sisli bir pazartesi sabahı çıktım evden. oysa daha iki gün önce, kendimi insan hissetmemi sağlayan tek tatil gününe girecek olmanın neşesiyle sevimli bir midilli gibi dört nala ayrılmıştım işten. ama şimdi yaşam enerjimi emen pazartesi sendromuyla boğuşuyorum. sevmediğim işim, sevmediğim iş arkadaşlarımla geçireceğim boktan bir haftanın hemen başında, şehrin buzlu yolları ve havanın kasvetiyle birlikte stalker filminin bir sahnesinde gibiyim. eğer dünyada bir gün kıyamet kopacaksa tam da böyle bir günde kopacak ve herkes kıyameti önce ruhunda hissedecek diye düşünüyorum, buzlu yollarda kaymamak için adımlarımı küçük küçük atarken.
bu berbat ruh halini dağıtmak için her zaman yaptığım gibi güzel şeyler düşünmeye çalıştım. şu an burada değil de jack kerouac gibi yollara düşüp ölmeden önce görmeyi planladığım zilyon tane yerden birinde olabilirdim. aslında bunun şimdilik sadece düşünce boyutunda kalacak bir şey olduğunu bildiğim halde bile bu bana sonsuz keyif veriyordu. hayatımı idare edecek kadar para, müzik, kitap, biraz kahve ve sevdiğim kadından başka bir beklentim yoktu hayattan. belki bir rus azizi kadar hayatı minimize edememiştim, ama yine de elimden gelen buydu ve bunlar beni mutlu etmeye fazlasıyla yetecek şeylerdi.
yol boyunca hep bunları düşündüm. şirkete girdiğimde her zaman olduğu gibi girilmeyi bekleyen evraklar, kontrol edilmesi gereken projeler ve birbirini öldürmek için fırsat kollayacak kıvamdaki ofis çalışanları karşıladı beni. sessizce masama oturup az önce naif hayaller kurmamı sağlayan ruhuma veda ettim. elimde insan olduğumu hissettiren tek tatil günüm sona ermiş, yeni bir hafta başlamıştı.
akşama doğru ruhumun tekrar, peter gabriel’in o harikulade şarkısındaki yükselen ritimlere benzer bir yükselişe geçeceğini ve yavaştan kendini bulacağını biliyordum. zaten hayatım bir sinüs grafiğinden farksızdı.
annaxmalina
vaporwave
turnnoffyourmind
izzy806
tangentwithtanner
origamiaround