloeg, maar een huis dat begon te schuiven terwijl zij nog binnen zat, de was opvouwde, de kinderen troostte, de nieuwe gordijnen uitzocht. Het idee van een ander, tussen satijnen lakens op een tropisch eiland paste niet in haar systeem, in haar agenda.

Ze was chaotisch en soms rommelig, hij strak en efficiënt, een man van planning en tijdzones.

En toen waren er ineens die nepfoto's. Het was niet alleen de gemanipuleerde klassefoto maar er lagen ook plotseling foto's op het aanrecht van een vrouw die op Tory leek, met een soortgelijke sjaal, zoenend met een man die dan weer helemaal niet op D leek. De compositie was perfect, te geposeerd eigenlijk. Een zorgvuldig gekozen dubbelganger, een geënsceneerde setting, een zogenaamd vriendje. Een strategisch beeld de aandacht van D's imago moest afleiden maar kon ze dat vermoeden ?!

Het viel allemaal niet te ontkennen dat er veel werk van vervreemding werd gemaakt maar wat had ze moeten vermoeden dan ?! Zoiets grotesque en banaal. Onvoorstelbaar.

A p p e l k l i e k

Part 83620125782615

'Moppie, ga je me nog voorstellen ?!', schreeuwde ie door de denderende muziekklanken. Zijn donkere haar, glanzend van de gel, was minstens zo sprankelend als zijn brede glimlach. 'Mop !’ klonk het plots. En daar was Mars, ook al zo glinsterend, gekleed in 'n zwierig paillettenjurkje. 'Doc, ga ‘s opzij, even m'n vriendin begroeten!’ Met getuitte lippen gaven ze elkaar twee lippenstift ontwijkende luchtzoenen, ergens ter hoogte van elkaars wang. Daarna riep ze naar D met 'n vlotte, zakelijke grijns. ‘Hai, ik ben Mars !' en drukte hem 'n glas tapbier in de hand. ‘Welcome in Vakzuid.’

D kende dit soort avonden maar al te goed. Muziek te hard, lichten in te felle kleuren, mensen te los. En dan was er Doc – de man die overal tegelijk leek te zijn, die iedereen kende, die altijd iets te verkopen had. Een dealer in het hart van het uitgaansleven, charmant, ongrijpbaar.

Doc nam een slok bier, keek D aan met een glimlach die zowel vriendelijk als waarschuwend was. Op 'n schreeuwerige toon ging het gesprek verder. 'Mijn man !', riep Mop richting de man die luisterde naar de naam Doc, wijzend naar D.

‘Dus jij bent de man uit de cockpit,’ zei ie.

‘Jullie zien eruit alsof jullie iets te vieren hebben.' Hij spiedde van Mop naar D, en weer terug. Mop lachte, de salsamuziek zwol aan, de dansvloer vulde zich. Muziek, kleur, alcohol en geheime blikken ontvouwden zich in 'n feestje van leugens en verlangen. Een wereld van schijn en glitter, waar de waarheid alleen gezegd werd als het moest. En daar die avond in VakZuid, langs de randen van de dansvloer liep een reklamefotograaf rond. De camera lichtflitsen vielen nauwelijks op tussen de gekleurde discolampen. Hij, de reklamefotograaf was gestuurd door de breintank van Hem voor een of andere promotiestunt van 'n nieuwe kapperszaak, milieuvriendelijk en toptrendy.

Het zal zo rond een uur of half tien zijn geweest toen Tory die avond voorzichtig door het raam naast de voordeur gluurde. Er had iemand aangebeld. Een rijzige vrouw stond voor de deur. Het was de moeder van Laurien. Wat deed dié nou nog zo laat op straat ?!

‘Hallo Tory, gaat alles goed ?’ Haar blik gleed schuin langs Tory de keuken in, op zoek naar tekenen van wanorde of schuldbewustzijn. Maar er was geen wanorde of schuldbewustzijn te vinden. Tory wist nog niet eens van de scène op het schoolplein met de afwezige Tory in de hoofdrol als schuinmarcheerster en daar zou ze ook nooit achterkomen. 'Ja, hoor. Kom binnen.’, zei ze vriendelijk. De vrouw stapte over de drempel en nam de gerenoveerde woonkeuken snel in zich op. ‘Zozo, jullie hebben het al leuk opgeknapt. Mooi, hoor. Zal wel een slopende tijd zijn geweest.’

'Ongeveer 'n half jaar verbouwd, maar nu is het voorlopig wel klaar,' antwoordde Tory met een zucht van opluchting. 'Alleen de kerstverlichting buiten nog...maar dat kan wachten...we hebben eerst nog 'n heerlijke zomer te genieten in de nieuwe tuin...hoop ik.' Ze glimlachte maar het ging niet van harte. Een broze expressie van vriendelijkheid en rust waaronder zich gekrenkte fragiliteit en bezorgde onzekerheid schuilhield. De moeder van Laurien, die ze nooit had kunnen betrappen op geklit met het bundeltjes smiespelende takkewijven op het schoolplein, knikte beamend, alhoewel d'r ogen alert bleven rondkijken. Ze had het gefluister gehoord en het hysterisch theater van Mop in de Smederij was met geen mogelijkheid te negeren geweest. Nu stond ze hier, met in gedachte al een nieuw plekje voor Tory op de blacklist. D ging, zoals immer in die lady tamtam vrijuit, met zijn charmante glimlach, topjob en vooral een plotseling smetteloos imago.

'Dank je, wij vinden het ook best wel geslaagd maar ik neem aan dat je niet langskomt voor 'n gezellig babbeltje over ons huis.'

‘Nee, inderdaad. Ik kom langs vanwege het klaarover-rooster. Er moest halsoverkop vandaag iemand voor je invallen omdat je niet kwam opdagen en een andere moeder meldde me dat zoiets al vaker met jou is gebeurd.’

Tory trok verbaasd haar wenkbrauwen op.

‘Dat is volkomen onzin.'

Nog meer roddel ?!

'Wacht, ik pak 't rooster even.'

Nadat ze het schema van de koelkastdeur griste en het A4tje overtuigend aan de klassemoeder liet zien met de opmerking, ‘Kijk, ik stond helemaal niet ingedeeld.’, kwam de moeder van Laurien met het verhaal op de proppen dat er een onverwachtse roosterwijziging had plaatsgevonden en nu zou daardoor alles ineens Tory's schuld zijn geworden. Moeders die pardoes hun leven uit handen moesten laten vallen omdat Tory zogenaamd niet was komen opdagen. Werkelijk, kon het nog zotter ?! De vriendelijke grimas, die toch al dunnetjes de emotionele ontreddering verborg, ebde langzaam weg.

‘Het nieuwe rooster is maandag uitgedeeld. Jij hebt er geen ontvangen, zeg je ?! Dat zou kunnen maar ik snap ook dat je met je gedachten nu elders bent. School, kinderen… is vast niet je prioriteit. Er gaan verhalen over je rond, Tory.' Haar ogen keken schichtig naar de trap alsof zich daar 'n geheime minnaar schullhield. 'Voor zoiets belangrijks als de klaarovertaak hebben we allemaal eenzelfde agenda nodig. Misschien heb je wèl de wijziging, misschien heb je geen wijziging ontvangen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand uit mijn team jou een loer wil draaien. Dat is zó tegenstrijdig met de gedragsbeginselen op onze school. Daarom zet ik je niet meer in om te klaaroveren. Dit systeem funktioneert alleen als we elkaar kunnen vertrouwen.'

Welja, nog 'n doffe klap op d'r verstand. Toe maar. 'Dit is het toppunt !', had ze willen roepen, willen vragen wèlke verhalen maar dat gebeurde niet. Ze was sprakeloos en er zouden anders in de schrijfpen geen uitroepen van smart op de overtreffende trap meer overblijven. Dit omgekeerd wereldwonder mocht bij lange na nog niet het laatste toppunt zijn. De moeder van Laurien liet zich, als slotstuk van dit optreden, daarna notabene nog 's helemaal zelf uit ook nog. De deur viel met beleid in het slot, 'n scenario dat natuurlijk heel anders kon worden geschreven. Een script waarin Tory zich vliegensvlug met de rug tegen de deur had geworpen, haar lichaam gebruikte als versperringsmuur om de moeder van Laurien de weg te versperren. De armen krachtig wijd uitgespreid, ogen waarin tranen branden van woede en verdriet.

'Je gaat nergens heen, eerst wil Ik weten wat je achter mijn rug om op het schoolplein zegt !' De moeder van Laurien, nog verlamd van schrik probeert nu voorzichtig met 'n geforceerd glimlachje Tory te bedaren alsof het allemaal 'n grap is. 'Tory, kom op, doe niet zo belachelijk. Laat me erlangs.'

'Nee !', briest Tory terug, haar stem laag en vastberaden. 'Nièt voordat je vertelt wat je hebt gezegd. Niet voordat je uitlegt waarom iedereen naar me gluurt alsof ik iets vreselijks heb gedaan.'

De moeder van Laurien kijkt hulpeloos om zich heen, alsof ze redding verwacht en probeerde in paniek tevergeefs langs Tory naar de deurknop te grijpen. 'Je denkt dat je beter bent, hè? In je vrijstaande villa, met je perfecte man en dochter. En nu probeer je me klein te krijgen met allerlei roddelpraat. Vertel op, nu !!!'

Maar dat scenario gebeurde niet, dat zou pure karaktermoord zijn en laten we wel wezen dit verhaal wordt niet geschreven door iemand die rapporteert aan het Ministerie van Toekomst en Gezin dat belang heeft bij het manipuleren van feiten.

Een verbijsterde, uit het veld geslagen Tory bleef achter met het klaaroverschema slapjes tussen d'r vingers. Nee, natuurlijk bleef ze niet achter in de zin van dat ze met de moeder van Laurien mee de deur uit had willen lopen maar 'achter' in een lege stilte, niet de stilte van innerlijke rust maar de stilte van verlatenheid. Tegenover deze versnippering van samenhang groeide ongemerkt iets anders dan vervreemding. Iets dat nooit echt hardop werd gezegd - een revolutionaire beweging waar voor de een alles mogelijk leek, 'n leven los van traditionele structuren, waar conflict werd aangegrepen als motor voor verandering terwijl voor de ander het leven onmogelijk werd gemaakt en bij de kinderen zelfs 'n speelse scheur in de spijkerbroek reden voor verdachtmakend conflict kon zijn.

Hem creëerde mantelorganisaties — populistisch, charismatisch, met 'n gelijksoortige toekomst boodschap die massa’s raakte. Zo kreeg hij invloed zonder gezicht te tonen. Sponsoring, goodwill, reputatie. De èchte macht uit achterkamers, waar besluiten werden genomen voordat ze publiek werden. Hem hield ervan om onzichtbaar te blijven, een schim die aanstuurde en rondspiedde, terwijl 'n ongeorganiseerde buitenwereld dacht dat het toeval was. De drie vriendinnen, z'n protégés, wisten inmiddels wel beter. Mop zag ie als symbool, 'n instrument, 'n muze die hij kon vormen, gebruiken als spiegelbeeld van z'n eigen grootsheid. Hij liet 'r geloven dat ze vrij was in zijn beeldvorming waarin ze 'n hoofdrol vertolkte, 'n figuur die zijn visie bekrachtigde. Haar gezicht stond op posters, haar naam werd gebruikt voor campagnes. Het was meer dan 'n doorsnee educatief projekt.

Behoorlijk frisjes voelde het buiten, die vroege ochtend in de lente, toen ze over slingerende landweggetjes naar dat ene bouwvallige boerderijtje reden. Een laaghangend wolkendek gaf weidegras in de omgeving een grijsgroene zoom waardoor er geen koeien meer in te zien waren.

De achtervolging op weg naar Hem's derde bijles was volledig aan ze voorbijgegaan, zelfs Hem had 't niet door. Hoe was dat mogelijk. Hij was toch overal, wanneer ie maar wilde, aldus 'n geïmponeerde Mars, weggeblazen door zijn charismatische optreden.

Mop droeg 'n witte grofgebreide oversized wollen vest op 'n zwarte korte broek en witte baret over d'r blonde lokken. Op lange zwarte laklaarzen liep ze door 't rulle zand met in het kielzog Mars, gewapend in 'n olijfgroen bomberjack tegen de ochtendkou en Mae, behaaglijk gehuld in 'n donkerblauwe pashmina sjaal losjes over de schouders geslagen, de vingers stevig om het hengsel van de elegante spiksplinternieuwe sacre sac handtas. Waarom vertel ik dit überhaupt. Het gaat geen modeshow commemtaar worden iedere keer als er over de dames in kwestie gesproken wordt, dat niet.

Kleding was nooit gewoon mode meer. Het was 'n wapen, een spreuk, een toegang tot een andere cultuur. Het kon 'n uitgesproken statement zijn en soms 'n vorm van mystieke manipulatie, iets dat meer betekent dan het lijkt. Over de diepere betekenissen moet ik je helaas het antwoord schuldig blijven. Zover gaat mijn golflengte nog niet, maar dat terzijde.

In de verte aan de horizon begon 'n flets zonnetje de ochtendmist langzaam te verdrijven. Rijen ongeknotte wilgen langs de berm zouden 's zomers het landschap nog veel groener inkleuren. Nu stonden ze erbij als fossielen uit een steppenklimaat. En dáártussen was de onbekende groene auto in achtervolging, weinig verdekt, langzaam tot stilstand gekomen. Ze kenden elkaar van vroeger. Frankie, inmiddels detective, had bij Hem op de lagere school in de klas gezeten. Hij wist z'n lach, de manier waarop ie mensen in de maling nam, zijn fascinatie voor Frankenstein. Ze waren zelfs goed bevriend geweest. Hij was slim maar empathisch ?! Dat Hem zijn broertje pestte met 'n voetbal stond op school niet bekend als het grootste geheim in het dorp. Hij had het niet makkelijk thuis met een weggelopen vader maar was dat 'n excuus om wraak op het leven te nemen ?!

Frankie ving geruchten op bij de landelijke recherche over een gemeenschapsconflict tussen ouders en een plaatselijk schoolbestuur. Er zou sprake zijn van een filantropisch projekt, 'n exclusief schoolprogramma bedoeld om kinderen bewust te maken van duurzaamheid, saamhorigheid en een groenere toekomst die helaas in het vorig schooljaar was uitgelopen op 'n dramatische toekomst, voor een gezin althans. Systematisch weggepest, gedwongen hun villa te verlaten vanwege geruchten, sociale uitsluiting en anonieme dreigementen.

Er waren aanwijzingen die suggereerden dat er meer gaande was dan alleen een incidenteel gemeenschapsconflict over onderwijs. De opzettelijke manipulatie deed vermoeden dat er 'n machtige figuur achter zat. Iemand die profiteerde van de chaos en misschien financieel daarmee zijn invloed kon vergroten op het bestuur. Alhoewel 'n gok, was toch de eerste persoon die in Frankie opkwam vanzelfsprekend Hem. En z'n informant, een insider bij de Shirley Tempel versterkte die vermoedens.

Shú, Frankie’s contact in de Shirley Tempel was er min of meer toevallig bij geweest, tijdens dat ritueel met de ontblote vrouw tussen het fruit, ern ritueel waar eigenlijk geen buitenstaanders thuishoren. De kickstart van een geheim project — iets met neurofeedback en collectieve gedragsbeïnvloeding — waar alleen een handvol vertrouwelingen bij betrokken moesten zijn.

'Wij kennen elkaar nog niet, denk ik.' had Hem gezegd na de ceremonie en uitnodigend 'n hand gegeven, serieus, zonder overdreven swingende gebaren..

'Correct. 'Shù is de naam.'

'Shoe, zoals Shoe in het engels ?'

'Nee, Shù, zoals in het chinees.'

Dat hij tegelijkertijd tegen de oren van Frankie aan stond te babbelen kwam niet bij de 'handleiding', zullen we maar zeggen.

'U ook hier voor de revolutie ?', vroeg Hem beleefd. Shù wist niet precies waar Hem op doelde maar het was niet zijn taak om als buitenstaander op dit onbekende veld zich in de kaart te laten kijken en had instemmend gezegd, 'Het wordt de hoogste tijd. Maar ik kan wel een update gebruiken. Waar staan we ?' Zijn ogen dwaalden af naar Mars.

Hem legde zijn arm over haar schouders als bewijs van territorium. 'Shù, dit is Mars.'

'Ahha, ook een revolutionista !' Shù gaf geen hand maar knikte vriendelijk. Incrowd is nou eenmaal incrowd.

'Zij is in de leer bij mij, Shù.'

En zo kwam Frankie achter de brede opzet van Hem's ideologisch kapitaal, de Pompom, de kledinglijn Mopperkont, het concept voor pop-up kapper Mops & Mows, het koffiemerk Renaissance, de nieuwe biologische Mopperdrop van Venci, de Moop aktie en bloemistketen 'Bloemop', gespecialiseerd in biologisch geteelde rozen èn 'n ander megalomaan samenwerkingsprojekt met universitaire wijsneuzen over milieuvriendelijke vliegtuigbrandstof, gemaakt van afval. Een waslijst aan ondernemingen en wat voor ondernemingen. Je zou spontaan van die man gaan houden.

Voor Frankie was dit meer dan een zaak die uitgezocht moest worden; het is z'n schoolmaatje van vroeger, van de straat, niet alleen 'n kwestie van gerechtigheid. Hij wilde weten wat er met Hem gebeurd was, hoe ver die corruptie reikt en wie in die gemeenschap nog meer bereid is om hun ziel te verkopen voor 'n vage belofte.

Maar wàs ie er daadwerkelijk wel ?! Twijfelachtig duwde Mop de houten deur open. De schemerige ruimte met de zwartwit betegelde vloer was nog precies zoals de vorige keer en ja, ook Hem was er. Onberispelijk gekleed in kostuum, gehurkt voor de open haard in het zachte ochtendlicht dat door de kierende luiken naar binnenviel. Geen wonder dat de schoorsteen niet rookte. Hij was er net mee bezig. Op 'n dressoir stond hete thee klaar en een etagière volbeladen met petits fours. Het vuur werd opgestookt, er gingen kaarsen aan, de luiken bleven dicht, de jassen bleven aan en de handen werden gevuld met 'n dampende mok lavendel gember thee. Op de mok met een gouden randje stond geschreven, 'No mocking' met 'n slinger van pom..di...pom...di..pom en 'n klein groen autootje geschetst. De meiden waren verrukt van het servies. Toen ze eindelijk, nog 'n beetje rillerig van de lentekou, in de fauteuils bij de open haard waren gaan zitten en brallerig de extatische roes opsnoven van de geurige thee, ontvouwde Hem die dag, behalve de PomPom nog andere plannen.

'Wel eens van 'n milieuvriendelijke kapper gehoord, dames ?!'

'Die pop-up opdracht die Yola bij CO2PR heeft gekregen ?! Ik hoorde zoiets gisteren in de wandelgangen bij Beyont.', zei Mars.

'Dat is gedeeltelijk waar, Mars. Maar Yola is zó Yola...' en hij gaf Mars een ondeugend knipoogje.

'Ik kwam vorige week toevallig nog in de Shirley Tempel de opdrachtgever tegen. Goeie kerel. Als je het milieu in gaat heb je ook een goeie kapper nodig uiteraard.'

Hem schraapte zijn keel. Het was 'n grapje maar dat werd blijkbaar niet begrepen.

'Ik heb 'm duidelijk gemaakt dat Yola niet erg creatief is, een luis in de pels en op het punt staat om te worden gedegradeerd vanwege integriteitsproblemen met de directie. Geen hond die haar straks nog wil hebben. Dus Mars....die opdracht gaat naar jou.'

'Nee, ècht !' Mars was flabbergastered.

Hem legde zijn wijsvinger over z'n lippen, normaalgesproken was ie niet zo open over zijn invloed. 'Je hebt het niet van mij, hè ?!'

'Wie is Yola ?', vroeg Mae.

'Doet er niet toe. Deze opdracht is echt 'n feestje. Iedereen had het er over. Pop-up store met korte-termijn performance marketing. Nieuw concept met de lanceringsimpact van een confetti kanon.'

'En wat heeft dàt dan weer met mijn beloofd nieuw imago te maken ?', had Mop, niet begrijpend, in de groep gegooid.

'Omdat jij 't gezicht wordt voor Mops&Mows, Mop. Je naam is er al in verwerkt om te beginnen. Geen reden tot paniek, het is een fris en dynamisch concept.'

Hem gaf Mop 'n podium, ja. Voor elk concept dat ie lanceerde, ingekleurd tot 't paste bij zijn narratief. Hij noemde 't samenwerking, inspiratie. Tory werd in zekere zin ook ingekleurd bij het narratief, maar dan in een extreem minder rooskleurig licht en romantische manenschijn.

'We gaan stunten met een aktie tegen milieuonvriendelijke produkten. Raar, verwarrend maar wel sympathiek, zodat mensen zich gaan afvragen wat er aan de hand is. Daarom hebben we 'n fotowedstrijd 'gekke bekken trekken bij 'n milieuonvriendelijk produkt' bedacht. Precies het omgekeerde van wat je verwacht bij 'n kapperspromotie, geen modellenwedstrijd dus. Zo kan iederéén meedoen. De leukste inzendingen drukken we af op posterformaat met subtitel 'Moop' oftewel 'matter out of place'. Kappe !' was niet internationaal genoeg.' En uiteraard ben jij, mijn muze, de leukste inzending straks.'

Bij Tory werd het minder leuk. D kwam die avond niet thuis en de volgende dag ook niet. Er kon zelfs niet eens 'n geruststellend telefoontje van af. Papa moest vliegen, werd het verhaal. In de nacht opgeroepen voor een meerdaagse vlucht en misschien ging ie ook daadwerkelijk wel vliegen, zijn uniform was verdwenen uit de garderobekast. 'Ik breng structuur in het gezin, Tory. Niet jij !’, had ie nog geroepen alvorens ie wegreed naar MJ. Zo kende ze 'm niet. Hij greep naar machtsgevoel alsof het 'n reddingsboei is. Maar wie moet uitschreeuwen dat ie de baas is, heeft al bij voorbaat verloren, zou je zeggen. Het zijn wanhopige woorden van paniek, verpakt als gezag, maar waar die wanhoop vandaan kwam was voor Tory 'n raadsel. Zij was namelijk niet de bedreiging, ze werd collateral damage. De dag ging over in een nieuwe dag, een nieuwe dag op het schoolplein waar ze meer dan anders ineens minachtend en stiekem werd bekeken. Hier en daar begroet maar niet van harte. Mae was vreemdgenoeg nergens te bekennen en dat is hoe ze werken. Kleinmaken, in eerste instantie niet met geweld maar met 'n glimlach.

'Mama, papa heeft de juf gebeld. Ze gaan morgen samen uiteten ! Waarom gaan wij niet met papa uiteten ?!'

Haar kinderen kwamen over het schoolplein aangerend met dit soort geheimzinnige teksten op hun lippen, hun ogen glinsterd met 'n vreemde, onschuldige verwarring.

'Huh...ònze juf heeft gezegd dat papa een fotomodel is, maar papa is toch piloot ?!'

Ruben keek vragend naar z'n moeder.

D'r mond viel letterlijk open van verontwaardiging. Dit was geen toeval meer, hier werd 'n campagne gevoerd, voor wié was echter onduidelijk. Ze voelde het venijn dat geen grenzen schuwde om 'r buiten spel te zetten of om de kinderen te gebruiken. Inmiddels wist ze waar het geheimzinnig gesmiespel op het schoolplein over ging. Een opluchting was het niet. Te kakken gezet als schuinmarcheerster, maar waarom dan ?!

Ze hurkte neer bij d'r kinderen. 'Weet je wat?', zei ze zacht. 'Soms vertellen volwassenen verhalen die niet waar zijn. Net zoals sprookjes. Maar wij kennen de waarheid, toch?' De kinderen knikten opgelucht, gerustgesteld door haar stem.

'Mama..', fluisterde Ruben toen ineens schoorvoetend met 'n broze stem in z'n moeders oor. 'Het is toch niet waar dat ik te lelijk ben om 'n kind van papa te zijn ?!'

Tory kon haar oren niet geloven. Die gemanipuleerde klassefoto was al het toppunt en nu dit weer. Een tafereel vol ironie. De realiteit vervormt tot iets wat niemand van buiten zou geloven.

Met 'n bonzend hart van woede, opgejaagd door stresshormonen, sloot ze 'm liefdevol stevig in d'r armen. 'Nee, ik zei toch dat die juf een bril nodig had ?! Misschien was ze wel dronken vanochtend. En, scheetje....weet je wat ?! Jij bent véél mooier dan papa.'

De mensen om haar heen op het schoolplein leken weg te glijden, alsof ze achter glas liepen. Je kon ze zien, horen, maar niet echt bereiken, ze liepen om haar heen als vreemden of bekenden die 'r links lieten liggen. Ze zagen Tory maar niet wie ze is, alleen de roddels. Misschien moest ze wel door 'n soortgelijk modderritueel worden gesleurd als bij Martijn gebeurde in de klas, terwijl de dader er met die gestolen knikkerzak vandoor ging. 'Confess en 't schoolplein zal je vergeven'. De oude verbondenheid, de vanzelfsprekenheid die ze van voorgaande schooljaren kende begon hier plotseling met rasse schred te vervagen. Ze had helemaal niets op te biechten. Moest ze de schuld van een ander op zich nemen soms, was dat wat ze wilden ?! Uit zichzelf treden wellicht. Werkelijk, de planeet begon uit elkaar te vallen in twee verschillende werelden. Wat ze vooral moest was haast maken, de stap naar een andere school niet te lang meer uit te stellen, met D of zonder D. Hoop dat 't misschien 'n raar misverstand was verdween toen Juffie's pedagogische superieur geratel het hele gebeuren wilde verkopen als een onschuldig grapje, alsof Tory te emotioneel reageerde en er van alles bij fantaseerde. Maar het was geen fantasie.

Ze trilde van de nervositeit. 'Misschien kan je me met je pedagogische kennis uitleggen uit welk studieboek die rare opmerkingen komen.', had ze bozig uitgeslaakt.

'Dat is vakjargon, Tory. Daar heb je wel een bepaalde basiskennis voor nodig. Het is eigenlijk heel simpel. Ik zag gisteren bij die nieuwe kapper in het dorp toevallig jouw man op een poster in de etalage...' Het klonk allemaal heel plausibel. Juffie haalde onverschillig d'r schouders op en toen begon ze 's effe flink uit te halen.

'Dat je dat niet weet, verbaast me wel. Praat je überhaupt wel 's met je man?!' Ja, het kleinerend toontje klonk zo luid als 'n misthoorn. 'Ik hoorde van m'n collegaatje dat ie haar gebeld had gisteren omdat jij volkomen onbereikbaar bent. Nu begrijp ik via via dat je belangstelling momenteel niet helemaal gefocussed is op je gezin, maar...'

Ze was met stomheid geslagen, een foto van d'r man bij de kapper ?! Ze kon er niet eens over nadenken en voordat juffie d'r zin wilde afmaken, zei Tory fel, 'Er is helemaal niets mis met mijn focus op het gezin...wat zijn dat voor rare praatjes.' De roemzuchtige lerares begon stapsgewijs 'n opmerkelijk inhumaan karakter te krijgen.

'Ik vind dat je nogal verward overkomt, Tory.' Het volgende toppunt. Met al die toppunten kon ze inmiddels een hele appeltaart versieren. Tory keek de lerares strak aan. 'Ik ben niet verward, je verwardt me misschien met iemand anders. Welke juf zegt nou dat een kind te lelijk is.'

'Oh Tory, Tory.', zuchtte de lerares onuitstaanbaar vernederend. 'Ik kan wel zien op wie Ruben 't meeste lijkt. Hij heeft het vast verkeerd verstaan.'

'Oh, dus je wou zeggen dat mijn kind liegt.'

'Ach, die kinderen horen zoveel. Ze hebben op die leeftijd een hoop fantasie, dus ik was niet van plan om het woord 'liegen' te gaan gebruiken.', zei ze wijfelend alsof Tory haar op 'n idee had gebracht om de boel nog meer te laten escaleren. 'Want je snapt natuurlijk wel dat ik hierover een rapport ga schrijven.'

Een kille waarschuwing, verpakt als professionaliteit. Het voelde als een bedreiging — niet tegen de juf, maar tegen Tory én de kroost. Alsof zij, de moeder, moest kiezen: geloof je kind of geloof het systeem. Er stond hier blijkbaar geen gewone juf voor de klas maar 'n warlord. Ze begon zelfs te twijfelen aan zichzelf, aan alles, tenslotte moest Ruben de volgende dag weer naar dezelfde klas met dezelfde juf.

Hem had ten aanzien van kinderen de afstandelijke stelling dat iedereen wel een kind is van iemand. Iedereen is 'n variabele voor de toekomst, een toekomst die hij opnieuw wilde inrichten.

'Wat is er ?', vroeg Mars die dacht dat Hem naar een raam was gelopen om door de spleten van het luik de auto van Mae 's kritisch te beoordelen. Mae reed niet in het nieuwste van het nieuwste, en niet bijzonder milieuvriendelijk maar de Bentley van Hem wel dan ?! Nee, duurzaam geenszins, gekocht als ideale familieauto. Lekker voor het weekend als ze met de kinderen eropuit gingen.

'Jullie zijn gevolgd.', zei Hem ineens kortaf. Een man, gekleed in bruine caban kwam over het hobbelige pad aangeslenterd. 'Gevolgd ?', zei Mae verbaasd. 'Wie zou ons nou willen volgen ?'

'Ons ?!' Zijn stem klonk geïriteerd. 'Ze kennen jullie niet...of wel ?!' De vraag bleef hangen, zwaar beladen.

Snel liep ie naar de voordeur. Met een kracht die niemand hem had toegedicht, greep hij de zware houten balk die onopvallend in de hoek stond en schoof die onder de klink. Mars staarde naar de vloer, naar die schijnbaar oneffen tegel, en begreep opeens dat het geen fout van de tegelzetter was geweest maar uitgekiend om de zware balk in te kunnen ondersteunen.

De man liep nu onderzoekend om de auto van Mae, keek naar binnen en noteerde op 'n notitieblokje de kentekenplaat. 'Wie is dat ?' fluisterde Mop. Een lome sfeer van taartjes bij de thee en het smeden van nieuwe wereldwonders was omgeslagen. Geplakt tegen de luiken probeerden de meiden nu alle drie nieuwsgierig te onderzoeken wie de volger zou kunnen zijn maar hij was uit beeld verdwenen. Het naderende geluid van voetstappen daarentegen liet er geen twijfel over bestaan dat de man al pal voor de deur stond.

'Hem !', riep de man. 'Ik weet dat je daar bent. Met 'n nieuw project bezig ?'

Hem hief een vinger tegen zijn lippen. Zijn ogen, koud en berekenend, flitsten naar de vrouwen in de kamer. Zonder een woord te zeggen, volgden ze zijn eisende opdracht op. Stilte, absolute stilte.

'Frankie !’ Hem glimlachte bij het roepen van zijn naam. ‘Da's onverwachts. Had ik je uitgenodigd?’

‘Als jij zegt dat mijn bezoek onverwachts is, dan heb ik toch iets goed gedaan.'

'Het is beter voor je om met je speurneusje naar andere duurzame projectjes te gaat kijken, Frankie. Geloof me...ècht veel beter. Je weet, ik mag je graag.'

'Ah, dus je denkt nog wel 's terug aan ons, vroeger. Dat ben ik ook niet vergeten, Hem. Maar ambtenaren omkopen, 'n gezin weggejaagd, kinderen uit huis laten plaatsen omdat ze je voor de voeten gingen lopen. Niet echt sympathiek, hè ?!'

'Frankie, Frankie !' Het cynisme galmde door de deur naar buiten. 'Als ik ambtenaren kon omkopen waarom sta jij hier dan nog, vriend.'

'Ha...misschien omdat ik niet zo een makkelijke prooi als 'n ontredderde huisvrouw ben ?! Hoe kun je, Hem.'

'Gaan we sentimenteel doen, Frankie ?!'

Totaal onverwachts greep Hem Mop bij d'r arm, trok haar naar zich toe en begon met z'n vingers speels in d'r zij te kietelen. Ze tuimelde als een licht veertje in zijn armen en kon een kietelgegiechel niet onderdrukken. Precies wat Hem wilde.

'Hé!', riep ze uit, maar het protest verdrinkt al snel in onbedwingbare gegiechel. Vingers dansen als trillende vlinders over d'r zij, kietelend in een verrassend, speels ritme. Haar meisjeslach barst los, 'Hihi .hiehi...hi !'

Terwijl Hem zichzelf voor projektjes via dubieuze wegen van informatie kon voorzien, was Frankie meer van het traditionele werk. Afluisteren van gesprekken waar muren omheen stonden was voor hem een zeldzaamheid. Hem had een vriendennetwerk om persoongegevens, van wie hij maar wilde, te achterhalen. Hij kon zowel internetgedrag onzichtbaar monitoren als rijgedrag, zonder dat de targets daar bewust in betrokken werden. Hij bewoog n de schaduwen van het systeem, waar data de macht was en privacy een mythe. Dat ie zich wist te laten verrassen door Frankie is dan ook best bijzonder want zijn netwerk reikte ver — van ambtenaren tot hackers, van beveiligingsconsultants tot financiële insiders. Met één klik kon ie een leven openvouwen: zoekgeschiedenis, banktransacties, gps-locaties, zelfs de toon van een telefoongesprek. Hij manipuleerde verkeersstromen om stress te creëren. Hij wist persoonlijke problemen op te sporen om zowel financiëel als relationeel het leven van mensen te beheersen. En zoals ik al vertelde, hij wacht niet op het nieuws in de krant, hij creëert het, bepaalt het. Informatie is een produkt, 'n kwestie van doelstelling. Integriteit iets voor illusionisten. 'Integriteit is een label,' zei hij ooit, 'gehangen aan wie er wint.' Zijn mantelorganisaties hadden 'n populistische boodschap of ideologisch gedachtengoed. Op zich niks mis mee natuurlijk. Het maakte hem 'n gewilde investeerder voor sponsoring, een goed imago en naamsbekendheid, alhoewel hij liever als een schim op de achtergrond bleef sturen want zelf was hij ontegenzeggelijk erg gesteld op zijn privacy.

'Zoals je hoort ben ik niet alleen en heb ik andere prive dingen aan mijn hoofd, Frankie.' Het bleef even ijzig stil buiten totdat de enigzins teleurgestelde Frankie besloot zijn onderonsje maar af te sluiten. 'Ik groet je, Hem. We treffen elkaar wel weer.' Daarna ebde het geluid van voetstappen langzaam weg. Nee, natuurlijk koopt ie geen ambtenaren om. Het waren vriendendiensten, investeringen, net zoals de bijlessen. Laat me je iets vertellen wat je niet ziet in de brochures, niet hoort in de reklames, en zeker niet leest in de kranten. Achter elke zin die Hem uitsprak over duurzaamheid, achter elk applaus, elke glimlach, elke belofte van 'n groenere toekomst, lag een andere waarheid die niet over de planeet ging maar over macht, over controle met imago politiek en de winst die daarmee dubbelop werd gewonnen.

‘

A p p e l k l i e k

Part 83620125782616

Noem het optimisme, noem het naïviteit. De ware optimist verafschuwt niet het naïeve gemeenschapsgevoel, de overtuiging dat culturele normen volmaakt zijn, fundament voor visies op zowel toekomst als het heden waarvan de geschiedenis, het 'vroeger', de tijd is waarvan gedeeld verleden nog intact leek.

Flink doorstappen en gewoon doorgaan, zei 'n aanlokkelijk optimistische stemmetje, terwijl het gemodder sudderend en pruttelend tot de enkels steeg. Tumult op het schooltje was voorbijgaand, het was die vergeetachtige glimlach van juffie de volgende ochtend, een storm die net zo snel weer wegtrok als kwam en niemand was er bij gebaat om van die storm 'n tsunami te gaan maken, dacht Tory. Er moest gemanouvreerd worden, dat wel. Het slijk der aarde sijpelde verder; en op die kabbelende cadans werd ze, weliswaar teleurgesteld, langzaam misleid door 'n illusie dat ze zelf nog steeds aan 't roer stond. Sturend naar tegengestelde richting in die onherbergzame slipstream begon desalniettemin met nieuwe hoop de zoektocht naar 'n ander schooltje voor de kinderen zich toch zoetjes aan op de achtergrond te ontplooien.

Ach, die deuk in het portier. Uitdeuken was zo gepiept met die moderne carrosserie en van die paar krasjes kon de burgerbak nauwelijks lillukker worden. Mae, had het dus allemaal gelukkig niet gezien maar die was al weer in de Smederij te vinden, met Mop zelfs dit keer, om andere nog veel grotere schandaligheden de wereld in te helpen.

“Het is verschrikkelijk, Mae!” snifte Mop terwijl ze haar neus snoot met 'n papieren zakdoekje. Ze sprak luid en theatraal.

'Ik ben zo blij dat D en ik elkaar kunnen steunen. Die miskraam !...we zijn er kapot van', snikte Mop, verlost van dat hinderlijke zwangerschapskussen.

Het woord 'miskraam' schreeuwde ze door de Smederij. Het woord 'tyfus' niet. Ze hield zich in. Aan de nieuwsgierige blikken van 'n paar schoolpleinmoeders te zien, begon er alweer 'n klein moddelpoeltje te pruttelen.

'D heeft 't Tory proberen uit te leggen, maar Tory snapt er helemaal niets van, die Tory !' Ze had nu al drie keer de naam Tory het café doorgejouwd en Mae moest 'r best doen niet te lachen om d'r toneelspelende vriendin.

'Ja, Tory, TORY.. begrijpt ook niet dat ze moet verkassen. D en ik willen zo graag samen een kindje !' Mop begon hard te huilen en verborg d'r acteerwerk snel achter 'n grote witte papieren zakdoek.

'Ja, dat is ècht onvoorstelbaar,' zei Mae als 'n ware trouwe vriendin. Het emotioneel tafereel begon aan terrein te winnen tussen 't gekeuvel, geleuter en geslobber aan cappuccino's met van die karakteristiek opgeklopte witte schuimkragen. Mop gooide er schaamteloos nog 'n schepje bovenop.

'Tory ontkent bovendien dat MARTIJN òns kind is !'

Die had Mae niet zien aankomen, dat ging wel ver maar ze had er schik in en speelde gretig mee, geflankeerd door elegant elan, de sacre sac, d'r nieuwe mintgroene tas.

'Ja, Iedereen kan toch zien dat Martijn jouw kind is. Dat schattige neusje heeft ie van jou en van niemand anders. Tory is harteloos !'

'En....ga je 'n moeder dan van d'r kind SCHEIDEN ?! Ze zouden Tory eens van haar kind moeten scheiden, dat zal d'r leren !' Geladen spanning doorspekt met leugenachtige geheimen en intriges begon lucht te krijgen om de selffulfilling prophecy rond te zingen. Een schoolmoeder kwam Mae al voorzichtig vragen wie er ging scheiden. Het gepruttel in de modderpoel sidderde van venijn. Maar dat was die dag nog niet alles. Ook op het schoolplein, later die middag, werd het allerdaagse geroezemoes ineens opgeschud door 'n krachtige brul van Mop.

'Déééééééééééé !!!'

'Wat doe jij nou hier ..', mompelde D geschrokken binnensmonds toen ze op 'm kwam afgestormd.

'Verdomme Mop, dit is de school van mijn kinderen.'

Mop sloeg desolaat haar armen om z'n nek. Het zweet brak 'm uit. Iedereen keek. 'Niet zo onaardig doen, schat. Ik ben hier speciaal voor ons naartoe gekomen', fluisterde ze in z'n oor. Er knetterde spanning, niet van verliefdheid maar die van ongemak, de openbaring van 'n clandestiene relatie. Heel anders dan op het spaans eiland onlangs. Hier was ie ècht thuis.

'Ik weet dat je kinderen hier naar school gaan, D. Ken je m'n vriendin Mae al !' Mae had nog vier minuten voordat de schoolbel ging en met 'n gehaast gebaar stak ze vriendschappelijk d'r hand uit. Dit was voor het eerst dat ze 'm niet van een afstandje hoefde te bespieden. Stevige handdruk en gesoigneerde oogopslag, terughoudend met de beschaafdheid die geen enkel sociaal risico nam. 'Hallo D, misschien heb je me wel 's gezien op het plein. Mijn dochters zitten hier op school.' Zij voorhoofd fronste, de onbewuste spieraanspanning van geïrriteerdheid.

'Oh...hallo Mae. Nee, ik had je nog niet eerder gezien. Tory heeft het 's over 'n Mae gehad in verband met de collecte voor Naomi, ben jij dat geweest ?! Maar wat doet Mop hier. Is ze bij jou op bezoek ?!' Zonder te reageren op z'n vraag, haalde Mae 'n envelop uit haar nieuwe tas en overhandigde die aan D. Ze had geen tijd voor smoezen. Zodra de schoolbel ging moest ze weg zijn. Als z'n kinderen haar nu zouden zien met D, na die knikkerzak kwestie van Martijn en dat geroddel bij de tafeltennistafel. Nee, dat was geen goed plan. Zelfs Mop wist daar niets van. Hij vouwde de envelop open en haalde er 'n stapeltje foto's uit. Het waren de foto's die Mars had gemaakt van Tory's dubbelganger met dat zogenaamde vriendje.

'Tory gaat vreemd, lieverd!" riep Mop desolaat omdat 'n paar schoolmoeders zich ineens nieuwsgierig om 't drietal heen had verzameld. Ze herkenden Mop uit de Smederij. Aan de knarsende kaakspieren te zien kon je direkt aanvoelen dat ie 'n woede probeerde te beheersen.

De ontmoeting op het schoolplein was verre van toevallig. D stond zelden in z'n up de kinderen bij het hek op te wachten maar dit keer was Tory weggelokt van huis door niemand anders dan Mae. Ze overtuigde Tory ervan dat ze de perfecte nanny had gevonden en dat het verstandig is om bij de potentiële oppas thuis langs te gaan voor 'n kennismakingsgesprek. 'Dan weet je tenminste ièts van wat je in huis haalt.' Het is namelijk zo een ongelooflijk persoonlijke keuze. Wèl vier kilometer verderop maar dat mocht de pret niet drukken, de oppas heeft 'n eigen autootje. Argwanend sinds dat 'collecteren incident' besloot ze toch nieuwsgierig aan Mae het voordeel van de twijfel te geven, tenslotte waren ze inderdaad 'n nieuwe kinderoppas aan het zoeken. Maar je raadt het al. Er was helemaal geen nanny! Het adres bestond wel maar er woonde 'n bejaard echtpaar dat zèlf wel 'n nanny kon gebruiken en nog nooit van Mae had gehoord. Het kòn natuurlijk dat Mae zich vergist had in het huisnummer. Dat was 'n heel plausibele verklaring, maar daar kwam ze nu niet achter. Ze baalde.

'Hoe kom je aan die foto's?' Zijn stem trilde.

'Dat doet er toch niet toe, D. Tory gaat vreemd! Dáár gaat het om', zei Mop resoluut.

'Weet jij met welke man ze staat te zoenen?'

'Nee, dat weet ik niet.', antwoordde D kortaf. Kon ie z'n eigen vrouw niet onderscheiden van 'n dubbelganger of was 't stiekem de noodklep om schuldgevoel te laten ontsnappen ?! Een aantal nieuwsgierige moeders bogen zich brutaal over D's schouder om mee te gluren. Het was dus inderdaad waar, zag je ze denken. De moeder van Laurien, hield daarentegen, weliswaar binnen gehoorbereik, gedecideerd afstand.

'Erg hè, Tory gaat vreemd!', riep Mop weer, misprijzend.

En toen ging de schoolbel, het plein vulde zich met gekwetter van kinderen en Mae verdween na 'n vluchtige luchtkus en joviale kreet als 'n haas uit beeld. Stond ze daar, ongenaaktbaar naast D als papa en mama op het schoolplein. Ze slaakte 'n zucht van overwinning. D klonk korzelig toen ie z'n aangenaam verraste nazaten begroette. Naast 'm vandaan had namelijk geen joviale kreet en wegebbend gedribbel op hakken geklonken. Moest ie 'r nu aan de kinderen voorstellen, maalde het met tegenzin door z'n hersenpan waar nog steeds in de myriade sensoren een bombardement van vaag verraderlijke foto's werden verwerkt.

De verleidelijke ontsnapping uit het allerdaagse leven begon een eigen leven te leiden, iets dat ie niet meer alleen onder controle had. Mop weigerde blijkbaar om nog langer in z'n schaduw te blijven.

'Hallo Ruben en Martijn !' Mop hing de branie uit en met 'n vinger tikte ze speels op het puntje van Martijn's neus. 'Zullen we dan maar 's naar huis gaan ?' Wie Mop was wisten ze niet. Ze zouden 'r heus wel 's op 'n feestje hebben gezien, ooit, maar je weet hoe dat gaat. Kinderen bemoeien zich niet met volwassen geneuzel dat happend aan toastjes en met gevulde wijnglazen elkaar in grote mensentaal de meest gewichtige verhalen toevertrouwen.

'Mop, waar ben je mee bezig ?', fluisterde D weer overrompeld. 'Dat hoor je toch....', fluisterde ze terug. 'Ik ga naar huis.'

Als ie nu niet snel de situatie terugpakte en leiding nam, werd de kans met iedere slopende seconde groter dat Mop ineens zich aan de kinderen ging voorstellen als zijn 'vriendin' of nog erger, 'nieuwe mama'.

'Jongens, dit is 'n journaliste. Ze komt langs om 'n verhaal over piloten te schrijven in 'n vaktijdschrift.' Die had Mop dan weer niet zien aankomen, maar nam zijn keuze voor lief en haakte meteen rancuneus erop in door de kinderen uit te horen over hoe het was om 'n piloot als papa te hebben. Zo liepen ze naar de Bachlaan, een ogenschijnlijk relaxed viertal. Maar z'n huid plakte zweterig aan het zwarte tshirt dat ie droeg onder z'n blazer waar de envelop met foto's in de binnenzak zijn diepste zielenroerselen verscheurde. Foto's die van z'n vrouw een bedriegelijke partner hadden gemaakt, tot grote opluchting van Mop.

'Ik heb het huis van de piloot boven nog niet gezien.', was het eerste dat Mop omgegeneerd zei toen d'r crèmekleurige chanel pumps een stap over de drempel hadden gezet. Ze gaf hem 'n baldadig knipoogje.

'Ga maar kijken als je wilt.', had ie vlakjes geantwoord. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen. Op 'n drafje liep ze de trap omhoog, meteen door naar de echtelijke slaapkamer. Het had 'r zo leuk geleken om 'n keer te komen logeren, een romantisch logeerfeestje, maar Tory was altijd thuis, die ging nooit 's weg. Garderobekasten werden opengetrokken en de klerenhangers nieuwsgierig stuk voor stuk opzij geschoven. Er hing een transparante kledingzak tussen.

'Oh, kijk nou...de trouwjurk !' Luttele minuten later stond ze in het zilverkleurig lange gewaad goedkeurende knikjes aan d'r spiegelbeeld te geven. Met 'n gilletje riep ze ineens onverwacht een smoes naar beneden, 'Dééééhé, kom 's ! Mijn jas zit vast tussen de deur !' Het duurde even maar daar kwam ie dan, vliegensvlug naar boven gesneld. Niet om de onfortuinlijke in het kasteel van ontreddering te bevrijden maar om z'n dubbelleven niet te riskeren. Ieder denkbaar scenario met die twee vrouwen in hetzelfde huis op dat moment zou geheid mislopen. Ze moest nu echt vertrekken 'Mop, je moet nu....' Hij wilde zeggen dat ze weg moest maar z'n eigen perplexte aanblik op de trouwjurk snoerde 'm de mond. Zijn hart sloeg bijna over...van paniek.

'Verdorie, Mop...waarom...'

'Èn ?!'....'Waarom wat ?!' Hitsig trok ze 'm aan z'n colbert over zich heen en liet zich toen achterover op het bed vallen.

Mop was nog geen tien minuten weg toen Tory via de keukendeur binnenkwam geslenterd. Geen oppas, geen kennismakingsgesprek. Ze was daarom veel eerder terug natuurlijk. D stond in de keuken frietjes te frituren en zo te horen waren de kinderen op hun kamer met veel plezier aan het spelen. Complimenten voor de kwaliteit van de supersonische afzuigkap, absoluut bewijs dat de onderscheidende perks van goeie apparatuur daadwerkelijk bestaan, anders waren ze allang verlekkerd beneden in de keuken geweest. Ze snoof van dichtbij de geur van vette patatten op. Zo een of twee keer in de week blijft het 'n genot. Hij zei niets, niet eens gedag terug en vroeg zelfs niets.

'Nou, zo raar weer dit...', begon ze beteuterd. 'Er woonde helemaal geen oppas, D.' Ze deed d'r handen in z'n afhangende achterzakken en masseerde kort de stevige ronde billen onder de soepele spijkerstof, met altijd al het idee dat de zijne groter waren dan de hare. Het leven is niet eerlijk. Hij reageerde niet, zelfs niet met 'n grapje. Nou, dan niet. Ze ging gedachtenloos aan het kookeiland zitten om van de vers gebakken patatten te snoepen. Hmmmm...lekker. D had nog steeds niks gezegd en zijn zwijgen begon de sfeer in de keuken op een naargeestige manier te bepalen. Toen zei ie ineens, 'Wat heeft dit te betekenen, Tory.' De envelop uit z'n binnenzak kwam tevoorschijn en hij smeet die met 'n smak voor d'r neus op het kookeiland. 'Geen idee. Hoezo ?!' Tory, van geen kwaad bewust, draaide net een flinke patat door 'n klodder mayonaise. Veegde aanstonds d'r vingers af aan een papieren servet en maakte nietsvermoedend de envelop open.

'Geen idee ?!', zei D woedend. 'Wou je mij vertellen dat deze foto's niet duidelijk genoeg zijn !' Tory zette verschrikt grote ogen op. Waar had ie het over. Was ie boos ?! Ze schudde de envelop leeg en 'n stapeltje uitgewaaierde fotos op het keukenblad staarde d'r ongelovig aan. Met ongeloof keek ze terug en keek nog 's..nu alsof ze verziend was. Er viel een klodder mayonaise naast het bord, het kauwen vertraagde en 't leek wel alsof de versnelde hartslag het schaamrood naar d'r wangen joeg. God mag weten waarom, ze had helemaal niets met die list te maken.

'Heb je er wel eens bij stilgestaan dat D misschien bij z'n gezin blijft, Mop ?', had Hem bedenkelijk gevraagd tijdens de derde bijles. Geen vraag om 't moreel te peilen. Het was puur opportunistisch risico management. 'Nee, out of the question, anders was ik hier niet, Hem', had Mop driftig geantwoord.

'Zo is dat. ..', mompelde Mars toen bevestigend.

'Oké, jij mag dan blij zijn met de recessie in de luchtvaart, zodat D meer tijd voor je heeft. Voor de luchtvaart zèlf is 't minder rooskleurig en dáár hebben we wellicht 'n opening voor conflict, mocht ie besluiten om bij z'n gezin te blijven. Dus ik zat te denken aan zoiets:....als ie loyaal aan jou is, kan hij zijn baan behouden. Blijft ie bij Tory, dan verliést ie zijn baan.Tenslotte draait het gezinsleven bijna volledig op zijn inkomen, toch ?! Dan hebben we 'm altijd bij de kladden.' Hem hield van strategie en intriges waren nodig om een nieuw vijand te creëren. Door alleen '..Tory is chaotisch..' te roepen, win je geen morele trofee. 'Ja, dat is het punt ook....', sputterde Mop. 'Tel mijn inkomen er bij op en Tory krijgt straks helemaal 'n schat aan alimentatie.' Volkomen terecht, dan waren die promoties van Mop 'n verkapt inkomen voor Tory. Kon ze de luxe lifestyle met D wel vergeten. En daar waar de grote wereld in het klein samenkomt zou Hem al gauw 's met vrienden van de bank hierover gaan babbelen om het hypotheek volgrecht onder de aandacht te brengen. De Shirley Tempel bood vanzelfsprekend de ideale ontmoetingsplek.

Tory wankelde, overvallen door de zoveelste duivelsachtige listigheid, langzaam naar de koelkast om 'n fles Chardonnay te pakken. Ze moest helder denken maar de pijn van de verraderlijke absurditeit liet dat niet toe. Tuurlijk wist ze dat zij het niet was op die foto maar waarom zag D het niet ?! Of wìlde ie het niet zien en waarom dan niet ?! Eerst Ruben met die klassefoto en nu dit ?! Wat gebeurde er allemaal. De verleidelijke smaak en geur van patatjes was plotsklaps verdwenen. Ze schonk zichzelf 'n glas alcoholische roes in en snikte enkele tranen weg. Het was ook eigenlijk allemaal tè hallucinant om er 'n ordinair potje om te gaan zitten grienen.

'Ga je nou huilen ?!', begon D verontwaardigd op 'r in te hakken. Als er iemand hier zou moeten huilen, dan ben ik het wel.', brieste ie bijna. Nou, huil dan !, dacht ze in zichzelf. 'Dit is....dit is gewoon een misselijke grap om ons uit elkaar te drijven. Ik heb je nooit bedrogen.... dat kan..kàn niet anders !' Tory's weerbaarheid knakte. Hij, haar man, sloeg om als de wind. Geen greintje humor of saamhorigheid bleef overeind. Het 'vroeger' van gedeelde waarden brak met z'n ijskoude blik, onder de supersonische afzuigkap, in gruzelementen. Stiekem hoopte ie wel 's dat ze vreemd zou gaan, om z'n eigen schuldgevoel af te kopen en die wens leek 'm nu in de schoot geworpen. Was 't misschien een teken van het universum, bestond er überhaupt zoiets. Waar of niet waar, hij beet zich erin vast.

De witte keukenschort werd op het keukenblad gesmeten en van de kapstok griste ie 'n suede zomerjackje.

'Ik ben vanavond bij MJ, die weet tenminste wat loyaliteit is', zei ie onderkoeld. Met de BMW autosleutels in de hand zou ie de voordeur uitlopen, Tory achterlatende bij 'n grote gele fruitschaal vol glimmende frieten en een halfvol glas Chardonnay aan d'r lippen. 'Je hoeft niet op me te wachten. Geef de kinderen 'n nachtzoen van me, wil je ?!' En vertrokken was ie. Het implosieve effect van de dichtslaande voordeur galmde na als 'n verstikkende maar onhoorbare stilte.

Of het nu in de media ging over muziek, filmpromotie, koffie, beauty, fashion, kappers, milieubeleid, de nieuwste elektrische POMPOM stadsauto ontwikkeld door Forum van de Goede Toekomst, Hem's breintank vol knappe koppen, de hele politiek werd lobbyist, een pandemische. Mop zèlf kreeg promotie, ingepakt met hoger salaris en daarbij bedolven door uitnodigingen voor vernissages, parties en concerten. Hem's evolutie had de markteconomie een optater van jewelste gegeven, die de kluisdeuren van Duckstad voor iedereen openhield. Houvast aan 'n verleden werd steeds meer gereduceerd tot grootschalige herdenkingen, de politieke boodschap voor 'n collectief geheugen. 'Loyaliteit is kwetsbare emotie, dames.', had Hem gezegd tijdens de bijles in het afgelegen vervallen boederijstulpje. 'Loyaliteit is populisme. Landen, steden, voedsel, scholen, kleding, muziek, auto's, fietsen, charity en zelfs banken... Het is zombie logica. Onze zorg is dat mensen de keuze voor onze evolutie gaan maken, en wij ze daarvoor 'n idee van beloning laten ervaren. 'Het bonus epos', een evolutionaire switch.'

'Ik heb geregeld dat jij ook 'n PomPom krijgt', vertelde Hem gretig.

'Een PomPom ?!'

'Ja, Mop. Zo hebben we 't karretje genoemd, met jouw naam als inspiratie. Als ik joú toch niet had..haha.'

'Leuk, maar wat heeft dat met onze missie te maken. Gaat ze met de PomPom Tory wegjagen?', grapte Mae nog terug. Hem snapte de vraag wel en zijn ongeaarzelde waterval van larmoyante retoriek gaf er meteen 'n klap op.

'Mae, jullie willen 'n huwelijk duurzaam ontwrichten, Tory met dat smetteloze karakter door de modder trekken en er zelf als helden van onbesproken gedrag er met de man vandoor gaan. De pompom wordt 'n sensatie, en wie er in rijdt helemaal. Daar kan die burgerbak toch niet tegenop, of wel dan ?!'

Tory plenste het koude water onder de keukenkraan met krachtige slagen over d'r wangen. Ze wilde de tranen niet meer voelen, de druppels die langzaam in treurige strepen opdroogden. Ze wilde ook geen tranen laten zien die morsend in de eyeliner 'n vlekkerige droefnis onder d'r ogen konden kladderen. Het ijskoude water luchtte op. Toen Tory naar boven liep om de kinderen te halen voor het avondeten, had Ruben wantrouwend naar zijn moeder opgekeken.

'Wat is er, mam. Heb je gehuild ?'

'Nee lieverd, dat is van het boenen.'

'Er zat een balpen streep op m'n gezicht, vandaar', en perste met moeite 'n glimlach op d'r gezicht. 'Kom jongens, we gaan lekker frietjes eten met kip en sla. Papa moest helaas plotseling weg naar de vliegclub.'

De kinderen hadden op hun kamer getennist door de boogvormige opening waar een setje swingende saloondeurtjes de twee kinderkamers met elkaar verbond. Na jaren samen op dezelfde kamer, leek Tory dit de beste tussenoplossing.

Er was inderdaad niets dat D ervan weerhield om wanneer dan ook zomaar het huis achter zich te laten. Opvallend wel, hij kon altijd overal naartoe wanneer ie maar wilde, Tory was er toch wel. Of ie die vrijheid ooit zo had ervaren, is onbekend. Het was eigenlijk wel de allergewoonste zaak van de wereld om dat te kunnen.

'Ik heb het altijd al geweten. Tory deugt niet', waren MJ's woorden die avond en die bij het openen van d'r voordeur meteen d'r armen meelevend om 'm heen had geslagen.'

'Hé kerel, wat hoor ik nou. Hassle in the castle ?!' De man van MJ, Ruud, zat onderuitgezakt op de bank in de ruime woonkamer met 'n dampende sigaar tussen duim en vingers.

'Ruud, zeg nou zelf, ik geef Tory alles wat ze wil en dan flikt ze me dit. Waanzin !''

'Waanzin !', beaamde Ruud.

'Geen respect voor mij, Ruud.'

'Respect, Dee', zei Ruud

'Respect, anders kan je ook geen soep maken.', zei MJ met een knipoog. Die tegeltjeswijsheid kon D niet volgen maar voor ie überhaupt de kans kreeg om te reageren, prikkelde de geur van kardemon, piment en koriander flirterig zijn smaakpapillen. Er werd 'm een extralarge blauwe drinkmok met pompoensoep onder 'n drijvende klodder sourcream in de handen geduwd. MJ kocht vaak in de VS, als ze op reis was en daar doen ze alles XL.

'Je bent 'n geheel samen. Stel je voor dat cabine geen respect voor de cockpit heeft of andersom. Dat funktioneert ook niet', zei D.

'Daarom moet je dit in de lucht onder je pet houden,' zei MJ vervolgens ernstig. 'Als Tory geen respect meer voor je natúúrlijke autoriteit heeft dan heb je kans dat anderen 't gaan na-apen en je wilt geen prooi worden. D ... '

'Goed dat je 't zegt, MJ. Dit blijft voorlopig onder ons.' De soep, de geur ervan, was vriendschap, de 'part of the gang' cohesie. Had Tory reden gegeven zich op haar te wreken en de wereld zo te veranderen dat alles wat goed voorkwam ineens slecht werd ?!

'We zitten in hetzelfde team. Dat weet je', benadrukte Ruud nog 's, die z'n walmende sigaar graag even opzij legde voor 'n XL Mok uit Amerika met pompom ..ehhh.. pompoensoep. Eigenlijk meer iets voor de herfst maar gelukzalig at ie, vol met onuitgesproken geheimen, van de zalverige substantie. Tegen de achtergrond van die voorjaarsregenbuien die avond, nèt zo lekker.

'Als ik jou was zou ik morgen meteen naar de bank gaan en d'r creditcard blokkeren.' MJ vond blijkbaar het moment voor 'n stevige sabotage nu helemaal op z'n plek vallen. Maar waarom zou ie in vredesnaam d'r creditkaart blokkeren. Fantasie lag alweer op de loer om werkelijkheden te verdringen en met 'n ingebeelde boosheid zoiets vernederends te rechtvaardigen want als er iemand niets misdaan had, dan was het Tory. Ze deed namelijk nooit buitensporige of onzinnige uitgaven. Mop daarentegen....of hijzelf. Verdorie, hij had notabene die oldtimer willen terugkopen, gek die je bent.

'Ik zal vrijdag even langswippen bij Tory', besloot MJ standvastig tussen het slurpen door.

'Doe dat. Misschien dat ze jou vertelt wie die gozer is met wie ze in het dorp heeft staan zoenen.' Zei ie dat nou werkelijk ?! Ja, hij hoorde het zichzelf echt zeggen. 'Heeft ze je in het openbaar voor gek gezet ?!' Als 'n briesende stier blies Ruud de rook van zich af. En daar was die moederlijke hand weer op z'n schouder. 'D, je kent zoveel mooie vrouwen op het werk. Zal ik je anders opnieuw in de markt zetten ?! Genoeg meiden die maar wat graag 'n piloot aan de haak willen slaan. Met alle liefde doe ik dat voor je.' Het verleden, een enkele affaire, werd ooit nog door MJ sussend afgedaan als 'n logische bijverschijnsel van een huwelijk met Tory ansich. Het was duidelijk, er bestond minachting. Omgekeerd vond Tory grensoverschrijdend geflirt op de werkvloer nou eenmaal een inherent bijverschijnsel van de luchtvaart en ze had inmiddels geaccepteerd dat de feestjes zo nu en dan wel 's uit de bocht konden vliegen. Het gemoedelijk drietal dat zich die avond gezamelijk boog over de dampende soep en geheimen die gelogen waren, geheimen die alle aandacht van Mop verder afleidde kreeg er op de valreep nog 'n vierde speler bij. De elektronische beltoon verraste de vrienden in de woonkamer waar overwegend wit en beige tinten in de gloed van schemerlampen 'n mediterrane sfeer afstraalde, als een steentje dat tegen het raam werd gegooid. MJ veerde aanstonds op van de zachtgele loungebank en liep richting de open keuken waar ze de huistelefoon op het aanrecht had laten liggen.

'MJ, laat je Ruud nog 'n beetje los de laatste tijd ?!', hoorde ze 'n eclatante stem zeggen door de telefoon.

'Hee ! Da's lang geleden.....hahaha..ja, hoor...ik vlieg nog steeds. Vertel, ik heb bezoek...wat kan ik voor je doen ?!'

'Kom vrijdag naar Vakzuid, spreek ik je daar om 12:00 uur smiddags. Dan hebben we 't er over.'

'Da's toevallig. Laat ik nou nèt vanavond al 'n plannetje voor vrijdag hebben afgesproken, maar ik combineer het wel...Gaat lukken, tot dan...Toedels !'

Er begon weer iets te pruttelen. De flamboyante stem aan de andere kant van de lijn was niemand anders dan Hem.

Zeven nieuwe berichtjes in een half uur tijd, stonden in de display van D's nokia. Tory had in ieder geval niet gebeld en ook geen sms berichtjes gestuurd. Heel verstandig.

'Bel me, lysm.'

'Waar zit je, Bachelor ?'

'Bel me asap.'

'Plannen vanavond.'

'Ik wil je !'

'Moet je zien vanavond.'

'Wordt mega feestje, ntb !'

Dat was Mop. 'omwty' oftewel 'On my way to you', berichtte ie gauw terug. Tijdens het intypen zei ie pardoes, 'Vrienden, ik ga weer. Zoveel dank dat ik bij jullie vanavond terecht kon en de soep...had ik voor geen goud willen missen.' Vervolgens stond ie op van de loungebank en pakte zijn jas. Ook hier was niets dat 'm weerhield om te blijven.

'Zeker weten ?', zei MJ. Hoezo zeker weten ?Wat bedoelt ze, flitste het ineens argwanend door z'n gedachten. Had MJ zijn berichtjes kunnen lezen ? Nee, natuurlijk niet, D. Dat hinderlijk geweten maakt je nog 's paranoia.

'Jaja, afgesproken in de stad met een collega. Ik wil vanavond voorlopig niet naar huis, dat snap je.' Het gesprek volgde nog een paar minuten het voorspelbare patroon dat bij het uitlaten van gasten gebruikelijk is en na nog een laatste bemoederende omhelzing van MJ, vertrok ie richting VakZuid, het bruisende grand café, annex restaurant, annex nachtclub aan het water op 'n steenworp afstand van het stadscentrum. Hij kon inderdaad overal naartoe, wanneer ie wilde en met wie ie wilde.

Hand in hand liepen ze binnen. Mop en D bij Vakzuid. De roes van verliefdheid, en de spanning van de haast na het kortstondige verkleedpartijtje die middag en de hartstochtelijk opzwepende heupbewegingen waarmee ie kort daarna bovenop op d'r in enkele minuten klaarkwam moet zijn bewustzijn wel erg hebben verward want hand in hand lopen was nou precies waar ie 'n hekel aan had, altijd al. Ook bij anderen. Omgeven door 't geluidsdecor van exotische salsamuziek waren ze rechtstreeks in de armen gelopen van 'n man, die blijkbaar gewend was om 'jasje dasje' te dragen maar dan nu zónder das. Zijn donkere haar had ie met wetgel strak naar achteren gekamd.

'Moppie, hello girl ! Wie heb jij hier mee naartoe genomen ?', vroeg ie nieuwsgierig, D bekijkend van top tot teen.

A p p e l k l i e k

Part 83620125782617

Ze draaide zich om, verbaasd, en keek plotseling in het blozende gezicht dat ze daar helemaal niet had verwacht. Het waren de rode konen van de huisarts.

Hij wees bezorgd naar de deuken in 't portier. Ze glimlachte vriendelijk terug en ging verder met inladen. Nee, er waren geen parkeerpaaltjes aangereden, geen portieren geschampt en er was geen loslopend wild bij 't oversteken van de weg vastgelopen in de witte carrosserie van de burgerbak. Je zou denken, 'n geruststellende constatering. In tegendeel, 't was spooky en verwarrend maar om nu de huisarts daarvan in de parkeergarage deelgenoot te maken. Dat voelde niet alleen ongepast maar vooral heel erg onethisch 'Ja, hoor. Alles prima !'

Ze sloeg het portier dicht en net toen ze het boodschappenkarretje richting de winkelwagenstalling begon te duwen, zei de huisarts: 'Er heeft een vriendin van je gebeld, Tory. Ze maakt zich zorgen over je.'

Dacht Tory eventjes zich ongedwongen aan de ongeschreven etiquette regels te houden, betrapte ze zichzelf er ineens op de enige in dit korte intermezzo te zijn die de waardigheid in acht nam. Het was geen spontaan communicatiefoutje van de beste man, hij was ook niet met 'n mandaat op weg gestuurd om inlichtingen door te brieven.

Hij had namelijk helemaal niets hoeven zeggen maar deed het toch. Bedenkelijk maar misschien met de beste bedoelingen, ook al werden ze niet begrepen. De vriendin luisterde naar de naam Mae. Niet dat ze d'r naam kenbaar had gemaakt in de huisartsenpraktijk. Oh nee, zelfs dàt viel achteraf te verwachten en toen Mae eenmaal uitgesproken het telefoongesprek beeindigde, was het onmogelijk geweest te ònthoren. In 'n rol die de huisarts helemaal niet leek te passen stond ie daar, bedremmeld tegen de achtergrond van een parkeergarage, opgetrokken uit blokken bewapend beton, met ingedeukte portierflanken in het vizier. Het merkwaardig telefoontje van weleer deed daarom z'n wenkbrauwen nu des te meer fronsen en beeldde onnodig nog meer argwaan in. Geen argwaan over de intrigante vriendin maar misleidend en absurdistisch genoeg naar Tory, alweer spil van roddel en achterklap.

'Vriendin...welke vriendin ?', vroeg ze korzelig.

'Ze zei haar eigen naam niet, Tory. Nou, fijne dag dan, hè !' Hij zwaaide en liet 'r achter met een nieuw raadselachtig enigma. Het had net zo goed codetaal kunnen zijn, een taal die ze niet begreep. Maar om het even, niet normaal.

Anders dan anders was D in de vroege middag van het spaanse eiland huiswaarts gekeerd. Geplaagd door gemengde gevoelens van verraad en de valstrik van 'n onbespreekbare wereld waarin libido de maat bepaalde. Hij had een grens overschreden, doelbewust zijn affaire heimelijk maar provocerend tentoongesteld aan de geruchtenmolen van de wandelgangen waar de traditionele trouwring mannen meer dan alleen maar interessant maakte. Een traditioneel symbool dat garant stond voor certificatie van kwaliteit en goedkeurig. 'Betrouwbaar', contradicto in terminis. Gelukkig, elke moeite om de katerige verstilling die 'm parten speelde te verbergen, bleef 'm wonderwel geheel gespaard doordat Tory 'm overviel bij binnenkomst, lachend met kiftig luid commentaar op z'n zomers kleurtje. Ze was zo opgelucht 'm weer te zien ! Ja, hij beloofde d'r mee te nemen voor een paar dagen, zodra ze betrouwbare oppas voor de kinderen hadden gevonden. Aanstonds werd ie overladen met 'n onstuitbare woordenvloed. Ze bleef maar praten. De klassenfoto, de bizarre vergevingscultus op school, de hoodie voor de deur, de deuk in de auto, de hockeystick en de mysterieuze vriendin. Mijn God, hij was maar vier dagen weggeweest ! Het meest hallucinante was toch wel de klassenfoto. Wie The Firm heeft gezien met Tom Cruise begrijpt de zintuigelijke manipulatie. Een vurig aangewakkerde woede bevrijdde 'm van 'n opgekropt schuldgevoel en innerlijke tweestrijd. Hij was laaiend. Tory, ongewis van z'n schaduwleven, wist op het nippertje 'm te overtuigen hiermee niet weer op hoge poten naar de school te stappen. De 'vergevingscultus' zou zich de gedaante van een kameleon aanmeten en alles ontkennen. Misschien was het overstappen naar 'n andere school 'n veel wijzer besluit.

'Misschien is het verstandiger als wij een andere keer naar de film gaan', zei Guus die zich helemaal niet meer op zijn gemak voelde. Hij wilde net vanuit z'n stoel opstaan toen D 'm streng toesprak. 'Blijf. We zijn hier als familie onder elkaar.' Guus lachte maar het ging niet van harte.

'Is dit de verrassing waar Tory niks van mag weten ?'

'Verrassing, ben ik 'n verrassing ?!' Mop kirde van plezier. Ze voelde zich door de boter en suiker gerold.

'What happens in the family, stays in the family. Mop wil daar helemaal niets aan veranderen. Toch, Mop ?' Het snoezige hoofd met aan een kant 'n grote zwarte zijden roos in de lange haarlokken knikte beminnelijk.

Fons schraapte zijn keel, voelde de lichte blos op zijn wangen branden en vroeg zich vertwijfeld af of ie 'r wel al eens eerder had gezien. Niet perse vanwege de posters met lookalikes in de stad maar op 'n feestje bij Tory en D thuis, jaren geleden. Vriendin van Tory, had ie gedacht. Een vriendinnendienst was dit zeker niet. Mop, op haar beurt, had z'n glijende blik heel anders in de smiezen gehad toen de manolo pumps d'r voeten op de afdalende traptredes een weg lieten banen naar deze drie mannen aan 'n tafeltje in de met rode pluche beklede lobby van de bioscoop. Drentelend, steeds dichterbij, in 'n simpel roze jurkje met lange mouwen. Een soepelvallende A-lijn, die kortdradig halverwege d'r bovenbenen ophield. Slechts 'n minuscuul klein zwart lakleren tasje, 'n strak afgemeten ruimte voor pasjes, blackberry en lippenstift, bungelde zwierig aan d'r hand.

Vrouw met 'n missie, weliswaar niet met rugzak of een uitgezakte canvas boodschappentas, ging op pad.

Guus en Fons wierpen elkaar over en weer schichtelijke blikken toe, alhoewel Fons in tegenstelling tot Guus niks wist over de escapade van z'n schoonbroer en het sleutel appartement van Guus, D's tortelnestje in A' dam Zuid voor 'n snelle wip. Dit werd de primeur, de eerste keer dat de schoonbroers met Mop in aanraking kwamen. Ze maakte geen aanstalten om beleefd een hand te geven. Veelste zakelijk, gedoe en ze moest door, er stond een evolutie te wachten. 'Gezellig, met de héle familie op stap. Dit wordt een bijzondere avond', zei ze opgewekt. Als stenen standbeelden zaten Fons en Guus tegen de rugleunig aangeplakt toen Mop zich als een vampier op D's lippen stortte. Van gevoos 'en public' hield ie niet maar desalniettemin liet ie 'r begaan. Hij wist 't. De cruciale getuigenis moest door de zwagers gezien worden, dit was de bezegeling waar ze op doelde. Het bespaarde in ieder geval een heleboel tijd met langdradig geouwehoer.

'Champagne, graag. Voor de hele tafel.', slaakte Mop daarna voldaan uit tegen de ober die was aangesneld.

'U weet dat we champagne niet per glas serveren maar alleen per fles ?!', zei ie stoïcijns.

'Prima.', antwoordde Mop zonder omhalen.

Fons schraapte zijn keel, 'Weet jij hier meer van ?' Guus schudde ontkennend z'n hoofd.

Een onzichtbare muur werd communicatief opgetrokken te midden van het gezelschap. 'Oh...', riep Mop ineens vanaf de ene kant van de muur. 'Ik ben dus Mop, jullie toekomstige schoonzus !' Ze legde de hand van D op d'r buik die dankzij het zwangerschapskussen een lichte bolling liet zien.

Dit kon niet waar zijn. De muur verbrijzelde. Het leek even heel stil te worden in de lounge. Een paar bevroren stille seconden die hun geërodeerde zieltjes louter ridiculiseerde. Ze begon te lachen.

'Mop, laten we deze avond nou niet verpesten door illusies', zei D vaderlijk met 'n knipoog naar de zwagers. Wat ie met die knipoog bedoelde bleef 'n raadsel. Guus en Fons raakten in het moment de regie volledig kwijt. Plotseling als door een engeltje geroepen doorbrak dezelfde ober met vlinderstrik het opgelaten ongemak. Behendig werden flutes en champagnefles op tafel gezet.

'Wilt u dat ik de fles ontkurk ?', vroeg ie hoffelijk aan niemand anders dan Mop. Dat was helemaal het toppunt. D nam snel en zelfverzekerd de leiding terug, 'Hartelijk dank. Die taak neem ik voor mijn rekening.'

'Prima mijnheer.' Hij gaf een beleefd knikje en verliet daarna het gezelschap.

Met 'n stoute grijns draaide ie de muselet behoedzaam los. 'Is 't wel verstandig voor je om champagne te drinken, lieverd.' Schuimende champagne vulde de glazen. Mop hief ongegeneerd als eerste het glas.

'Proost !'

Zwijgend maakten Fons en Guus een wijfelend gebaar met het champagneglas. Waar ze op zouden moeten proosten was nog steeds schimmig en het vermoeden van een zwangerschap maakte de zwagers niet loslippiger. Ze waren in shock.

'Broer, ga je Tory dumpen?!', vroeg Guus voorzichtig. 'Ze is de moeder van mijn kinderen. Waar zie je me voor aan ?'

'Kostenposten kùnnen verdwijnen.', zei Mop wrang. 'Dat is net zoiets als het zwarte gat in het sterrenstelsel.'

'Kostenpost ?' Fons, die van boekhouding zijn hobby had gemaakt, reageerde kribbig. 'Dus jij bent de kostenpost ?' Verbolgen liet ie z'n ogen over de roze jurk gaan. Hij mocht dan vroeger het gemis aan succes ervaringen op z'n zus hebben afgereageerd met pesterijen, nu werd ie daarin door 'n volslagen onbekende voorbijgestreefd en allesbehalve met losse flodders.

'In tegendeel, Fons. Ik ben 'n zelfstandige vrouw.'

'Wat een leuk appartement heb jij trouwens, Guus. Had D je verteld dat je die foto met Tory moet weghalen ?! We leven nu in andere tijden.' Fons draaide zijn hoofd verbouwereerd richting Guus. Al 'n paar jaar gingen ze samen gebroederlijk kroegtijgeren. Guus met z'n geïdealiseerde vrijgezellenbestaan had Fons onder z'n vleugels genomen. Ze spraken over alles bij het bier. Niets bleef geheim, dacht Fons, tot op vandaag. Ja, hij had Fons niet verteld dat z'n appartement zo nu en dan 's door D gebruikt werd, stiekem. Waarvoor hoefde ie niet te weten als ie maar in 'n proper huis thuis kon komen. De intrusieve gedachte met wie en waarvoor overrompelde 'm die avond. Dit was geen verrassing waar ie op had gerekend. 'Nee, belachelijk. Dat doe ik niet. De kinderen komen ook langs. Die vinden het heel normaal als er een foto van hun ouders staat.' Guus klonk overstuur. Hij was wel 's jaloers op het gezinsleven en huis van z'n broer en schoonzus, maar dit ging 'm nog te ver.

'Ach, de kinderen...Misschien kan je ook met mijn gevoelens leren rekening te houden, Guus'. Mop leunde beminnelijk tegen D aan. 'Schat, zeg jij 't nog 's tegen je broer. Misschien begrijpt ie het niet.'

'We hebben 't er nog wel over, Mop.....' Hij kon 't moeilijk zijn broer voor de voeten werpen met een smekende ondertoon omdat ie anders geen sex van d'r kreeg. Ja, ondanks het gemopper kon Mop kon zich prima vinden in het beleid van een meritocratische horror evolutie. Tjonge, en de avond was zo geheel anders begonnen. Deze warboel, deze eclipse hadden ze totaal niet kunnen bevroeden toen D ze zoeven nog mysterieus voorhield 'n verrassing te zullen onthullen.

Toen zei Fons, 'Waarschijnlijk heeft ie Tory van zich af moeten slaan omdat ze persé meewilde naar de bioscoop.'

'Nee Fons, ze houdt helemaal niet van oorlogsfilms en juigt een beetje ' broederlijke bonding' alleen maar toe. We zijn hier bij elkaar omdat ik 'n verrassing voor jullie heb, een verrassing waar Tory voorlopig niks van mag weten', had D geantwoord. 'Sinds wanneer mag Tory wèl ergens iets van weten.', gniffelde Guus toen nog. 'Ja, ze moet wel weten wie de baas thuis is, hè !', begon ook nog 's Fons meesmuilend te lachen. 'Ga je d'r verrassen met een weekendje weg en moeten wij op de kinderen passen ?' Fons hield van z'n neefjes maar voor kinderoppas was ie nou niet onherroepelijk in de wieg gelegd. 'Oh, als 't dát is...ik heb óók 'n leven, hè.' Guus doelde op z'n biervrienden en de voetbalclub waar ie in vriendelijk gezelschap al geruime tijd rennend, vrolijk de groene graszoden met de voetbalnoppen omploegde. En daar kwam, kort door de bocht, de onderlinge verstandhouding zo ongeveer wel op neer voordat roze jurkje het decor binnenliep..

Diezelfde avond werd Hem bij de Shirley Tempel gesignaleerd. Een clubhuis aan de gracht waar ingewijdenen om de zoveel tijd bijeen kwamen voor zaken, bezinning en ontspanning. Naast hem liep een jonge vrouw. Het was Mars. Niet de mokkakleurige zakentas maar 'n geel cosmopoliete laktasje glinsterde op in het schaarse licht dat vanuit 'n lantaarn op de kade scheen. Ze werden binnengelaten door een oudere man in zwart livrei, die gebaarde hem te volgen. Via een lange hal met donkerblauwe muren waarop zich een speels schaduwspel van drie kristallen kroonluchters aftekende, kwamen ze uit in een statig vertrek waar bordeaurode gordijnen sierlijk langs de hoge ramen hingen en achtiende eeuwse schilderijen met onbekende portretten in vergulde houten lijsten de koffiemelkwitte muren decoreerden. In het midden stond 'n lange tafel met daar omheen stilzwijgende mannen en vrouwen. Er klonk akoestische pianomuziek, langzaam en benevelend.

Hem nam Mars aan de hand en voegde zich willekeurig tussen het zwijgende gezelschap. Toen zag ze 't. Ontsteld, van schrik deed ze 'n stap terug en struikelde bijna over d'r eigen schoenen. Wat ze zag viel met 'n dreun op d'r netvlies en in een reflex wilde ze wegrennen maar de deur werd versperd, door de man in livrei.

Die tafel, gedekt met kraakhelder wit laken tot op de grond, was gevuld met een naakte vrouw, languit liggend en karig ondergesneeuwd door fruitsalade. Zo te zien een verse mengelmoes van appels, mango, aarbei, druiven, meloen en ananas. Ze droeg een roze hoofdband met daarop de naam 'Tory'. Langs de randen lagen ongepelde bananen, misschien zodat iedereen aan 'n aanrandingsritueel kon meedoen ?! Mars wist het niet maar ze wilde hier niet bij zijn.

'Een klein ritueeltje, Mars. Dat doen we meestal bij een nieuw projekt. Maak je geen zorgen, er kan je niks gebeuren.', fluisterde Hem waakzaam. Hij zag aan haar verschrikte blik dat die geruststellende woorden weinig effect hadden. 'Dit model leeft gewoon, hoor. Is ook niet gedrogeerd en krijgt hier goud geld voor betaald.' Dat moest er nog bijkomen, dacht Mars. Het ongemak knaagde door maar ze bleef. Aan 't hoofdeinde van de tafel, richtte 'n stilzwijgende ingewijde d'r hoofd langzaam op en begon in staccato monniken klanken te tetteren, dwars door de pianomuziek heen.

'Welkom...ius commune...

geen exceptio doli...

geniet van haar vruchten...

traditio.....dotis nomine...

culpa...culpa...culpa...

inaequitas....nieuwe tijd....

ontmasker de ware

eenheid van het goede

het mooie....dotis nomine

bonafides is hoe wij

het wensen....

ius commune....

nieuwe eenheid van

spirituele kracht ....'

Daarna werd ook daar champagne gedronken, op Hem na dan en wat zal ik zeggen, in het clubhuis aan de gracht het zoenoffer iets exclusiever, iets obscuurder gevierd dan in de bioscoop.

De èchte Tory zat die avond gewoon, nietsvermoedend, thuis op de bank, zappend langs tv-zenders, zonder champagne. Maar over bijzondere tafelschikkingen oftewel dekkingen gesproken, MJ, die collega schoolmoeder had nog niet zo ver terug in de tijd, ijverig, voor 'n etentje de crew hiërarchie gebruikt als indeling ! Hoe verzin je 't. Aan de dis op kilometers afstand van d'r man D, de captain aan het hoofd genesteld tussen alles dat in het dorp met 'n titel rondliep. Zij aan het andere uiteinde, tussen vreemden. Gedurende 'n verstild moment werd ineens duidelijk dat de tafelschikking 'n agenda had. Later kon ze er nog om lachen maar raar was het wel.

Aan het einde van de avond in de stad, toen Hem Mars naar huis reed, barstte zijn statige ingetogenheid in de auto plotseling weer open. Een aristocratische luidruchtigheid die Mars onbewust bijzonder prettig begon te vinden, 'n fantasie zelfs die niet aan romantische ondertonen kon ontsnappen. 'Dit wordt de nieuwe duurzame werkelijkheid, Mars. Een cognitieve evolutie !' Van de achterbank had ie 'n groot boek gepakt, ingebonden in 'n leren kaft beschilderd met Mop & D's initialen. Het bleek 'n fotoalbum te zijn. Fotos van D en Tory waren veranderd in foto's van D en Mop en liet 'n kompleet andere historie ontstaan. Het was duivels ! De lach van Hem bulderde door de auto. 'Geld is altijd op zoek naar een project, Mars. Beschouw dit maar als een cadeautje voor Mop. Zal ze leuk vinden.' De bijna manische gedrevenheid van Hem had iets angstaanjagends.

'Deceive the sky to cross the ocean !' riep ie, achter het stuur.

'Wat bedoel je ?' Hoe kwam ie überhaupt aan die typerende informatie en privé foto's. Insluiping ?! Voor Hem was geweten niet persé aangeboren, maar 'n begrip, 'n woord, een taal in ontwikkeling en reden waarom mensen worden aangestuurd, de drijvende kracht achter evoluties.

Hij legde vlegelachtig een hand op d'r dij en zei toen zachtjes: 'Mars, word je nou emotioneel ?!

Goed, wat ik je nu ga vertellen is strikt geheim. Mondje dicht, hè.'

Ze probeerde de gedachte van zich af te schudden te worden meegesleept in 'n crimineel komplot maar daarvoor was het misschien al te laat, denkend aan z'n motto 'Een goed geheim koesteren we met liefde uit respect voor de gemeenschap.'

'Tuurlijk, kom maar op', dacht ze. Zij was toch niet 'n sentimentele zeikerd had ze ooit gezegd en na die ontblote fruitsalade kon er heus nog wel 'n geheim bij waar ze niet meer stijl van achterover zou slaan.

'Het is allemaal al gebeurd, Mars. Richtmicrofoons rondom 't huis van D en Tory. De informatie die we er opvangen kunnen we doorsturen naar media, school, winkel, wie dan ook...ook Mop als ik dat nodig vind. We hebben 'n verhaal achter de hand waaruit valt op te lezen dat we in opdracht van het ministerie handelen om leersystemen te toetsen en aantrekkelijker te worden als vestigingsklimaat voor internationale scholen.

We kunnen met die info 'n vervreemdende groepsdynamiek op touw zetten die heel wat vertrouwensrelaties kan aanhalen maar ook onder druk kan zetten. Voila, madame, zo gaat 't. Privacy verdient te worden hergewaardeerd. Een informatie conflict is geen sinecure en zonder informatieconflict ook weinig evolutie.'

Geen wonder dat Tory de foto niet meer kon vinden. D had 'm omgetoverd in troefkaart. De belastende klassefoto zou 'n ruilmiddel worden voor bescherming door deze informatie makelaar.

Mars's intuïtie hoorde z'n triomfantelijkheid door de woorden heen langzaam opladen. Hij had een vrolijke smile op z'n smoel en stuurde geruisloos de Bentley over de nachtelijke wegen maar om te lachen vond Mars het eigenlijk helemaal niet. Ze kende D & Tory niet eens, ze voelde geen haat zoals Mop maar ze was loyaal aan d'r vriendin en carrièredrift, dat wel. Hem blijkbaar ook. En, had ie Yola niet als een getemde tijgerin in z'n greep gekregen ?! Toeval of niet, ook nog 's gepromoveerd naar een nieuwe funktie als account manager bij reklameburo Be-Yont. Inderdaad, de kans dat ze zouden wegkwijnen als onbegrepen zielen werd steeds kleiner. Kritiek had Hem dus bij z'n protégé al volledig afgekocht..

A p p e l k l i e k

Part 83620125782618

Het schimmig silhouet, zwijgend standbeeld, onaangedaan door weer en wind met slechts 'n bewegend stel natte blonde slierten die de woestheid van windvlagen verried maar niet het gezicht of het denken dat schuilging onder de hoodie had feitelijk geen grens overschreden. Geen oceaan tussen de stoep en het kiezelpad naar de voordeur. Ook geen kunstmatige grens. Er stond geen bordje, 'Verboden voor mensen met hoodies om naar mijn huis te staren'. De vreemde figuur begaf zich niet eens op privaat grondgebied van het gezinleven. Onvervreemdbare grond. Althans, dat dacht Tory toen nog. Over onverklaarbaarheden kon ze geregeld stilletjes emmeren maar verder leefde ze meestal in harmonie, het eindpunt van d'r voorstellingsvermogen had nooit bijzonder veel grenzen hoeven te stellen, verleggen of af te breken.

Misschien hoopte je anders, bij het lezen over Tory. Het gaat hier voornamelijk over grenzen van huis, tuin en keuken kwesties, niet de zelfkanten van wereldproblematiek, groteske ellende die uit radio, beeldbuis of drukinkt klinkt. En zelfs met die beslommeringen is ze niet feilloos, maakt heus ook denkfouten zoals toen met de burgerbak bij het zwembad die in de verkeerde versnelling stond. Totale nitwitterigheid, niemand is perfect. Een naïef schepsel dat ruimhartig redeneert en onmiskenbaar het liefst gespeend is van saaie allerdaagsheid, het moet wel leuk blijven. De naam van de geheimzinnige lief die Mop toen, onder genot van Chardonnay, joelend uit de goocheldoos toverde, moést dus wel een grap zijn. Misschien niet echt 'n bijzonder goeie maar met vriendschappijk sarcasme joeg je Tory heus niet op de kast of in het harnas. Bovendien, zoiets zou 'n vriendin namelijk nooit doen. Hoé dan en waarom ?! Er waren nog grenzen die ze echt niet hoefde te bewaken, dacht ze. Er lagen geen nieuwe scheidingslijnen in het verschiet. Wapengekletter van een postmodernistisch tijdperk geregisseerd door Hem, speelde zich af in een ander universum buiten Tory's voorstellingsvermogen. Dat MOP binnenkort het acroniem werd voor de internationale stadsmarketing zou geen grenzen van beeldvorming verleggen. M = Mind O = Omnipresent P = perfect. Dat kon gewoon toeval zijn, een toevallige samenloop. Het marketingverhaal van Renaissance, voorpaginanieuws geschreven door journalist Luuk waarmee de krant 'Nieuws van de Dag' hoge verkoopcijfers scoorde had ze vorige week snel terzijde geschoven als 'n trivialiteit omdat de krant met showbizz tegenwoordig wel vaker de lezer moest lokken.

Tory dacht reëel. Oh ja, absoluut Intuïtief en dat is bij uitstek moeilijk bestand tegen mindgames, waar intuïtie op spel wordt gezet als russisch roulette. Boven het maaiveld van Tory's voorstellingsvermogen was alles aan elkaar verbonden in een civilisatie met collectieve normen, niet een clancultuur, althans dat dacht ze. Het idee van 'n Hem die voor z'n gemythificeerde muze plannen maakte, ergens achter hermetisch gesloten deuren van een pompeus boudoir midden in de grote stad was over the top. Misschien zou de opmerkelijke gelijkenis met Mop in de koffie commercial ook gewoon toeval kunnen zijn, het donkere silhouet op de stoep daarentegen niet. Niemand gaat toevallig een kwartier lang in de regen als een brok graniet naar je voordeur staren. Tory droeg geen esotherische symboliek aan 'n ketting, leitmotiv voor verklaringen. Ze bevond zich niet in 'n magische gedachtenwereld met selfffulfilling prophecies, tekende geen mandala's en las ook geen horoscopen in de krant. Ieder zo z'n ding maar dàt is iemand anders, niet Tory. Deze donkere artefact op de stoep boezemde reëele angst in. Ze voelde zich geëxposeerd aan iets waar ze geen grip op had, iets bedreigends. Het bleef een mysterie, een suggestie van psychologische oorlogsvoering zonder enig mandaat want wie oh wie, vertel 't maar, kon nou 'n vijand van Tory zijn, huismoeder in gooische villa op eigen grondgebied. Ze deed nog geen vlieg kwaad.

D had die vrijdagavond dus niet meer teruggebeld. Nou ja, dan niet. Crewhotels, het wemelt er van de roddelpraat. Piloten krijgen er een bekend gezicht, trouwringen worden nog sneller opgemerkt dan het aantal strepen op de jasmouwen die over de receptiebalie bij het in- en uitchecken heen en weer vliegen, kamermeisjes verwachten geen sex maar wel een vette tip want gouden strepen betekent goud geld. Het thuisfront wordt niet geacht om zich in die verhitte dynamiek te mengen. Dat valt anders op, vooral bij de receptie, en nodigt alleen maar uit tot het aanwakkeren van 'n verlosserscomplex of jachtinstinct bij de jonge, bronstige twintigers op zoek naar 'n verzetje. Als ie iets te vertellen heeft, dan belt ie wel is de mores.

Zenuwslopend nagejaagd voelde ze zich, daarom wilde ze D bellen en met ingehouden spanning gewacht op 'n moment in de avond waarvan bijna zeker was dat ie wel op z'n hotelkamer zou zijn. Ze verwachtte bij hem geen opgetrokken scheidingslijn, maar een ononderbroken gesprek met empathie, een rustgevende stem, bemoediging, en de morele support die ze nodig had als achtergebleven bewaker van kroost en het fort. In plaats van redetwist de gelijkgestemdheid om nu prioriteit aan tuinverlichting te geven. Het voorgevoel vanuit een donker gat begluurd te worden in een huiselijk verlichte keuken en woonkamer deed alle charme en gastvrijheid van de kindvriendelijke groene speelruimte verbleken tot een niemandsland rondom een belegerde vesting. De kinderen waren gelukkig niet gealarmeerd geweest door het spook op de stoep. Het geruisloze maar toch wel paniekerig heen en weer gestommel van hun moeder op die vele open vierkante meters in de coulissen van woonkamer, woonkeuken en hal bleef tussen de spaarzame barrières van glazen deuren uit zicht en kon zo een beangstigend signaal via een te snelle oogopslag of andere onbewuste bewegingstaal nauwelijks laten doorschemeren. Daarom werd de conquistador met hoodie geen nieuwtje tijdens de dagopening op school die maandag en ook niet op het schoolplein. Helaas, misschien voor Mae dus 's een keer geen draad om een flinke roddel op touw te zetten.

Eindelijk dan, de langdurige regenbuien van dat weekend liepen op z'n end. Het voorjaar was prillig, zeer gewenst zoals altijd en zonneschijn nam al vroeg in de ochtend ruim kans om de rode cameliaknoppen in hun groene jasjes in de tuin bij het voorraam te laten stralen. Killetjes was het buiten wel, heel anders dan op spaanse eilanden. Zelfs regen is er in het vroege voorjaar al lauwig en damp. Daar waar wij onder een regenplu eindelijk weer 's de mentale zomersmaak weten te vangen met de ingevlogen magenta pigmenten van bougainvilles op de zaterdagmarkt, staan deze adembenemende bloemen met hun kelkvormige schutbladeren op zuidelijke eilanden overal wel ergens in het wild te shinen tegen een decor van strakblauwe luchten. Verstrengeld op poederwitte muren als een eeuwig liefdespaar, bij rotsen maar ook in plantenbakken op pleinen met terrassen zonder kouwe drukte. Dan heb je nog het priegelend paars van ontluikende lavendel om je te bevangen met 'n explosie van gelukshormonen. Zalig, net zoals de zilte geur van een kabbelende zee, het lauwe strandzand tussen je tenen en zicht op de tientallen palmbomen die weliswaar maar van weinig schaduw zullen voorzien als de hoogzomerzon overdag het strand tot baktemperatuur weet op te stoken. Het is 'n oeroude nederlandse tegeltjeswijsheid, 'Na regen komt zonneschijn'. Op het mediterrane eiland is het een idyllische belofte voor verstrooiing van uitbundige hoeveelheden zonnegloed.

Mop liep vermoeid maar ongegeneerd het spaanse viersterren hotel binnen. Mèt gewichtloos zwangerschapskussen, zorgvuldig onder een A-lijn deuxpièces weggemoffeld. De gehakte sandaaltjes maakten een gehaast ritmisch geluid op de glanzend granieten vloer. Ze was opgewonden. Nog nooit had D haar meegenomen naar zijn domein waar het uitdagend binnensluipen van 'n geheime affaire er gewoon om vráágt stiekem ontdekt te worden, in een crewhotel. Niemand kende Mop daar namelijk, zelfs de receptioniste niet toen Mop zich had voorgesteld als 'vrouw van'.

De crew zou heus wel weten dat ze dat niet was, ze was zelfs geen collegaatje, niet een van 'ons' en specifiek dàt gaf D meer speelruimte en minder sociale controle. Hij kon zich in het hotel zonder smoes en zonder pardon terugtrekken van de rest van de crew. Toch riep het verraderlijke blikken op. Vreemdgaan met 'n zwangere is nergens voor nodig, werd er gegist. Keuze genoeg, sexuele rivaliteit stond altijd aan dus hoogst onwaarschijnlijk, tenzij...

Het waren niet de grillige landsgrenzen die ze negeerde, het waren intieme grenzen, ongeschreven regels. Is het fair om die verantwoordelijkheid alleen Mop aan te wrijven ?! Nee, niet helemaal. Zonder Hem had het nooit zo ver uit de hand kunnen lopen.

Toen ie gebeld werd door de receptioniste met de mededeling dat zijn vrouw gearriveerd en wel beneden op 'm wachtte, was 'n zwangere vriendin wel het allerlaatste dat ie verwachtte.

'Stuur 'r maar door naar mijn kamer', zei ie kalm tegen de hotelreceptioniste in het engels. Van binnen was ie niet kalm, hij voelde zich kwajongensachtig rusteloos. Vanzelfsprekend wist ie 't. Hij wist meteen dat 't Mop was en niet z'n vrouw. Die zou 'm nooit zo onaangekondigd verrassen. Overigens had ie voor Mop een vliegticket gekocht, niet voor z'n vrouw natuurlijk.

Het spaans hotel met toeristen en vliegcrews lag pal aan het strand, een privestrand waar het groen/wit gestreepte katoen van de ligstoelen onder crèmewit gekleurde parasols vanaf de branding een uitnodigend beeld opriep om uitgerekend daar op de veranda met houten vlonders en pergola's begroeid door verse perzikkleurige en gele klimrozen even een koffietje te gaan doen. Te genieten van een adembenemed vergezicht met meeuwen, jan van genten, witte zeiljachten en de felgekleurde matrassen van kitesurfers. Het ideale decor voor endorfines, elektrisch opgeladen voor romantiek en euforie alsof anders teveel tijd verloren kon gaan aan eerder gemaakte keuzes, aan 'n statische sleur die, tussen de palmbomen nu, soms slechts een vage herinnering oproept aan 'n druilerig bestaan in een andere wereld. Dat het leven met Tory hem gebracht had waar ie was, dat gevoel voor historisch perspectief werd door onze welbekende mythologische bengel Cupido kompleet ondergesneeuwd, bevroren in de tijd. 'Kijk 's pretty boy, wat je allemaal hebt moeten ontberen voor dat lilluk mokkel van je, zònder carrière notabene ! Je verdient meer dan dat.' Voor Mop waren de kaarten anders geschud. Niets te verliezen en weinig te vrezen van de toekomst. Carrière in de maak, d'r naam zou internationale marketing worden voor 'n betere wereld en nu Hem ook nog 's zich als liefdesmakelaar had verpand, voelde ze zich on top of the world.

In de gang op de tweede verdieping was 't nagenoeg stil. Er stonden geen trolleys meer van poetsende kamermeisjes en de meeste gasten en crewleden verbleven na siesta tijd buiten, op terras, strand, in de bergen of in het pittoreske stadje, dwalend op gehuurde scooters. De enige trolley die over het klassiek landrovergroene velour rolde was de donkerblauwe samsonite reistrolley van Mop. Slechts een enkel steggelend familiegeluid viel er in de gang te bespeuren van achterblijvers. Stampvoetend kindergesputter en de toon van overrulende volwassen redeneerkunsten kriskras door elkaar heen. Je kent het wel, eentje wil naar het strand en 'n ander persé naar dat suffe museum in de stad. De haastig dribbelende sandaalhakjes op het natuursteen in de lobby verraadden misschien weliswaar 'n zweem van enthousiaste spanning, van d'r gezicht viel werkelijk niets af te lezen. De symmetrische features en haast monolid oogvorm vormden 'n ultieme perfectie voor het verhullen van emotionele beroering als ze dat wilde. Vertwijfeld keek ze met gefronsd voorhoofd naar de kamernummers. (Botox werd in die tijd nog niet cosmetisch toegepast.) Ze had net aangeklopt maar er kwam helemaal geen reaktie. Zou ze de receptioniste wel goed hebben verstaan, vroeg ze zich ongeduldig af. Net toen ze opnieuw op het witgelakte hout wilde kloppen, werd de deur ineens opengetrokken. Hij liet 'r expres wachten, ze wist het meteen, in een oogopslag. Klopt. Denk 's aan die oldtimer. Al een tijdje terug, toen ie die auto in een opwelling wilde terugkopen en zich op tijd realiseerde dat het pronkstuk dan huwelijkse boedel werd, speelde ie met de gedachte om dat ding op Mop's naam te laten zetten. Mop dacht vanzelfsprekend dat het een cadeautje was van d'r rijke lover en toen ze 'n kans in het vooruitzicht zag om met eenzelfde huwelijksfoto als die van hem en Tory in de oldtimer, 'n romantisch nieuw begin in te luiden, de oude wereld te overstemmen en weg te vagen, was ie er subiet van teruggekomen. Een dominante vrouw, onverschrokken uitdagend was moeilijk te temmen. D had 'r uitgenodigd in zijn territorium, waar zijn gezagsfunktie ook onverminderd in een ligstoel aan het strand niet zomaar te grabbel kon worden gegooid. Hij was hier niet thuis, niet in het appartement van z'n broer maar met een andere familie, 'n cultuur waar de pikorde binnen de troep moest worden gehandhaafd en op gespannen voet van sexuele rivaliteit altijd aanvechtbaar kon zijn.

Misschien dat ie daarom het risico nam. Niet om een doorbraak in zijn huwelijksleven te forceren maar om stoer de controle op de voortgang van z'n affaire terug te pakken. Arme ziel, hij wist zelfs van Hem's bestaan nog niets.

'Hai Bachelor !' Ze leunde tegen het deurkozijn en sloeg d'r armen uitdagend over elkaar, bovenop de opbollende buik van het zwangerschapskussen. 'Had je me nog langer willen laten wachten ?!' Brutaal sloeg ze d'r haren naar achteren. De blonde kleurspoeling die ze nog snel even had gekocht, gaf een extra zomerse gloed aan d'r blonde tooi. Nòg mooier, met 'n zongebruid velletje straks. Wel weinig kans dat D überhaupt de tint 'golden beach gaze' zou opvallen, zo gaat dat nou eenmaal bij mannen. Wat wel enorm in het oog sprong was het zwangere silhouet. Niet geheel ondenkbaar dat Mop zich effe niet bewust was van die grap, daar in de deuropening, ongestoord door de gewichtsloosheid van het kussen en ongedurigheid om 'm alle hoeken van de kamer te laten zien met d'r opgegeilde stemming. Zijn opengesperde ogen gaven echter geen hitsige signalen terug, maar dwaalden geschrokken af naar de grote ronding boven d'r slanke dijen. Van verbazing wist ie even niets te zeggen. Ook hij had gerekend op 'n inval van pikant rollebollen maar deze bol bombardeerde 'm met afschrikwekkende donderslag. Zó lang geleden had ie 'r nou ook weer niet gezien. Wat is er gebeurd, spookte het paniekerig door z'n hoofd. Ze volgde z'n ogen en toen zag ze het pas weer. 'Bachelor, je dacht toch niet dat je de enige was, hè ?!' Lachend sloeg ze 'n paar keer triomfantelijk op d'r keurig zwarte deuxpieces waaronder het kussen zonder al teveel weerstand automatisch meeveerde. Maar D lachtte niet, hij was met stomheid geslagen. Mop gleed langs D de hotelkamer in, liet in het voorbijgaan 'n vleugje rozengeur achter en liep doelgericht naar het kingsize tortelnestje om vervolgens langzaam achterover op het bed vallen. Heerlijk, nergens familiefoto's te bekennen, zoals bij z'n broer. Geen verwijzingen naar een of andere realiteit. Dit was het, nu en hier. Zonder verdere intro spreidde ze d'r benen en trok het retro A-lijn jurkje onder de bijpassende witte robe manteau langzaam omhoog.

'Laat je me nu weer wachten, Bachelor ?!', fluisterde ze smachtend.

Wat ie toen eigenlijk allemaal wilde vragen en zeggen was ie ter plekke vergeten. Zijn voeten begonnen schoenen uit te schoppen, tegelijkertijd ontknoopten z'n vingers vliegensvlieg de gulp van z'n pantalon en een poloshirt verdween pardoes ergens achter 'n burostoel. Daarna wierp ie zich voorzichtig bovenop het golden beach getinte geheim. Z'n buik drukte zwaar in het nepkussen en steunend op z'n onderarmen begon ie plagend d'r oorlelletje te likken. 'Wil je niet weten wie er nog meer is ?!', hijgte ze provocerend, terwijl d'r handen afgleden naar zijn lendenen. 'Ik zal je laten merken dat ik de enige ben', kreunde ie geprikkeld. Toen stootte ie naar binnen en smoorde met z'n tong, zoenend tussen z'n lippen ieder mogelijk weerwoord.

'Ik heb 'n nieuw fantastisch plan, Bachelor.', zei Mop geheimzinnig. Het decor was veranderd, een paar uur waren alweer stilzwijgend verstreken en de hemelse lucht kleurde inmiddels paarsig met transparante suikerspinwolken en gloeiend hete oranje stralen scherend aan de horizon over het water. Op de veranda ruiste een vriendelijk briesje tussen de klimrozen waarvan de zoete geur zich nu nog meer liet kennen dan in de blakende zon overdag. Op de achtergrond liet de gevoelige zangstem van Julio Iglesias repeterende woorden als Amor, Amor, Amor zinderend samenvloeien met het heen en weer bewegen van 'n vriendelijk golvende branding tot romantische oneindigheid. Cupido maakte overuren rondom de gevulde sjampoepelkoeler op het damastwitte kleed met gángen aan tafelzilver, bepoteld door deze twee tortelduifjes. De uitdagend roodgeverfde lach van Mop nipte voorzichtig aan de flute en niet alleen om de lippenstift keurig op z'n plek te houden. Ze was zich zichtbaar bewust van de spiedende blikken die vanaf andere tafeltjes door de geluidsbarrière van Julio Iglesias heen wisten te priemen. Ongegeneerd wreef ze zelfs zo nu en dan theatraal met d'r handen beschermend over de nep zwangerschap die ze verborgen hield onder een roodgebloemde halterjurk. De captain, getrouwde gezinsman, had het toch wel erg gezellig met die zwangere jonge vrouw aan een glas champagne. Misschien dat een van de stewardessen zich nog 'n glossy kon herinneren uit 'n ander jaar waarin Mop ooit was uitgeroepen tot emancipatie rolmodel, wie weet. Nou, misschien zou ze nog champagne voor zwangeren kunnen promoten. Laten we wel wezen, het gaf geen pas.

'Ik wil dat je me hier geen Bachelor noemt, Mop.' Hij diende gezag uit te stralen niet de begerigheid van 'n flirtende schooljongen. Om met koosnaampjes in de buurt van collega's te worden aangesproken was off limits en Bachelor ook nog 's veel tè suggestief.

'Oh, honey !!!', riep ze beteuterd terug. Ze tuitte d'r mond alsof ze weer 'n luchtkus wilde geven maar misleidde 'm vervolgens plagerig door nog maar 's sexueel getint wat champagne op te zuigen.

'Mop !', fluisterde D vermanend over de tafel. Hij was duidelijk niet gecharmeerd. Zijn reputatie. Nu denk je misschien. Ja lekker dan, hij gaat vreemd en begint vervolgens in de slibstream over z'n reputatie na te denken. Laat ik je vertellen dat vreemdgaan in de mannelijke pikorde meestal niet slecht is voor de reputatie, in tegendeel. Machismo verbroedert, mits je de situatie maar weet te beteugelen, te bezitten. Er zijn weliswaar prioriteiten, ook binnen de pikorde.

Hij kon er met z'n verstand niet bij. Wie verzint nou zoiets als 'n zwangerschapskussen. Zijn zeggenschap daarover was zoeven in de hotelkamer zinloos verloren gegaan, gebroken in de knop met 'n onverzadigde blik op de pronte decolleté en vermorzeld onder de beroering van zijn smachtende lippen strelend over d'r tepels. Resultaat, daar zat ze nu, tegenover 'm als de koningin van Sheba zogenaamd zwanger te wezen. Sex is een verslaving. De crew afleiden, had ze gezegd. Ze zouden nooit geloven dat je met een zwangere vrouw een sexuele affaire hebt. Als dat het doel was, waarom bleef ze dan van die uitdagende zoengeluidjes maken tijdens het diner. Een raadselachtige vrouw en nu zou ze wéér 'n plannetje aan 'm gaan onthullen. Hij hield wel van een verrassing maar vreesde 'n volgende keer voor wandelwagen met nepbaby. Hij wilde vrijen, neuken, de sensuele parfum van d'r gladde vel opsnuiven, samen genieten van de sterrenhemel in het afgekoelde strandzand met 'n blik op oneindig. Het beste plan was om die volgende dag maar niet in het crewhotel te dineren en een autootje te huren. Wilde ie 't wel weten dus ?! Eigenlijk niet.

'Zeg nou niet meteen 'nee', want het is 'n leuk plan. Beloofd ?!' Hij was gewaarschuwd, laat je nou niet verleiden door de beloning van een grote donkere tepelhof tussen je vingers.

D doopte 'n stukje stokbrood in de knoflookolie en knikte inschikkelijk zonder naar d'r op te kijken.

'We gaan naar de bioscoop !' De verruktheid waarmee ze het plan als 'n machina deux voor het voetlicht wierp vervloog snel weg in het zoetklinkende vibrato van Julio Iglesias zangerige stem bovenuit het gezellig geroezemoes daar op de koele veranda. Thats it ?! Perplexed staarde ie 'r zwijgend aan. Het stukje stokbrood in z'n mond kwam stil te liggen en puilde de wang uit. Hij was opgehouden met kauwen.

'Wat denk je ?!' Ze giechelde het uit.

Langzaam begonnen zijn kaken weer te malen. 'Tuurlijk Mop !', zei ie opgelucht met volle mond. Zo normaal was 'n plan nog nooit geweest en hij hief de flute om te proosten. 'Salute, jij mag de film kiezen. Geen enkel probleem.'

'Nee, luister nou even, je hèbt 't beloofd !.' Oeps, hij dacht in de gauwigheid dat ie z'n belofte al volledig had ingelost maar niets was minder waar.

Onder de tafel zette ze d'r voet voorzichtig tussen z'n benen tegen de stoelzitting. 'Het wordt onderhand wel 's tijd dat we ons gaan voorstellen aan de zwagers, D. Kunnen ze 's een keer mèt me praten in plaats van óver me praten.'

Verschrikt smakte D de flute op tafel en drukte geschrokken z'n rug tegen de stoelleuning aan.

'En...gaat er dan ook 'n wandelwagen mee ?!', zei ie smiespelend terwijl z'n ogen naar het zwangerschapskussen wenkten.

D'r wiebelende tenen onder het lange damastwitte tafellaken hadden inmiddels z'n scrotum en halfharde penis bereikt.

'Ik ga je nu hier ter plekke zoenen, als dat wèrkelijk is wat je denkt', zei ze dreigend met 'n knipoog.

Hij vroeg zich heimelijk af of dit de eindstreep van het nieuwe plan zou zijn en zo niet, als er meer achter zat, dan moest ie ontegenzeggelijk constateren de macht op de situatie die dag nogmaals te verliezen, terwijl Mop keer op keer breeduit z'n grenzen bleef trainen. Zachtjes maar resoluut duwde ie d'r minnekozende voet terug. Een onverwachtse verrassing maar ze liet 'm desalniettemin zonder te protesteren zijn gang gaan.

'Tory komt het ècht niet te weten, D. Anders had ze ook allang van je broer gehoord dat wij z'n appartement zo nu en dan gebruiken.'

Misschien inderdaad helemaal geen gek idee. Hijzelf weliswaar verkoos liever het escapisme boven crisis en liever 'n dualistisch leven boven de scheiding van gezin. Eigenlijk minstens zo harmonieus als de natuur, zoals de schaduw onafscheidelijk is van de zon. Maar misschien was die verborgenheid wel onrechtvaardig naar Mop. Ook een buitenechtelijke relatie schept verantwoordelijkheden en met die verzonnen wijsheid werd er zelfs een etiket van morele goedkeuring op geplakt.

D schraapte z'n keel, het werd tijd dat ie zich herpakte. 'Oké dan, welke film had je in gedachten ?!'

'Je bent lief', zei ze opgetogen.

'Pearl of Harbour.'

Wat is dát nou weer voor iets belachelijks !' De ontsteltenis was groot maar vooral erg eenzaam in de schijnlijk zo vredevolle gooische buurt de volgende ochtend. Wandelend waren de kinderen naar school gebracht. Huppelend kan je wel zeggen, via de authentiek gelders blauwgeverfde voordeur, langs de bloeiende camelia die net als de vroege lentezon voorspelbare paragnostische gave kreeg toegeschreven. De zomer was in aantocht en ze waren alledrie nog steeds smoorverliefd op hun nieuwe huis. Recentelijke kers op de taart, een rustiek en degelijk plakaat van koperlegering, verankerd aan de bakstenen muur met opschrift, 'Hier woont de familie...' Een speciaal gemaakt naambordje met huisnummer. Misschien hopen de booswichten op 'n uitkomst waarbij naadloos de suggestie past dat dit huiselijk ornamentje uit Tory's hoge hoed kwam, territoriumdrift. Helaas, dan moet ik het wijvenvenijn teleurstellen. Dit puur en simpel, fantastisch en liefdevol plannetje kwam helemaal van D. En de rest van het gezin was er blij mee. Gewoon ouderwets met vader bovenaan, daarna moeder en de kinderen. Van boven naar beneden en niet 'nevengericht'.

Ze waren smoor op het huis, de tuin, niet alleen op de amerikaanse koelkast met ijsklontjesmaker, openhaard, de zee van ruimte en het nabij gelegen bos om met de fiets doorheen te crossen. Alles was aanwezig, alles maar dan ook werkelijk àlles voor de meest gelukkige en ideale opvoeding en kinderjaren. Zeker werd er nog steeds gehuppeld, de wereld draaide door, er was nog voldoende vrolijk lawaai op school en er werd snel vergeten. De liefde had nog pleisters genoeg. Althans zo leek het. De schooljuffies ook, veelal welgemoed zonder vuurspuwende loeken, iedere dag was 'n opnieuw begin, zonder welluidend wedstrijdfluitsignaal, met vers optimisme zoals oppositionerende teams zich verbonden weten te voelen en trots. Mits geen spel van list en bedrog, bestempelde Tory de pedagogische nieuwvonds 'klasgroep salvation' als excentriek maar niet persé onmogelijk, geen dealbreaker. Het incident met de klassenfoto was 'n ander verhaal, onbetwist spookachtige daad en onverklaarbaar maar omdat het onverklaarbaar was, alleen een zieke geest kan zoiets bedenken, daarom ging ze nog niet in omens geloven of tarotkaarten. Dit was mensenwerk geweest, geen boodschap uit 'n ander universum. Ze moest Ruben later nog uit de doeken doen dat een of andere apekop waarschijnlijk er met ballpoint op had gekrast en juffie d'r bril was vergeten. Een leugentje om bestwil, wat moet je anders zeggen ?! Zieke geesten zijn niet uit te leggen èn, dat was nog wel het meest akelige,...niet te traceren. Daarna werd de foto door Tory achter de hand gehouden, in ieder geval niet om in vergetelheid te laten oplossen. Hysterische chaos in het labyrint zou alleen maar erger worden. De wereld draaide ondertussen verder en dat wat schijnbaar aan de oppervlakte in de vergeetput raakt, zo tussen de dagelijkse dingen door, was echter de voedingsbodem voor groeiende stapels puin. Ze werd heimelijk schaakmat gezet, vrolijk zelfs. De spelverdeler had notabene zand in de ogen gestrooid met een nep Tory en een nep vriend, 'n intrige waarover ze zelf nog niets wist daar tussen een paar groepjes booskijkende 'sjamanen' op het schoolplein.

En wat zag Tory dan wel die ochtend op het oprijpad, toen ze de auto wilde pakken om boodschappen te doen ?! Een burgerbak met driftig verkreukeld portier en zijflank. Waarschijnlijk met de hockeystick ingeslagen die nonchalant nog geen twee meter verderop in het gras lag.

'Verdorie, wat nou weer !', foeterde ze hardop. Het hield maar niet op. Een van de meest gewilde buurtjes en dan dit ?! 'Nou ja, het is in ieder geval 'n hockeystick. Ze meppen op auto's met sjiek panache, mompelde Tory sarcastisch en geërgerd. Soms kreeg ze het idee dat d'r leven bestuurd werd en zijzelf alleen maar toeschouwer mocht zijn.

Dit huis was 'tough love'.

Ze wachtte achter het stuur, haalde een paar keer diep adem en besefte toen met tegenzin dat ze in deze verfromfraaide rammelbak nu daadwerkelijk door het dorp ging rijden. Ze hàd al 'n hekel aan die tuttige burgerbak maar een vernielde was al helemaal niet elegant en stijlvol. 'Verdorie !', riep ze weer sputterend. De tijd flitste 'n nieuw stapeltje puin erbij. Dat ze ongewild iemands trophy ging showen, niet als slachtoffer van vandalisme maar het mikpunt voor vernedering en beschaming. 'De slechte chauffeusse die de auto in de prak had gereden'. Mikpunt buiten de grens van d'r voorstellingsvermogen. Tory dacht reëel.

A p p e l k l i e k

Part 83620125782619

Die week liep alweer op zijn eind en D's vluchtrooster had 'm voor vier dagen het land uitgestuurd naar een milder klimaat onder de mediterrane spaanse zon. Avondschemer zou de componistenbuurt binnen een paar uur stilzwijgend overvallen met 'n grijzig weefwerk van een pak wolken en lange schaduwen toveren op de donkergroene coniferen waarmee het huis was omzoomd.

In de keuken luisterde ze gebiologeerd naar de illustere professor Weiz, een paradijsvogel die regelmatig de gekooide realiteit van een getergd land schetste in radioprogramma 'Liever spruitjes dan haagse bluf'.

De paradijsvogel was vandaag van mening dat karnemelk mengen met roosvicee als tussendoortje bijna net zo slecht is als een kant&klaar pakje uit de supermarkt.

'Kinderen wennen daardoor aan de zoete smaak van melk zodat ze geen gewone melk meer willen drinken en dat is een signaal van slecht ouderschap. Iets waar we met zijn allen voor moeten waken.'

Wel potverdorie ! De mega gezonde uitvinding die ze regelmatig als een vieruurtje met bammetje opdiste werd hier eventjes door 'n puriteinse goeroe uitgejouwd en van tafel geveegd. Nou ja, puriteins. Voor die professorige prietpraat was vanzelfsprekend geen enkel redelijk bewijs, alleen het bewijs van goedbetaalde vriendschap met 'n populaire yoghurtdrankjesfabrikant, of niet dan.

Tory, gebruik je verstand. Jij bent zeker geen puritein en vanzelfsprekend vind je gezonde voeding belangrijk. Je koopt zelfs regelmatig biologisch brood voor in hun broodtrommeltje. Dus hou op met die zelftwijfel.

Even verderop op de parketvloer in de woonkamer lag een keur aan kleurige legosteentjes lichtvaardig en royaal uitgestrooid rondom de vier spelende kinderen. Kleine verdwaalde stapelsteentjes om het zelfbedachte maaksel, een woonhuis met start- en landingsbaan, te kunnen bouwen. Je zou het misschien niet verwachten maar er werden hier door het herengezelschap - van hooguit 'n decennium oud - serieus bouwplannen besproken en zo te horen waren de meningen nogal verdeeld. Schelle stemverheffingen over en weer probeerden elkaar te overtuigen, want wáár moest de landingsbaan komen. Naast het huis, voor, achter of misschien wel op het dak ?! Maar òp het dak kon natuurlijk niet, dan moest het huis véél te lang worden.

Voorzichtig laveerde ze tussendoor, zonder uit te glijden over een van die kantige plastic onderdeeltjes, richting het witte dressoir tegen de muur, met in beide handen een vol dienblad voor de lekkere trek. Driehoekige mini bammetjes kaas en komkommer, pindakaas en appel. Vanzelfsprekend de huisgemaakte fristi van karnemelk en roosvicee - lekker puh goeroe - en biologische appelsap, die troebele soort.

Er werd met geen woord gerept over de klassefoto's die aan alle kinderen waren uitgedeeld, met geen woord. Het leek de schoolvriendjes niet te deren of waren ze geconditioneerd en er apatisch voor geworden. Hun guitig lachende gezichtjes hadden plots voor de glazen keukenpui gestaan en met 'n bonzend geluid van timmerende knuistjes op de ramen hun bezoek aangekondigd om gezellig te komen spelen. Het leven kan simpel en overzichtelijk zijn, kinderen beseffen dat nog te weinig als ze opgroeien naar de volwassen wereld waar meestal al vroeg halsreikend naar wordt uitgekeken.

Plagerig kietelde ze Ruben even in z'n zij en gaf 'n stevige zoen op de wang. Dat doe je niet tijdens een serieus spel, moeder. Was ze de spot met 'm aan het drijven? Nee natuurlijk niet, lieverd. Dat weet ie best en zij wist meteen dat ie over tien jaar precies zo narrig ging reageren zodra ze 'm met een onweerstaanbare drang 's plagerig wilde kietelen.

'Maaammm, hou op ! Ik ben bezig !!'

Tja, dat doen moeders nou eenmaal, hun zonen troetelen. Die knuffelhormonen zijn 'n blijvertje en met 'n bijna onzichtbare grijns maakte dat binnenpretje 'n nog groter verzadigde affectie in haar wakker.

Tjonge, dat kind had me die dag op school toch ook weer 'n afschuwelijke ervaring gehad. In tranen was ie op Tory afgerend na school. Met geen mogelijkheid had d'r voorstellingsvermogen zoiets kunnen bevatten. Welke kwakpedagogiek was dit. Letterlijk ondenkbaar, geen kaartenhuis van morele principes stond nog overeind. Het greep 'r bij de strot, die vervreemding waar ze tegen stribbelde, machteloos getuige van gepatenteerd emotionele mishandeling, hier op het domein van 'n elitair schooltje waar ze werd weggezet als het canaille, een goedgelovig provinciaaltje, geen benul van de duivelse waanzin achter 'n ogenschijnlijk aggregaat van belangrijk uitziende mensen met kinderen waarvan het gedrag soms ècht op het randje was, daar bij de hekken van de schoolpoort.

Hun geestesogen met bijtende afkeur had ze, van geen kwaad bewust, bedremmeld en bleu maar met 'n minzaam glimlachje beantwoord.

Het knaagde, er klopte iets niet maar ze kon moeilijk vragen, 'Waarom kijk je zo raar naar mij, ken ik U ?!' Nee, de sfeer onder het heerszuchtig oudergroepje zag er niet naar uit dat ze dan heel volwassen 'n openbaring zouden onthullen waardoor al het onbestemde ongemak ineens uit de lucht verdween om elkaar daarna lachend en vriendschappelijk op de schouder te slaan. Zoiets doet waarschijnlijk alleen het canaille.

Dus, gewoon geen vragen stellen nu.

Eerst bedacht ze nog even dat Mae iets had lopen rondschallen over dat envelopje voor de Naomi aktie maar na vandaag moest ongetwijfeld de gewraakte klassefoto er iets mee te maken hebben. Dat de glurende blikken die aan d'r bleven klitten het gevolg waren van de schaamteloosheid waarmee ze in het dorp met een andere man zou hebben gezoend, lag net zoals de gemanipuleerde klassefoto mijlenver buiten het bereik van haar voorstellingsvermogen en brandschone kerfstok.

In het klaslokaal had Juffie de klassefoto misprijzend naar Tory toegeschoven, met afgewend hoofd, stoïcijns turend door het raam richting vergezichten die er misschien wel helemaal niet waren. Gephotoshopped, met middelvinger als het onmiskenbare scheldgebaar tussen de verzameling van de ineens oh, zo keurige klasgenootjes. De jonge spruiten zelf wisten van photoshoptechniek nog niets en ze verwachten vanzelfsprekendheid, zichzelf te herkennen op 'n kiekje, ongeacht waardeoordelen. Tory voelde een wegtrekker opkomen, hapte bijna naar lucht, als 'n vis op het droge.

'Wie heeft dát gedaan !', blies ze buiten adem.

'Dat zié je toch wie dat doet !'

'Waar hèb je het over ?', riep Tory ventilerend.

'Dit is gephotoshopped !'

Tory, je zegt 't nog netjes inderdaad, zonder te schelden en te tieren. Godverbete, schandalige hekserij met laffe zintuigelijke verdachtmakingen, dát is 't..nondejuu !

Het vernederen alleen al sprak boekdelen.

'Tóry, we hebben er vandaag met de héle klas over gesproken want wij hier op school weten dat niet iedereen hetzelfde is en met dezelfde gaven wordt geboren. De klas heeft 'm vergeven.'

'De klas heeft 'm vergeven ?' De woorden bleven tussen de oren nagalmen. Was ie nu gezuiverd, moest dat soms de catharsis voorstellen ?! De klas als organisme, een entiteit die kon vergeven, veroordelen, verwelkomen, uitsluiten maar ook helpen. Een wij-jij cultuur ?!

'Maar ja, we zitten nog wel met de kosten van de klassefoto. Ik heb ze namelijk tòch maar uitgedeeld aan iedereen, alhoewel deze duidelijk is mislukt, daar zijn we het wel over eens, hè ?!'

Ja, daar kon ze geen 'nee' op zeggen.

'Misschien dat de schoolfotograaf nog een andere heeft. Dat zou 'n mazzel zijn, Tory', verzuchtte juffie verwijtend en ze bleef ongegeneerd in haar aanklagersrol, de barmhartige, waardoor de situatie nog absurder werd.

'Nou ja zeg, is dit de omgekeerde wereld ?!

Wie heeft die klassefoto gemaakt ?!'

Daar gaf juffie helaas geen antwoord op. Had dié even mazzel ! Alweer bleef de waarheid achter ook deze anomalie heimelijk verhuld en tornen aan de voorstelling van zonneklare werkelijkheid.

Perplexed overpeinsde ze hoe dit aan Ruben uit te leggen. Ze probeerde een aantal opties te bedenken maar ze kwam niet verder dan,

'De schoolfotograaf is gek geworden.'

'Juffie is gek geworden.'

'Ze zijn allebei gek geworden.'

'Tory, we kunnen wel blijven bakkeleien maar ik heb nog meer te doen. Als je een klacht hebt, kun je je wenden tot de vertrouwenspersoon. Dág Tory !'

En basta, daar kon ze het mee doen.

Thuis, op de radio in de keuken maakte de snerpende intonatie en het zwaarmoedig timbre van professor Weiz het lastig om niet gekluisterd naar 'm te luisteren. Ze schonk voor zichzelf ook maar 'n karnemelk met roosvicee in. Opstandig de zinnen verzetten. Ingebeelde rebellie tegen ingebeelde goden, heerlijk.

'...Een huis bouwen naast een vliegveld is ontzettend dom. Daar komt gezeur van en niemand wil gezeur in huis....Dan kan je beter met lego blijven spelen....'

Hoorde ze nou de radiogoeroe iets zeggen over spelen met lego en een vliegveld ?!

Je hebt kleine huizen, grote huizen, kleine vliegvelden en grote vliegvelden en 't bouwjaar verschilt enorm. De balans van ons regelmechanisme, onze leefwereld, onze zintuigen en organen regelen niet alleen, maar òntregelen ook. Het is juist de kunst om daar mee om te gaan, mijnheer de interviewer. Leven is een kunst.

Laat ik u 's iets vertellen over Sibrionië. Daar is geëxperimenteerd met het provoceren van stressoren bij jonge kinderen om effecten te meten. Zo hebben ze daar ooit gezonde kindertjes uit huis gehaald, verwaarloosd, geïsoleerd in hun emotie, blootgesteld aan gebrek aan affectie, psychische onderwerping en ondervoeding. Gebleken is dat deze kindertjes op latere leeftijd minder weerbaar werden tegen stress waardoor de kans op psychosomatische klachten en ziekte toeneemt. Aan de andere kant, wat het weghalen van kindertjes voor een moeder betekent wisten we al uit eerdere onderzoeken.

De radiopresentator reageerde geschokt.

'Dat is toch in strijd met de rechten voor de mens !'

'Niet óveral staat de overheid sceptisch tegenover de wetenschap. Er zijn landen die ruimhartig de ontwikkelingen in de wetenschap toejuigen.'

Verschrikkelijk, er zijn altijd nóg grotere idioten te vinden op deze planeet. Tory sloeg van schrik haar hand voor d'r mond. Lees ik soms te weinig kranten of sta ik hier in contact met een alternatief universum', overwoog ze vertwijfeld.

Van Sibrionië had ze nog nooit gehoord.

Met hun snelle tred op de hardstenen vloer en vrolijk kwetterend stemgeluid kwamen de twee buurjongetjes plotseling het radiolawaai van wetenschappelijk geboefte in de keuken naar de achtergrond terugdringen.

'We gaan weer !', riepen ze in koor.

'Oh, prima jongens. Klaar met de lego ?!'

'Ja, we zijn nu geen vrienden meer.'

'Geen vrienden meer ? Hoe kan dat nou, is er iets gebeurd met de bouw van het huis ?!'

'Nee, we hebben nu gewoon geen zin meer om vrienden te zijn !'

Ze keken elkaar aan en knikten instemmend. De bekende synchronie van een tweeling.

'Zijn we morgen wel weer vrienden ?', riep Martijn 'n beetje beteuterd vanuit de woonkamer, waarop de buurjongetjes aanstonds tovergebaren naar elkaar gingen maken.

'Even overleggen !'

Er volgde een fluisterend brabbelgesprek in toverspreuken, 'Acadafoekwhiuuucadsbria..woepsiehie ...' Daarna joelde de tweeling uitgelaten, 'Ja, we zijn morgen weer vrienden !'

Misschien niet normaal in het nieuwe universum maar van waar zij vandaan kwam de gangbare moederkloek afspraak, om even te bellen dat ze weer 'op huus an' waren gegaan. Kort en bondig. Geen gesprek, eerder 'n mededeling, geen babbeltje voor een afgeleide olifantenpaadje naar zoiets als, ogenschijnlijk allerdaagse klassefoto's. Ze zei verder niets en de buurvrouw, hoorbaar content, ook niet.

De namiddag gleed geleidelijk over naar het begin van de avond. Het begon harder te regenen en de regen kletterde met dikke spetters vanuit een samengeklonterde grijze suikerspin tegen de ramen. Tory sloot de ongure herfstachtige buien buiten door de sferisch katoenen voile vitrages voor de ramen te schuiven. Een grote ijzergesmeden kroonluchter, iconisch bezit sinds jaar en dag - gespeend van frivole tierelantijnen - verlichtte, zwevend aan het met hout betimmerde schuine dak, met gezellig licht de ruime eethoek.

Op het eerste gezicht vanuit het niets, zomaar begon de flinterdunne voile te golven en bolde op. Een kille tochtstroom was ongemerkt binnengeslopen en de aanzwellende wind klapperde de voordeur zachtjes heen en weer. Waarschijnlijk in 'n moment van speelse onachtzaam nadat de tweeling naar huis was gegaan. Heel logisch allemaal, maar na vandaag leek niets meer helemaal als van ouds, dat onbetwistbaar logische van gewone allerdaagse gedoetjes.

Onbewust verstarde d'r aandacht, 'n schrikbeeld aan herinneringen werd in 'n opwelling voor de gekwelde geest getoverd. De kierende deur zette 'n beklemmende twijfel in haar gedachten vast, onwrikbaar en ze begon te malen. De rush van angstzweet brak los uit d'r poriën en geluid verstomde, anders had ze heus wel gehoord dat de kinderen allebei nog met lego aan het spelen waren.

Ongedurig rende ze met enkele stappen naar de woonkamer waar Martijn en Ruben gemoedelijk zelfverzonnen huizen aan het bouwen waren, zittend op de vloer tussen allerlei lego brokstukjes.

Het waren misschien maar vijf minuten geweest dat ze boven aan het stofzuigen was, toen ze ineens de voordeur hard hoorde dichtslaan. 'Martijn !', had ze geroepen. Geen antwoord, het was stil gebleven. Naar beneden gerend, naar een lege woonkamer. Ze had 'm daar even laten spelen maar nu was ie verdwenen. Te klein om de deur zomaar open te maken, te klein om uit zichzelf kastanjes te gaan zoeken, te klein om überhaupt 'n kastanjeboom te vinden en te klein om binnen 'n minuut op straat in het niets te verdwijnen. Tranen, paniek, haast. De grond glijt weg. Na een zoektocht van twee uur werd ie teruggevonden - alle buurtjes hielpen mee - onder 'n rijpe kastanjeboom, op zoek naar die gevallen mahoniekleurig gefineerde kastanjes tussen een roestiggroen bladerdek.

Opgelucht liep ze naar de voordeur, voorbij de brede trap die als een fossiel, met het zandkleurige tapijt, in een flauwe bocht omhoog cirkelde en daar schielijk het ongewisse van onzichtbaar onheil leek te verbergen. Het gevoel van opluchting veranderde al gauw weer in 'n baksteen op de maag. Er kon namelijk in de tussentijd van alles op naar boven zijn weggeglipt, dacht ze koortsachtig. Niks nieuwsgierig, het begon ongehinderd, zonder verzet, op d'r zenuwen te werken, de voorheen herkenbaar kalme stilte op de overloop, buiten het zicht daar onderaan de trap, plotseling getransformeerd in een bedreigend schrikbeeld dat ieder moment vanuit het trapgat naar beneden kon storten.

Ze wilde net de voordeur dichtdoen toen ze opnieuw onverwachts werd opgeschrikt. Op de stoep, ongeveer twintig meter van de voordeur af, stond een schimmig silhouet, roerloos...griezelig roerloos. Ze kon niet meteen zien of het 'n vrouw of man was. Een grote capuchon bedekte 't gezicht. Nu is Tory niet iemand die gelooft in omens, toekomstvoorspellingen, witte of zwarte magie maar een sterk onbehagen hield haar beklemmend in de greep, terwijl de capuchon van het silhouet in haar richting bleef kijken. Het leek 'n eenzame figuur maar het tegendeel kon zomaar waar zijn en stond de capuchon daar misschien wel op iemand te wachten !?! Iemand die zich nu ergens boven aan de trap schuil hield, raasde het rusteloos door d'r hoofd.

De wind trok ondertussen stilletjes verder aan en 'n koude, vochtige vlaag sloeg in het gezicht. Met bonzend hart tegen de ribbenkast sloot ze huiverig de voordeur, maar de schim bleef staan, met de vuisten uitgezakt in de jersey zakken. Lange blonde slierten doken plotseling op van onder de hoodie - de wind sneerde het haar langs de zwarte jersey. Tory zag 't, verdekt opgesteld bij de deur. 'Die moet inmiddels doorweekt zijn', dacht ze. De gestalte op de stoep vertelde verder niets, zond zeker geen hulpvraag uit dus scenarios die de aanwezigheid van deze bewegingsloze mens kon verhullen waren in no time 'n angstvallig onvertolkbare chaos in het hoofd van Tory geworden.

Aarzelend schuifelde ze een paar stappen richting de trap. Toen schoot het 'r ineens te binnen, 'De tweeling !'

Het traject naar boven moest maar even wachten. Nerveus liep ze achteruit terug naar de keuken om de trap niet uit oog te verliezen, graaide opgejaagd naar de draadloze telefoon op het kookeiland en drukte 'redial'. De telefoon ging over. Ze hoefde gelukkig niet lang te wachten en met 'n geacteerd casual timbre om de oplopende nervositeit te maskeren zei ze, 'Ja sorry, ik bel nog even maar zijn ze goed thuisgekomen ?!'

Gelukkig, er was niets aan de hand. Voor 'n moment voelde ze zich van spanning bevrijd maar de trap bleef 'n groot obstakel in huis, een gevaar dat ze moest trotseren, hoe dan ook. Ze was hier tenslotte alleen met de kinderen, zonder naaste vrienden of familie in de buurt die ze ongegeneerd met zoiets zomaar kon lastigvallen. Ze moést die trap op. Overspannen sprak ze zichzelf moed in, vastbesloten om welk spook dan ook dat haar huis en gezin bedreigde er gewoon uit te jagen. Moedig of niet, ze voelde zich verre van gemakkelijk en d'r voetstappen op de traptredes vertraagden zich onwillekeurig, Loodzwaar tilde ze d'r voeten op, alsof ze waren vastgelijmd aan het spliksplinternieuwe zandkleurige tapijt. Nadat ze de eerste verdieping eindelijk helemaal had uitgekamd, onder ieder bed en achter elke hoek, begonnen de randgebieden van d'r verstand weer te kalmeren en de omgeving opnieuw waar te nemen zonder patronen van allerlei onbestendige en onvoorspelbare schaduwen. Er flakkerde zelfs irritatie op in plaats van doembeelderige dramatiek. Uiteindelijk spatte de sidderende zeepbel uiteen. Het gruwelscenario, imaginair hersenspinsel, ontwarde razendsnel. Zelfs de schim op de stoep leek plots in het luchtledige te zijn verdampt.

Doodmoe en bekaf van de spanning liet ze zich, na deze nachtmerrie met 'n diepe zucht van opluchting languit op de bank vallen en zo bleef ze 'n tijdje liggen, starend naar het plafond, om de spanningen van zich af te laten glijden en met een joekel van 'n excuus voor zichzelf om niet te hoeven koken vanavond.

'Jongens, wat vinden jullie...zullen we vanavond chinees halen ?!' Het enthousiaste antwoord liet zich raden.

Niemand kwam tijdens het weekend in de buurt van het schoolhek, de broedplaats voor het ontspruiten van naargeestige roddels. Ze had zaterdagochtend met de kinderen in Bessum boodschappen gedaan. Daar zou ze namelijk geen schoolouders tegenkomen. Ze sloeg het zwembad 'n keertje over, nam in plaats daarvan de kinderen mee naar de bioscoop èn naar buiten voor een flinke natuurwandeling over de prachtig uitgestrekte vlaktes met roze en paarse heide. De deuren werden vanaf nu wel consequent dubbel gechecked. Die zaterdagavond, na het voorlezen, het instoppen en de knuffelkusjes, rolde ze zich op in de hoek van de zitbank achter gesloten gordijnen met wijn en de afstandsbediening.

Op de salontafel kleefde 'n geel post-itje. D had er het hotel telefoonnummer op geschreven. Genoeglijk dook ze dieper weg in de kussens en toetste de nummers in. Wat ze ondertussen op televisie zag was de performatieve reclameboodschap, 'Let's Renaissance !'

Wat ze toevallig niet zag in de commercial was het realistische evenbeeld van Mop.

Wat Tory niet kon weten, al zou ze het hebben gewild, was hetgeen er allemaal gebeurde in Hotel Loria Resort. Om heel eerlijk te zijn, wisten ze dat in het Hotel Resort zelf ook niet.

'Hotel Loria Resort, good evening. How can I help you.'

'Good evening. Can you connect me with room 98, please.'

'Of course, one moment, ma'am.'

Ze wachtte maar niemand nam de telefoon op.

'I'm sorry, ma'am. Nobody is answering. Can I leave a message ?'

'Thank you, can you tell him his wife called ?'

Toen bleef het ineens onverwachts lang stil aan de andere kant van de lijn, gevolgd door 'n gemoffelde giechel.

'His wife !? Sorry ma'am, I didnt know you checked out.'

Misschien had ze het verkeerd verstaan, dat zou zomaar kunnen. 'He checked out..did you say he checked out ?! You mean the whole crew checked out ?'

'Sorry ma'am, there must be a misunderstanding. He didn't check out. I will tell your husband you've called.'

'Thank you, good evening, miss.'

'Good evening to you too.'

Ze rook geen onraad. Misschien had ze dat wel moeten doen, zeker na gisteren maar voor Tory speelde het mogelijk onheil zich buiten af en niet binnen, dat wil zeggen niet binnen gedegen strukturen van de gezinscocon.

Henk Groenendaal, correspondent bij het haagse pluche, keek recht in de tv-camera. Met z'n brede glimlach begon Henk te zwaaien, volkomen tegen de gangbare formele mores in. Dit was oprecht vreemd, 'n politieke journalist die ineens vanaf het beeldscherm in de huiskamer staat te zwaaien alsof ie 't zijn trotse moeder nog even had beloofd omdat ie alwéér geen tijd had om op de koffie te komen. 'Mam, groetjes uit Den Haag !' Naar een verklaring voor dat gebaar in zijn gesproken woorden zocht Tory echter niet.

Gelijk heb je, Tory. Laat gaan. Je hebt al meer dan genoeg gepiekerd voor een heel weekend.

Alleen van de gedachte al raakte ze uitgeput en van politiek had ze zowiezo geen kaas gegeten. De zintuigen werden dus ook helemaal niet geprikkeld door een suggestieve speurtocht naar coherent voorspelbare contexten maar nippend aan de wijncoctail, aangenaam gestreeld door de weeïg zoete alcoholische geurtonen van appeltjes.

'Ik krijg door dat onze man is gesignaleerd en hij laat weten dat het goed met hem gaat. Het telefoontje van de oppositieleidster werd geïncasseerd als vernederend, aldus betrouwbare bron maar deze bewering is niet te controleren in verband met privacy overwegingen.'

Tory had geen flauw idee over welke leiders Henk sprak, Het had ieder politiek figuur kunnen zijn. Vaag klonk het wel maar politiek is nou eenmaal vaag. Ter afsluiting maakte de politiek plaats voor 't weerbericht.

Raar, de weerman ook al ?! Naar wie wuifde híj zo ontspannen en joviaal?

Laat gaan, Tory. Laat gaan ! Oh hellup, ging ze tòch weer nadenken.

D had ooit 's naar d'r gezwaaid, herinnerde ze zich ineens. Binnenshuis, hier in de keuken. Ze stond notabene nauwelijks drie meter van 'm vandaan en toch zwaaide ie. Zwaaien, zoals 'n wuivende koning op het balkon van zijn paleis, niet 'n overdreven gebaar om grappig de aandacht te vragen. Ze wist het nog goed. Was het misschien 'uitzwaaien' geweest ?! Zijn gezwaai schiep 'n onmetelijke afstand, met maar twee meter tussen hen in. Het voelde koud en harteloos. Vreemder dan het gewapper vanavond van TV figuren die niet eens weten naar wié ze zwaaien.

Tory zwaaide...ehhhh, ik bedoel..zapte verder.

'....zeventig procent van alle werknemers komen in aanmerking voor 'n overheidsbijdrage in de kinderopvang. De overige dertig procent kunnen in veel gevallen een werkgeversbijdrage krijgen. Maar de werkgevers vinden dat de kosten voor kinderopvang onbetaalbaar geworden. 'Te duur', roepen ze. Ze willen dat er een gelijkere verdeling moet komen tussen de werkgevers van beide ouders. Wat vinden jullie daarvan ? Ja, zeg het maar !'

Een vrouw uit het publiek reageerde pardoes zwaar verontwaardigd.

'Mijn vriend heeft twee kinderen van 'n ander. Dus als we gaan samenwonen moet ik voor zíjn vrouw èn zijn kinderen meebetalen. Dat is onrechtvaardig !'

'Nounou...het is wat als de liefde zo beloond wordt, mevrouwtje. Wat zegt uw werkgever ?'

'Zoek maar een vriend zonder kinderen !'

De rest van het publiek stampte en joelde. Aangemoedigd door de omstanders, riep ze weer activistisch met 'n gebalde vuist in de lucht, 'En dat is niet eerlijk !'

'Maar wat gaat u daar aan doen dan ?'

De vrouw zat inmiddels met rode konen van de spanning op 't puntje van d'r stoel.

'We denken aan 'n uithuisplaatsing van de kinderen. Ik bedoel, wat moet je anders, toch ?!'

Aarzelend trok ze haar schouders op en keek voorzichtig om zich heen voor bijval maar dat werd prima georkestreerd en het publiek joelde unaniem enthousiast mee.

En zo kabbelde het weekend in rustig vaarwater voorbij naar het begin van een nieuwe schoolweek. D had niet meer teruggebeld.

'Hé, wat doe jíj nou op school ?' Mae, verrast dat ze Tory door de hal zag lopen, trok net de deur van de directiekamer achter zich dicht.

'Oh, dag Mae. Jij ook al hier ?' Tory liet haar blik argwanend vallen op het naambordje bij de deur maar Mae, vastbesloten om de situatie naar d'r hand te zetten, liep resoluut op Tory af, legde een arm over haar schouder en fluisterde als 'n heuse compaan,

'Ik heb niks tegen de direkteur gezegd over het donatie envelopje. Je geheim is veilig bij mij. Ik laat het hélemaal aan jou over of je het aan de direkteur wilt vertellen maar wat doe je op dit tijdstip hier ?'

Nou ja zeg, nog doorborduren op valse beschuldigingen ook ?! Wat een aanmatigende zelfingenomenheid.

'Ik blijf even op school vandaag tijdens de pauzes.'

'Ohhh, hoe dat zo ?'

'Nou, beetje inburgeren. Ik voel me toch niet zo ingeburgerd als jij mij deed geloven.', zei Tory vlakjes.

'Ja, waarom niet !', antwoordde Mae lacherig.

'Maar om de inburgering compleet te maken moet je ècht even mee naar de Smederij.'

Ze keek Tory van heel dichtbij aan met 'n uitzonderlijk penetrante opdringerigheid.

'Zie ik je dan daar over 'n uurtje ?!'

Tory was heus wel nieuwsgierig naar de Smederij maar ze had zich laten overdonderen en zonder 'n antwoord af te wachten werd het wijfelige momentum als gevolg daarvan gewiekst door Mae aangegrepen om de beslissing voor Tory maar vast in te vullen.

'Prima, tot dan !', verklaarde Mae overconfident met als minachtende toegift nog 'n bemoedigend schouderklopje, waarna ze vervolgens zonder om te kijken lichtvoetig de aftocht blies met aan de hand een vrolijk bungelende tas, dé nieuwe tas. Met Hem in het achterhoofd had ze voor de kleur groen gekozen. Een prachtige poederzachte pastelkleur groen. Totaal anders dan die oude bruinleren tas, uitgezakt en volbeladen, te vergelijken met 'n aardappelzak aan de riem. Een gedrocht dat ze over 'n scheef opgetrokken schouder altijd met zich meezeulde.

En kijk 'r gaan nu. Het geluk van de vinder baande onbekommerd en lichtvoetig weg over het schoolplein. De tas van het populaire merk 'Sacre Sac', gekocht in Lahren bij het exclusieve winkeltje 'Accès chez Soi' wist 'n muzische gedaanteverwisseling te smeden. Een tred met onbelemmerde beweeglijkheid, een verinnerlijke charme, 'n soepel verhaal, geen vastloper. Dit was wie Hem in haar zag en nu zag ze het zelf ook, alleen al door die tas. Hoe simpel kan het zijn. Ze is geen ander mens geworden, ze is iemand anders, iemand die ze bijna had vergeten en deze nieuwe handtas bezat de gave om haar dat te vertellen. Een betere vriend kan 'n vrouw zich niet bedenken. Die Hem toch, wat 'n vrouwenkennis.

Tory had er niet verkeerd aan gedaan om het plan even in te ruilen voor een bezoekje aan de Smederij. Al die stress op school. Een koffietje kon er wel in. Weliswaar ademde de Brasserie zowat een op een de schoolpleinachtige sferen, zonder vaders op een enkele na dan. De vaste kern schoolmoeders waren er luidruchtig aanwezig om aanwezig te zijn en weer waren er die onbestendig priemende blikken. Ook aupairs liepen er giechelend rond of slurpten aan theetjes terwijl er met de moeders werd genetwerkt en in die kakefonische chaos waar de geur van spicy appeltaart, chocolade en koffie absoluut de sfeer bepaalden, zag ze Mae al achter 'n espresootje aan de toog.

Tory had die ochtend de beruchte klassefoto's in haar tas gedaan en vroeg zich nog even af of ze Mae daarover in vertrouwen zou nemen, maar dat was natuurlijk het stomste wat ze zou kunnen doen. Veel tijd was er überhaupt niet, ze moest over 'n uurtje alweer de kinderen van school halen. Toen Tory zwaaiend de toog naderde werd Mae plotseling gebeld en dit keer hoefde Mae niet eindeloos te zoeken naar d'r telefoon. De 'sacre sac' was de perfecte match, herontdekt elan. Hier zat 'n vrouw van de wereld, een tastbare nieuwe wereld.

'Hé Mop....pppperkont....' Oeps, ze had zich bijna versproken.

'Waar ben je ?', zei Mop.

'In de Smederij, koffiedrinken met Tory. Oók een schoolmoeder. Maar die ken je niet !'

Mae knikte tijdens 't bellen innemend naar Tory om niet meteen de indruk te triggeren dat ze Tory zogezegd op de koop toe nam bij 't uitstapje in de Brasserie. Dat zou nu al tè lullig zijn.

'Haha, natuurlijk ken ik die wel, Mae.'

'Hahaha...nee, dat zei ik toch. Die ken je niet !'

'Ohhh tyfus, noem je me daarom mopperkont. Al goed, hoor.

Zeg, je raadt nooit waar ik ben, Mae.'

Het was even stil.

'Oké, mopperkont ! Nu maak je me nieuwsgierig. Vertel !'

'Op 'n spaans eilaaaaand !'

Zo stel op sprong, dat was zelfs voor Mae verrassend.

'Huh, hoe kom je dáár nou terecht ?!'

'Nou gewoon. Ja, ik had het je moeten vertellen maar alles ging mega vlug. D heeft eergister 'n ticket voor me geboekt. Hij is hier ook. Romantisch, hè !'

'Oh wow, heerlijk. Samen op 'n spaans eiland ! Mooie plek voor bruidsfoto's, meid !'

Mae genoot van de intrige. Ze verkneukelde zich als een tiener over het stiekeme snoepreisje van háár bestie met Tory's man.

'Een vriendin die gaat trouwen ?', vroeg Tory niets vermoedend.

'Nog niet. Ze heeft vaste verkering met 'n getrouwde man. Die moeten we eerst losweken van z'n vrouw, anders wordt het niks. Nèt verhuisd die gozer naar 'n prachtig toekomstig liefdesnestje hier in het Gooi. Maar je gelooft 't niet...zijn vrouw is gewoon mééverhuisd. Zó irritant !'

'Oh, wat vervelend, zeg.' zei Tory beleefd terwijl ze er geen snars van begreep.

'Ja, vervelend, hè.' De sardonische grijns lachtte Tory recht in d'r gezicht uit.

'Mama !' Ruben kwam over het schoolplein op Tory afgerend. Hij liet zich tegen zijn moeder vallen en hield haar stevig om d'r middel vast. Martijn kwam aangeslenterd met een paar tekeningen in zijn hand. 'Kijk mam !' Hij wapperde met de tekeningen naar zijn moeder. Maar in plaats van de tekeningen trots aan zijn moeder te geven, begon hij ze stuk voor stuk te verscheuren en gooide de papiersnippers om zich heen in de lucht. 'Klopt niks van, klopt niks van !!', riep ie papegaaiend terwijl de snippers op de grond dwarrelden.

'Mam, mag ik bij Bas spelen ?'

'Van mij wel.', zei Tory

'Van mij wel.', zei Bas, niet gespeend van onzekerheid.

'Heb je het aan zijn moeder gevraagd ?', vroeg Tory onverstoord.

'Heb je het aan zijn moeder gevraagd ?', zei Bas.

'Papegaai !', zei Ruben ineens.

'Papegaai !', zei Bas.

Tory wees naar zijn tekening. 'Dat is vast een hele mooi tekening.'

'Dat is vast een hele mooie tekening.', zei Bas weer papegaaiend.

'Die vond Juffie zeker wel erg mooi'', zei Tory.

'Ja, die wilde Juffie boven haar bed hangen.', antwoordde Bas ineens.

De moeder van Bas, die Tory ook in de Smederij had gezien die middag, voegde zich bij het gezelschap.

'Mam mag Martijn komen spelen ?'

'Nee, dat gaat niet. Je hebt vanmiddag vioolles. Was je dat vergeten ?'

'Martijn is dus niet de enige in de klas die wel eens wat vergeet', zei Tory lachend.

De moeder van Bas keek verstoord terug naar Tory. Ze had duidelijk 'n ander gevoel voor humor.

'Luister, iedereen vergeet wel eens wat. Maar dat is iets anders dan een ontwikkelingsachterstand.'

'Ontwikkelingsachterstand ?!' Tory begon zich nu lichtelijk opgelaten te voelen.

Ze bukte voorover naar Martijn en begon kleinerend in de derde persoon tegen de jongste telg van Tory te praten. 'Misschien 'n andere dag. Dan kan Martijn 'n keertje de partituren vasthouden als jij moet oefenen, Bas.'

Martijn wist helemaal niet wat partituren waren, maar het klonk fantastisch en hij schudde enthousiast 'ja' met z'n hoofd.

'Oké, nou is het genoeg.', zei Tory geïrriteerd.

'Kom jongens, we gaan naar huis.'

'Zou je niet eerst die rommel opruimen ?' De moeder van Bas wees op de grond, bedekt met snippers tekenpapier.

'Als ik je bezem mag lenen...'

'Heks', sprak ze in zichzelf er achteraan.

A p p e l k l i e k

Part 83620125782620

'We moeten 's praten.'

Anders dan je misschien zou verwachten was dit Mop, die de teugels aanhaalde en de strenge woorden met bijzonder morele ernst over het voetlicht bracht.

Ze zei het nog pas diezelfde middag, in het appartement van D's broer, waar over moraal viel te twisten, daarentegen de suggestieve ernst onmiskenbaar door D schromelijk werd onderschat.

'Maak je nou niet zo druk. Ik zal m'n broer vragen die trouwfoto weg te halen', had ie verveeld geantwoord. Ze zag niet dat ie gelijktijdig met 'n wazig gevoel trachtte te bedenken welk excuus hiervoor niet nog meer argwaan zou oproepen, anders dan typisch vrouwensentiment, alsof ie daadwerkelijk plannen had zijn huwelijk aan de hoogte boom te hangen. Althans dat vertrouwen vermoedde iedereen behalve Mop.

De amoureuze stemming was verdwenen.

'We zouden 'n paar problemen minder hebben gehad, als 'n echtscheiding geen bakken met geld ging kosten.'

'Waarom denk je dat we verhuisd zijn ?!' Hij liet zich niet onbetuigd in smerige huichelarij. 'Om schulden op te bouwen, toch ?!'

Zijn verontwaardiging had weerbarstig geklonken maar Mop haalde alweer opnieuw de teugels aan. Alimentatie...dáár gaan jij èn ik op leeglopen. Wat zal het zijn...vijfduizend euro netto per maand aan die huissloof van je ?! Ze gaat maar werken, anders blijft er niks voor ons over, schat. En wij verdiénen het. Als je 'n zakcentje wil geven....maar daar trek ik de grens.'

'Zo moet je niet denken, Mop. Je kan niet voor wetgever gaan spelen.'

Maar terwijl D neigde naar 'n onbepaald perspectief, dacht Mop al aan uitkomsten onder aan de streep met oog op de verlegging van taxonomische scheidingsgrenzen, een overtreffende trap die de paradijselijke belofte van Hem's evolutie met een nieuwe collectieve waarheid zou gaan lanceren. Buitenissige ideeën, een trend begin deze eeuw te wijten aan de bevrijding van drugs, een ontspoord wereldbeeld of de ontering van relationele tradities die plaats moesten maken voor nieuwe tradities, mores voor grotere belangen. Misschien wel uit afgunst op vanzelfsprekende maatschappelijke verbanden, verweven zonder ook maar 'n glimpje benoeizucht vanuit onherbergzame limbo schaduwranden waar onnavolgbare maffiosi hun rol opeisen. Verraad was het, buiten kijf en gesputter, van 'n ongenoegzaam contrast in achtergrond en opvoeding. De gedeelde emotionele verdoving van de tortelduifjes verried hun escapisme en geraffineerde waanzin, een excuus voor het vooruitzicht op pragmatische verrijking, een duivels ontvlambaar lontje dat de dualiteit van ieders eigenheid sluimerend als 'n nachtkaars zou laten opbranden. Al met al perfecte ingrediënten voor het begin van 'n existentiële crisis.

'Hoe moet ik dàn denken ?!', antwoordde ze schouderophalend. Het dolgedraaide rechtvaardigheidskompas ontvouwde 'n nieuwe zedenles en zei, 'Ik heb geen rechter in de familie, Tory wel. Vanzelfsprekend heb ik dan recht op 'n èigen rechter, eentje die mij begrijpt. Eentje die snapt dat wíj dat geld verdienen en niet Tory. Eentje die snapt dat wij recht hebben op geluk en het huis. Niet Tory.'

'En jij snapt toch wel dat ik me niet kan inlaten met criminele aktiviteiten, hè ?!'

Applaus voor jezelf, D. Dat heb je heel helder geformuleerd. Hij wilde teruglopen naar de badkamer om z'n kleding te pakken maar iets in 'm hield 'm tegen. Met groeiende ongerustheid nam ie plaats op de oude leren bank en zonk weg op een van de ingesleten zitplekken naast Mop.

'Wie heeft 't over criminaliteit !?' Ze twijfelde. Was het verstandig om 'm nu al in vertrouwen te nemen. Veel tijd had ze niet meer want ze stond bijna op het punt om 'n miskraam te krijgen, althans volgens het draaiboek van Mae. 'Zullen we zo maar 's gaan. Kunnen we nog net even 'n terrasje bij Fidelia doen', stelde ze luchtig voor. Dit appartement vond ze te ranzig worden, al helemaal met al die gefotografeerde herinneringen.

Het vooruitzicht op 'n bezoekje aan Fidelia, een van de hipste bars in Zuid op dat moment, het was die impulsieve afleiding die plotseling de ijzige sfeer uit de lucht haalde in het schemerige appartement achter de halfgesloten gordijnen. Er werd niet meer gesproken over de draconische plannen die op D lagen te wachten, zelfs niet nadat Mop bij Fidelia op het verwarmd terras gebeld werd door Mars.

'Mop, waar zit je ?'

'Op 'n terrasje in Zuid met D.'

'Heb je Mae nog gesproken vandaag ?'

'Nee, waarom ?!'

'Ze is met iets bezig....je krijgt geloof ik een miskraam.'

'Een whááttt !' Het toeval trof dat de plaats waar Mop in 't rotan kuipstoeltje op het terras zat met de rugleuning vlak tegen de glazen pui aan stond geparkeerd, anders was ze warempel steil achterover geslagen bij het horen van dat bizarre idee, maar Mars had er inmiddels al een paar uur op zitten broeden en vond het helemaal zo gek nog niet. Wat is er prachtiger dan een gedeeld verdriet over een toekomst die ze allebei wilden, gelijkwaardig, met slechts één hardnekkige stoorzender. Die éne stoorzender moest Tory worden, wie anders, de personificatie van kwelgeest. Roodgeverfde artikulerende lippen riepen zonder geluid, de naam van d'r vriendin, naar D, nieuwsgierig opgeschrikt, in het kuipstoeltje pal aan de andere kant van de terrastafel. De furie waarmee Mop door de telefoon d'r verontwaardiging toeschreeuwde maakte blijkbaar indruk, een zorgwekkende indruk. Hij kende Mars niet, nog niet.

Een paar uur later, op het moment dat D de sleutel in het slot van hun voordeur omdraaide en hij de kier in het deurkozijn verder openduwde, werd ie op slag bevangen door 'n gure beleving van isolement temidden van de intieme ambiance waar kinderlijk gekraai en meerstemmig gezang het decor bepaalde, weliswaar ergens onzichtbaar bovenaan de trap. Het gevoel bekroop 'm bekans een vreemde buitenstaander te zijn die was binnengeslopen. Niemand had 'm ook gehoord of zien thuiskomen. De achtergelaten stilte, beneden in de schemerig verlichte woonkeuken met het majestueuze vier meter lange Bulthaup kookeiland heerste er echter slechts denkbeeldig toen ie luttele minuten later, afgezonderd in z'n eentje, omringt door het lawaaierig palet van rommelige restjes lasagna op grote witte pizzaborden, slordig rondslingerende servetten, half lege waterglazen en viezig bestek dat kriskras op de borden rechtstreeks uit de handen leek te zijn gevallen, een schoon bord uit het keukenkastje pakte en met 'n verlekkerde blik het laatste stuk koud geworden lasagna 'n paar minuutjes aan de hetenluchtoven toevertrouwde.

Het was In 'n fractie van een seconde en onvermijdelijk dat zijn bewustzijn met een week fladderend gevoel in de onderbuik, stoutmoedig en zonder waarschuwing werd aangetrokken naar een andere tijdlijn, naar dat levendige terras van die middag, een tijd waarin Mop naast hem zat op het terras van Fidelia, die zonovergoten frisse voorjaarsmiddag. Het badderend gespetter en gekrioel daar ergens ver weg boven aan de trap sleet voor een moment weg uit z'n gedachten. Het hadden net zo goed vage achtergrondgeluiden kunnen zijn op een amsterdams terras. Misschien was het de roes van het schrille zonnetje en de aangename warmte van de terrasverwarming dat nog nagloeide en hem deed verlangen; maar waarschijnlijker de eenzaamheid die hem overviel in dit huis waar alles leek door te gaan zoals normaal. Die knagende donkere kant van heimelijke affaires wierp nou juist, against all odds, over zijn vrouw Tory een sinister gedijende schaduw - zich ongestoord als een onweerswolk met rasse schreden uitbreidde. Hij was nog maar 'n paar stappen verwijderd om de hele affaire en zijn schuldgevoel bij Tory in de schoenen te schuiven, een verleidelijke ontsnapping aan zijn innerlijke tweestrijd ook nog 's want als ie niet meer van d'r zou houden kon het namelijk veel makkelijker zijn om te bedriegen. En net toen ie alleenig aan de eettafel wilde gaan smullen van het opgewarmd italiaans prakkie, zichzelf uitvluchtig weer die gesjeesde vrijgezel waande in 'n sjiek optrekje met 'n mooie vriendin in de stad, werd daar pal voor z'n neus het stilleven waar ie zichzelf uit had weggegumd, ruw opgeschud, tuimelend naar het hier en nu.

'Papa, papa, waarom was je er niet ?!' Ze vielen zoals te doen gebruikelijk hun vader met volle gewicht om schouders en brede torso. Vier krachtig samengeknepen armpjes hielden 'm liefdevol in een houtgreep. Tory, minder enthousiast, liep direkt door naar het aanrecht, zonder iets te zeggen.

'Zwijgen is geen beklag' – dit mantra was D op het lijf geschreven, hoewel zijn woorden, onuitgesproken, ook veelzeggende betekenissen verhullen, niet uit tact maar om verwarring te strooien en soms niettemin een oogopslag zoekt om elkaar weer kunnen verstaan zonder 'n trêve te verbreken of om te wroeten. Voor Tory daarentegen is zwijgen het uitzenden van 'n stilte signaal dat voorafgaat aan 'n aangezwengelde tsunami, bijzonder transparant en voorspelbaar. D wist dat op z'n duimpie.

'Jongens...papa was bij de vliegclub.' Hij knuffelde ze innemend terug en sloot beide kinderen kortstondig in z'n armen. Dat deed 'm goed. Nee, hij had geen spijt van z'n kinderen. Nondeju, dat moest er nog bijkomen, zeg. Met welk hoogmoedig zelfbedrog meende ie überhaupt als spijtoptant een nieuw territorium af te kunnen bakenen. Wat 'n onuitstaanbare bejammering. 'Je stinkt helemaal niet naar vliegtuigen, papa.' Het was Ruben die dit detail opmerkte, niet gehinderd door enige weet van huwelijksbedrog. 'Laten jullie me nu die lekkere lasagna eten, jongens ?!', zei ie beminnelijk doch schichtig, onderhuids betrapt. 'Ja, laat papa maar even eten. Mogen jullie nog even 'n half uurtje naar Nickelodeon kijken.'

'Had je trouwens niet even kunnen terugbellen ?', waren de eerste woorden, zoals ik al zei, waarmee 'n kleine tsunami van verontwaardigd gesputter dreigde aan te komen rollen en het avontuurtje van die middag de geschiedenis in werd herschreven met de leugen waarmee ie moeiteloos z'n verlate thuiskomst terug in de fles kreeg en de gemoederen wist te bedaren. Het was er eentje om in te lijsten.

'Wat heb je gedaan dan ? De club zei dat je ineens plotseling vertrok met de auto.'

'Oh, ik kwam een oud collega tegen. Hij wil misschien ook lid worden van de vliegclub.' D sprak terwijl ie at, maar mompelend, kauwend op fluweelzachte pasta met de smaak van geurig italiaanse saus, waar ie zichtbaar van genoot. Het onverschillig geprevel, terwijl ie likkebaardend de sappige stukjes culinaire nattigheid in z'n mond liet glijden, wilde zeggen dat ie Tory's onderzoekende vraag naar het toppunt van onbeduidenheid wegwuifde. Een zogenaamde trivialiteit die 'm blijkbaar als 'n doorn in het oog wilde beletten om gewoon rustig van 'n restje lasagna te genieten, na 'n drukke dag. 'Kan je je dat voorstellen, Tory ?! Hij heeft zijn kleine luchtvaartbrevetten nog steeds bijgehouden, na al die jaren.' D begon zich blijkbaar toch nog te amuseren met het leugentje en erin te geloven. Hij veegde z'n mond af met een van de gebruikte servetten die op tafel waren blijven liggen, kleine getuigenissen van een smakelijk eetfestijn waar smeltende kaas- en tomatensaus de boventoon had gevoerd. Als kers op de taart voegde ie in opperste staat van koelheid eraan toe. 'Ja Tory, ik heb ook collega's die jij niét kent.' Kortom volledige controle over 't spel en achteraf moest ie wrevelig aan zichzelf toegeven dat ie ook wel 'n beetje argwaan had mogen uitlokken. Ze was alweer zo lang overtuigd van zijn betrouwbaarheid. De aanschaf van hun nieuwe stek had die comfortabele gedachte alleen maar versterkt. Hij begon het bijna gewoontjes te vinden.

Tory ervoer zoals viel te verwachten al totaal geen argwaan meer, ze liet zich meteen leiden op de draad van zijn verhaal. Het was namelijk precies dat stokpaardje van d'r, eentje die ze op de een of andere manier maar niet aan zijn verstand gepeuterd kreeg. Hij wist het. Oh ja, hij wist het maar al te goed.

'Goh, wat leuk !'

Ze begon ondertussen enthousiast de vieze borden te stapelen, toverde een dromerige glimlach op d'r gezicht en zei,

'Ik heb ook zo vaak tegen jou gezegd dat je die brevetten van de kleine luchtvaart moet bijhouden.' En nog steeds, onafgelaten, kwam er dan altijd achteraan met teleurgestelde zucht,

'Maar ja, dat doe je niet.' Ze gaf 'm zelfs een tedere kus op zijn wang om het goed te maken.

'Sorry dat ik boos werd maar ik was ongerust en je weet dat ik gezamelijk avondeten belangrijk vind.'

'Is al goed, Tory.'

Mission accomplished, met vlag en wimpel. Stilstaan bij futiliteiten als een telefoon die toevallig uitstond en de geur van kerosine, daar had ze ook niet lang tijd voor. Er waren prangendere kwesties die d'r aandacht vroegen die avond.

'Ken jij de buren eigenlijk al ?', vroeg Tory overpeinzend. 'Niet meer dan jij. Hoezo, wat is er met de buren ?'

'Nee..niks. Misschien zie ik spoken.'

'Waar heb je het over ?'

'Nee, laat maar. De moeder van Florian zei vanochtend tegen me dat Florian gebeld zou zijn door Martijn en dat ie allemaal obscene taal had geroepen door de telefoon naar Florian.'

'Martijn...obscene taal ?! Bestaat niet. Zelfs Ruben kent geen obscene taal.'

'Nee, dat zei ik ook. Maar afgezien daarvan, Florian zèlf wist van niks, niet van 'n telefoongesprek en rare taal.'

'Is dat niet 't jongetje die dacht dat de oven een open haard was en laatst bijna de hele keuken in de hens had gezet ?'

'Ja, dàt jongetje.'

'Tjonge, over goede zeden gesproken, zeg. Maak je niet druk, misschien heeft die moeder 't over een andere Martijn, Tory.' Ook Tory moest zich maar niet druk maken dus. En dat was nog niet alles.

'Ik heb je toch verteld van die school-aktie voor Naomi ?', ging ze verder. Ja, dat was nog 's een fijne kennismaking met het nieuwe betrokken buurtgezelschap, maar niet heus. Ze hield van hun nieuwe huis, meteen al vanaf het begin, maar verder leek het wel alsof ze in een grabbelton met volwassen pestkoppen was gevallen.

Naomi, waar Tory het over had, was een fictief weeskind uit 'n ontwikkelingsland. Een meisje dat naar school wilde gaan om een beter leven te kunnen krijgen. Als alle ouders nou drie euro in een envelopje zouden doen dan kon Naomi een jaar lang met het openbaar vervoer naar school. Ruben ging het envelopje met zes euro die middag naar het inzameladres aan de Eekhoorntjeslaan brengen, gegidst met behulp van een gekrabbeld plattegrondje dat ze samen hadden getekend. Het envelopje met zes euro lag al klaar in de keuken.

Martijn wilde vanzelfsprekend mee. 'Ik kan dat adres ook wel onthouden, hoor !', zei ie beteuterd waaop Tory 'm vertederd een zoen op z'n bol had gegeven en enigzins uitdagend zei, 'Zullen wij dat onthou talent ondertussen dan even trainen met een paar rekenspelletjes ?!' Tory veranderde de Pim Pam Pet draaischijf in cijfers. Hij mocht draaien en zij beheerde de zelfgefröbelde kaartjes met +, ×, ÷ of -.

Zo vreedzaam en onschuldig als dit huiselijk tafereel verliep, zo bekwellend werd de volgende dag op het schoolplein, de dag dat D met zijn verzonnen collega op een terrasje mocht hebben gekeuveld over het maken van vlieguren in cessna's en seneca's, Tory en kroost weer met modder besmeurd om de geschiedenis ingelogen te worden als 'n beschamende schandvlek.

'We kunnen hier wel even praten'.

Zo was Mae die volgende dag bij school het gesprek met Tory begonnen, hoofdknikkend naar 'n plek náást de hekken waar geen ouders of aupairs stonden te wachten. Ze liet 'n envelop zien.

Het was hun envelopje met afzender, zoals afgesproken op de achterkant geschreven, maar nu verfromfraaid met afgescheurd hoekje.

'Mijn man doet de administratie voor de Naomi aktie. Dat had jij natuurlijk ook niet kunnen weten, maar ik zeg je er zat vier euro in en een papieren hoekje was afgescheurd.' Tory merkte op dat er inderdaad van de dichte envelop een hoekje was gescheurd.

'Ik zag toevallig gisteren een kind deze brief bij ons in de brievenbus doen. Ik neem aan dat dat een van jouw kinderen is geweest ?!'

Tory fronste haar wenkbrauwen en staarde naar de envelop. Ze had meteen door wat Mae insinueerde maar de kwaadwillendheid niet - waarmee het vrouwmens met de envelop de zaak stond te bedotten. Het leven is geen cijfertekening die de contouren voor je inschildert door connecting de dots. Het kan soms alle kanten op en dat is maar goed ook maar dit geloof je toch niet, als moeders onder elkaar ?! Odd ball business of kattekwaad. Niemand kon het achterhalen, alleen de dader zelf. Ze stond als aan de grond genageld en staarde naar de envelop die Mae nog steeds vasthield als bewijsstuk van onbetaamd gedrag. Een diabolisch spel waar Ruben niks mee te maken had.

'Ik heb Ruben er naar gevraagd maar hij schrok er vreselijk van en zei dat het helemaal niet waar was.', vertelde Tory vervolgens aan D die avond in de woonkeuken. Ruben kon nog steeds niet weten dat waar ie de envelop had bezorgd, de pleinmoeder woonde. Die vrouw die door de telefoon vroeg of zijn moeder 'problematisch mooi' was en 'n 'gestoord wijf' noemde. De manipulatieve pleinmoeder die ie schuchterig thuis had verzwegen. Tory gaf aan Mae nogmaals die ontbrekende twee euro na dat ongemakkelijke praatje en liet het daarbij. Ze had geen filter voor de achterliggende plannen, voor de munitie waarmee Mae zich nu had verzekerd om wederom 'n vertekend beeld te portretteren.

'Klinkt allemaal alsof het weer erg gezellig is geweest hier', reageerde D laconiek. Hij luisterde met een half oor. Achter zijn kalme façade speelde vanzelfsprekend z'n overheersende geheim - de affaire die in zijn naïeve onwetendheid het paard van Troje inmiddels al bijna op de oprit had geparkeerd - en met iedere glimlach die hij Tory toewierp, in de weerspiegeling van d'r onschuld, 'n venijnige krasje op zijn ziel achterliet. Hij was niet van steen. Had ie nou maar gewoon 'n hekel aan d'r maar ze waren vervlochten met elkaar, al zo lang.

'Wat zou jij eigenlijk gedaan hebben als ik geen piloot was geworden ?'

'Hoe bedoel je ?'

'Nou, had je dan 'n carrière gewild ?'

Ze was stupéfait. Hij zag alleen maar pech waar zij onrecht ervaarde, geen problemen what so ever. Moreel doof, emotioneel afstandelijk - in gedachte was het verlangend idee van gesjeesde vrijgezel met mooie carrière vriendin in stad, de hallucinante versie van zichzelf nog niet helemaal verdreven. Het sluimerde rond in zijn hoofd, de hersenspinsels van 'n dwaas.

'Wat bedoel je ?! Ik dacht dat we het over school hadden maar oké dan - hebben we in die hypothese dan ook al kinderen, ben ik op subsidie van de staat een werkende moeder, hoezo ? Kan me momenteel geen baan voorstellen die prioriteit heeft boven de kinderen. Waar zit je eigenlijk met je gedachten !?', ratelde ze geïrriteerd de vragen achterelkaar.

'Bij jou, schat.' Hij glimlachte liefelijk naar zijn vrouw, gaf haar een lichte zoen op de lippen en cijferde daarmee die avond alweer alle onrust weg terwijl er ondertussen een tijd met onoverbrugbare gapende kloven werd aangelegd. Sommige mannen kunnen dat, het is 'n gave.

Er ging een weekend overheen voordat zich een nieuwe rel aandiende, gepland op dinsdagochtend. Tory was zoals gewoonlijk nergens anders die ochtend dan in de sportschool. Niet in het dorp, op het marktplein, bij de school of in de supermarkt. In de supermarkt kwam ze zowiezo bijna nooit 's ochtends, tot ergernis van D. Hoe kan ik nou 's ochtends al weten wat we 's avonds gaan eten, zei zij dan. Dat deden alle moeders, zei hij. Die hadden de aardappelen om elf uur s' ochtends geschild en al in het water op het aanrecht staan. Maar ja, welke moeders gingen nou zo nu en dan 's knus met manlief samen uitgebreid boodschappen doen, struinend door de delicatessen, langs de biologische bakker en poelier als de kinderen op school waren, zei zij dan weer. Dat deden ook niet alle papa's. Het gekibbel verzoende uiteindelijk altijd in een toegegeven remise.

'Èn..wat vind je ervan...heb ik mijn huiswerk goed gedaan ?', vroeg Mars die dinsdagochtend.

Mae stak d'r hoofd door het open portierraampje en begroette de twee figuranten op de achterbank. De lookalike van Tory zag er net zo gewoontjes uit als Tory zelf.

Ze droeg eenzelfde soort jas en sjaal als Tory. Grote oorbellen waar Tory zo idolaat van was en de olijfgroene aigle laarzen maakte het beeld griezelig herkenbaar. De mansmens ernaast kon regelrecht zijn weggelopen van de corporale Zuidas. Een aantrekkelijk exemplaar, atletisch gespierd zelfs.

'Jullie weten wat jullie moeten doen ?'

'Een romantische promotie voor de jachthaven, toch ?', zei fake Tory.

Als 'n meesteres van ondermijning richtte Mae verrast d'r blik op Mars. Haar ogen werden groot van verwondering want die dekmantel was werkelijk geniaal. Mars gaf enthousiast en onbeschroomd snel een begrijpend knipoogje in retour en zei vol betwistbare ironie, 'Ja, dit wordt heel romantisch, Mae.'

Ze stapten uit en deze missionarissen van het nieuwe fatsoen namen nog even snel de instructies met de figuranten door voordat de valstrik weer nieuwe herrie in het dorp op de mindset kon tatoeëren.

'Eerst deze route lopen...zoenscenes daar en daar. Mae komt jullie onderweg tegen...bij de school....en Brasserie De Smederij. Mae kent jou dus....maar jouw vriend nog niet....Ik blijf op afstand en maak foto's...het is nog maar 'n concept, hè. Een moodboard voor de klant.'

Alles ging heel vlotjes zonder al teveel hiaten en lastige vragen.

Bij de school met het uitzicht op de speelplaats, diende zich het moment van zoenen aan. Mae zou er vervolgens op onverhoopt wijze verschijnen.

Laagstaande ochtendzon scheen zacht in de directiekamer waar Els en een paar docenten zich ophielden met besprekingen. Via het raam hadden ze een panoramaview op de brede stoep aan de straat achter de grasgroene borders.

'Hé Tory!', riep ze met een overdadige vrolijkheid en zo luid dat Els niet anders kon dan uit het raam te kijken naar waar dat geluid vandaan kwam, zo vroeg in de ochtend en wat ze zag was onontkoombaar. Precies zoals ze had gehoopt zag Els nog net een stukje van de zoenscène, op veilige afstand om 'n eventuele ontmanteling van de hinderlaag niet te verraden. Spanning hing als electrische lucht om hen heen, als een film die zich net op het juiste moment afspeelde. Mae leek in d'r rol betoverd en vol zelfvertrouwen met d'r onlangs nieuw aangeschafte tas. Als drukken op 'n blauwe plek had ze vaak gevoeld er niet helemaal bij te horen tussen Mars en Mop met hun aanstormende carrières terwijl zij thuis een beetje aanrommelde, maar dat was nu allemaal voorbij.

Van een afstand was duidelijk te zien, ook voor Els en een paar docenten dat fake Tory de fake vriend aan Mae voorstelde met een ferme handdruk waarna Mae zich al snel uit de voeten maakte om een half uurtje later in Brasserie de Smederij te kunnen arriveren, waar ze had afgesproken met een paar bevriende schoolmoeders en het stel ondertussen nog even doorzoende, een beetje cheesie maar zonder twijfel bijzonder overtuigend.

De Smederij, een kleine cocon voor gemeenschapszin in het dorp, een retraite waar zacht licht van vintage glazen lampen 'n rustieke gouden gloed afgeven op de muren, bezaaid met pittoresque schilderijen, waar de geur van versgebakken broodjes en aromatische koffie de brocante atmosfeer bepaalt- een toonbank met uitnodigende schalen vol huisgemaakte taart - waar het mechanische geluid van het stotterende barista apparaat en klanken van lounge muziek de ruimte vult. Maar de echte gemoedelijkheid bestond die ochtend uit het gelach van een paar schoolmoeders aan een ronde tafel bij het kozijn met glaslatten en zicht op het dorpsplein.

'Hé kijk nou ! Kennen we die vrouw niet van het schoolplein. Ja, zeker. Dat is Tory. Ik heb haar wel 's gesproken. New kid on the block hier.' De wereld buiten leek even te vervagen toen de schoolmoeders door het raam een zoenend stel op het plein zagen staan.

'Je doelt op dat zoenende stel ?!'

De anderen leunden iets dichter naar het raamkozijn. 'Maar dat is haar man helemaal niet', zei Mae quasi geschokt.

'Nee, nu je het zegt. Ik heb haar man inderdaad wel eens gezien op het schoolplein. Wie is dat dan ?!'

Hier, aan deze gezellige tafel werden plotseling kritische blikken uitgewisseld en nieuwe insider geheimen gesponnen.

Ze keken nu allemaal hoofdschuddend naar het zoenende stel.

'Schaamteloos !'

Mae tikte ongegeneerd op het raam en begon te zwaaien. Fake Tory zwaaide braaf terug.

'Dat verwacht je niet, hè ?! Wat zielig eigenlijk voor die man van haar.' Het leedvermaak leek oprechte bezorgdheid, verpakt in een warme, vriendelijke sfeer.

Ken jij haar zo goed, Mae ?', fluisterde er een nieuwsgierigheid.

'Nee, niet goed. Maar door die aktie voor Naomi heb ik haar wel wat beter leren kennen.'

'Oh, hoezo dan ?'

'Een van haar kinderen had geld gestolen uit het donatie envelopje. Héél genant.'

'Ècht ?! Misschien moet het schoolbestuur toch eens een diepgravender antecedentenonderzoek gaan hanteren voor het toelatingsbeleid van de school.', zei een van de schoolmoeders. Er werd beamend geknikt aan de ronde tafel. De leugen leek hun gesprek steeds nauwer te verweven.

'Ik kwam haar gisteren ook nog tegen bij de boekhandel.', ging Mae verder. 'Ze kocht 'n boek over abortusverwerking.'

Er viel 'n onaangename stilte aan de tafel met caffee Lattes en croissants.

'Bij het afrekenen vroeg Boukje...je weet wel die verkoopster, of dat het een cadeautje was, in verband met inpakken en toen zei ze nee !'

'Dus ze gaat vreemd èn een abortus !', fluisterde een andere moeder afkeurend.

'Maar ze is altijd zo vrolijk !'

Mae gooide daarmee nog meer olie op het vuur bij de tafelgenoten.

'Schandalig !'

A p p e l k l i e k

Part 83620125782621

'Nee, maar weet je. Ze is best aardig.'

Mae was die middag meteen in de telefoon geklommen om Mop te informeren.

'Nou èn ?! Waar ligt je loyaliteit ?'

De opgewekte stemming sloeg na nog geen minuut om in een niet mis te verstane ernst, de weerslag van onbevredigde verlangens en revanche op een onbereikt leven. Gevoelens van revanche, irreëel, alsof iemand d'r een hak had gezet of op 'n dwaalspoor gebracht.

'Met het domein bewegen, heerlijk from bottom to top, my name is Mop.', zo had Mop om te beginnen door de telefoon geschald. De peptalk van Hem was ongetwijfeld naar d'r bol gestegen en Mop greep die teruggewonnen mentale ruimte om 's ongegeneerd te experimenteren met de oeverloos saaie en repeterende gedragscodes binnen de quarters van het secretariaat.

'Mooohhop..hahahaha...zo neem je toch niet de telefoon aan, hè ?! Je wist dat ik het was.', ketste Mae terug.

'Ik probeer gewoon iets nieuws uit. Hoe klinkt 't ? Momentje.....effe de deur dichtdoen. Wat 'n tyfus herrie op de gang.'

Er volgde een zachte bons, het geluid van een deur die zonder het gebruik van een klink in het slot werd gedrukt.

'Zei je nou 'tyfus' ?!'

'Ja, sorry. Is hier in de mode op het duivelseiland.'

Toen Mae enthousiast vertelde van de kortstondige ontmoeting met Tory die middag, schoot ze dus bestraffend uit d'r slof.

'Oh ja, je vindt haar aardig. Weet je dat ze 'n abortus heeft gehad ?' Mop wist altijd wel verhalen bij D los te peuteren. Verhalen die zelden in het voordeel van Tory werden uitgelegd.

'Ik ben ruimdenkend, en ja dat had je me al een keer verteld.'

'Jij bent misschien ruimdenkend maar in dat dorp van jou wonen ontzettend veel gelovigen en we kunnen elke vijand goed gebruiken want ze is best wel aardig !', werd er kattig geroepen. De karakteristieke modus operandi, oorlogsminnende drift sloot naadloos aan op Cupido's speerpunten en de warmte van loyaliteit gloeide beschamend op Mae's wangen. Ze wilde d'r vriendin niet meer teleurstellen zoals ze tijdens de bijles van Hem onbewust had gedaan door empathische gevoelens te koesteren voor het verdriet en boosheid van de bedrogen vrouw waarover Hem vertelde. Nu moesten echt alle gangbare waarden en normen op de schop voor het allesoverstijgend doel. Even kwam Roel, het brave knulletje, als duveltje uit 'n doosje in gedachten opdraven om met terugslaande kracht een moralistisch dwaalspoor de hoek in te knuppelen. Schuldgevoelens bekropen d'r hersenpan. Hoe godvergeten gemeen ze was geweest naar Ruben. Wat bezielde haar die middag ! Ze was zichzelf niet....toch ?! Terwijl juist als ze punten wilde scoren bij Mop, deze biecht 't vertrouwen tussen de vriendinnen als vanouds weer onherroepelijk aaneen zou smeden. Toch deed ze 't niet. Kraakhelder, het kon niet duidelijker. De bovennatuurlijke gaven die Hem haar toedichtte hadden gevoelens van onbehaaglijke spijt blijkbaar nog niet helemaal uitgewist. Maar luister, mijn god, ze moest tenslotte kinderen opvoeden om rechtschapen en goede mensen te worden. Logisch dat die onontgonnen bovennatuurlijke gaves waarvan Hem sprak, weliswaar al sidderend en smeulend in de knop, nog even een tijd voor onverschrokken ontluiking moest vinden, ergens op de spirituele reis naar dat hogere doel, die nieuwe betere wereld.

'Is 'n nieuw imago als overspelige vrouw geen beter idee ?!', vroeg Mae onderzoekend. Het recht op abortus, free choice, zelfbeschikking, de hele rode lijn van vrouwenrechten en het ontzeggen ervan zou in deze fase misschien juist wel 'n averechts apologetisch effect uitlokken, 'n duivels pleitbetoog en empathie kunnen oproepen bij de humanistieke ideologen binnen de kring van schoolse invloedsferen. Wijze mannen en vrouwen die menselijke waardigheid, zelfbeschikking, mededogen en moraliteit uitdragen als 'n reciterend mantra. Alleen een komplete karakter transformatie van D, met terugwerkende kracht tot jaren terug naar een ver verleden, zou soelaas bieden. Stel je eens voor, een onderdanige D, pro-life aanhanger, die smekend op z'n knieën was gevallen om Tory te beletten, tevergeefs. Dat zijn gebeden tekort waren geschoten en hij helaas het lot van die goddeloze beslissing heeft moeten accepteren. Ja, dan was Tory het haasje...ook bij de humanistieke ideologen. Vooralsnog zou dat scenario verre van geloofwaardig worden geacht door deze en gene. Überhaupt moesten ze dan eerst D zèlf erbij betrekken, misschien zelfs wel overhalen en overtuigen van die duivelse, nieuw ingedaalde innerlijke bezieling. Nee, eerder nog zou viriel hedonisme vruchten kunnen afwerpen met de fallus als symbool voor humanistische normen en waarden, een instrument voor onderscheid tussen goed en slecht, een instrument voor belonen en straffen.

'Mae, hoe verzin je 't ! De 'overspelige vrouw'. Alsof Tory ooit vreemd zou gaan. Keulen en Aken zijn nog eerder op dezelfde dag gebouwd, maar.... oké, ook prima.' Mae slaakte aan de andere kant van de lijn opgelucht 'n kleine zucht. Er was niet eens gewetenswroeging. Mop zou ze zeker niet teleurstellen, dat wil zeggen, ze was op de goede weg. Er waren zoveel mensen die vreemdgingen.

'Wat is 't probleem nou. Waarom schreeuw je zo ?!' Dit was nou de verbeterde Mae die de plein surveillance deed gedurende het speelkwartier.

'Mijn knikkerzak is weg !'

Martijn wees naar de grond waar zonet nog zijn waardevolle knikkerzak prijkte, gevuld met kleintjes èn koningen, van die gekleurde joekels.

'Misschien ben je gewoon 'n sloddervos. Heb je al in het klaslokaal gekeken ?', snauwde ze.

Aangedreven door een nieuw gevoel van saamhorigheid, een nieuw wij-zij, was Mae over de drempel van d'r eigen schaduw gesprongen. Een krachtige illusie versnipperde stukje voor stukje de moederlijkheid tot een hoopje verpulverde principes. Een misleidende sensatie die tegendraads en tegen alle logica in plotseling zelfs voldoening gaf, meer en meer bij iedere stap over de drempel van d'r oude zelf.

'Ik heb 'm hier neergelegd !', hij wees nog een keer naar de rubberen tegels, vastberaden en overtuigd.

Mae, die dag ingeroosterd als surveillance moeder had terloops en onopvallend de knikkerzak opgeraapt, in haar binnenzak gestopt en daarna d'r opbollende trenchcoat weer stevig dichtgeknoopt. Het groepje kinderen, intens gefocussed op 't spel, besteedde geen aandacht aan zoiets triviaals als 'n snibbige schoolpleinmoeder, het ging hier over knikkers, een serieuze aangelegenheid en trouwens, de lege plek van 'n mededinger was al snel weer opgevuld door nieuwe kanshebbers. Je kon niet zomaar je plaats vrijgeven. Het waren darwinistische minuten rondom de ketsende knikkers. Spiedend speurde ie om zich heen en zocht ondertussen wanhopig bijval, 'Jij hebt toch óók mijn knikkerzak gezien?', riep ie driftig en greep 'n klasgenootje bij de mouw van zijn jas.

'Martijn, we hebben hier respect voor elkaars eigendommen.', begon Mae valselijk aanvallend uit te vallen. 'Dat zijn de schoolregels. Er wordt niet aan elkaars kleren getrokken, snap je dat ! Ik zal aan de juf doorgeven dat je vergeten bent waar je je knikkerzak hebt gelaten.' Martijn stond als versteend voor haar, een klein mannetje uit groep 2, opgevoed in geborgenheid en te jong om de betekenis van manipulatie te kennen, te jong om te begrijpen dat niet alle volwassenen vanzelfsprekend betrouwbaar zijn zoals gewoonlijk, thuis.

De schoolbel maakte dan wel 'n einde aan het speelkwartiertje op het schoolplein, maar niet aan Mae's manipulatieve wendingen waardoor 'n werkelijkheid achter subtiel geregisseerde chaos in 'n steeds dieper wordend labyrint kon wegglijden.

'Martijn, wil jij even naar voren komen.'

Juffie had deze onfortuinlijke gelegenheid, de ingefluisterde leugen, met beide handen aangepakt om nietsvermoedend de klas 'n moralistisch en pedagogisch lesje te geven. Schoorvoetend liep ie tussen de schoolbankjes door naar juffie, vooraan in het klaslokaal. Het schaamrood prikkelde akelig en verraadde onzekerheid, niet de kwelling want waarom moest ie zich dan schamen, gevangen in andermans leugens. 'Martijn hier is vergeten waar ie zijn knikkerzak heeft laten liggen.' De overmacht van 'n klas vol, op hem gerichte zwijgende ogen dwong Martijn om verlegen naar beneden te staren en z'n schaamrode wangen te verstoppen.

'Ik ben het niet vergeten. Iemand heeft m'n knikkers gestolen.', zei Martijn stuurs zonder op of om te kijken. Het liefst was ie naar huis gerend om z'n mama te roepen maar nu stond ie er helemaal alleen voor.

De juf, een toonbeeld van schoolethiek, zei met 'n vriendelijke glimlach, '

Je hoeft je ècht niet schuldig te voelen. Dat vinden jullie toch ook ?'

Ze sprak die vraag uit, daar en plein public aan de zwijgende ogen, alszijnde gezamenlijk een onwrikbare kudde die het verloren schaap weer moest verwelkomen.

'Jaaaa !', klonk het eenstemmig, zonder ook maar een spoor van plagerige gein, uit alle hoeken van de klas. Gebombardeerd door die verstikkende geluidsgolf werd ieder verweer zinloos.

'We willen je alleen maar helpen.', zei juffie bemoedigend maar onbedoeld vernederend. 'Hier op school vinden wij de onderlinge omgang erg belangrijk. Elkaar te accepteren zoals we zijn, niet elkaar te veroordelen. Daarom stel ik voor dat we met de hele klas na de lunch gaan zoeken. Speciaal voor jou. Ga nu maar weer terug naar je tafeltje, Martijn.'

Mae zou, nadat de schoollokalen weer gevuld waren geweest met ordentelijk gerangschikte nazaten van de notabele goegemeente het kantoortje van de directeur passeren. In het openstaande deurkozijn lachend naar 'm zwaaien, vrolijk op weg naar de kapstokjes om uit het rugzakje van Martijn zijn drinkbeker te gappen.

Even later dus, in de klas waar niemand iets wist van Mae's werktuiglijk uitgevoerd vergrijp, verstarde Martijn achter z'n lessenaar, als door een onzichtbaar spook geplaagd toen de schooltas daar lag, op het bureaublad, zonder drinkbeker. Natuurlijk viel het niet op, niemand zei, 'Waar is je drinkbeker ?' Iedereen was rustig aan het smikkelen en iedereen had die drinkbeker kunnen bietsen.

Dit was nog nooit gebeurd. Zijn moeder ging prat op 'n exquise voederregime gedurende schooltijd. Tory had er ooit bijna een rel om gehad, om al die haastig toegestopte Fristi en zakjes chips. Aan het schoolbestuue een klein epistel geschreven, een A4tje vol treurige klaagzang. Of een fruitmand dan geen redding kon bieden aan deze dramatische ontwikkingen, die ze 'n welvaartsziekte van deze moderne tijd noemde. Denk nou niet dat Tory een punnikende moeder was die zelf brood bakte en altijd de fiets nam in plaats van de auto. Een beledigde moeder had d'r met een simplistisch 'Zegt er een wat !' eenvoudig als een schaakstuk kunnen verslaan want wie oordeelt over zeden, oordeelt over het moreel kompas van de gangbare opvattingen en als die gangbaarheid zomaar ook een vrije keuze voor pakjes Fristie en chips tijdens de schoolpauze kan zijn, zou het 'gangbare' moreel kompas wel eens koers kunnen zetten naar conflict en ruzie. Ja, zegt er een wat. Ze was geen heilige, dronk wijn zoals alle moeders er een gewoonte van hadden gemaakt, ze dronk ook vermouth, rookte wel 's een Phillip Morris cigaret, niet in huis, op straat of auto en misschien alleen in bijzijn van spelend grut tijdens 'n borrel met andere moeders omdat iedereen dat nou eenmaal deed, dat dan weer wel. Ze poetste te váák d'r tanden, ging zelf zelden op tijd naar bed, de kinderen kregen heus wel 's snoep, bij speciake gelegenheid kindercola èn ze maakte bijna nooit een boodschappenlijstje maar inderdaad, z'n moeder was altijd zó zorgvuldig als het om de schoollunch en tussendoortjes ging. Nerveus versnelde z'n ademhaling. Hij twijfelde. Zou ie 't tegen juffie zeggen ?! Het leslokaal, de kinderen en juffie, alles kwam ineens vreemd voor. Niet spannend en nieuw zoals hun nieuwe huis met grote tuin om in te ravotten maar het was er eng en raar geworden. Eerst die knikkerzak en nu z'n drinkbeker. Dat kon geen toeval meer zijn, er konden hier dus zomaar dingen verdwijnen.

Maar waarom zou ie het niet tegen juffie zeggen, sprak ie zichzelf in gedachten toe. Misschien zou juffie 'm nu wèl geloven.

'Weg..hoezo ...weg ?', zei juffie hardop zodat iedereen het kon horen. De verbijstering ging door merg en been, alsof ze 'm door de intercom te kakken had gezet.

'Mijn drinkbeker zit er gewoon niet in.' zei ie, getergd door nervositeit nog 's maar dan heel zachtjes, warempel bijna verontschuldigend, een beetje laconiek zelfs en hij haalde quasi terugdeinzend zijn schouders op alsof het 'm wel vaker overkwam.

De ondoorzichtige neurale paden van Juffie, getuige de fronzende blik, suggereerden echter 'n geheel ander escalerend gedachtenspoor. Waarom, is onduidelijk en welke...dat liet zich raden. Was het Els, de adjunkt direkteur, die bij juffie polshoogte had genomen na nog een flagrante leugen, geen leugentje om bestwil maar een snoeiharde leugen die heel duur voor waarheid werd verkocht. 'Dat is je moeder dan waarschijnlijk vergeten.', zei juffie hoofdschuddend. 'Ik haal wel even 'n bekertje appelsap voor je, of heb je liever melk ?'

'Hoe kan ie nou zijn knikkers vergeten hè.' Het was een dag later toen een moeder uit het klasje van Martijn Tory er bezorgd op aansprak bij de hekken van het schoolplein. 'Ik ken 'n goeie ergotherapeut hier in het dorp, die al vaker kinderen van onze school heeft geholpen en daarmee absoluut goeie resultaten boekt, kan niet anders zeggen. Als je wilt zal ik je introduceren voor 'n afspraak. Hij is namelijk enorm populair en neemt zelden nog vreemde klanten aan, vandaar.' 'Ach, wat lief', zei Tory zorgeloos. 'Maar om nou meteen alles te problematiseren. Zo streng is de school toch niet ?! Dan neemt ie die knikkers vandaag gewoon mee naar huis !'

Dat Martijn dus niets had verteld over die knikkers, maakte op dat moment onbedoeld het gesprek ineens nog ingewikkelder en des te meer reden blijkbaar voor de helicopter-moeder om aan te dringen op een bezoekje aan de ergotherapeut.

Tory kon d'r oren niet geloven. 'Je bedoelt eigenlijk te zeggen dat de knikkerzak kwijt is, toch. Dat betekent niet dat ie 'vergeten' is waar ie 'm heeft neergelegd ! Misschien is een van de kinderen er wel mee aan de haal gegaan. We weten tenslotte allemaal hoe geliefd dat speelgoed is. Zijn drinkbeker is zelfs gestolen gisteren. Wie doet zoiets ?! Ik dacht dat dit een nette school was, misschien moet die dief maar 's naar een ergotherapeut.'

Die andere moeder, al jaren ingeburgerd op het schoolplein, hoger in hiërarchie en gezegend met een vast plaatsje op de schoolplein surveillance lijst, net zoals Mae, reageerde vanuit het diepst van d'r ziel gekwetst op de verontwaardiging van Tory en maakte welteverstaan onomwonden duidelijk dat een dergelijke schande niet wordt geduld. 'We vertrouwen elkaar hier en gaan niet zomaar lukraak beschuldigen.' Klaarblijkelijk was Tory minder ingeburgerd dan gedacht.

Oh, en die knikkerzak en beker zijn nooit teruggevonden, hoor. Wie denkt er nou ook aan om in de openbare prullenbakken langs de straat te gaan zoeken, waarin Mae ze had gedumpt. Schande.

Inmiddels zijn we al weer een paar dagen verder en de wereld heeft rustig doorgedraaid. De storm van verontwaardiging was gaan liggen. Martijn liep alweer trots rond met 'n nieuwe knikkerzak, en terecht. Bij de speelgoedwinkel in het dorp vlogen de verse knikkers over de toonbank. Hij had ze zelf mogen uitkiezen, vanzelfsprekend.

De geesten waren nog niet rijp voor het verdrijven van Tory uit het plaatje waarin Mop d'r plaats wilde kapen. Voor die omsmelting moest nog veel meer chaos en onbehagen worden opgevoerd. Daarvoor stond Mae al op scherp met nieuwe plannetjes in de startblokken voor een volgende rel. Een plan dat iedere verwachting overtrof ontvouwde zich op Mae's myriade hersenpaden. Ze hoefde alleen nog maar de lont in het kruidvat te steken en Mae die d'r oorspronkelijke principes steeds beter leerde te negeren, ging over dit nieuw bedacht projekt van ondermijning een balletje opgooien bij Mars.

'Heb je even ?'

'Yep !'

'Kan jij aan 'n zwangerschapskussen komen, een kleintje ?!'

'Ik denk het wel. We hebben zoveel rekwisieten voor fotoshoots. Hoezo ?!'

'Mop krijgt 'n miskraam.'

Er viel 'n overtuigende stilte. Na het verstrijken van luttele seconden werd deze onhoorbare breinbreker door een verbijsterde Mars in slechts een paar woorden samengevat, 'Doe normaal ! Waar zit je aan te denken, Mae ?!'

Om een lang verhaal kort te maken, aan drama zou het op de weg naar Mop's illusionaire liefdesnestje niet ontbreken. Abortus, als schandalig verraad, mocht dan geen goeie strategie zijn voor 'n portie haat, een miskraam daarentegen en vooral het verdriet ervan kon de opluchting van een abortus meteen in de hoek van verdoemenis jagen. Het verdriet van een miskraam zou prille onderbouwing impliceren, de vleesgeworden emotie van geheime wensen, het onverholen idealisme dat hij moet ontberen door het web van tralies waarin het huwelijk de man willoos heeft vastgezet.

Zo-even viel Mars nog bijna van d'r stoel van verbazing over de diepere lagen achter de oorlog van vernedering die Mae aan het organiseren was. Dit was een hele andere Mae dan de Mae die ze dacht te kennen, gesetteld in 'n regelmatig voortbordurend huwelijk volgens vast stramien. Een komplete beeldenstorm.

'Sjiek bedacht Mae, als Mop daarmee instemt. Maar moeten we zoiets niet eerst aan Hem voorleggen ?'

'Ik wil juist resultaat boeken vòòrdat we weer bij elkaar komen. Wij zijn tenslotte de katalysator om de evolutie naar onze hand te zetten, zei ie.' Onmiskenbaar slipte ze in verborgenheid door naar een dubbelleven waarin de betekenis van onrechtvaardigheid een metamorfose onderging en zijzelf naar Hem's trots en de waardering van d'r vriendinnen ijverde.

'Nog iets. We hebben een stand-in voor Tory nodig. Heb jij nog contacten met een castingburo ?!'

'Een stand-in, voor Mop ?'

'Nee, ik mail je de details, 'n foto van Tory en verzin zelf maar een kerel. Ik boek 't wel financiëel af via m'n recruitmentbedrijfje als representatiekosten, mocht het niet met gesloten beurzen lukken.'

'Wat moet die stand-in doen dan ?!'

'Mars, herinner je nog dat Hem zei dat ik paranormale gaves bezit ?! Nou, een profeet ben ik niet, dat weet jij ook wel. Maar als we met een selffulfilling prophecy de realiteit gaan veranderen, kunnen we niet zonder een stand-in. Tory zal uit zichzelf heus niet vreemdgaan. Wie weet kunnen we van een van de kinderen nog wel een bastaardkind maken, uit een overspelige relatie of zo.'

'Tyfus...Mae !'

'Zeg jii ook al 'tyfus' ?!'

'Ja, is mode hier momenteel in de reklame branche. Geen idee waar dat vandaan komt. Maar Mae..gaat dat niet 'n beetje ver ?!'

'Hoezo, ik vraag toch niet om een stand-in uit het smoelenboek van een politie register te halen ?!'

'Okidoki dan. Ik wacht even op de foto van Tory en het script idee. Wanneer moet dat plaatsvinden ?!'

'Als het lukt, volgende week dinsdag, 's ochtends rond 'n uurtje of negen, dan is ze in de sportschool, want we kunnen natuurlijk geen twee Tory's tegelijk op dezelfde plek in het dorp hebben.'

In dezelfde tijdsruimte, op ongelijktijdige momenten en ergens anders, in de stad, ver weg van het dorp werden erotischere plannetjes gesmeed. Het zal tegen tweeën zijn geweest toen Mop smachtend met 'n smsje D sommeerde om te komen.

'Waar ben je ?! Kom hier, ik mis je !'

'Schatje, ben op de vliegclub. Hou vol. Over 'n uurtje.'

Op dat moment kwam haar baas het kantoor binnen. Een invloedrijke man, blond, tegen de penopauze leeftijd aan, jogde regelmatig langs de grachten tijdens kantooruren en nog steeds ontzettend enthousiast over zijn verhuizing naar de stad waar ie een gerestaureerde loft bewoonde.

'Zullen we samen een late lunch doen. Er is onlangs 'n nieuw bagels tentje geopend, vlak bij de PC.'

Mop grijnsde geheimzinnig en zei: 'Helaas, ik ben net geboekt en...je weet wat ze zeggen...three is a crowd !'

'Aha, op die fiets. Maak je het niet te laat, Mop. Er moeten vandaag nog 'n paar persberichten de deur uit.'

'Komt goed. Ben voor zessen vanmiddag wel weer terug.'

En zo gebeurde het dat er dates werden gepland. Meestal vluggertjes in het stadsappartement van zijn broer. Zijn broer wist ervan maar wilde er niets mee te maken hebben. D was z'n broer, daarentegen Tory z'n schoonzus.

In het appartement stond een hele specifieke foto tussen andere familiekiekjes op de vensterbank, een oude foto van D en Tory uit hun studententijd. Een foto die Mop met afgrijzen stond te begluren.

'Kan je die niet wegdoen,' zei ze schaamteloos. 'Waarom moet ik hier herinnerd worden aan die grote vergissing van jou. We gaan vooruit, niet achteruit.'

Dit is toch niet mijn appartement, schatje', zei D. Hij duwde zijn gezicht in haar nek. 'Getverrrr...ga douchen, je stinkt naar vliegtuigen....hoe heet dat spul ?'

'Kerosine...', antwoordde D geamuseerd.

Mop was boos. ' Je zorgt dat die foto verdwijnt, anders hebben we hier geen sex meer, basta !', zei ze fel, terwijl ze de knoopjes van haar blouse langzaam openpeuterde.

'Hou dat temperament even vast, ik ben zo terug.', zei D, die als de wiedeweerga naar de douche snelde.

'Ik meen het, hoor !'

Haar stemming was omgeslagen als een blad aan de boom, terwijl ze zich bezinde op een adequate straf, mocht ie weigeren. Ze dacht aan geen sex, of iets in die trant. Dat zal 'm leren. In het geniep pakte ze de mobiel van D uit z'n broekzak. Nieuwsgierig scrolde ze door de berichten. 'Nieuwe voicemail'. De stem die op de voicemail te horen was herkende ze meteen. Het was Tory. 'Dééé, ben je onderweg !? Ik wilde weten of je vanavond thuis bent voor het avondeten. De kinderen rekenen daar op, anders zeg ik vast dat je niet komt. Bel me.'

Wat een zeurpiet ! Wen d'r maar vast aan. Vergeleken met mij, eten ze heel vaak samen. Dit was Mop logica en uit jaloerse nijd besloot ze niet alleen het voicemailberichtje te wissen maar ook de telefoon stiekem uit te zetten.

Die dag waren er twee vrouwen boos. De een met goede reden en de ander uit dwaasheid.

'Had je trouwens niet even kunnen terugbellen ?', zei Tory die avond gepikeerd tegen D terwijl ze de dinerborden aan het afspoelen was.

'Terugbellen ?'

'Ja, denk je soms dat ik me niet ongerust maak !', riep ze met gedempte boosheid.

D stond op om de mobiel uit z'n koffer te pakken. 'Merkwaardig ', mompelde ie peinzend.

'Wat is merkwaardig ?'

'Hij stond uit, Tory. Ik zet 'm net aan om te kijken of er berichten zijn.'

'Nou toen ik je voicemail vanmiddag insprak was ie nog gewoon aan, hoor.'

'Begrijp het ook niet maar je hebt gelijk...het spijt me.'

A p p e l k l i e k

Part 83620125782622

Achteraf praten is makkelijk maar had Tory kunnen weten dat hij, in dezelfde tijdzone, een denkbeeldige wereld geheim hield en was het überhaupt relevant om te weten. Samen hebben ze net de kostbaarste aankoop van hun leven gedaan. Een groot avontuur.

'Koffie ?'

'Doe maar 'n Ristretto.', zei D.

Had ze kunnen weten dat de schaduw van zijn geheim binnen afzienbare tijd d'r leven in 'n dal van isolement zou storten.

'Wat is er op TV ?'

'Een of andere talkshow. Het Capitool.', antwoordde D ongeïnteresseerd.

'Oh, leuk...niet wegzappen !'

Ze kroop op de bank dicht tegen 'm aan.

'Moet je nu ècht zo dicht tegen me aanzitten, Tory. Een klein beetje ruimte graag.' 'Oh sorry, schat.' Lacherig schoof ze 'n stukje van hem af.

Was ze te voorspelbaar geworden, een makkelijke prooi. Toch niet. Die vanzelfsprekendheid was 'n behaaglijke pendant in het chaotische tempo van de soms hectische vluchtroosters.

Tory geeuwde en nipte aan de hete koffie.

Verknochtheid merk je pas echt als het er niet meer is, het schept een nostalgische roes, een intensiteit die met jaren aan herinneringen toeneemt, juist ondanks de hobbelige weg van tegenslagen. Tory was er van overtuigd dat ze daarin beiden gelijkwaardig op een en dezelfde fundering stonden.

'Welkom terug bij Het Capitool, ik ben Jerry !', riep de tv presentator met een brede lach in de camera. 'Het thema van vanavond is, 'Neemt U sex of satan mee naar huis.'

D raakte op slag geïrriteerd en dat was aan zijn intonatie duidelijk te merken.

'Waar gaat dát nou weer over.' Tory negeerde 't met een gespannen blik gericht op het televisiescherm.

'We hebben uitgenodigd Dhr. Fak van de stichting Parade. Een stichting die zich bezighoudt met slachtoffers van ritueel misbruik. Mijnheer Fak, u heeft aan het begin van de uitzending al uit de doeken gedaan wat uw stichting zoal doet en u heeft ter illustratie 'n paar gevallen meegenomen voor ons...op papier dan.'

'Ja zeker, Jerry. Ik heb twee dossiers meegenomen. Dossier Claudia en dossier Skip. Uiteraard zijn dit fictieve namen in verband met de privacy van betreffende personen.'

'Dit zijn dus geen fictieve personen maar fictieve namen, lieve mensen. Voordat we verder gaan met een cinematische reconstructie, kunt U ons eerst in het kort vertellen om welke personen het gaat en met welke vorm van misbruik zij te maken hebben gekregen.'

'Graag, Jerry. Allereerst wil ik vertellen dat ritueel misbruik iets anders is dan een plagerijtje. Ritueel misbruik kan jarenlang duren, door radicale groepen zijn georganiseerd. Niet zelden geïntegreerd binnen de overheidsmuren maar daar weten we weinig van, die omgeving is over het algemeen goed afgeschermd.'

Snel en behendig onderbrak Jerry zijn gast. 'Ik weet niet of we hier bij elkaar zijn om de kijkers ongerust te maken, mijnheer Fak.'

'Nee Jerry, dat is zo. Ik ben hier uitgenodigd om mensen te informeren over de tendenzen in onze samenleving. Een tendens naar meer macht en meer genot, ook sexueel. Het egalitaristisch karakter in groepen, de manipulaties die daarmee gepaard gaan, zelfs therapeutische beïnvloeding en drugs om iemands identiteit te veranderen. Ritueel misbruik kan mensen namelijk zodanig veranderen dat ze daardoor dingen gaan doen die ze oorspronkelijk niet zouden doen.'

'Zoiets als..ehhh...een nieuwe tak van sport uitproberen ?', zei Jerry met 'n knipoogje naar het publiek.

'Haha..nee Jerry. Een nieuwe sport uitproberen is goed voor de ontwikkeling. Afwijkend gedrag genereren niet.'

'Tja, maar kan je nog wel spreken van afwijkend gedrag tegenwoordig als het gaat om het streven naar macht en genot, mijnheer Fak. Tenslotte wil iedereen dat toch ?! 'Inderdaad Jerry en dat brengt me bij Claudia. Een jonge vrouw met jonge kinderen. Haar idee over relaties is gedevalueerd naar een kosten/baten analyse. Dan ontmoet ze een man die wel in is voor sexuele avontuurtjes maar ze woont klein en haar kinderen zitten achter 'n dun gordijntje nagenoeg boveop de erotische belevenissen van hun moeder. Dat vindt Claudia niet leuk, alhoewel in haar cultuur niet ongewoon. De vrijer zelf woont riant met z'n gezin in 'n villawijk. Claudia weet 'n vriendin als kinderoppas bij de man thuis binnen te smokkelen. Uit wraak laat de vriendin zijn jonge kinderen sexfilmpjes zien. Dit doet ze om 't standenverschil op te heffen want Claudia vindt het onrechtvaardig dat zijn kinderen, wel onschuldig in een riante woning bij paps en mams kunnen opgroeien.'

'Dat klinkt als 'fatal attraction', mijnheer Fak.'

'Zo zou ik het niet willen zeggen, Jerry. Glenn Close werd niet neergezet als boegbeeld van sociale achterstand met ramkoers op competitive exclusion.'

'Dit geloof je toch niet !', riep Tory verontwaardigd. De filmbeelden vlogen stekelig als onwenselijke gewaarwordingen over het beeldscherm.

'Ja, maar ze ziet er wel lekker uit.', zei D om Tory te pesten.

'Kijk nou, ze wil hem zelfs laten geloven dat zijn kinderen niet allebei van hem zijn. Verschrikkelijk !'

D begon cynisch te joelen. 'Hou 's op, zeg. Die man wordt door haar bezeten.', zei Tory ernstig.

'Wat zei je...wordt ie door haar bezeten...klinkt niet verkeerd.' ging D galbakkerig verder. Hij hoopte tevergeefs op 'n stoeipartijtje.

'Niet grappig, D.'

'Ga je nou boos op mij worden ?! Je kan ook ergens anders naar kijken, hoor.'

Maar Tory maakte alweer liefdevol doch dringend 'n wapperend handgebaar en fluisterde, 'Stttt...hij gaat nu over geval Skip vertellen.'

'Mijnheer Fak, we moeten een klein beetje rekening houden met de tijd. Dus maak het verhaal niet te lang.'

'Ik zal het proberen, Jerry. Skip is piloot, getrouwd buiten de 'vliegersfamilie'. De carriere kwam namelijk ná de vrouw en niet andersom...maar binnen de bedrijfscultuur is....

Toen pakte D de afstandsbediening en zapte de zender weg.

'Wat doe jij nou ?!'

'Weg met die onzin, dat zie je toch ?!'

'Het is maar een tv programma, D. Of is er iets dat ik moet weten ?', zuchtte Tory gelaten.

'Nee. Maar er zijn grenzen aan smakeloosheid.' Zijn reaktie was kortaf. Dat ging onbewust, zo was het namelijk niet bedoeld en hij probeerde weer 'n stoeipartijtje uit te lokken door Tory op de kast te jagen. 'Dan kan je beter naar dat programma 'Tips voor in de keuken' kijken.'

'Hoezo ?', zei Tory, kompleet verbouwereerd. Zo voorspelbaar. D maakte al preventief 'n afwerend gebaar met zijn armen, maar helaas. Ze zat kaarsrecht naast 'm, gepikeerd, met d'r handen in de zij.

'Die saté van vanavond was niet medium, Tory.'

'Volgens mij vond je het anders hartstikke lekker.'

'Weet je wat ik lekker vind ?', zei D. Hij greep plotseling met beide handen d'r taille en toen ze half over 'm heen viel begon ie zachtjes te kietelen maar Tory kon slecht tegen kietelen. 'Sttt...', fluisterde D en legde even zijn hand over haar mond. '...de kinderen slapen.' Vervolgens smoorde ie vlug 'n volgende tirade met een lange tongzoen. 'Ken ik u ergens van...'mompelde ie tussendoor. '...hoe is uw naam...Claudia ?!'

Die zotheid had 'n wellustige weg kunnen plaveien voor 'n paringsdans op de bank, op de grond of in de slaapkamer, ware het niet dat ie wist hiermee bij Tory 'n andere gevoelige snaar te raken.

'Plaaggeest.', was het verongelijkte commentaar. Heel voorspelbaar. Ze drukte zich met d'r handen op z'n brede schouders weer omhoog en zakte gezapig naast 'm in de bankkussens, zonder aanvechting meer om zich als 'n krolse kat te ontvouwen, schurkend tegen zijn mannelijke flanken.

Toen de uitdaging was geweken en de zinderende kettingreaktie smeulend weer in rustig vaarwater voortkabbelde, herriep D de aandacht van Tory voor iets geheel anders.

'MJ belde vanmiddag. Ze vroeg of we morgen met de kinderen langs willen komen voor taart en een babbel in verband met d'r verjaardag. Waarschijnlijk heeft ze op stel en sprong het hele dorp uitgenodigd, dus wie weet kom je misschien nog een paar oude bekenden tegen.'

'Gezellie, maar waarom zeg je me dit in vredesnaam nù pas, anders had ik vanmiddag nog voor 'n cadeautje kunnen kijken,'

'Sorry, mijn schuld.'

'Weet je wat. Ga jij maar, schat. Zullen de kinderen ook leuk vinden, een keertje met papa alleen op stap. Ik blijf wel hier, ben vandaag door die burgerbak ook al niet meer aan poetsen toegekomen.'

Mae daarentegen kwam de vorige dag thuis in een leeg en donker huis na de bijles van Hem. In d'r eentje want Mop moest meteen door voor afspraken. Snel langs de kapper en meteen 'n brazilian wax onderhoudsbeurt. In vol ornaat voor de escapade met D. Ze was tenslotte niet de poetsvrouw. Nee inderdaad, daar viel niets tegenin te brengen. 'Een slimme meid is namelijk op de toekomst voorbereid', giechelde Mop uitgelaten naar d'r vriendin in de auto. Nu Mop de brazilian wax ineens uitgesproken visueel gelijkstelde als 'n voorwaarde voor 'n gezegende toekomst werd Mae onverhoeds overvallen met de twijfel of haar eigen toekomst geen gevaar liep. Een brazilian wax...had ze nog nooit laten doen.

'D betaalt....', wist Mop vervolgens trots te vertellen. 'Die weet wel wat ie wil.' Tja, dus de man van Mae wist niet wat ie wilde? Misschien maar beter ook, had Mae stiekem in zichzelf geconcludeerd. Ze smeet haar tas op tafel, knipte een paar lampen aan, hing de jas op aan de kapstok, haalde een colaatje uit de koelkast en ging aan de keukentafel zitten achter haar tas die als een organische sculptuur leek te zeggen 'Ben er echt even helemaal klaar mee'. Goh, gek eigenlijk. Die oude tas sprak in boekdelen inmiddels dezelfde taal als zijzelf. Misschien gaat je tas na verloop van tijd inderdaad wel op je lijken. Vreselijk, dat wil niemand, toch ?! Ze graaide naar haar telefoon in de tas.

De man des huizes had braaf 'n berichtje gestuurd, ging squashen met collegaas, hapje eten, kon wel uurtje of elf worden.

Waarom niet gewoon even gebeld? Ze miste z'n stem. Vanzelfsprekend geen zin in 'n bemoederend 'Maak je 't niet te laat ?' zoals alle mannen, Mae. Maar 'n afwezige echtgenoot die avond was niet het enige prive berichtje want de klassemoeder was de held, door met name die middag ad hoc nog voldoende tijd en ruimte in de agenda om de kinderen op te vangen maar voor hoe lang ?! Ze had er niets over afgesproken of bericht meer. Best wel laks. Om half zeven zou ze bij Mae op de stoep staan. De kinderen bleven bij haar eten. Niet accoord, even terugbellen.

Het was echter al bijna zes uur en nu pas las ze 't bericht ! Mijn God, ze was in ieder geval op tijd thuis maar veel te laat om nog te reageren met 'dankjewel', realiseerde ze beschamend. De klassemoeder was een soort Mary Poppins, perfectie tot in de puntjes en een onaflatend toetsende geest. Gaat vast beoordelen of de dametjes wel tafelmanieren hebben, bedacht Mae zich enigzins ongerust. Niet dat ze zich zorgen maakte over de tafelmanieren van d'r kroost maar dat soort moeders vinden altijd wel iets om je mee om de oren te slaan, als het ze uitkomt. Vriendelijk maar sluw. Er kon zomaar op school een gedeelde obsessieve interesse ontstaan voor het verorberende kauwtempo waarmee 'n boterham werd gegeten.

Ze liep naar de koelkast, trok 'm open en bekeek de inhoud. Krop verse sla, geitenkaas, olijven, tomaten en een restje krieltjes van gisteren. Gehusseld een prima maaltje. Al gauw stond er 'n slabak vol groenvoer op tafel. Aan de verlaten keukentafel, peuzelend achter de slabak, wachtte ze in het stille lege huis de tijd af tot het half zeven zou zijn.

Thomas en Mae hadden elkaar bij 'n werving&selectie buro ontmoet en na 'n bonus van twee ton hoefden ze hun verliefde toekomstplannen niet langer uit te stellen dan nodig. Huisje, boompje, gezinnetje. Saampjes 'n klein interim recruitmentbedrijfje erbij opgestart. Heel kleinschalig, hoor. Iets waar voornamelijk Mae zich op kon richten en de scepter zwaaien naast de zorg voor de kinderen.

Was het de stilte die zo dominant van zich liet spreken op de veeltallige vierkante meters van de begane grond. Vanzelfsprekend waren de kinders nog niet het huis uit, wat een raar spinsel spookte ineens door d'r hoofd. Het waren nog hummels maar even leek het wel zo. Ontgroeid, ergens op kamers, weg van de moederkloek, om te gaan studeren. Die hardnekkige gedachte viel plotseling in als 'n ondoenlijke beleving alsof ze naar zichzelf keek door een sleutelgat in een ander tijdperk. Vreselijk, een plausibel scenario dat weliswaar nog mijlenver weg lag aan 'n nevelige horizon. Het verstilde tafereel dat de fantoompijn van een legenestsyndroom in een dreigend clusterproces zoog met tanende veerkracht als gevolg werd plotseling van heel dichtbij heuglijk ontward toen ze werd opgeschrikt door 'n veel gezelligere toekomst achter de voordeur, waar uitgelaten kindergeschater als sneeuw voor de zon de opgekropte verlatingsangst verjoeg.

Half zeven. De klassemoeder was stipt op tijd, hoe kon het ook anders. Een lachende klassemoeder zwaaide vanachter het raam. Mae lachtte geforceerd terug, zich pijnlijk bewust van het ontbrekende 'dankjewel' berichtje.

'Mam, we hebben koekjes gebakken!' Ze hadden allebei een zak met koekjes in hun hand. 'En weet je wat we hebben gegeten ?'

'Nee, dametjes.'

'Iets wat jij nooit maakt. De mama van Laurien zei dat je daar verstand van moet hebben want het is best wel moeilijk.'

'Oh, vandaar dat wij dat nooit eten ?' Mae voelde de vernedering op d'r ziel inbranden en weigerde de klassemoeder aan te kijken. Dit was namelijk ook typisch Mary Poppins. Baas boven baas.

'Gamba's met 'n sausje. Moet je ècht leren, hoor.'

'Ach', zei de klassemoeder voldaan. 'Ik had toevallig nog zakken vol met gamba's in de vriezer liggen. Kleine moeite.'

De mama van Laurien wierp 'n steelse blik op de verlaten eettafel waarop slechts 'n open blikje cola stond en een halflege houten saladebak.

'Is je man nog niet thuis ?' Ze fronste haar wenkbrauwen.

'Hij is even naar zijn vader op de werf. Helpen met de zeilboot. Zijn vader bouwt namelijk zelf 'n zeilboot. Ik verwacht 'm over 'n uurtje thuis.'

De sociale controle op het schooltje was er bijzonder exclusief. Als ze zou zeggen dat ie in de stad aan het squashen was, kon dat bij de klassemoeder verdachtmakende vragen oproepen over verveelde vaders met 'n midlife crisis. Van die vragen voor op het schoolplein, moeders onder elkaar. Moeders met 'n bijzonder grote belangstelling voor de vraag- en aanbodmarkt van gewilde mannen. Er waren namelijk altijd vriendinnen die om 'n passend exemplaar, een arrivee met riant inkomen verlegen zaten. Het marktaandeel was nou eenmaal schaars.

'Zo, da's nog 's echte ambacht.' De klassemoeder leek gerustgesteld en glimlachte vriendelijk. 'Oké, nou dan ga ik maar.' Oh hellup, Mae zou het bijna vergeten te zeggen.

'Ehh..echt reuze bedankt nog. Als je Laurien een keertje onverwachts ergens kwijt moet, kan je me altijd bellen.'

'Dank je, da's lief van je,' antwoordde de klassenmoeder beleefd. 'Maar ik heb 'n vast sociaal netwerk, dan weet Laurien namelijk ook altijd waar ze aan toe is. Nou...dag, dag...en tot maandag !'

Het hier en nu was letterlijk klokslag half zeven met de deur in huis gevallen, gelukkig.

'Oké dames. Ik ben reuze benieuw naar jullie baksel.', vroeg Mae opgelucht. Ze schonk twee glazen jus d'orange in en zette die op de eettafel. 'Hoeveel koekjes zitten daar wel niet in ?' Mae wees op de gevulde papieren zak, nog vrolijk dichtgestrikt met een rood koortje.

'Vier.'

'Weet je, mam. Laurien maakt sommetjes met haar moeder voor het slapen gaan. Haar moeder zegt dat dat minstens net zo belangrijk is als voorlezen en ze wordt in het engels voorgelezen.'

'Heeft Laurien niet nog een jonger broertje ?'

'Oh ja, maar die is een beetje mislukt, zegt de mama van Laurien.'

'Mislukt ?' Mae deed haar best om neutraal te blijven kijken. 'De mama van Laurien zegt dat 't net zoiets is als koekjes bakken. Daar zitten ook wel eens misbaksels tussen.'

De kinderen hadden het rode koordje losgepeuterd en kieperden het zakje om op tafel. 'Welke wil jij, mam ?'

'Als dat 'n misbaksel is, wil ik die.' Mae wees op een gebrokkeld stuk koek met gele m&m's. Al met al klonk Mae toch niet onaardig als ouder of wel dan ?! Verlangde ze naar het avontuur dat Hem voorspiegelde, aangetrokken door de verleidelijke ontsnapping uit het allerdaagse in ruil voor de destructieve kracht van loyaliteit. Een plaag van ironie die het gezinsleven van Tory zou ruïneren.

Tory kende Mae niet maar het kon bijna niet toevalliger. Mae en Thomas waren die zaterdag voor de verandering ook naar het zwembad geweest met de kinderen. Mae had Tory op de parkeerplaats horen mopperen over de auto en daarna zien weglopen met de kinderen.

'Is ie er aan toe om ingeruild te worden?' 'Haha, denk niet dat ik dàt verhaal thuis kan verkopen, helaas !', had Tory schalks teruggeroepen, zonder te weten nog wie Mae was en zonder bevroeding van de pejoratieve lading die de toegeworpen opmerking behelste. Misschien had Tory Mae wel 's gezien op het schoolplein, zo terloops. Zou kunnen. Het was er altijd 'n drukte van jewelste bij het ophalen en brengen. Gedurende de pauzes waren moeders zelden welkom, alleen de overblijfmoeders. Een ambitie die enige inburgering vergde wilde je überhaupt voor die erebaan in aanmerking komen en dat terwijl Tory niet kon wachten voor zoiets, nog steeds met een fladderige nerveuze bezorgdheid het liefst de hele dag zich in het schoolgebouw wilde nestelen. Ergens, waar dan ook als het maar ergens dicht in de buurt was van die afschrikwekkende stijle trap.

Mae was wel overblijfmoeder, al een jaar. Een kleine spreiding van de pauzetijd zorgde ervoor dat zowel de jongste als de oudere groepen ongestoord konden spelen zonder elkaar voor de voeten te lopen. Dat hadden de klassemoeders sinds de verhuizing naar het nieuwe gebouw in overleg met het bestuur voor de overblijfmoeders goed opgelost. Als klassemoeder stond je hoger in de pikorde maar toch, ze telde mee.

En het was ook Mae, die tijdens de pauze vlakbij de pingpongtafel stond waar Ruben met z'n nieuwe klasgenootjes aan het spelen was. Ze hield 'n mobieltje tegen d'r oor en begon in het luchtledige voor zich uit te kwebbelen. Wat ze zei moest je niet onderschatten want Mae stond fanatiek in de startblokken om aan de toekomst te werken, het gedroomde liefdesnestje van Mop.

'Ze heeft wàt gezegd ?.....Nee, natuurlijk weet ik dat niet ! Ik ken haar niet.....Weet D het al ?....'

Vanuit 'n ooghoek keek ze spiedend naar Ruben naast haar, nog volledig geconcentreerd op 't pingpongspel.

'Weet D het al ?', herhaalde ze.

Ruben keek even verstoord op, de naam van zijn vader had ie niet verwacht en prompt miste ie de pingpongbal. Mae raapte vriendelijk het pingpongballetje op en gaf 'm terug. 'Alsjeblieft.'

'Dank u wel.', zei ie beleefd. Daarna ging ze ongegeneerd verder met het fake telefoongesprek. 'Zijn vrouw....hoe heet die dan. Tory ?! Ze zal wel gek zijn of ontzettend dom...'

De naam van z'n vader èn moeder. Dat moest wel over zijn thuis gaan maar hij kende de overblijfmoeder niet. Het was allemaal erg verwarrend. Desalniettemin probeerde ie steevast in 't spel te blijven, misschien vergiste ie zich in wat ie hoorde maar Mae wist van geen wijken.

'Is ze mooi, die Tory. ik bedoel problematisch mooi als je snapt wat ik bedoel....'

Ze suggereerde dat aan de andere kant van de lijn antwoord werd gegeven en observeerde ondertussen het spel van Ruben, onvrijwillig afgeleid door de dissonante teksten die Mae uitkraamde, en inmiddels met een warrige blik en onzekere bewegingen het spel verder aan het verliezen was. Dat werd alleen veel minder belangrijk toen ze nog even de genadeslag uitkreette.

'Doe de groetjes aan D en geef 'm 'n zoen van me. Dat heeft ie wel verdiend met zo'n gestoord wijf. Tory, zei je toch ?!'

Het was klaar. Niemand van de kinderen hier kende de namen van zijn ouders op hun broekzak. Spontane bijval hoefde ie niet te verwachten. 'Gestoord wijf'. Zulke woorden had ie nog nooit gehoord.

'Wat is er ?' Mae lachte allerliefst en liep lachend op 'm af. Ze wilde 'n hand op zijn schouder leggen maar Ruben schudde die wild van zich af en rende naar binnen.

Niet lang daarna kwam de adjunkt het schoolplein op en liep met rasse tred op d'r doel af. 'Mae, kan ik je even spreken. Ik zag toevallig Ruben naar binnen rennen. Hij leek overstuur, dus ik vroeg wat er aan de hand was maar hij wilde niks zeggen en vroeg me of ie naar huis mocht. Wat is er gebeurd ?'

'Geen idee wat 't kind bezielde, Els. Hij begon ineens te schelden bij het pingpongen.'

'Schelden ?'

'Ja, schelden. Zo raar. Misschien kan hij niet tegen zijn verlies, of zo. Maar het kan natuurlijk ook iets met zijn thuissituatie te maken hebben.'

'Zijn thuissituatie ?'

'Ik kan daar uiteraard niet met je over praten, Els. Dat snap je.'

'Probeer het toch maar.', zei Els ernstig en ze sloeg d'r armen defensief over elkaar.

'Het schijnt dat zijn moeder 'n affaire heeft en niet voor de eerste keer. Waarschijnlijk is Ruben een buitenechtelijk kind. Zeg nou zelf, hij lijkt toch ook helemáál niet op z'n vader. Dat is zo'n mooie man.'

Er verscheen een verbaasde grimas op het gezicht van de adjunkt.

'Ja, dat verwacht je niet, hè. Het zijn meestal altijd die piloten. Dus je begrijpt dat ik dit niet tegen je heb gezegd.'

'Els, je hebt dit niet van mij.', fluisterde ze nadrukkelijk erachter aan.

'Dank je Mae. Ik kan moeilijk naar zijn moeder stappen met de vraag of ze 'n affaire heeft inderdaad. Ik hou 't in de gaten.'

Op dat moment ging de bel. De pauze was afgelopen.

Het was diezelfde middag, achter het hek van het schoolplein, waar een kluit aan ouders en aupairs zich verzamelden om hun kroost op te halen. 'Oh, hé hallo !' Tory herkende Mae van de parkeerplaats.

'Jij ook kinderen hier op school ?'

'Ja, toevallig hè. Mae is de naam.' Ze stak een hand uit richting Tory. Tory kende nog niet zoveel mensen in de buurt en was altijd blij verrast met dit soort ogenschijnlijk spontane toenaderingen. Ze schudde de hand van Mae ferm en vriendelijk. 'Hai nogmaals, ik ben Tory, nieuw hier.'

'Nieuw ?! Je ziet er enorm ingeburgerd uit.'

'Oh...dank je.'

'Leuk dat je zelf de kinderen ophaalt van school. Veel besteden het uit aan 'n aupair. Je kent het wel. Druk, druk, druk.'

'Natuurlijk haal ik ze zelf op, het liefst ook tussen de middag!', zei Tory zelfverzekerd. 'Ik hou niet van die continue roosters. Gewoon lekker tussen de middag naar huis. Zo fijn dat we 'n huis binnen loopafstand hebben kunnen vinden.'

Vanachter een schoolraam keek Els naar buiten en knikte kameraadschappelijk naar Mae. Mae zag het en knikte onopvallend terug. De schoolbel ging. Aanstonds zouden de kinderen naar buiten rennen dus werd het was tijd voor Mae om zich uit de voeten te maken. 'Nou daaag.. we spreken elkaar nog wel.'

A p p e l k l i e k

Part 83620125782623

Die smalle trap naar de zolderverdieping was bijna een dealbreaker geweest. Smalle trappen, daar hield ze niet van. Zo eentje met allerlei alarmbellen zoals een flinke helling, lekker stijl, korte traptredes, van die tredes waar je met je hak op bljjft haken als je naar beneden loopt, oftewel met je voetboog vanaf glipt, van die tredes met een opstap afstand die net iets verder uit elkaar ligt dan de gebruikelijke, zo eentje waar je je hersenen op moet trainen en je verwachtingsmanagement, al je cognitief vermogen, om je in een continue staat van alertheid te houden, een achteloze beweging kan zomaar een nare val teweegbrengen. Niemand vraagt zich af waarom we allemaal met dezelfde snelheid en beweging een kopje thee optillen maar het betreden van deze trap is zonder aarzeling simpelweg je hersenen voor de gek houden. Er moet een vorm van inspanning worden geleverd, zowel bij het oplopen als aflopen. Een bewustzijn, een voorbereidende bewegingsaanpassing om met vooruitziende techniek aan te beginnen. Dus, je snapt het al, voor de kinderen vond Tory dat dus niet zo veilig.

Ze zag het meteen, het ware overtreffende spookbeeld, met bonzend hart tegen d'r ribben, terug op de nieuwe school die in een jaar tijd, van inschrijving tot aanvang, uit een gezellig gelijkvloers barakkenlandschap midden in de natuur onverwachts was overgestapt, dankzij bijzonder puike sponsoring, naar een nieuwbouw doos met aangrenzende gymzaal. Welke school had nou een eigen gymzaal ?! Nou, deze dus. De speelplaats, knus, overzichtelijk en misschien voor sommige begrippen zelfs petieterig bood voldoende plaats voor de negen klassen van vijftien tot hooguit drieëntwintig leerlingen om buiten te spelen en te sporten, mits niet alle klassen er tegelijk op werden losgelaten. Het was voornamelijk de opdoemende speelplaats, die al gauw bij omliggende villabewoners lawaaiierig het genot verstoorde van een omgeving gekenmerkt door rustieke bosgeluiden, vogelgekwetter, 'n klimmende eekhoorn, de wind door ruizende takken en bladeren met misschien in de verte een loom geroezemoes van buren, een ratelende fiets, die enkele wroemende auto met het effect van een yoga gong, die de bewoners op ligbed, geest en lijf, in de zomerse tuin voorzag van een meditatief klankbad. Dat was nu ineens allemaal voorbij in de de middag, romdom die school met misschien wel het eerste 'kiss and ride' parkeerbeleid van Nederland.

Maar wat zij dus meteen zag in de nieuwe stenen doos, bouwproject met loftrompetten en welkomstgroet door de burgemeester van het dorp geopend, was die trap naar de bovenverdieping, pontificaal in het midden van het gebouw. Je liep er bekans tegenaan bij binnemkomst. Een brede maar enge trap met van die afschuwelijk smalle staptreden. Als ze dàt geweten had. Instinctief wilde ze meteen naar een andere school hollen. Een dagelijkse zorg waar ze vreselijk mee worstelde. Het idee van al die kinderen daar, banjerend, kletsend, zonder trapleuning in de knuistjes, wars van bewegingsaanpassingen, luide achteloosheid, losse veters, gladde zolen en ander ontelbaar risico, werd haast een onmenselijke kwelling maar er was een alternatief. Ze kon de hele dag in de hal van de school gaan zitten, anders had ze geen rust.

D slaakte een lichte zucht toen Tory naar beneden liep. Hij was niet moe, hij had prima geslapen in 't hotel. Van onder zijn kussen haalde ie z'n telefoon tevoorschijn. 'Niet gelukt.', las ie in de display. Hij tekste terug, 'Ik weet het, ben net thuis. Toch bedankt.' Daarna wiste hij 't gesprek. Deze mannen waren net iets te oud voor chattaal ten opzichte van de jongere generatie die inmiddels al fanatiek 'n nieuwe cultuur met sms taal aan het stichten was, maar ook weer niet traditioneel genoeg om het taalverloedering te noemen. 'Stel je voor dat ik vergeet een berichtje te verwijderen', bedacht D zich terwijl de delete toets zichtbare gesprekssporen op het beeldscherm weggumde. Voor de zekerheid maar 'n eigen mobieltje voor d'r aanschaffen. Inderdaad, hij zou binnen niet al te lange tijd 'n mobieltje voor Tory kopen.

Furb wist niets van Mop. Dit was niet de eerste affaire maar aan de gang blijven met avontuurtjes op het werk kon z'n reputatie schaden, z'n huwelijk en vriendschappen. Aan beschikbaarheid geen gebrek, echt geen argument, hoor. Wel de herinnering aan 'n specifieke scheve schaats, vers op z'n netvlies. Nadat ie besloot om gewoon weer naar huis, naar z'n gezin te gaan, was het hommeles. Tory had geen flauw benul nog, gelukkig. Problemen die je niet merkt zijn geen problemen, redeneerde ie pragmatisch. Hij vouwde zijn handen achter 't hoofd en rekte zich uit. Nee, hij wilde oprecht dat Tory ook eens zonder hem op stap ging en Furb vertrouwde ie daarvoor op z'n broekzak.

Het nespresso apparaat pruttelde en bromde. Eerst koffie. De kinderen zaten aan tafel achter een bord rijstepap met kaneel en honing. Op het kookeiland had ze de broodplank gelegd, 'n reusachtig exemplaar van 60 x 70 cm, om 'n paar meeneem bammetjes te smeren. Van zwemmen krijg je altijd knorrige trek en niet alleen daarom maar een bammetje of sultana's na het waterfestijn maakte er meteen een echt uitje van, een rustpunt na uitgelaten vertier, ergens anders dan thuis, alsof je er helemaal even uit bent geweest, gezellig.

Ze lepelde de opgeklopte melk gulzig naar binnen. Er was genoeg wolkerig schuim over in het melkkannetje om nog 's bij te tappen en geen kritische boeman in de buurt die haar dat kon afkijken. Raar eigenlijk, gewoon simpele melk, niks an, berookt door slechts de aromatische dampen van koffie waarmee de witte romige klodders een beetje drillerig en uitnodigend flirten om zich te willen laten verorberen. Een bijna genante delicatesse die menig volwassen mens transformeert in een gretig smullend kind. Ze had D nog nooit het opgeklopte schuim zien lepelen overigens, die drinkt altijd héél volwassen een kop koffie. Glimlachend giet Tory het melkkannetje nu leeg op de donkerbruine koffie, helemaal tot aan het randje, en ondertussen luistert ze onverschillig met een half oor naar de radio die op de achtergrond met draden dialoog een serieuze en kritische ondertoon begon te spinnen.

'....is een onderzoek gestart in Nederland in samenwerking met mediamagnaat Nasser&Co naar aanleiding van het beleidsrapport 'The things our children toy with' van Huckly Brand, hoogleraar kunstmatige intelligentie aan de University of Cambridge. In een niet nader te noemen dorp zal in real time het effect van een parallelle realiteit worden nagebootst.

Dit houdt in dat de gamedeveloper kan beschikken over levens van betreffende bewoners in real time en kan experimenteren met optionele parallelle uitkomsten in de digitale omgeving.

Het doel van het onderzoek dient als tegenbewijs voor de veroordeelde negatieve effecten van de virtuele game industrie op onze kroost ten aanzien van identiteitsontwikkeling, afwijkend gedrag in het mentale spectrum van concentratiestoornissen tot en met autisme en een ernstig gebrek aan realiteitsbesef met alle gevolgen van dien.....

We hebben in deze uitzending een aantal deskundigen ge....'

'Onzin', dacht Tory. Haar kinderen speelden sinds 'n paar jaar op de Nintendo en het enige effect daarvan was pure fun, goeie oog-hand coördinaties en een sportieve vorm van competitie. Ze groeien ook helemaal niet op in een gewelddadige omgeving, er zijn geen asociale associaties, die percepties zijn simpelweg niet aanwezig. Geef 'n kind in oorlog een stok en hij of zij ziet 'n wapen. Geef 'n kind een stok in huiselijke geborgenheid en het ziet 'n toverstafje of nou ja,...in gezinnen met bijzonder muzikale ambities, 'n dirigeerstokje.

'Kunnen we nog even mariokarten, mam ?!' 'Mariokart', waarachtig begenadigd lieflijk dat woord in schril contrast met de koers van 'n buitenissig wetenschappelijk radio relaas. De eenvoudige vraag schakelde 'n verslingerde belangstelling op stel en sprong terug naar het hier en nu, naar haar eigen realiteit, waar ze zich thuis voelde, beschut in een tijd die alles is wat de rare gedachtenkronkels van alternatieve koolrabiogogen op de radio niet zijn, gezellig, naïef maar hoopvol, enthousiast en toch huiselijk.

'Ja hoor, maar niet te lang. We vertrekken over vijftien minuten.' Dat zegt ze er tegenwoordig bij, volkomen leeftijdsadequaat. Kloklezen en het besef van tijd kunnen ze spelenderwijs 'n beetje oefenen. Nergens voor nodig, natuurlijk. Het komt vanzelf. Ze had geen enkele ambitie om de ontwikkelingspsychologie te tarten maar zo is ze nou eenmaal en op 'n schooltje waar een meer dan gedegen belangstelling voor dat soort zaken onder het voetlicht werd gebracht kan ze het zich niet verooloven om daar laconiek mee om te gaan. Vandaar de doorslag om zelf ook 'n uitgebreidere en consequent bewustere benadering te zoeken.

Ze moest minderen met koffie, realiseerde ze zich. Ook dat. Drie per dag hooguit, had ze zich al een paar keer voorgenomen. Goeie voornemens, wie heeft ze niet, Het laatste restje ingezakte melk lag als beige filmlaagje over de koffie die ze met kleine teugjes begon op te lurken. De achtergrondmuziek van een onwillekeurig patroon elektronische Nintendo bleepjes vloeide vervolgens weer bijna naadloos samen in communicerende vaten met de geleerde radio dialogen over technologische vooruitgang binnen de culturele geesteswetenschappen.

'...Kinderen zijn de toekomst en daarom belangrijke doelgroep voor experimenten met toekomstige technische ontwikkelingen en lange termijn effecten.'

'Tot zo ver, kan ik me vinden in het beleidsrapport maar we moeten de universele mensenrechten niet zomaar in de wind slaan. Ik bedoel, ik begrijp uit uw gegevens dat betreffende dorpsbewoners hierin niet worden gekend.'

'Nee, dat klopt, anders kan het effect in het onderbewuste niet gemeten worden. Èchte emoties zijn essentieel voor een strategisch simulatiespel'.

'Grensoverschreidend onderzoek dus. Reuze interessant en leerzaam ook voor de vakgroep sociale psychologie met betrekking tot gedragsbeinvloeding en crowdcontrol. Ik kan me voorstellen dat de politiek en defensie ook geïnteresseerd zijn.'

'Voor zover ik heb begrepen, gaat het voorlopig nog niet die kant op en blijft de nadruk liggen op interpersoonlijke relaties. Maar ik begrijp waar u naar toe wilt. Als mensen de werkelijkheid anders leren te ervaren zullen ze ook andere keuzes maken. Dat is aan de toekomst..'

'..hahaha...of aan je andere vrouw in een parallelle realiteit.'

'Stel je voor dat ze 'n sprongetje naar realtime neemt', grapte de radiopresentator tussendoor.

'Ik heb maar één vrouw, hoor....Schat, als je dit hoort, je bent de enige, ècht..in het ècht...en ècht waar !!', antwoordde de deskundige met gedeelde gein.

Tory verslikte zich bijna in 'n opkomende schaterlach.

' ..Ik hoorde dat er 'n nieuw game concept in ontwikkeling is. Een soort virtuele realiteit waar zelfs banken uit real time een plek hebben.'

'Daar zal de fiscus wel oren naar hebben dan. Dubbelgangers en dubbel cashen..hah........'

Tory stapelde de bordjes en het koffiekopje op, spoelde het servies eerst af onder de kraan voordat ze, treuzelend met tevreden kalmte, de vaatwasmachine inruimde. Zo fijn, een vaatwasser op ooghoogte.

'Nog vijf minuten, jongens.' riep Tory en schakelde de radiozender uit.

Buiten scheen het zonnetje door grijze luchtlagen op het brede groene gazon, speelparadijs voor de kinderen. De grote berg nieuwe aarde, grond om een vers grasveld mee aan te leggen, die het uitzicht aan de voorzijde van het huis een tijd lang bijna volledig blokkeerde was blijkbaar nog ergerlijker geweest voor de buren dan voor henzelf. Tenenkrommend zoiets, dat kapen en overschaduwen van je ergernissen. Dàt was pas taalverloedering in opkomst, mega erger ergernis. De buren hadden gemopperd, landschapsvervuiling tussen de architectonisch aangelegde siertuinen. En toen D, met spijkerbroek en tshirt aan, in de aarde stond te wroeten, werd zijn kledingstijl dermate kritisch bekeken dat 'cocacola light man' zonder bandplooibroek en overhemd zich nauwellijks nog in de tuin durfde te vertonen, ook al lag ie onder de auto om de uitlaat te repareren. Er verscheen een milde glimlach op d'r gezicht. Zijzelf had bijna een polkadot jurk met witte schort aangetrokken om de ramen buiten te lappen. Belachelijk.

'Zetten jullie de Nintendo uit, jongens. We gaan. Eerst nog even naar de wc, hè.'

'Bijna klaar, mam.'

Ja, zomaar midden in een game het spel uitzetten is uit den boze. Er werden hier serieuze overwinningen geboekt Je moet je kinderen wel echt haten als je dat wegdenkt. Gruwelijk is dat, pedagogisch onverantwoord en een volkomen misplaatst usurpatoir afdwingen van gehoorzaamheid.

'Goed, ronden jullie deze race dan af. Ik rij vast de auto uit de garage.'

'Oké, mam.'

De garage naast het huis, een schattig bakstenen dingetje met schuin dak en houten poortdeuren was eigenlijk nèt iets te klein om als garage dienst te doen, tenzij je er 'n Daf in parkeerde. Er bleef net genoeg bewegingsruimte over om je door 'n kier van 't portier in of uit de auto te wurmen. Jammer dat wel, edoch de blauwdruk voor 'n kinderhuisje waar hun kinders altijd thuis konden komen, later als ze groter waren, zonder zich onvrij te voelen in het ouderlijk huis tussen 'n gedateerde paps en mams, tekende zich in een visionaire gedachtenroes al uit.

Ze drukte de klink van de garagedeur naar beneden maar er gebeurde niets. Vreemd, de deur was nooit op slot. De houten deuren waren namelijk gevoelig voor temperatuur en vocht en afsluiten of openen ging gepaard met til, duw en trekwerk. Alleen een idioot zou dat iedere dag doen. Over het natte gras liep ze terug naar de keuken, waar het sleutelkastje nog geen prominente plek aan de muur had gekregen en alle sleutels voorlopig nog in de rommella waren terechtgekomen.

'Kom jongens, we gaan.' Ze waren 'n nieuwe race begonnen, de doerakken.

'Heb je de auto dan al uit de garage gehaald, mam ?!' Ondeugende slimmerd.

'Nee.', moest ze bekennen. 'Ga ik nu doen. Ronden jullie de race dan af.'

'Ja mam, nog een paar minuten.'

Nadat ze de roestige sleutel eindelijk had gevonden, liep ze terug naar de garage en maakte ondertussen in d'r hoofd alvast verlekkerd 'n boodschappenlijstje. Zelf patatjes bakken, sla en biefstuk. Dat kon nu eenvoudig met de ingebouwde frituur. In ieder geval 'n fijn wijntje erbij halen. Het mysterie van de afgesloten garagedeur, daar dacht ze al niet meer aan.

Tory ging regelmatig met de kinderen naar het zwembad, altijd 'n feest. Tegen de glijbaan kon geen ander plezier op. En de kinders spiedden net zo hard terug, richting de badmeester. Dat wil zeggen, als ze richting het opberghok liep waar vlotten, ballen en reusachtige zwembanden werden bewaard. Vol spanning afwachtend wat ze te voorschijn zou toveren om vervolgens een speelse jacht op vers dobberend foam in het water te ontketenen. Deze minifeestjes duurden natuurlijk altijd veel te kort. De grootste uitdaging, dat laat zich raden, waren de laatste minuten, afgefloten door de badmeester die dan omriep dat het zwembad over 'n half uur ging sluiten. Stond ze daar, drijfnat in bikini, wachtend met droge handdoeken, beschaamd nadat ze zelf al verschillende keren herhalend naar Ruben en Martijn had geroepen dat ze nù echt mee moesten komen omdat het zwembad ging sluiten. Hoewel het 'n overduidelijk vernikkelen was daar aan de kant, werd ze regelmatig minachtend beloerd door de struise badmeester met d'r vermanende fluitje. Je kon gewoon zien wat ze triomfantelijk en heimelijk dacht, 'Naar mij zouden ze meteen luisteren, hoor.'

Ach, Tory was niet het archaïsche tiep 'Drill Instructor' en desalniettemin belandden ze uiteindelijk meestal zelfs nog ongeveer vijf minuten voor sluitingstijd van het zwembad in de auto, mèt bammetje en pakje roosvicee. Ook vandaag. Ze deed het sleuteltje in 't contact, draaide en wilde starten.

Maar er gebeurde niks.

'Raar, wat is dat nou weer ?!.'

'Wat is er, mam ?'

'Oh, ik weet niet. De auto start niet.'

'Helemaal niet ?! Gaan er ook geen lampjes branden ?'

'Nee, hij doet niks.' Tory probeerde het nog een paar keer.

'Misschien is er een handleiding, mam. Dat heeft de Nintendo ook.'

Het klonk niet eens zo'n gek idee.

'Handleiding ?! Maar we zijn hier ook met de auto gekomen, toch ?!.'

'Ja, da's waar.'

'Is papa thuis ? Anders kunnen we misschien papa bellen.'

'Ja, papa is thuis maar ik heb de mobiel niet bij me. En papa slaapt waarschijnlijk nog, schat.'

Ze had net dit nieuw boodschappenkarretje toebedeeld gekregen. Het volkswagentje was weg, de autobianchi ook en de Volvo 144, 'n oldtimer, werd momenteel in constante staat van restauratie voortdurend onder handen genomen. Een foeililluk afdankertje, die burgerbak. Hij, wilde namelijk de Volvo tot in perfectie restaureren en met één auto werd een funktioneel gezinsleven sinds de verhuizing tè onoverzichtelijk, tenslotte was D regelmatig voor langere tijd weg, terwijl de BMW dan op Schiphol stond geparkeerd. Maar waarom ze ineens met deze afgrijselijke burgerbak moest tuffen, begreep ze godgans niet. Auto's waren namelijk niet alleen puur een vervoersmiddel voor D en Tory. Een auto gaf stilistische meerwaarde. Voor minder zou ze best 'n weliswaar oud maar kek karretje erbij hebben kunnen aanschaffen, maar nu zit ze met die burgerbak, een witte notabene, die niet wil starten.

Verslagen sloeg Tory haar handen op het stuur en zei: 'Zit niks anders op, jongens. We gaan lopen.'

Uiteindelijk hebben ze drie kwartier gelopen.

Stiekem en toch onbewust bekroop 'r toen iets triomfantelijks. Zie je wel, suggereerde 'n zegevierende sensatie, de burgerbak was ter ziele, het is voorbestemd. Die auto was zó fout, paste helemaal niet bij haar. De tijd van leuk karretjes is niet voorbij. Een ander zou misschien weer denken, 'Goh, moet je vaker doen, lopend naar het zwembad. Ben je er ècht even helemaal uit. Goed voor de conditie.' Maar Tory zat helemaal niet in d'r triatlon fase. Dan had ze natuurlijk ook nooit een triatlon fase gehad, althans niet sinds d'r studie tijd, op een sportieve stuip na. Niet meer dan een stuip want twintig kilometer naar je werk fietsen en ook weer retour op een en dezelfde dag werd al gauw een uitputtingsslag. Leuk geprobeerd, dat wel. Het enthousiame zit er weldegelijk daadwerkelijk ingebakken maar het lijf is er niet voor gemaakt. Daarna is het sportieve elan braafjes geëgaliseerd tot een paar afgemeten uurtjes laagdrempelig gehuppel. Mensen, wat 'n mazzel dat het niet regent, anders hadden ze straks nog oorontsteking op de koop toe gekregen.

'Ik wil aanbellen !!!'

'Nee, ik wil aanbellen !!!'

'Jongens, wacht even. Kijk eerst even door het keukenraam of papa beneden is !' Nou ja, raam, noem het maar gerust een glazen muur.

Ze renden aanstonds door de tuin achter elkaar aan met ongebluste energie, naar de raampartijen van de serre waar ze slechts een paar seconden zwaaiend naar binnen bleven turen voordat ze zich weer naar Tory bij de voordeur snelden. D was inderdaad in de keuken.

Het ging ze om de ouderwetse winkelbel bij de voordeur. Geen elektrische deurbel maar een handmatig klingeltje, een klassieke trekbel. Ouderwets maar nieuw, spannend, anders dan anders maar dan in de leuke betekenis van 'anders'. Net zo leuk als de ijsklontjesmaker van de amerikaanse koelkast. Pure magie. De bel hing te hoog voor hun leeftijd dus Tory tilde de kinderen een voor een op.

Binnen, aan de andere kant van de deur, wachtte D geduldig af totdat ze allebei de bel een keertje hadden laten klingelen. 'Hèhè, ècht tijd voor warme chocolademelk !', zei Tory toen ze binnen d'r jas van zich liet afglijden met 'n afgepeigerde zucht.

'Waar is de auto ?', vroeg D verontrust.

'Oh ja pap, die deed het niet. We zijn komen lopen, helemaal vanaf het zwembad !.'

Terwijl de kinderen zich verschransten achter de Nintendo met wedstrijdhonger, keek D verbaasd onder hoogopgetrokken wenkbrauwen naar Tory.

'Was de benzine op ?'

'Nee gekkie. Dàt weet ik heus wel, hoor. Dat stomme ding start gewoon niet, vraag me niet waarom niet. Da's kompleet zinloos, dat weet je.' Ze gaf 'm een zoen, waardoor zijn verbaasde blik ontspande, smeet de zwemtas in de hoek, hing de rondslingerende jassen aan de kapstok en liep daana linea recta naar de voorraadkast om te kijken of er eigenlijk nog wel chocolademelk was. Die natte badkleding kon wel 'n half uurtje wachten en die burgerbak ook.

'Zullen we eerst even een chokootje doen, dan kunnen we daarna wel samen naar die burgerbak rijden.' zei Tory en opgelucht pakte ze uit de keukenkast het laatste pak chocolademelk om op te warmen.

'Prima. Ik was toch net aan het ontbijten.', zei D zonder morren.

'Chocomelk mèt slagroom, jongens ?', riep Tory niet op- of omkijkend.

'Jaaaaa, lekkerrr !'

Tory was nergens op aan het anticiperen, de kinderen ook niet. Er heerste geen verholen viandig chagrijn in huis of snode spanning waarachter een verscholen wereld van drama wachtte.

Het was een huiselijk tafereel in een zonnige ruime woonkamer met een krantlezende vader omringt door zijn vrouw en kinderen die geconcentreerd verwikkeld waren in een race tussen cartooneske computerfiguurtjes.

'Zullen we zo dan even gaan. Kan jij daarna meteen even boodschappen doen.', zei D vanachter de opengeslagen broadsheets.

'Goed plan, tenminste als jij die truttenbak aan de praat krijgt.'

Toen liet ie gepikeerd de krant zakken.

'Wees blij dat je een auto hebt, Tory. Er zijn genoeg vrouwen die met minder genoegen moeten nemen.', ketste ie verwijtend terug.

Waar kwam dàt in vredesnaam vandaan ?! Huh...de ironie legde direkt volledig beslag op d'r sjoege want wie oh wie wilde notabene nog niet zo lang geleden de Alfa oldtimer, waarin ze waren getrouwd, terugkopen voor 'n niet luttelig bedrag van veertigduizend euro ?! Grapjas, ze waren koud verhuisd, kompleet met de verbouwingen nog in de stijgers.

En überhaupt, sinds wanneer was zij iets geworden 'om genoegen mee te nemen', ze waren over het algemeen redelijk gelijkwaardig en aan elkaar gewaagd gebleven al die jaren.

In hun wilde jaren, na middernacht, raceten ze zelfs menig keer tegen elkaar op, over lange stukken asfalt zonder wegonderbrekingen en kruisend verkeer om tot in hoge versnelling de snelheidslimieten te testen. Behoorlijk stout.

'We hadden toch ook de Volvo kunnen blijven gebruiken als boodschappenkar dan kon jij met de BMW naar Schiphol. Je had alleen maar moderne veiligheidsgordels op de achterbank hoeven te regelen, thats all.'

'Tory, ik heb flink wat geld geïnvesteerd in de Volvo zoals je weet. Als ik die door jou als boodschappenwagen laat gebruiken, kunnen we wel fluiten naar onze centen. Met de parkeerskills van al die huiswijven daar op die parkeerplaats, blijf ik restaureren.'

Tory stond op van de bank en liep stuurs op D af, alweer onzichtbaar achter de uitgewaaierde krant. 'Oohho...dat is gemeen. We hadden afgesproken van de Volvo geen museumstuk te maken èn, ìk heb nog nooit schade gereden (behalve 'n krasje dan), mijnheertje. Jij wel !'

Tory trok de krant uit zijn handen, gooide die op de grond en keek 'm uitdagend aan.

'Maar hoezo, wil je 'm gaan verkopen dan ?'

Ze was nu bovenop hem gaan zitten als een amazone op een paard.

De kinderen lieten zich een momentje afleiden door het gestoei in de fauteuil maar een Mario Kart race, je merkt het meteen, is veel belangrijker

'Oof ! Tory..uufff....ja, zit ik aan te denken. Kan je nu van me af, alsjeblieft.'

Ze sloeg nog even plagerig 'n arm om zijn nek voordat ze van zijn schoot opveerde en zei beteuterd,

'Zó zwaar ben ik toch niet ?!'

'Kom, we gaan.'

Hij negeerde d'r teleurstelling lacherig. Ieder antwoord op dat soort vragen zou verkeerd vallen, wist ie inmiddels maar al te goed.

'De jongens kunnen wel even hier blijven.'

'Vooruit dan maar, als jij daarna meteen weer naar huis gaat.'

'Natuurlijk, wat had je dan gedacht ?!'

Tory liep naar Martijn en Ruben en zei,

'Kunnen jullie 'm op pauze zetten, ik moet even iets vertellen.'

'Hè mam, moet dat.. nee hè...één momentje nog.'

Geconcentreerde stuurmanouvres werden er met de consoles gemaakt, de gespannen blik verried een onaflatende focus op het spel en zelfs 'n kort gesprek voeren zonder de concentratie op de race te verliezen was blijkbaar nog mogelijk. Ze signaleerde dit soort sociaal-psychologische processen nauwgezet.

'Nee, liefies, nu ècht even op pauze.', herhaalde ze stellig.

'Luister, jongens. Papa en mama gaat de burgerbak ophalen. Papa is over 'n kwartiertje weer thuis en ik rij met de BMW meteen door om nog 'n boodschapje te halen, oké ?!'

Een kwartiertje moest kunnen. Ze vertrouwde d'r kinderen voor een kwartiertje nog liever alleen aan het huis toe dan aan een vreemde oppas. Mario kart was eerlijkgezegd niet meteen de meest opvoedkundige oplossing maar ze schatte in dat Nintendo kwaliteiten had die nu heel goed van pas kwamen.

De bediening van de huistelefoon werd nogmaals uit de doeken gedaan, de speeddial knop waarachter geprogrammeerd het nummer van de mobiele telefoon geoefend en op het hart gedrukt om vooral voor niemand, maar dan ook ècht niemand de deur open te doen, zelfs niet voor de buurvrouw.

Na een zwaai en luchtkus trokken ze de voordeur achter zich dicht. Voor Tory was een kwartiertje ruimschoots te overzien. Er werd door de kinderen ook geen reden gevoeld om te dramatiseren of om zich te benevelen met sentimentaliteit. Ze voelden zich veilig, vertrouwd, héél erg thuis ook al woonden ze er nog maar kort. Geen spook te bekennen, geen van beiden had ook maar 'n enkele aansporing gegeven uit verlatingsangst om mee te willen gaan.

'Staat die stoel nou anders, of ligt dat aan mij ?', vroeg Tory onderzoekend. Haar handen zochten naar de hendels om de stoelstand aan te passen. De zitting was zo ver naar achteren geschoven dat er nauwelijks nog beenruimte overbleef voor de achterbank.

'Ik had mijn vliegkoffer daar op de grond gezet gisteren dus de stoel naar achteren verplaatst, beetje doorgeschoten denk ik.'

Een ontknoping, zonder blikken of blozen, terwijl in het diepste van zijn wezen de gelaagdheid van zijn bedrog, het venijn, zich al had genesteld.

'Maar Tory, we moeten 't even over iets anders hebben. Heb je al een nieuwe kinderoppas gezocht. Ik sprak daar laatst nog een collegaatje over. Ze wilde graag komen oppassen.'

Hij kon het genot van zijn woorden bijna proeven, woorden die prikkelden als geheim taalspel dat alleen hij leek te begrijpen. De insinuaties werden vlak voor d'r neus neergesmeten maar ze zag het niet, ze hoorde het niet.

'Je denkt toch niet dat ik gek ben. Ik dacht dat jij werk en privé tegenwoordig graag gescheiden hield ?'

Hij voelde 'n onzekere nieuwsgierigheid naast hem opvlammen maar vanuit 'n ooghoek merkte ie dat de contouren van zijn geheim verborgen bleven, ver weg van Tory's voorstellingsvermogen. Wonderbaarlijk eigenlijk wel, vooral nadat ze met hem al 's door diepe groeven van vertrouwensbreuken was meegesleurd.

'Ja, dat is nog steeds zo, schat''. Zijn woorden resoneerden vrij, onbekommerd en nonchalant.

'Je hebt toch wel de autosleutels bij je hè ?!', vroeg D toen 't lelijke witte eendje bij het gesloten zwembad in zicht kwam.

'Oh nee, vergeten !', slaakte Tory theatraal.

Dit waren van momenten waarop ie Tory niet kon peilen. Beduvelde ze 'm nou. Ze was chaotisch, het was heel plausibel dat de autosleutels nog thuis ergens in een jaszak, zwemtas, op aanrecht of in rommella lagen. Hijzelf had er in ieder geval niét aan gedacht ze mee te nemen maar dat terzijde. Zij, op haar beurt, was zich er terdege van bewust dat dit gedrag 'm mateloos kon irriteren. Dan zie je D's blik verstarren naar iets woestigs. Bijzonder aantrekkelijk aldus Tory en omdat zij weet wat hij niet weet, zoiets onschuldigs als de aanwezigheid van autosleuteltjes in haar handtas, kan het bijna niet anders dat ze zichzelf al na een paar seconden ongeduldig verraadt, overvallen door vlinderig gegiegel. De uitgelezen gelegenheid voor 'n sensuele kieteldood, maar de kans dat ie dan, ondergeschikt gemaakt door ongewisheid, boos zou worden was werkelijk reëel aanwezig, dus daar bleef het dan maar bij.

Eenmaal achter het stuur van de burgerbak, werd voor D meteen duidelijk hoe de vork in de steel stak en hoe onnozel zijn vrouw was geweest. 'Hij staat niet in zijn vrij, Tory. Da's alles. Dan start ie niet. Een automaat moet altijd in zijn vrij staan om te starten.' D voegde de daad bij het woord en vervolgens zoemde het vehikel, in z'n vrij, weer braaf en ingetogen zoals immer, het diametraal tegenovergestelde van voortvarend startblokken temperament.

D besloot nog even naar het thuisfront te bellen en daarmee was de heibel rondom de burgerbak voorbij. Tory zou alsnog, tegen heug en meug, in de afzichtelijke burgerbak blijven rijden.

De telefoon ging een paar keer over.

'Met Ruben..'

'Hé knul, alles goed ? Met Martijn ook ?!'

'Hai Pap, ja prima. Is de auto gerepareerd ?!'

'Was niet nodig. Mama had zich vergist, dat doet ze wel vaker. Ik kom nu naar huis.'

'Oké,..ohh papa...vraag jij aan mama of ze curry wil meenemen ?!'

'Doe ik. Tot zo.'

Die avond werd de spiksplinternieuwe keuken in zijn volle glorie benut. Verse biefstuk sateetjes van de ingebouwde gril, zelfgemaakte satésaus, frietjes uit de frituur, een heerlijke groene salade, gekoelde drankjes met ijsblokjes uit de ijsklontjes tovermachine van de joekelgrote amerikaanse koelkast en een wijntje voor mama. Dineren met bord op schoot voor de open haard, een avond zoals er nog veel meer zouden volgen, voorzien met plezante gemoedelijkheid en 'n gezapig tevreden beleving van 'n nieuw huis in al zijn pracht en praal.

VROUW & BUIDEL

De bezem moest erdoor. De bezem moest door het gezinsleven, de bezem moest door de nederlandse taal, de bezem moest door de politiek, de bezem moest door grenzen, niet alleen die van landen maar ook die van de geluidsbarrières omdat de bezem door de entertainment industrie moest.

Gamification en onbegrenste spektakelzucht.

Uiteindelijk moest de bezem ook door Bureau Jeugdzorg, de bruggenbouwer tussen volksvermaak en terreur. Die hadden zo hard gelobbyd voor een plek onder de zon in het bestuurlijk landschap dat ze uiteindelijk zelfs toegang kregen tot de burelen van heer en meesters in deftig toga die gelooid en genageld op ouderwetse tradities ineens te maken kregen met de vijand van binnenuit, uit eigen gelederen, nieuwe gelederen, nieuwe amice. Ander merit maar net zo verwoestend. Een kartelpartner die met bezem en al zowel aan de andere kant van het hek kan verschijnen als zij aan zij, náást de toga, verbroederd, de loyale democraat, de anarchist, kosmopolitisch links of autoritair rechts, u roept wij draaien ('t om). Een koortsachtig quid pro quo koorddansen waardoor er waarschijnlijk sinddien geen advocaat meer te vinden is die de moed heeft om de macht van die tirannieke kartelpartner af te kappen, ze het vuur aan de schenen legt voor de poorten van de hel want 'daar kunnen ze niet van leven'. Zwarte lijsten en broodroof liggen op de loer, zo gaat dat bij corporatisme.

Daarnaast heeft de Raad voor Rechtsbijstand voor gedupeerden die het toch niet kunnen laten om nog even te sputteren (ach, daar verdient iemand z'n brood mee, een 'doe je toch nog ièts nuttigs voor de maatschappij' ondertoon), de beslisboom na omme nabij zes stappen al uitgespeeld, resultaat laat zich raden. 'Geregeerd door wie verdient', de freakonomic die dat heeft bedacht moet haast wel een karikatuur zijn uit 'a brave new world' van Aldous Huxley.

En de puissant rijke gooische villabewoners hoefden al nooit diep in de buidel te tasten om niet door de slagkracht van bureau jeugdzorg in de hoek te worden gemept, om onderworpen te worden aan een kompleet inculturatie proces. Ons soort mensen. Zijn die 'geletterden' krankzinnig ?!...Daar kan ik niet op antwoorden maar het is bezopen, inderdaad. Het zou heel goed mogelijk zijn geweest dat er wel in de buidel werd getast om via goeie doelen afkoopsommen te betalen, met als bonus anbi en vog verklaring...dat soort dingetjes, 'n paar zakjes wiet..wiedewiedewiet en rietjes bachanalia. Drugs, dat werd op tv ongegeneerd gepromoot. De proppers daarvan hebben inmiddels zelf 'n gezinnetje, leuk hoor...staan midden in het leven...spelen mee...en zijn daardoor ook nog 's stinkend rijk geworden. Dineren inmiddels met de notabelen van oudsher aan dezelfde tafels, parmantig, trots en fier. 'Kijk mij 's. Helemaal opgeklommen vanaf verkeerde kant van 't spoor. Nu bèn ik iemand, eindelijk.' Dat is wat iedereen wil en dat gun je elkaar! Als je uit een kapitale villa komt.. nie normaal joh...ga je waarschijnlijk geen zangwedstrijd winnen, maar...je weet maar nooit, blijven proberen.

De bezem ging ook door de orde van advocaten. Niet om een stoffig imago op te poetsen, krenten te wegen, vermeende spruitjeslucht te verjagen of om de lucht van wiet woest weg te wapperen met bordjes 'hier mag u drugs roken' of om het witte sterrenstof bijeen te vegen. Nee, de bezems van de boven- en onderwereld waren inmiddels al zo vaak elkaar in de haren gevlogen, een regelrecht quidditch gevecht, dat er af en toe een 'cleansing ritueel' moet plaatsvinden, een tabula rasa. Geen new age event op Bali met een meditatie gong, etnische bamboe stoeltjes en herbeleving van de roaring sixties maar een wisseling van de wacht, nee, geen sexpartner...gek, om het idee van vertrouwen te herstellen, de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen in het syndicaat. Dikke neus, drie bier, twee tostie.

Allegorie voor properheid en kuisheid, met generaliseren doe ik velen te kort. Niet iedereen die met pek omgaat wordt ermee besmet. Onbesmet blazoen, het bestaat, zij verdienen oprecht een bezem.

In het museum komt de historische allegorie van bezem en buidel nog steeds tot leven, beladen met een diepgewortelde historische betekenis, zelfs in angstvallig vaste greep van de duivel. Met olieverf door Bruegel vereeuwigd, Adam en Eva, afgebeeld in het aards paradijs onder de schaduw van de boom die kennis van goed en kwaad herbergt, totdat er plotseling iemand in zijn buidel heroine keek en zei, 'Wat 'n leuke dating show is dat !' Het naakt, de naakte 'waarheid', de hedonistische verering van de lichamelijkheid, de totale perversiteit ervan werd opgetild naar nieuwe geestverruiming, 'Adam zoekt Eva'. De nuance is verdwenen. Je verzint het niet ! Nee, zekers niet. Heb ik niet verzonnen, ik doe geen drugs.

Wie niet mee kon komen met de pestcultuur, werd als kwetsbaar gebrandmerkt in plaats van andersom. Criminaliteit 'verdween' omdat het werd verhuld achter politieke processen en de entiteit van 'rechtspersonen'. Verloedering kreeg kans om zich in de maatschappij te nestelen. De middelvinger een gebaar waar iedere voetbalhooligan zijn kind vol trots mee op de foto zette en 'f*ck you' de meest gebezigde emotie. Een politicus riep, 'De wereld verhardt !' Ja, dikke lul, drie bier, twee tostie. Taalverruwing het nieuw elan, in Wassenaar hoorde je 'n nieuw woord onder jongeren, 'kech', dan kunnen de nieuwe zeden niet achterblijven uiteraard.

Een politicus riep, 'Zoek 'n rijke vriend.' tegen 'n vrouw die op huizenjacht was. En dàt was 'n opmerking waarmee het puberbrein, in de krant, en d'r vriendinnen elkaar mee om de oren sloegen, schreef ze. De ironie. Hij had ook kunnen zeggen, 'Zoek 'n statushouder'. Dus vanwaar die verontwaardiging, baas in eigen buidel ?!

De bezem moest ook door de natuur. Wat ìs natuur eigenlijk en zijn wij wel onderdeel van de natuur of slechts 'n zwerm usurpatoire tortelduivels met bezigheidstherapie. De waarheid werd een verkoopprodukt, een kat en muisspel, een haasje over, een kangaroo gerecht, een pennenstreek, de waarheid wordt irrelevant gemaakt door nieuwe berekeningen, statistieken die de beeldvorming kunnen 'maatstaven'.

Er moest namelijk een bezem door de waarheid, want de waarheid paste niet meer in 't verhaal, in het curriculum, in de droom.

En zo geschiedde dat ik vanuit 'n exclave, in zombie war land, lees dat puberbrein in grand café een stuk appeltaart heeft besteld ter grootte van 'n baksteen. De steen der wijzen had ze daarnaast op het café tafeltje opengeklapt. Zij, liet de financiën niet aan iemand anders over. De boekhouding, verzekeringen, hypotheek, zij deed het zelf. De vriendin niet, die heeft 'n man. Wij, een accountant. Nou denk ik niet dat puberbrein zelf moeite zal hebben met het vinden van 'n rijke man zonder verleden, eentje met wie ze de boekhouding, vrij van ziekelijke achterdocht, wil delen. Anders had ze nooit mee mogen doen met 'de slimste mens', die selecteren nauwgezet op uiterlijke verschijning voor de kijkcijfers. Alle neuzen dezelfde kant op dus. De vriendin veroordeelt ze tot de schandpaal. 'Moedwillige financiële laaggeletterheid' noemt ze de affreuze 'faux pas' van vriendin om man te vertrouwen en nu de vriendin en man uit elkaar zijn is vriendin 'n financieel wrak en de man ineens bekeerd tot 'n kwellende duivel op bezemsteel. Ik denk dat vriendin geen amice, advocaat of onpartijdige accountant heeft kunnen vinden die van dat soort problemen en gedaanteverwisselingen 'kan leven'. Kreupelhout moet branden, verhuftering, sociaal darwinisme. Zullen we het daar eens over hebben ?!

Disclaimer: 'puberbrein' is niet sexistisch of laaggeletterd bedoeld. Er zijn hele slimme pubers en minder slimme pubers. Dat maakt een mens niet minderwaardig. Ik pretendeer niet dat puberbrein een puber is of onintelligent.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

YF MEURS