Yaşamak… bizim için dokunaklı bir şarkı değil ki. Bunu fark ettiğim yerden, hayatıma dair güzel adımlar atmaya niyet ediyorum. Hayata teslim olarak, doğru zaman geldiğinde olacağına zerre şüphe duymadan ama bunun beklentisine de girmeden, olduğu gibi yaşamaya devam edeceğim. Yaşamın benim için sadece hüzün olmadığını görüyorum artık; bugüne kadar yaşadığım her şeyin iyisiyle kötüsüyle ruhuma ve nefsime dokunduğunu, beni büyüttüğünü kabul ediyorum. Üzülmüyorum, beklemiyorum, umut etmiyorum. Bir yol var ve ben yürüyorum. Benimle yürümek isteyen yürür; ne kimseyi geride bırakıyorum ne de birine gidiyorum, sadece kendi yolumda ilerliyorum. Eskisi gibi anı biriktirme telaşıyla değil, anın tadına varma hakkını kendime vererek yaşıyorum artık. Sakladığım mesajları, sesleri, “belki bir gün lazım olur” diye tutunduğum şeyleri yavaş yavaş bırakıyorum; silmeye başlamak bile benim için büyük bir adım. Hepsinden bir anda vazgeçemeyeceğimi biliyorum, zaten kendimden bunu beklemiyorum ama kendimi kötü hissettiren hiçbir şeyi artık hayatımda tutmayacağım. Geçmişi böyle bırakıp gelirken geleceğe dair planlarım elbette olacak, fakat kaygısını taşımadan; niyet ederek, emek vererek, dua ederek, çabalayarak… Olmuyorsa, “bunda da bir hayır var” diyerek yoluma devam edeceğim. Yeni olana çabuk alışacağım, direnmeden, kabullenerek. Artık görüyorum; bazı şeyleri ben seçiyorum, izin verdiğim kadar hırpalanıyorum. Bu yüzden gerçekçi olacağım, büyüyeceğim, küsmeyeceğim. Yönümü değiştirip yoluma bakacağım, hayatın bana getireceği yeni şeylere doğru yürüyeceğim.
kaledo-art
izzy806
dailybridgerton
