Bir adım daha attım: 347. Kış yavaş yavaş bitiyordu. Ne çabuk geçmişti her şey. Çabuk geçmişlik hissini yaşatan neydi peki? Bu kısa süre içinde onca şeyin yaşanması mı? Yoksa yaşananların bizi yorması mı? Peki yaşadıklarımız bize ne öğretti? Bunca acının bize faydası neydi? Bu hayat bizim acı çeke çeke karaktersizleşmemizi mi istiyordu? Gülhane parkını düşün. İlkbahar gelmiş. Rüzgar ılık ılık esiyor. Sessizce oturuyoruz muhteşem manzaranın karşısında. Düşünüyoruz. Kimler geldi geçti bu bahçeden diye. Rüzgar bir kez daha esiyor. Birkaç yaprak düşüyor üzerimize. Başımı omzuna yaslamışım. Belkide yaşanabilecek en güzel anı yaşıyoruz. Elinde bir kitap. En sevdiğin şair. Rastgele bir sayfasını açıyorsun. Bana şiir okuyorsun, ilerde hayranı olduğun şair gibi olma hayaliyle. Kelimelerin ahengi sesinle hayat buluyor. Yüzüne bakmak istiyorum. Gözlerine bakmak. Göz göze gelmek istiyorum. Ama yapamıyorum. Manzarayı sesin eşliğinde izlemeye devam ediyorum. Güneş ufuk çizgisiyle birleşiyor. Yavaş yavaş gökyüzüne veda ediyor. Gün bitiyor diyorsun. Gün bitmiyor oysaki. Daha gecesi var bu gündüzün. Bir rüzgar esiyor. Karalama yaptığım kağıtları benden uzaklaştırıyor. Senden uzaklaşmak korkutuyor ama beni boş veriyorum kağıtları. Birkaç kelime geliyor dilimin ucuna. Rüzgar esiyor alıp götürüyor hepsini. Bu sefer kendi favori şairimin kitabını uzatıyorum sana. Arasında bir ufacık kağıt. Söyleyemediklerim yazıyor. Sana söyleyemediklerim. Rüzgar esiyor. Kağıt uçup gidiyor. Bakıyorsun öylece. Tam kalkıp kağıdı uçtuğu yerden almak istiyorsun. Kolunu tutuyorum gitmene izin vermiyorum. Korkuyorum. Geri gelmemenden. Kitaba dönüyorsun. En sevdiğim şiirleri sesinde yaşatıyorsun. Karanlık çöküyor. İşte diyorum. İşte bu. Benim en güzel anım bu diyorsun. Bundan güzel an yaşayamam diyorsun. Gülhane parkında oturuyoruz. Yanımda sen ve en sevdiğimiz şairler. Bir de onlara hayat veren sesin... Uzaktan vapur sesi geliyor. Martılar uçuşuyor. Bir karga korku salarcasına alçaktan uçup gidiyor. Başımı hafifçe kaldırıp arkama bakıyorum, sesin kulaklarımda hala şiir okuyorsun. Bir rüzgar esiyor. Sesini alıp götürüyor. Bir rüzgar esiyor. Seni benden alıp götürüyor. Neye uğradığımı şaşırıyorum. İşte diyorum. Hayat, seni bana layık görmeyecek kadar nefret ediyor benden.. 18 yaşımı mahvediyor. Tekrardan alıyoruz o zaman. Gülhane parkını düşünme bu sefer. Kadıköydesin. Moda sahilinde. Bu sefer ben yokum. Tüm yapmacıklıktan uzak. Güneş yeni batmaya başlamış, ufka doğru yol alıyor. Elinde bir dolma kalem. Kitabın kenarlarına bişeyler karalıyorsun. Bir vapur geçiyor tam karşıdan. Adalara doğru yol alıyor. Bir bebek ağlama sesi geliyor arkadan. Umursamıyorsun. Kızarmış gözlerinle bakıyorsun sadece. Sağ omzundaki hafifliğin ne kadar canını yaktığını farkediyorsun. Ellerini saçlarından geçiriyorsun. Eskisi gibi değilsin. 32 yaşın sana çok şey kaybettirmiş. Tek kazancın, elindeki kitabın. Ama bu sefer üzerinde en sevdiğin şairin ismi yazmıyor. Senin ismin yazıyor. Başarmışsın. Ve ben. Gülhane parkına gidiyorum. Üzerimde hep hayalini kurduğum iş kıyafetlerim. Yıllardır yaptığım gibi. Her gün kontrol ediyorum. Bi ihtimal ordasındır diye. Yoksun. Derin bir nefes alıyorum. Ama istediğimin bu olmadığını farkediyorum. Deniz lazım bana diyorum. Temiz deniz kokusu. Atlıyorum vapura çıkıyorum üst kata. Hava soğuk. Kış gelmiş yeni geçiyor. Kimse yok. En öne oturuyorum. Yine kimse yok. Başımı yaslayabileceğim bir omuz yok. Hayatımdaki boşluğun verdiği hüzün gözlerimin dolmasına sebep oluyor. Vapur iskeleye yaklaşıyor. Kalabalığın azalmasını bekleyip ben de iniyorum. Bir rüzgar esiyor içim ürperiyor. Yürümeye başlıyorum. Sağa doğru. Moda sahiline doğru. Güneş artık iyice kendini saklamış, ufukta kaybolmuş. Sonunda varıyorum sahile. Ve başlıyorum en baştan.. 1,2,3,4,5... Her adımda göğsüm daralıyor. 93,94,95,96,97... Gözümün önüne gelen saçlarımı düzeltiyorum. 114,115,116,117... Genç bir çift görüyorum. Oğlan kıza şiir okuyor. 255,256,257,258... Yaşlı bir amca geçiyor yanımdan, köpeğini gezdiriyor. 342,343,344,345,346 ve 347.. Bir rüzgar esiyor. Seni bana getiriyor. Ellerimin titrediğini hissediyorum. Yavaşça yaklaşıyorum. Kayalıklarda uzanıyorsun sanırım. Oturmuyorsun çünkü. Havanın güzelliğini değerlendirip kötülüklerden arınıyormuşsun gibi gözüküyorsun. Sana yaklaştıkça nefes alış verişim hızlanıyor. Her adımda dehşete kapılıyorum. Biraz daha ve biraz daha... Kana bulanan gömleğini görüyorum. Elinde bir kitap. Üzerinde ismin yazılı. Başarmış diyorum. Bir rüzgar esiyor, bir fısıltı getiriyor kulağıma "pes etti" Elimi soğuk teninin üstüne koyuyorum. Kanın tenime değiyor ilk kez... Bir rüzgar esiyor. Kitabının sayfaları dalgalanıyor. Adımın üstüne kan lekeleri görüyorum. Bir cümle görüyorum. Öyle ki. Rüzgarın bile daha önce yapamadığı birşeyi yapıyor. Dünyamı başıma yıkıyor.. "Keşke daha fazlasını yapsaydın."
blakekathryn
janainaart
origamiaround
stormborns
turnnoffyourmind
titsay
izzy806
andulkaphoto
tangentwithtanner
