Als Vrienden Kinderen Krijgen
…. dus ik sta daar uit mijn plaat te gaan op de dansvloer, met een groep mensen die ik niet ken..
Niet met die emmer zand bij mijn tas!
Ze staat op en pakt haar zoon bij de arm. Er volgt een stukje opvoeding over waar hij wel en niet mag spelen met zand en waarom.
Ik zucht en kijk om me heen.
Verderop zitten twee stelletjes met kinderen. Moeder in het zand. Vader met de baby. De andere moeder heeft een dikke buik; de volgende alweer op komst.
Ze kijken elkaar niet aan. De gesprekken bestaan uit korte zinnen.
Ja…. je stond dronken in de kroeg..?
Ik heb ineens geen zin meer om mijn verhaal af te maken. Het is inmiddels al drie keer onderbroken.
Het is een goede vriendin van me en we kennen elkaar sinds de middelbare school.
De kleine is nu ruim drie jaar oud maar ik herinner me als de dag van gisteren dat ik hem op mijn arm droeg. Het was een huilbaby. Hij beroofde zijn ouders langzaam van hun slaap en geestelijke gezondheid.
Ik had bewondering voor deze kersverse papa en mama. En ik was verrast door de liefde die ik voelde voor dat kleine hummeltje.
Maar eenmaal buiten werd ik overvallen door een gevoel van vrijheid. Ik kon alles doen. Iets kiezen of van besluit veranderen. Met anderen of alleen, hier of daar en zolang ik wilde.
Ik staar naar mijn tenen in het zand. Ik ben moe.
Ik werd vanochtend al vroeg gewekt. Door die kleine. Omdat hij op zijn potje had geplast en vervolgens trots zijn trein collectie moest laten zien.
Maar aan het ontbijt voelde ik me het derde wiel, of nog minder. Zij bleken een volmaakt gezinnetje. Zelfs de nieuwe baby in haar buik was er al onderdeel van. In plaats van over ons werk, gaat het over hoe hij de grapefruit zonder knoeien kan eten. Ze volgen ongeschreven wetten en regels die ik niet ken, en mogelijk nooit zal leren kennen. Een soort commercial voor het bedrijf genaamd ‘Het Gezin’.
In de trein naar huis staar ik uit het raam.
Ik ben een vrij mens, maar kan er even niet van genieten. Ik hoef alleen maar voor mezelf te zorgen. Dat is meestal overzichtelijk en prettig en rijk, maar nu ik de volheid heb gezien van hun thuis, voelt mijn leven ineens … sober.
Ik denk aan een andere vriendin, die wel een relatie heeft, maar geen kind. En zij heeft zich opengesteld voor de mogelijkheid dat dat kind er niet gaat komen.
Ik kon en wilde deze mogelijkheid nooit toelaten in mijn geest. Hoewel ik op dit moment geen relatie heb en ik net 33 ben geworden, is dat plaatje van het gezin altijd in beeld gebleven. Ik heb altijd een kinderwens gehad en dus ging ik er vanuit dat het zo zal geschieden.
Maar sinds kort ben ik hier niet meer zo zeker van.
De baby-boom in mijn sociale kring zet me aan het denken. Ik observeer wat het doet met mijn vrienden, met mij en met onze vriendschappen.
Ik las ergens dat ouders de eerste levensjaren van hun kinderen chronisch slaaptekort hebben, en eigenlijk vooral aan het overleven zijn. Dit betekent dat ik de komende jaren minder van mijn vrienden ga meemaken.
En ik durf mezelf de grote vraag te stelen: Wat als ik niet… ? Wat als het niet lukt, niet kan, niet zo mag zijn? Wat als het gewoon niet gaat gebeuren?
Die vraag beangstigt en bevrijdt me tegelijkertijd.
Brok in mijn keel, bij alle beelden in mijn hoofd, van een kleine dreumes op mijn arm, kleine voetjes in de aarde, ontbijt op bed, kamperen in Frankrijk, spelen in de tuin…
Maar dan het idee om te leven zonder klok, de mogelijkheid om meerdere levenspaden te leven. Rust, vrijheid, al die jaren als bonus gekregen, om te leven naar eigen wens.
Deze overpeinzingen duwen en trekken wat aan mijn fundament. Ik erger me kapot aan de krijsende kinderen in de supermarkt. Hebben hun ouders hier wel goed over nagedacht?
Ik bespreek de stapavond van gisteren met een vriendin.
Ik zit in mijn tuin en staar naar mijn plantjes. Vandaag hoef ik niks.
