kane oti dn me eides

[agnosti-katastrofi]

Πάνω απ’ την πόλη·

Ταξίδια μες στο διάστημα,

απίθανη ζωούλα.

Βρίσκομαι στον θάλαμο,

χωρίς καμία λάμψη.

Έπεσα στα χέρια σου,

δεν ξέρω αν θα με πιάσεις.

Αφήνομαι.

Πάνω απ’ την πόλη απόψε

συνδέω τα λόγια σου,

κι είναι σαν ν’ αναπνέω

φαντάσματα,

στάχτες και χαλάσματα.

Ωραία…

Τα χρόνια

κύλησαν σαν νερό.

Ή θα μας φάει ο τίγρης,

ή θα μας φάει το εγώ.

[agnosti-katastrofi]

Μην αργείς ·

Τα πουλιά, περιπλανώμενα,

εδώ κι εκεί,

χορεύουν ταξιδιάρικα

μες στην αβρή αυγή.

Ένα κορίτσι ονειρεύεται

μια αλλιώτικη ζωή,

δίχως τέρατα στους δρόμους,

δίχως άλλη φυλακή.

Μονάχα απέραντες ερήμους

κι ένα λιγοστό φως,

να της κρατάει το χέρι

όταν πέφτει ο ουρανός.

Άκεφος βρέθηκα

να γυρίζω πάλι σε κύκλους,

με θόρυβο στο κεφάλι

και άδειους μέσα μου καρδιοχτύπους.

Κι η έξαψη ζωντάνευε

τους άγνωστους εραστές,

με βλέμματα που γύρευαν

αισθήσεις υπαρκτές.

Ένα αγόρι περιμένει

στην άσφαλτο να φέρεις

ένα λουλούδι απ’ το φως,

κι ας μην το ξέρεις.

Να χαθεί εκεί που καίγονται

οι κρυφοί μας ορίζοντες,

μες στην ομίχλη που αφήνει

τη σκέψη μας γυμνή.

Έξω γυρίζουνε τα βράδια

οι χαζοί,

και μες στο χρυσαφί κλουβί

πνίγονται οι τρελοί.

Χαζεύω τα παράθυρα

της γης,

κι αρκεί μονάχα μια στιγμή

για ν’ απορείς.

Πόσο κοντά στο τέλος

ανοίγεται ο γκρεμός,

πόσο μακριά μας σπρώχνει

ο παράδεισος γυμνός.

Μην αργείς.

Αυτό το γκρίζο σύννεφο

μοιάζει με κεραυνό,

θέλει να κάψει το κορμί μου

σαν οργισμένος θεός.

Κι ίσως βρεθούμε πάλι

στο ταξίδι της βροχής,

και πια δεν θα φοβόμαστε

το κλάμα της ψυχής.

Εκεί που κανείς δεν έχει

τίποτα να χάσει,

κι ό,τι μας πόνεσε βαθιά

κάποτε θα μας αλλάξει.

Όλα έχουν ήδη χαθεί·

καιρός να φύγουμε μαζί,

σ’ ένα παράξενο ταξίδι

που εγώ θα ’μαι παιδί.

Κι εσύ, το θαυμαστό κορίτσι

που ακόμα μου λείπει,

με μάτια που νικούσανε

αργά αργά τη λύπη.

Στο μυαλό μου επιστρέφουνε

μονάχα αναμνήσεις.

Μην αφήνεις την ψυχή σου

να γεμίζει ενοχές και τύψεις.

Αύριο ξέρω πως θα ξυπνήσεις

με αισθήσεις ζωντανές,

φτάνει να μη γίνουν πάλι

πληγές ανοιχτές.

Φτάνει να μη σε σβήσουν

οι αλλοτινοί εραστές,

που τους στεφάνωνες κρυφά

σαν άφταστες μορφές.

Στη σκέψη σου φαντάζανε

σχεδόν υπερβατικοί,

μα ήταν άγριες αναλαμπές,

βίαιοι και προσωρινοί.

Περάσματα εκτυφλωτικά

που δέσαν την ψυχή σου,

κι άφηναν κάθε τους φυγή

να κλέβει τη ζωή σου.

Το ξέρω πως κάποτε θα σε βρω

στα μακρινά τα μέρη,

εκεί που χάνεται η νύχτα

μαζί με κάποιο αστέρι.

Μη χορεύεις άλλο πια

σε μέρη με χέρια ύποπτα.

Μέχρι το πρωί θα ’χουμε πει

όσα θεωρήσαμε ανείπωτα.

Άλλαξε πρώτα

για εσένα,

μικρό κορίτσι,

όχι για μένα,

όχι για μένα.

Ακόμη κουβαλούν τα χέρια σου

σημάδια από το ψέμα,

μα ποτέ δεν χάνεις

αν βρεις πρώτα εσένα.

[agnosti-katastrofi]

Ξέρετε αν γίνεται καμία καλή έντεχνη συναυλία Πάτρα μέχρι αρχές Σεπτέμβρη ;

[agnosti-katastrofi]

Ήταν ωραία η ζωή ήταν ωραία … !

[agnosti-katastrofi]

είμαι τόσο ηλίθια που έμαθα τώρα πως ο Χελμός είναι κοντά μου αν κ δεν προλάβαινα έτσι κ αλλιώς φέτος να πάω στο φεστιβάλ σαντ τα λέμε του χρόνου

[agnosti-katastrofi]

Σκέφτομαι κ έχω πάθει κατάθλιψη

[agnosti-katastrofi]

Δεν ζόρισα κανέναν, εκτός απ’ το φλιτζάνι του καφέ, που ήθελα γραμμένο να έχει μόνο εσένα. Έτσι λοιπόν, δεν κυνηγώ την πραγματικότητα σαν θηριοδαμαστής, στρέφομαι στη φαντασία και στην επιθυμία, θέλοντας ακόμη και τα κατακάθια του καφέ να μιλήσουν μόνο για εσένα.

[georvsd]

Τα πιο υπέροχα μας χρόνια μη ζητάς

Φτιάξε,νιώσε για κάθε σου μέρα έρωτα.

[urbanmythsgr]

Τέτοιες ώρες είναι ωραίες οι πλατείες και τα στενά της πόλης. Αποκτούν τον αληθινό τους ρόλο.Χάνουν το hype τους και απλά είναι σημεία του αστικου ιστού που μπορείς να ξεκουραστείς ή να τα περπατήσεις.Έτσι απλά,χωρίς “πρέπει”.

[urbanmythsgr]

Ξύπνησα,ετοιμάστηκα και περιμένω.Κάτι να αλλάξει στην καθημερινότητα.Να πέσουν λεφτά απο τον ουρανό,να ζωντανέψει μέσα απο την τηλεόραση,μια φασούλα στο σαλόνι μου.

Όπως έλεγαν και τα ξύλινα σπαθιά μια φορά και ένα καιρό “μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει.” https://youtu.be/gnJz_eqEUh4

[blodbranddod]

“Αφού χορτάσαν βία και αίμα στις οθόνες τους, αφού ταΐσαν με σκουπίδια τα παιδιά τους, βάφουν με αίματα τα χέρια ως τους αγκώνες τους και ύστερα πλένουν τα πεζοδρόμιά τους”

#ηzackieζειτσακιστετουςναζι

[pame-taratsa]

Κι ύστερα στο σπίτι, διαδίκτυο, ενημέρωση, εκπομπές για τον πλανήτη αντικαταθλιπτικα. Βγαίνει στο μπαλκόνι, πηδάει και σκοτώνεται μετά διαφημίσεις και μετά τα αθλητικά

Παύλος Παυλίδης, Αντικαταπληκτικά

[orgismenipoihtria]

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

μαζεύει πίσω τα μαλλιά της

θυμίζεις μια μικρή κυρία

που όλο ξεχνάω τ’ όνομα της.

Παύλος Παυλίδης

[agnosti-katastrofi]

Καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι..

[agnosti-katastrofi]

Το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι .

[agnosti-katastrofi]

Με ενδιαφέρει γιατί είσαι το crush μου εδώ

Και; Δεν αποσκοπεί κάπου η ερώτηση σου με αυτό που μου λες τώρα

Δηλαδή αν είχα πολλούς εραστές θα κριθώ επειδή είμαι το κρας σου ; Ή αν έχω λίγους; Ή κανέναν; Τι φάση

[aestheticahelzeriaa]

[agnosti-katastrofi]

Πόσους εραστές είχες;

Γιατί σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο;