Ahlals

I'm Hestia.

[ahlals]

Ben kimim ki? Burada oturup beklemesi gereken bir süs eşyası mı, uçsuz bucaksız dünyayı keşfetmek için görevlendirilmiş göçmen kuşlardan biri mi, en derinde gizleneni bulmak için ödevlendirilmiş bir tür böcek mi, yoksa sadece varlığı olan bir yaratılan mı?

Kendimde görmem gereken tam olarak ne?

Bir çeşit ruh mu, kullanılmak üzere hazırda bekleyen bir çeşit peçete mi, kurumak üzere pencerenin yanına konmuş kil parçası mı, yoksa giyilmek için bekleyen bir adet ayakkabı mı?

Amacım tam olarak ne? Neden tam bu anda, şu kısımda, her zaman burada varmışım gibi hissettiren bir dünyada bulunuyor ve bulunmaya devam edecekmişim gibi hissediyorum. Oysa baktıkça etrafa çözüldüğü düğümden açılan, açıldıkça çöken bir dünya görüyorum. Bir bir yiten kişilerden, gittikçe belirginleşen Tanrı etkisinden de haberdarım oysa...

Sonsuza dek burada kalamayacağımı biliyorum, burada sonsuzluktan önce gelmediğimin de pek ala farkındayım. Ancak şu anımda bakarken kendime bir amacı olan nesne olarak mı varım, yoksa aksine silinip gitmesi gereken bir leke miyim anlam veremiyorum.

O yüzden devamlı olarak soruyorum, kimim ben, bu karanlık göğün altında, melodisiyle kulak zarımı titreten melodik dünyanın esamesi arasında.

[ahlals]

Comin' back to you

[ahlals]

"Her ne kadar denesem de, sadece burada bir ağırlığım veya geçerli sayılabilecek hükümlerim var benim. Ne kadar çırpınsam da değiştirebileceğim sadece benim kalemim altındakilerin aksiyonları. Fikirleri değil , sadece davranışları. Ben burada bile bu denli hükümsüzken, nasıl, ne cüretle gerçek dünyadaki açlığı, susuzluğu, geçimsizliği, savaşı, ölümü ve yaşamı kontrol edebilirim ki? Nasıl, geçmişinden geleceğine karar verdiğim bu asılsız dünyada bile geleceği doğrudan değiştiremezken gerçek dünyanın acılarına son verebilirim ki? Bana bunu sağlayacak bir güç Tanrı olarak anılsam bile ortaya çıkmaz şu saatten sonra.

Çünkü yaratan tarafından terk edilmiş öncelikle bu insanlar zaten. Çıkıp ben yaratıcıyım diyeni, ilk onlar devirir. Sözüne itimat etmez. Onları kurtarmak için çözüm bulsam, ilk onlar beni dinlemez. Nihayetinde inan da dahil olmak şartıyla hepsi birlikte bir kader yazarlar. Ve daha kötü bir gelecek başlar.

Burada sizler, birden fazla alana hükmeden tanrılarla dolu olabilirsiniz ancak orada bizim tanrımız içimizden biri değil. Bizimki bizden çok uzaklarda. O yüzden sanırım, bizi görmesi zor oluyor o görkemin altında.

Ve ihtiyacımız olduğunda onu çağırmamız, çağırdığımızda da yanımızda gerçekten inanabilmemiz gerekiyor. Çoğu zaman, sadece oradaymış gibi davrandığımızı bilsek bile iyi hissettirdiğini düşünüyoruz. Hal böyle olunca, bizler varlık görmeye değil, hissetmeye odaklanıyoruz. Hiçbirimiz kendi hislerimiz, kendi desteğimiz dışında bir şey almıyoruz oysa ki."

[ahlals]

"Yazmaya tüm ömrümü verdim. Tüm anılarımı. Peki ne değişti? Bana ne kattı? Hiçbir şey. Öyle boş boş tek başıma yüzleştim her durumla. Herkesin acısını gereksiz bir şekilde üstüme çektim. Başkası için dert yarattım ve onu çözmek için gece gündüz fikir geliştirdim. Daha kendi hayatımla yüzleşemezken! Hiçbir şekilde olduğum kutudan çıkamamışken kutunun dışında olduğunu bilen birini oynadım. Oysa kutunun dışının neye benzediğini bile tam olarak bilmiyordum. Rol yapma becerim, hayallerim, ümitlerim veya acılarım beni destekledi mi sanıyorsun bu durumda? Bunları yok saymak için ya da onları çok sevdiğim için mi böyle bir şeye giriştim sanıyorsun?

Komedi. Yaşayan bir acı topu gibi hissediyorum kendimi. Değersiz bir iki kelime için aileme sırt döndüğüm oldu. Çünkü beni desteklediğini sandığım tek şey psikolojim gibiydi, yazarken mutlu gibiydim. Sonra kendini bir şey sanmalar, böbürlenmeler, iyileşmeler, tavsiye isteyen insanların etrafıma üşüşüp fikir alması durumu takip etti. Ve hepsi, benim üstünlüğümü ezdi. Bir başarısı olmayan beni. Onlar sevildiler, onlar mutlu oldular, onlar ilgi gördüler. İlgi aşığı değilim ama başarısız olmanın bana iyi geldiğini de söyleyemem işte. Daha çok beni tüketti. Gün geçtikçe yazmakla yazmamak arasında bir dengesizliğe sıkıştım. Ve en son eğer empatin eksikse empati edinmdiyen dürtülerle savaştım. Dışarı görmeye, insanları duymaya, doğayı hissetmeye odaklandım. Ne için? SADECE APTAL İKİ KELİMEYLE BİR ANLAM ÇIKARMAK İÇİN.

NE İÇİN?

İnsanlar anlaşıldıklarını hissedip bana dönüp "Hey ne güzel anlatmışsın beni" diye konuşsunlar diye mi?

Sadece anlaşılmak istediğim için yazmıştım. Sonra ne oldu, biliyor musun? Yarattığım dünyaları gördüm. Kaos, acı, üzüntü, kayıp ... Mutlu bir yaşam varsa bitmemiş olandır diye düşünerek hepsinden kaçtım. Hepsi bir hayal ürünüydü ama ben beceriksiz bir yaratıcıydım. Başarısız...

Bu ne yapar biliyor musun sen? Mutlu değildim ve biliyordum. Mutlu olmamayı kendime açılıyordum. Sonra kendini yok etme algısı başladı. Ardından çoklu kişilik bunalımları- onlar ben bile değildim ve farkındaydım? Biter mi? Nerede!

Ardından soyutlanma, gelecekten kaçış, geçmişe gömülme başladı. Ölüp dirilenler, yanı başımda bana öten kuşlar ama uyuyan bedenler... Nefret doğdu. Hepsi yok olsun diye kaçtım bu sefer. Yazmadığım için bulaştı virüsler bu sefer. Anlaşılmama başladı ve yanımdaki herkese yalan söyleme de işin içine girdi. Başarısızlık arttı ve ben, bir asalak olarak kaldım bu evrende.

Peki bana ne kattı?

Elimde ne mutluluğum kaldı, ne dengem ne de oturaklı bir üzüntüm. Sadece öfke ve sempatizanı olduğum yapma empatilerimle oturup kaldım.

Beni terk eden hayal dünyamla solup gittim. Bir kahraman bile olamadım.

Bir çocuğun hayalinde bile."

[ahlals]

"Bizler, şu dünya üzerinde milyonlarca, milyarlarca basit küçük insan... Biz bu kadar kalabalıkken nasıl olur da birlik olup birkaç büyük adamı yıkamayız." Hep bunu düşünürdü küçük L. "Tanrıyı var eden toplumlar, tanrının onları yarattığını sanan cahillere dönüştüğü vakit de azımsanmayacak kadar çoktuk oysa ki. Nasıl bu denli güçsüz kaldık? Nasıl bu kadar ayrıştırıldık, nasıl diğer dillere bölüştük, neden anlaşmamak için diller ve dinler yaratmaya tamam dedik. Oysa bunları yapanlardan, kat ve kat daha fazlasıydık. Neden buna izin verdik. Niye bu derece kendimizden verdik, neye inanmak istedik, niye inanmak istedik?"

Onun daima kafasından geçenler bunlardı. Birine sorsa ona çok haber okuduğunu, bu haberlerin tanrı düşmanı olduğunu ve onu güzel etkilediğini, ona tanrıyı küstürmeye çalıştığınu ve başardıklarını söylerlerdi.

Oysa L, tanrı denen varlığa tek bir günde değil, bu müdahalelere, yarattığının yaratıcıya bu kadar müdahale edebilişi ve diğer yarattıkları acı çektiği her seferinde, ona dua edip de karşılığını alamadığı her seferinde azar azar küsmüştü zaten.

Ona sorarsanız bir tanrı elbet vardı. Ama o içinde beslediği tanrıyla, dışsal sınıfın benimsediğini ayrıştırmıştı. Tanrı onunla, onun ahlakında,sevgisinde, üzüntüsünde yani onun yaşamında bir parçaydı. Kim sorarsa sorsun, bu dış tanrıya oldukça takıntılı ve küstü. Çünkü artık kendi yarattıkları ondan daha üstün konuma gelmiş, oysa sadece göz yummuştu. L, küsmek istemezdi, çünkü tüm varlığı onun üzerine kuruluydu. Ama bir kere küstüğünde, tanrının bile birçok kez hata yaptığını fark etmişti. Belki bilerek yapmıştı bu hataları, ondan şüpheye düşmek, insana ders vermek için.

Ama o ne zaman bir hata yapsa, yarattıkları hiç uğruna yok olmuştu. Sadece cennet için yarattıklarıyla oyun kurmuş bir çocuk gibiydi artık. Küçüktü, ancak tanrının bir çocuk olduğunu hayal ederken onu hep kendine yakın bilmişti. Büyümüştü, ancak tanrı daima onun hayalinde bakıma muhtaç ilgi isteyen bir küçük çocuk olarak kalmaya devam etmişti.

L, işte o zaman tanrıya küsmüştü. Çünkü o da hala çocuktu.

[ahlals]

"Kargalar!" Diye yakardı dehşetengiz ses. "Kargalar!" Diyerek yineledi. Soluk teninin altından akan kanın acı tatlı, kızılımtrak görüntüsü bir insanın gözlerine yapılacak her türlü işkenceden daha travmatik ölçüde yaralıyor, tüyleri ürpertiyordu. Hasta yatağında ölümünü kabullenip çaresizce uzanması ve son günlerinde tanrısına yalvarması gerekiyormuş gibi bir hissiyet veriyordu karşısındakine. Ancak o sayılan kemiklerini yok saymış, saydamlaşmaya başlamış gibi duran derisinin yumuşak cıvıklığına aldanmamış, insanların önünde halüsinasyonunu ,dünyanın sonunu sayıklıyordu.

"Kargalar!" Diyordu defalarca. Üstümüzde uçan yüz binlercesini işaret ederek, "Kargalar!" Demeye devam ediyordu. Ağızlarının yuva görevi üstlendiği buğday taneciklerini çakıl taşları olarak hayal ederken bir titremeye devam ediyordu.

"Geliyorlar işte, gazabın en fecisi, en kaçınılmaz olanı..."

"Akıllının yeşerttiği deli, delinin sanıldığı akıllı çağı . Kargalar!"

[ahlals]

Parmaklarımın ucunda bir sızıntı var, sanki sisteme karşı direnen bir sitem misali dağlıyor tüm ellerimdeki siniri. Tükenmiyorum bu hissiyatla belki, ancak aklımı ve fikrimi imansız ve ahlaksız bir teklif gibi çelecek, günümü onu düşünmek üzerine yoracak türden akıl almaz bir sınır buhranı, düşüncelerimin en ahlaksız sızıntısı.

Üzüyor mu beni, diye düşündüren ve kalbimi onunla birlikte yaralayan amansız bir hastalık gibi titrek, içe kapanık amma velakin dışa karşı temkinli bir isyanın öncüsü. Gün batarken coşan, gün aydınlandıkça melankolinin öz yuvasında kabaran ve tüm elemini , kederini döken sıradan bir aracı.

Biliyor musun onun ne olduğunu?

Hiç duydun mu?

Derinden, en içinden yükselen bir adet adalet güdüsü gibi çığıran, taşkınlık yapan heyacan dolu buhranın sesi...

Sana aitmiş gibi durmayan ancak seni bu satırları yazmaya iten o uyuşukluk , hakkının yenildiği düşüncesi, sen bu sesi duyan kişi.

Parmaklarımın ucunda, beynimi tutsam avuçlarıma doğru akmasını sağlayabilirmişim gibi hissettiren bu uyuşukluğu özümsedim. Kara sevda gibi, kalbi bayatlamış bir ölü, zihinsiz bir ucube ve beyninin içinde yüzlercesi yaşayan bir parazite kurban gitmiş diğer atalarım gibi. O yüzden yazıyorum ya. Zehri kusulmayan bir lanetin pençesinde , o zehri her gün tüketerek hayatta kalmaya uğraşan çaresizim ben. Sen bilmiyorsun belki, ancak bu uyuşukluk, olmayan bir geleceğin gerçeğini gösteriyor bana.

Doğruları söylemeye, hayal gücünü kudretlendirmeye, insanlara yol göstermeye ant biçmiş atalarımın düşüncelerini yani.

Yazmamı sağlıyor.

Yazarken ise beni uyutuyor.

Parçalıyor, ruhumu çalıyor. Hislerim ve zihnim usulca kollarıma ,oradan da avuç içlerime usulca akıyor. Sonrasında tüm hırsım, yaşamım ve dünya düzenim beyaz sayfaların üzerinde kanlı izler bırakıyor.

[ahlals]

"hissettiğim kadar depresif davransam,benimle böyle konuşabileceğini mi sanıyorsun? bundan o kadar emin misin? karşında böyle bile görünemem muhtemelen." Üstündeki kıyafetlerini özenle düzeltti. "sana hayat dersi vereyim A, insanlar söze itimat etmezler. sen ne dersen de bu şaka gibi kulaklarına, sen ne kadar kağıtlara dil dökersen dök bir anlam ifade etmez. insanların duygularına yine de erişemezsin."

[ahlals]

Bir gün ölü birisi olarak anılacağını biliyorum, ama bugün yine de seni sevmek istiyorum.

[ahlals]

" İktidarla kafayı sıyırmış, gücü beklentisi haline getirmiş, üstünlüğü hedefi değil de layığı olarak görmüş, gururunu altın harflerle göklere yazdırmış her erkeğin size anlatacağım türden bahtsız vukuatlara sebep olacak eyilimleri bulunur. Hiç güney kıyılarından bize taşınan o bedbaht olayı duymuş muydunuz?

Bir adamın, reddedilişinin yüzlerce kadın ve çocuğun canına kast etmesine yetecek yüreği ona verdiği söylentisini. Bunu yüreklilik olarak değerlendirir bizim erkeklerimiz. Çünkü bizleri hor görürler, güçsüsüzdür. Hiçbir vasfımız yoktur onlara göre. Sadece yemek yapmak, doğurmak, temizlemek, bakımını yapmak için erkeklerin emanet edildiği işlevsiz kitleyiz biz. Ancak hanımlar, erkekler bu hor gördükleri toplumdan deli gibi korkarlar.

Onları yakıp boğar, sevgilerini şiddetle gösterirler. Peki neden? Neden bu kadar hor gördükleri kişilerin tek hamlelerinden ödleri patlar?.. Sanırım hepimiz az biraz cevabını biliyoruz.

Çünkü hepimiz, sahip olduğumuz konumun, onların bizi koymak istedikleri yerler olmadığını ancak istediğimiz konuma geçirilirsek onlara vasıflı denilmeyeceğini biliyorlar. Ayaklanmalardan bu yüzden korkuyor, küçük dedikoduları duyunca işte bu yüzden bizlerden kurtulmaya çalışıyorlar.

Zannediyorlar ki, biz onlar kadar, onları yok etmeye mahkumuz. Oysa hayır, biz onları parmak uçlarımızda oynatıyoruz. Bu yüzden babalarımız oluyorlar, dedelerimiz, aile üyelerimiz, akrabalarımız, arkadaşlarımız, sevgilililerimiz ve sırdaşlarımız oluyorlar.

Ama bu anlatacağım şey sadece bu kadarla kısıtlı değil evlatlarım. Daha fazlası var. Bu, onların, adamların, kendilerini nasıl kendi eylemleriyle haklı çıkarttıklarını ve bu hareketin erkeklerle kadınlar arasında nasıl bir düşmanlık başlattığının hikayesi olacak. "

-Areus

[ahlals]

"Böylesine kudretli bir güce sahip olunca, insan tanrı gibi olduğu yanılgısına düşüyor J. İnsan olduğunu unutturuyor sana bu yük. Kendini yenilmez sanıyorsun, tanrıya gerek yok gibi görüyorsun. Tanrı olmasa da işleri sen idare edebilirsin zannediyorsun.

Ama, ben bunu, bu yanılgıyı ve tanrının yerini tutamayacağımı o gün anladım. Kollarım arasında ölen, en sevdiğimi yitirirken elimden hiçbir şey gelmeden beklediğim sırada öğrendim. Bir ölüyü diriltecek, bir insanı mutlu edebilecek gücün bende olmadığını, kimsede de olamayacağını görünce öğrendim. Bu yüzden, sizin de benim yanılgıma düşmenizi istemedim.

Çünkü hiçbirinizin gücü, onunkiyle baş edemez. Hiçbiriniz, ondan kaçamazsınız. Hepimiz onun oyununun bir tutsağıyız. Ve o istedikçe burada varız. "

-Areus

[ahlals]

ses çıkarmaya ve savunmaya yaşın yetmediği için geri planda kalmaya zorlandırılan ancak büyüdükçe de kendini savunmayı öğrenemeyip hislerinin hep içinde kaldığı, haklarının da hep yendiği bir döngü, hayat dediğimiz o şey.

[ahlals]

Sizin sorununuz ne biliyor musunuz? Görüntüye o kadar inanıyorsunuz ki, gerisi hiçmiş gibi geliyor. Sadece gülümsemeye, insancıl tavırlara bakıp birini iyi kötü diye ya da saf salak kategorisine koyabileceğinizden eminsiz. Gözleriniz karşınızdaki insanı tartmak için sağ ve sol meleği oynuyor devamlı. Bir insanın müritiymiş, elçisiymiş veyahut tanrısıymış gibi davranıyor, basit bir oyuna çekiyorsunuz beyninizdekileri. Siz, acizsiniz. Bir insanı sadece güzel diye bile güvenilir bulabilirsiniz. Size uyduğu sürece ona can emanet edebilirsiniz. Ama hiçbiriniz altında yatan ifadeden nasibini alamayan bir bedbaht körlüğe sahipsiniz... Siz, bitiksiniz. Siz, tükenmişsiniz.

Dene, istediğin kadar bu görüntüye bakarak gaddar tutum sergile, haykır. Ben, artık sizin gibilerden etkilemiyorum. Ben, kendim dışında kimse tarafından acı çekmiyorum. Ben, hissedemiyorum bile.

[ahlals]

"Haklıymışsın gibi davranmayı, kendinle böbürlenmeyi, ağzını açtığında yalnızca senin konuşabileceğini düşünmeyi kes. Insanlar sana da karşı gelebilir. Tanrı'ya bile karşı gelebilenler varken, sen kendindeki gücü insanlığın ötesinde mi görüyorsun? İnançlı cahil seni. Beni dinle, o ağzından çıkan hiçbir cümlenin, gerçek bir önemi yok benim için. Hiç kimse kalkıp sadece görüp geçirmişliğin yüzünden seni dinlemeyecek ya da senin tecrübelerinle deneyimleyip başaramadığın bu hayatı yaşamayacak.

İnsanlara tavsiye vermek değil seninki, kısıtlamak. Sen insanlar sana gelip danışsın ama onları ve düşüncelerini küçümseyip yollayayım derdine düşmüş bir narsistsin. Sen dert emicis, hayır bir saniye sen dert emici görüntüsünde bir işgüzarsın. Senin yüzünden yıllarımı susmakla, içimde biriktirdiklerimi tutmaya devam edip kendimi hasta etmekle geçirdim. Senin yüzünden aptal hissettim. İşe yaramaz, hiçbir kimseye yardımı dokunmayan ya da hastalıklı bir kişiymişim gibi davrandın yıllarca bana. Ne zannediyorsun buna hakkın olduğunu mu?

Sen, sen bu evde, bu ailede olabilecek en hasta kişisin. İlk tedaviye ihtiyacı olan da sensin. Evet yaşadıkların yüzünden. Evet davranışların yüzünden. Zannediyorsun ki bunlar normal, kabul görmesi gerekenler. Çünkü en zor hep senindi. En sıkıntılı olan senindi. Eğer öyleyse, niye daha öncesinde kendin için bir iyilik yapmadan daha büyük belaları kendine açarak başkalarının da dert sahibi olmasına sebep oldun.

Sen iyi bir örnek filan değilsin. Kelimelerin kendi özü senden bile çıkmıyor. Sen kendi düşüncelerine bile sahip olmamış aciz bir tipsin. Sana defalarca söylememe rağmen hayatında kendin dışında kimseyi dinlemeyecek kadar bencil olduğun için yaşadık tüm bunları...

Tabii ki de şimdi kendi kazdığın çukura düşmesi gereken sensin. Bu sefer senin tarafından açılan o kuyulara itilip kendi gücümü senin açtığın sorunlarla harcamak zorunda değilim. Bunu bana yaşatmaya hakkın yok senin.

Her seferinde arkanı toplamak için orada olmayacağım. "

[ahlals]

"sandığının aksine, hiçbir şey düşündüğün kadar kolay değildir A." Çaresizce olduğu yere çökmüş beden, usulca bakışlarını yerden yukarıya, tam ondan üstünlüğüyle övünen tarafın gözlerine dikti.

"elbette değil, bunun ben de farkındayım. hiçbir şeyin düşündüğüm şekliyle sürmediğine, senden daha çok şahitlik eden benim neticede." Bacaklarını sallandıran taraf, sözün kesilip, konuşma hakkının ona geçip geçmediğini görmek için dizleri yerde sürünmekten pantolonu kirlenip aşınmış o bedene tepkisizce bakarken buldu kendini. Omuzları çökmüş, aciz duran taraf onun en asi benliğiydi. Nasıl bu hallere düştüğünü bilmiyordu.

"herkesin ve her şeyin ne olduğunu hissettin. sana defalarca kez o kadar net işaret göndermeme rağmen, bir an olsun beni dinlemedin."

"eğer dinleseydim, değişen ne olabilirdi ki en fazla? insanlara güvenebilmeye devam etmem, onlardan kaçınarak yalnızlığa sığınmam, duygularımı yaşarken yaşadığım o duygunun ne olduğunu kestirmek için harcadığım çabayla bir boşluk içerisine gömüldüğünü hissettiğim göğüs kafesimi toprakla doldurarak bedenimin hissedebildiğine kendimi ikna etmem ve buna inanmam mı? G, koruyuculuk yaptığını biliyorum. bana yardımın dokunduğu ve gerçekleri gösterdiğin anları hissediyorum. hepsinde, herkesten sezinlediğim aurayla kaçabildigim yere kadar gittim. buna sen de şahitsin. ama , insan ilişkileri, sen onlardan bedenen kurtulmadıkça devam ediyor. sen yokken bile, senin iyiliğine ya da kötülüğüne yönleniyor.

G, bu hatalar benim kendime karşı işlediğim günahlar değil , insanların yaptığımı sandığı ya da inandığı hatalara kendi zihinlerince biçtikleri öcler."

[ahlals]

Usulca fısıldayacak rüzgar ana kulağına, sen daha beşiğinde huzurla uyuyan bir bebekken, belanın tam yani başındaki Azrail kadar apansızın ortaya çıkıp tüm varlığını tehdit edeceğini. O yüzden verecek kalbinin derinliklerinde soğuk bir döngü. Ne zaman bir belayı görsen, soğuyacak ve girdaba çekilecek sıcacık kalbin. Soğuyup ondan geriye bela namına hiçbir şey kalmayana kadar.

[ahlals]