Yodi De Mesmaeker

Hoiiiiii! Welkom bij mijn esthetica-blog :)

[yodidm]

Ik herinner me dat Guillermo zei dat de breuken het interessantste waren aan mijn portfolio. Misschien geldt dat ook wel voor mensen.

Jude Sweetwine  in Ik geef je de zon van Jandy Nelson

[yodidm]

o p d r a c h t:  SKaGeN: La Merde (naar Albert Camus)

Heeii iedereen! 

Onlangs keek ik als opdracht voor esthetica het toneelstuk “La Merde” (De Pest) van SKaGeN. Het stuk werd eigenlijk al opgevoerd in 2005 en is een bewerking van de (razend actuele) roman “La Peste” van Albert Camus. 

Wanneer de pest uitbreekt in het stadje Oran, wordt de volledige bevolking in quarantaine geplaatst. Aanvankelijk lijken de bewoners het niet zo’n ramp te vinden. De café’s blijven namelijk gewoon open en het lijkt wat op een verplichte vakantie. De sfeer slaat echter algauw om. Via een een dokter met een doodzieke vrouw, een laborant die naarstig een serum tegen de pest zoekt, een prekende priester, een journalist die gescheiden is van de liefde van zijn leven en enkele andere personages, zie je hoe verschillende individuen omgaan met de quarantaine. Honderden mensen sterven, mensen proberen illegaal de stad uit te vluchten, er wordt een nachtklok ingesteld, doden worden ‘s nachts met trams vervoerd en mensen worden uiteindelijk compleet wanhopig. Kortom: de mensen in Oran worden in diepe gegooid en komen zichzelf meer dan eens tegen. Ze moeten nadenken, keuzes maken en hun waarden en normen voor zichzelf (her)bepalen. Akelig actueel allemaal. 

Zelf heb ik van het toneelstuk genoten. Ik was bang dat het niet echt mijn ding zou zijn, maar al bij al viel het wel mee. Sommige delen van het stuk werden op een scherm afgespeeld; zo leek het toneel zich écht in (een maquette van) Oran af te spelen. Dit vond ik een fijne afwisseling. Enkele minpuntjes waren misschien dat het decor en de kostuums vrij sober waren. En het laatste halfuur van het stuk had ik wel wat moeite om mijn aandacht erbij te houden, misschien had het ietsje korter gemogen. 

Zo, dit was het! Groetjesss

[yodidm]

e x t r a: Shazam!

Hoiiiiiii!

Mijn gezin en ik kijken echt nooit tv, maar één keer per maand proberen we toch een film te kijken. Deze maand was het de beurt aan Shazam! van DC.

Aanvankelijk was ik nogal sceptisch t.o.v. film. Het zag er nogal zeer commercieel en voorspelbaar uit. (En ik heb echt iets tegen commerciële voorspelbare superheldenfilms). 

Het plot: weesjongen wordt opgeroepen door seniele tovenaar. Seniele tovenaar geeft krachten aan weesjongen. Weesjongen wordt hoogmoedig door krachten en vergeet familie pleeggezin. Slechterik komt in beeld. Slechterik ontvoert zwakste broer pleeggezin. Uiteindelijk wint weesjongen en blijken al zijn pleegbroers- en zussen ook helden te zijn.

De filmwas inderdaad voorspelbaar, maar om heel eerlijk te zijn viel hij eigenlijk nog wel mee. Het is een ideale film om na een drukke week je verstand op nul te zetten.

[yodidm]

e x t r a: Bonzai Records - The Story

Heeiiiiiiii

Onlangs keek ik op Youtube een minidocumentaire van Red Bull Elektropedia over Bonzai Records. De docu vertelt het verhaal van dit Belgische, volgens velen intussen legendarische recordlabel. 

[BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT: kijk zeker een stukje van de docu als je nog nooit van Bonzai Records hebt gehoord! Zo hoor je namelijk enkele tracks van het label en herken je misschien dingen + Bonzai Records móet je gewoon kennen, anders is dat echt wel een gat in je cultuur  :)) ]

Ik kwam op deze documentaire op aanraden van jawel, mijn nonkel (zie de vorige post ;)). Bonzai Records kende namelijk zijn opkomst en hoogtepunt rond de tijd dat mijn nonkel uitging (eind jaren 80). En mijn nonkel kende Yves Deruyter, een in die tijd immens bekende DJ. En Yves Deruyter maakte enkele zeer belangrijke tracks voor Bonzai Records. Vandaar dat mijn nonkel me de docu aanraadde. + Hij wist dat ik de muziek van Bonzai Records echt geweldig vind.

Hieronder de link voor zij die geïnteresseerd zijn ;)

Groetjessssss Yodi

[yodidm]

e x t r a: ADAM Museum + Punk Graphics

Hoiiiii!

Toen ik in het begin van het jaar een uitstap voor esthetica aan het plannen was, kwam toevallig mijn nonkel langs. Hij vroeg me wat ik aan het doen was en ik legde hem het hele concept van esthetica uit. Hij tipte me toen de expo “Punk Graphics” in het Brusselse ADAM Design museum. 

Een paar uur later wandelde ik samen met mijn zus en papa door het ADAM museum in Brussel. We hebben de expo en de vaste collectie van het ADAM Museum bekeken. Beiden waren superleuk! Bij zowel de vaste collectie als de expo werden er ontzettend kleuren en materialen gebruikt in de stukken. Zooooo leuk! We konden onze ogen uitkijken!

[Ik wou hier dus mega veel foto’s van de suuuuuuperleuke stukken opzetten, maar wegens een technisch probleem is dit helaas niet mogelijk :(( ]

Doeiiii

Yodi

[yodidm]

k l a s s i e k e   m u z i e k:  Fire & ice: Belgian National Orchestra & Kamus Quartet

Heeii!

Op 18 oktober was er in de Bozar een optreden van het Finse Kamus Quartet en het Belgian National Orchestra onder leiding van Michael Schonwandt en met pianiste Khatia Buniatishvilli. Ik ben hier met enkele vrienden naartoe geweest en vertel er graag meer over.

Voor het “dubbelprogramma” begon, was er eerst een inleiding van dirigent Michael Schonwandt. Ik ben al een paar keer naar klassieke concerten geweest en heb dus ook al een aantal keer zo’n inleiding meegemaakt, en meestal zijn deze echt saai. Deze keer viel het gelukkig mee. De Deense dirigent vertelde heel natuurlijk en aandoenlijk (in gebrekkig Engels weliswaar) over de stukken die we zo dadelijk te horen zouden krijgen, wat de muziek van Grieg voor hem betekende, anekdotes, verhalen over zijn familie...

Daarna was het concert in de Henry Le Boeufzaal (praaaachtige zaal!). Het eerste deel van het concert speelde het Kamus Quartet. Ze speelden String Quartet No. 3: Some Aspects of Peltoniemi Hintrik's Funeral March van Aulis Sallinen en Strijkkwartet nr. 6, op. 35  van Karl Wilhelm Stenhammar. Ik vond dit deel van het concert het mooiste, omdat de stukken hoofdzakelijk door strijkers gespeeld werden. Dat zorgde voor zachte, dromerige geluiden. Ik waande me helemaal ergens in een andere, zachte, volmaakte wereld en dat was echt gewoon zalig.

In het tweede deel van het concert was het de beurt aan het Belgian National Orchestra, vergezeld door de Georgische pianiste Khatia Buniatishvili. Ze speelden Karelia suite, op. 11 van Jean Sibelius, Concerto voor piano en orkest, op. 16 van Edvard Grieg en Symfonie nr. 4, op. 29, "De Onblusbare" van Carl Nielsen. Deze stukken werden “begeleid” door de pianiste Khatia Buniatishvili, een toch wel noemenswaardige en excentrieke vrouw. Want deze dame was gehuld in een grote, bombastische, zwarte jurk (óf je vond het een heksenkleed, óf je vond het oprecht prachtig, there was no in between.). Bovendien ging ze helemaal op in haar stukken (lees: ze sloeg de piano net niet aan gruzielementen). Kort samengevat: we konden onze ogen uitkijken.

Alhoewel een doorsnee klassiek concert dus een dramatische wending kreeg, vond ik het eigenlijk niet zo wauw. De stukken op zich waren voor mij “typisch klassieke muziek stukken” en ik vond dat de piano niet zo goed bij de stukken paste. Versta me niet verkeerd: ik vind die vrouw geweeeeldig, maar het klopte gewoon niet zo.

Wat wel uitermate prachtig was, was het bisnummer van Khatia Buniatishvili. Ik speel zelf piano en heb in de 16 jaren dat ik op deze planeet rondloop al heel wat piano gehoord, maar zij overtrof echt alles wat ik ooit al heb gehoord. Echt alleen maar wow. Ze speelde zó mooi, zó zacht (letterlijk en figuurlijk) en zó vol gevoel. Buniatishvili slaagde erin heel de zaal muisstil te laten zijn en iedere adem in te laten houden. Ze speelde moeiteloos emoties waarvan je niet eens wist dat je ze kon voelen, alsof zij God was en alles bepaalde. Alleen maar wauw.

Ziezo, dit vond ik van het Kamus Quartet, het Belgian National Orchestra, Michael Schonwandt en Khatia Buniatishvili.

Doeiiiii, Yodi

[yodidm]

Thierry Mugler: Couturissime

Heeii!

Afgelopen herfstvakantie ben ik naar de expo Couturissime van Thierry Mugler in de Kunsthal in Rotterdam geweest.

De expo beloofde meer dan 150 spectaculaire outfits van zijn prêt-à-porter en haute couture collecties uit de periode tussen 1977 en 2014. Daarbovenop ook nog eens nooit eerder getoonde accessoires, toneelkostuums, video’s, archiefdocumenten, schetsen en werken van de grootste hedendaagse modefotografen zoals Helmut Newton, Guy Bourdin en David LaChapelle. Kort samengevat zouden alle aspecten van Mugler - visionair, couturier, directeur, fotograaf en parfumeur - voor het eerst samen te bewonderen zijn. 

Laat ik eerlijk zijn: alles wat de op de site van Kunsthal en in de pers (van Knack Weekend tot Nina) bejubeld wordt, is niet eens zo overdreven. Muglers creaties spreken daadwerkelijk tot ieders verbeelding (ik denk dat zelfs mensen die echt niets met mode hebben de expo interessant zouden vinden!) en de tentoonstelling balanceert inderdaad tussen Hollywoodglamour, futurisme, exotiek en erotiek. Mugler sleurde me mee in zijn expo doorheen 6 verschillende “acts”. Mag ik je voorstellen:

Act 1 heette Macbeth & the Scottish lady. Hier toonde Mugler enkele outfits en schetsen die hij voor het gelijknamige toneelstuk ontworpen had. Ook was er een hologramprojectie die “The dissolution of lady Macbeth projecteerde: je zag een vrouw wiens jurk in brand vloog, vervolgens kreunend in een rode waas danste (ik vermoed haar eigen bloed) en ten slotte dood neer viel. Op zich vond ik dat er een luguber sfeertje in de kamer hing (zeker door de hologramprojectie), maar na een tijdje wende het wel. Deze act vond ik persoonlijk het minst aangenaam.

Act 2 was pure glitter en glamour. Hier kon je alle outfits zien die Mugler voor de groten der aarde ontworpen heeft: David Bowie, lady Gaga, Whitney Houston, Beyoncé, Naomi Campbel... Alle outfits zijn zó glitterig, kleurrijk en extravagant, dat deze act eigenlijk heel toegankelijk is en je wel móet houden van Mugler. Aangezien ik zelf houuuuu van felle kleuren en als wat er opvallend uitziet, was deze act mijn favoriet.

De derde act heette “Les belles de nuit et jour”. In deze act stonden zwart, veeeeel Swarovski kristallen en latex centraal. De outfits in deze kamer hadden een erg luxueuze, erotische uitstraling, een combinatie die ik persoonlijk geweldig vindt en tot ieders verbeelding spreekt. Dat Mugler in deze act met kleren zijn toeschouwers op een elegante manier kan uitdagen en bruuskeren, vind ik bewonderenswaardig.

Mugler en zijn muze Jerry Hall in 2004.

De vierde act was gewijd aan werken van grootse modefotografen en foto’s van Mugler zelf. Ook hier is de rode draad zwart, luxe en erotiek. Iedere foto had - net als de vorige act - iets uitdagend en verleidelijk, en dat vind ik erg bijzonder aan de foto’s.

Deze outfit is een ode aan Futura, een personage uit een sciencefiction reeks. De vrouw die het pak aanheeft is volledig “gerobotiseerd”.

De vijfde act heette “Futuristic en fembot couture”. Zoals de naam doet vermoeden is deze act erg futuristisch. Eigenlijk heb ik het niet zo voor sciencefiction- en futuristische-achtige dingen, maar met deze act heeft Mugler me oprecht verrast. Op de een of andere manier weet hij de toeschouwer “fembot couture” te laten appreciëren.

De laatste act leek zich in een bos en onder water af te spelen. Hier kon je Muglers bekende mensdieren zien: indrukwekkende stukken waarbij de grens tussen mens en fabeldier flinterdun werd. Ik vind het geweldig dat Mugler weigerde leer en huiden van zeldzame dieren te gebruiken voor deze collecties. In de plaats maakt hij alles gewoon zelf. De onderwaterwereld en vogels vond ik erg mooi, maar de insecten iets minder. Ik heb gewoon niets met insecten, misschien daarmee.

Indrukwekkend om te weten: aan de outfit van de laatste foto heeft een team zes weken lang, 24 uur per dag aan gewerkt. Het resultaat mag gelukkig wel gezien worden.

Ziezo, dit was hoe ik de expo van Mugler ervaren heb.

Doeiiiii,

Yodi