Life through my eyes

Αγρίμια από φύση, ζωντανοί από επιλογή.

[bodidarma]

“Rose’s Look” by Emile Corsi, 1878

[prinz-myshkin]

Bothersome beast, comforting friend

[rozieramati]

Fiona Finnegan (Irish, b. 1979, Newry, Ireland, based Belfast, Ireland) - How the Light Gets In, 2022, Paintings: Oil on Linen

[ofwitandwonder]

evening glow

[balkavanozum-deactivated2022032]

[sharpenededges]

[vampira-carmilla]

Credit to @nonalimmen

[dark-angels666]

[thatsbelievable]

[thewhisperingshadow-deactivated]

[m1lagro-deactivated20250225]

[1five1two]

[romanticsir-deactivated20181218]

[nahhhlina]

La Sorcière - Jules Michelet, 1862 illustrated by Martin van Maële

[a-partment-al]

.

"Guilt"

Guilt is a box

of chocolates

beautifully wrapped

in red ribbons

and gold rhinestones.

Handed to you

by a person

with a pair of kind eyes

along with a sad smile.

Open it

and you'll see,

the spoilt sweets

reeking self blame

and tasting like regret.

Guilt is a heavy,

shiny gun

that only shoots blanks.

on a target

that's already been shot at.

Guilt is a blanket,

when you've left the window

open.

Guilt is your legs,

carrying your heavy heart

home,

after you've roamed

at a land

you wanted to be at.

Guilt is the soap,

you wash your muddy

hands with,

after digging

your own grave.

Guilt is a venomous pet,

you handfeed

and take to bed.

Guilt is an one night stand,

you don't want to wake

next to.

Guilt is opening the door,

to the wrong soul

that came knocking,

cause you shut another out.

Guilt is Remorse's

extraverted twin,

sitting at your table

and letting you sip

her drink.

Guilt is.

But shouldn't be.

[a-partment-al]

Παράκληση

Απόψε μείνε.

Το κρεββάτι μου ξαφνικά είναι πολύ μεγάλο για τα μέτρα μου.

Σκέπασε με, με το σώμα σου. Μικρή να νιώσω, ασήμαντη. Κανένας άλλος δεν με ψάχνει, υπάρχω μόνο εδώ…

Τα χέρια μου κράτα, με δύναμη καρφωμένα στο στρώμα. Να νιώσω τα δεσμά μου αδύναμα. Να αποποιηθώ την ευθύνη της ίδιας μου της ύπαρξης.

Φέρε τα χείλη σου στα δικά μου. Μη ντραπείς στο φιλί το βάθος, μη φοβηθείς την ένταση. Γεύση μεταλλική, και γλώσσα ματωμένη. Τόσο την έχω δαγκώσει πριν καταπιώ τις λέξεις…

Το χέρι σου στο λαιμό μου. Κόψε μου το οξυγόνο, να σταματήσει να μανιάζει αυτή η φωτιά που καίει στο στερνό μου. Σφίξε με κι άλλο. Οι σπίθες είναι ύπουλες. Μέχρι η φωτιά να σβήσει, μέχρι να ανάψω εγώ.

Σημάδια άσε πάνω μου, στην πλάτη, το λαιμό, τους μηρούς και το στήθος. Δάγκωσε, γρατζουνισε με, και πέρνα από κάθε σημείο ξανά με τη γλώσσα σου. Μα, άφησε μου πολλά, σημάδια πως απόψε η ζωή δεν προσπέρασε ήρθε, διεκδίκησε και πήρε, φόρους χρόνων σε πάθος, βογγητά και λάθη.

Μείνε απόψε. Μα αν αποφασίσεις· πως εδώ μέσα δεν χώρας, φεύγοντας πάρε μαζί σου και αυτό το τίποτα, που πλαγιάζει κάθε βράδυ μαζί μου…

[a-partment-al]

Μάνα μη σκας. Εγώ βρήκα γαμπρό!

[a-partment-al]

Πόσο μου λείπεις ψυχή μου...

[tolouloudakitoumpakse-deactivat]

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας Είμαι επισκέπτης Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι» Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε Ότι δεν έχω καν όνομα Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω Ξεχάστε με στη θάλασσα Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία

Θόδωρος Αγγελόπουλος (ποίημα που έγραψε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα)