noise dept.
DEAR READER
Mike Driver
oozey mess
No title available
Aqua Utopia｜海の底で記憶を紡ぐ
NASA
blake kathryn
styofa doing anything
No title available
Claire Keane
@theartofmadeline
RMH
Xuebing Du
Jules of Nature
Today's Document
Monterey Bay Aquarium
Janaina Medeiros
hello vonnie
ojovivo
seen from Germany
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from Netherlands
seen from Austria
seen from United States
seen from United States
seen from Brazil
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from Mexico
seen from United Kingdom
seen from Denmark
seen from Türkiye
seen from Australia
@adastraperaspera11
"Κόψε μου λίγο απ’ την αυλή γιασεμί,
και μια αγκαλιά απ’ τη παλιά φυλλωσιά,
στου χρόνου μου πέτα τα τη ρωγμή
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά.
Τρίψε στο χέρι μου λίγο βασιλικό,
δος μου νερό απ’ τις νεραϊδοπηγές,
να πάει κάτω όλο μου το κακό,
μη βασανίσει άλλες τόσες γενιές."
"The vast cloud of Sorrow of Mankind"
I sat on the roof and kicked off the moss
Well a few of the verses, well they've got me quite cross
But the sun's been quite kind
While I wrote this song
It's for people like you that keep it turned on
So excuse me forgetting
But these things I do
You see I've forgotten, if they're green or they're blue
Anyway the thing is, what I really mean
Yours are the sweetest eyes I've ever seen
Οι στίχοι αυτοί μπορεί να είναι οι τελευταίοι
Κι όλο το νόημα αλλάζει
Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά
Για τη ζωή και το θάνατο
Με σκοτεινές παραβολές,με παραμύθια
Γιατί τα σύμβολα είναι πιο πολλά από τις λέξεις
Η γεύση του φιλιού
Η πολυτέλεια της αμαρτίας
Τον χημισμό του κυττάρου
Την ορμή της μπόρας
Τον άγριο λύκο
Και το πιστό σκυλί
Του μαθαίνω ονόματα σαν προσευχές
Του τραγουδώ τους νεκρούς μας
Να ξέρεις πάντα, το πότε και το πως
Να ξέρεις πάντα, το πότε και το πως
Θέλω ένα κτήμα πάνω στο κύμα
Και μέσα ένα σπίτι με πέτρα και ξύλο
Αμπέλια, ελιές, λεμονιές και ροδιές
Κι απέξω απ' το κατώφλι του έναν ωραίο σκύλο
Μια καρδερίνα άγρια και ένα καναρίνι
Να τραγουδούν κάθε πρωί ένα κλουβί είναι η μνήμη
Να 'χω μια βάρκα ξύλινη να ρίχνω παραγάδια
Όταν έχει πανσέληνο να σου πιάνω φεγγάρια
Ώρες να ξαπλώνουμε κάτω από τα αλμυρίκια
Κογχύλια να διαλέγουμε να φτιάχνεις σκουλαρίκια
Τα βράδια να χαζεύουμε τον ουρανό από κάτω
Να ψάχνουμε τον Δράκοντα και την Μεγάλη άρκτο
Παρέα να διαβάζουμε του Παλαμά το αγιόκλημα
Μπροστά στο ηλιοβασίλεμα να γίνονται όλα κόκκινα
Να πιάνω την κιθάρα στιχάκια να σκαρώνω
Εσύ να μου τα τραγουδάς και να τα καμαρώνω
Να βγαίνουμε περίπατο κρυφά στο καλντερίμι
Έτσι όπως κάναμε παιδιά για μια αγκαλιά στην κρήνη
Την ζέστη του καλοκαιριού με μια αγνή να σβήνεις
Ένα φιλάκι δροσερό στα χείλη μου να αφήνεις
Μόλις μπει φθινόπωρο πέσουν τα πρώτα φύλλα
Να βγαίνω βόλτα στο βουνό να σου μαζεύω ξύλα
Εσύ θα ανάβεις τη φωτιά και γύρω από το τζάκι
Στα χέρια μου θα καίγεσαι σαν το ξερό κλαδάκι
Μαζί να ταξιδέψουμε το κόσμο απ' άκρη σε άκρη
Να βρούμε πριν τον άνθρωπο που λίμναζε το δάκρυ
Για σένα ήρθα στον κόσμο αυτό παίρνω χίλιους όρκους
Εσύ είσαι ο λόγος που αγαπώ ακόμα τους ανθρώπους
Θα έρθουν χειμώνες δύσκολοι θα λιώσουν κι άλλα χιόνια
Για να ξαναέρθει η άνοιξη και να περνούν τα χρόνια
Εσύ με άσπρα φορέματα κι εγώ με άσπρα πουκάμισα
Να λεν για την αγάπη μας τραγούδια στα Καλάνησα
Να μου χαρίσεις δυο παιδιά που να έχουνε τα μάτια σου
Ένα κορίτσι ατίθασο κι όμορφο σαν βλαστάρι
Κι ένα αγόρι έξυπνο που δεν φοβάται τίποτα
Κοιμάται με τον Όμηρο κάτω απ' το μαξιλάρι
Χωρίς δασκάλους και σχολεία θα έχουν τον Ελικώνα
Τις ρίζες να προσέχουν αν θέλουν καλούς καρπούς
Όλα νερό ήταν κάποτε κι όλα θα γίνουν χώμα
Αντίρροπες δυνάμεις είναι η καρδιά κι ο νους
Θα τους διδάξεις πως μετρούν πως γράφουν με μολύβι
Πως είναι η αγάπη το κλειδί που τις καρδιές ανοίγει
Θα τους διδάξω στο σπαθί την ιστορία του τόπου
Να σέβονται και να τιμούν τον πόνο κάθε ανθρώπου
Θα μάθουν απ' τις μέλισσες πόσο ταξίδι θέλει
Πόσα λουλούδια και χυμούς για ένα γραμμάριο μέλι
Θα τους ποτίσεις τη ψυχή με όμορφα παραμύθια
Για να μπολιάσω μέσα τους τη πιο μεγάλη αλήθεια
Θα μάθουν απ' τους αετούς να ανοίγουν τα φτερά τους
Σε ισκιώματα και χαρακιές να φτιάχνουνε φωλιές
Να έχουν το βλέμμα μόνιμα σε κορυφές και βράχους
Εκείνος που δεν τόλμησε πεθαίνει δυο φορές
Να τους διδάξεις τον καιρό και να 'χεις θάρρος
Ποιος άνεμος φέρνει βροχή ποιο σύννεφο χαλάζι
Κι εγώ να δείχνω το σκοπό παίρνω το βάρος
Να τους μιλώ για θάνατο που με τον ύπνο μοιάζει
Σαν στίχοι που δεν γράφτηκαν ποτέ στην Ερωφίλη
Όταν σαν πεταλούδες βγουν οι ανάσες απ' τα χείλη μας
Σαν πασχαλιά θα ξαναρθείς κι εγώ σαν χαμομήλι
Να στήσει ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη