Ailalelo

Ailalá

[angelatrianaseoane-deactivated2]

Ya están aquí!! Se hicieron de rogar, pero ya tengo algo que presentaros el viernes!

[ailalelo-ailala]

#oBosqueDosVeciños #Liáns #vivirenoleiros

[ailalelo-ailala]

Daquela era cando a miña nai me poñía vestidos de lunares de cores con Micky Mouse debuxado....non vexades pedazo de fashion pa estar alí na eira.

[ailalelo-ailala]

Ese intre no que, se escoitas unha vez máis a mesma historia, podes mutar nun ser perigosamente asasino.

[ailalelo-ailala]

Recordo coma se fose hoxe mismo cantas veces teño berrado co meu irmao cativo. Logo se nos pasaba, tamén é verdá. Agora de grandes,as cousas ándanche máis ou menos igualito eh.

[ailalelo-ailala]

Velaí o ven!!!

[ailalelo-ailala]

Mulleres pequenas e cervexas enormes, aínda que te agoches atópote igual!

[ailalelo-ailala]

Queimadas que queiman malos aires e traen outros novos. #sanXoán2013

[ailalelo-ailala]

Ter moi claro o que non queres nesta vida non significa necesariamente que teñas claro o que queres.

[ailalelo-ailala]

Falas cando deberas calar.

Pois iso

[ailalelo-ailala]

Hoxe nacen poucas herbas entre o cemento das aceras. E as poucas manifestacións que hai delas, arrincámolas.

[ailalelo-ailala]

De cómo esconderte dun rinoceronte na túa propia casa. Daniel Garzee

[ohelba-blog]

Video de ‘Landscape No.1’ realizado por Sergio Gómez.

Fotografía: Vasile Barbu

Actriz: Ingrid García

[ailalelo-ailala]

apasionante, de verdad....original, desarticulado y muy profundo.

[ailalelo-ailala]

"Todos somos muy ignorantes, lo que nos diferencia es que no ignoramos las mismas cosas"

Albert Einstein

[ailalelo-ailala]

Collimos aquel carreiro pero non sabiamos moi ben ónde iriamos parar. Aquel monte estaba escarpado mais a carón de cada coio había unha pola de árbore ben gordecha disposta a nos axudar pra subir un pouquiño máis. Nunha daquelas esbaramos ca terra porque ao estar tan mollada polos días anteriores, todo estaba brando. 

Non había cabida pra os pés nalgunha das pegadas pero iso daba o mesmo. O importante era que chegásemos arriba pra poder contempla-lo todo dende o cumio. Suábamos. Moito. E os fungos a carón do carreiro íanos dicindo que se achegaba o outono. Xa había algunhas follas secas podrecendo no chan, e as formigas estaban a retirarse despois dun verán moi duro e caluroso.

Un empuxón máis, unha pegada e outra. Un sorriso cara abaixo. ¡Veña! Un pouco máis, imos. Notaba que me custaba respirar. A humidade era excesiva e cando pensábamos que chegaramos outra costiña nos dicía que non. 

De repente choiva. Virei a mirada pra os meus pés. Non levaba precisamente botas de monte. Pero se cadra aquellas deportivas con buratos pra transpirar non eran o máis impermeable que podía levar. Comezaron a mollarse e semellaban dúas esponxas, pero as do supermercado. Esas que nada que as molles xa están cheas de fungo negro e mais empapadas. Incrible ¿qué máis podía acontecer?