AleksandrZerowski @aleksandrzerowski - Tumblr Blog

Posts

Aşk dediğiniz şeyin acısı da vardır, tatlısı da. Yeter ki siz sonunu görün. Yalnız dikkatli olun, acısı arada bir kendisini hatırlatmak için sızlatır.

Nereden mi biliyorum? Siz yazıyı okurken çoktan acınızı hatırladınız bile.

Aleksandr Zerowski, Ne Derdin Var Kardeşim Ya, Gel Otur Şöyle.

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Aşk dediğiniz sınavda sorulan basit bir bilinmeyenli denklemdir. Siz her ne kadar sorunun cevabını doğru bulduğunuzu zannetseniz de, gidiş yolu doğru olmadığından puanınız kırılır ve sonu hep hüsran olur.

Aleksandr Zerowski, Aşk Denklemi

#kitapvekahve #books and libraries #writers

İnsanların hayatlarında bir dönüm noktası vardır. Bu virajı alabilirsek her şey yoluna girer, virajı alamazsak her şey uçurumdan aşağıya gider.

Direksiyon sizin elinizde.

Aleksandr Zerowski, Kardeşler Sürücü Kursu

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Gecenin bu saatinde yazılan her yazı, ya delinin eseridir ya da sarhoşun elinde ne için yazıldığı bilinmemektedir. Buna siz karar verin, ben de yazımı yazayım.

Gecenin bu saatinde uykudan ayrıyım,

Aramız pek iyi değil.

Ne yapsam gözlerim kapanmıyor,

Belli ki rüyalarım eskisi kadar güzel değil.

Aleksandr Zerowski, Uyusana Krdşm

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Unutma, her gün bir öncekinin aynısı. O yüzden bugün sadece kendine bir iyilik yap ve sadece kendin için güzel bir gün geçir.

Bazen her anı, aynı şekilde yaşayamazsın...

Aleksandr Zerowski, Tekrarlayan Günler ve Benzersiz Anılar

#kitapvekahve #writers #books and libraries

Sahaf Dükkanı 5. Bölüm

Anılar bazen güzeldir. İlk aldığınız bisikletin heyecanı, ilk kazandığınız teşekkür belgesi, ilk aldığınız araba... Bazı şeyler sizin için değerlidir aslında başkaları anlamasa da. Deseniz ki, bir kağıt parçası neden bu kadar değerli olsun ki. Mithat için değerliydi işte. Her karnesini aldığında dışarıya koşarak çıkan Mithat'ı annesi beklerdi, bazen de işi olurdu gelemezdi annesi. Derslerinde her ne kadar orta derecede başarılı olsa da, Mithat ilk Teşekkür Belgesini 4. sınıfta almıştı. Dışarıya koşup çıktığında annesi de oradaydı.

Üniversiteyi kazandığında da, liseyi bitirdiğinde bile en büyük destekçisiydi annesi. Her zaman ne olursa olsun yalnız bırakmayanıydı. Dediğim gibi anılar güzeldir. Mithat sadece eskileri özledi bu karantina döneminde. Bazen tatsız olaylar da yaşasa Mithat için anılar değerlidir, bir nevi hafızadır anılar. Üniversite'de ders aralarında kitap okumayı severdi Mithat, saat 12 de öğle arasına girilir, 13.30'a kadar durmaksızın elinde kahvesiyle kitap okurdu. Derken yanına bir arkadaşı geldi, ilgisini çekmiş olmalı ki, ne okuduğunu sordu Mithat'a.

-Gonçarov'dan Oblomov.

Diye yanıt verdi Mithat.

Bir arkadaşı yanına gelip oturdu Mithat'ın. Mithat okurken o da okuyor, sayfayı değiştirmeden önce onu bekliyordu. Sayfayı değiştirdikten sonra Mithat'a ne okuyorsun diye soran kız arkadaşı, Mithat'ın yanında oturan arkadaşına da sordu,

-İstiyorsan sana da okuman için kitap verebilirim, Ahmet.

Dedi kız.

Ahmet'in cevabı şu oldu:

-Ben kitap okumam, kitap beni okur.

Ahmet'in bu cevabıyla kazandırdığı okuma alışkanlığı, bir anlık hevese dönmüştü Mithat'ın kursağında. Yani anlayacağınız heves kursakta kalmıştı adeta. Kitap okumak güzeldir, sıkıldığınızda, dünyadan soyutlanmak istesiğinizde hatta yeni maceralar aradığınızda yeni dünyalara açılan kapıların anahtarıdır kitap. Ama bazen Ahmet gibiler sağolsun, kitap okuma alışkanlığı biraz zorlaşıyor. Gereksiz bulan da oluyor, ihtiyaç duymayan da. Ahmet ihtiyaç duymayanlardandı, e tabi birazcık da gereksiz buluyordu Ahmet.

Ama olsun, Mithat için bu da bir anıdır. Her zaman böyle insanlar olacaktır ama eminim bir gün okuma alışkanlığı da kazanacaktır insanlar. Bunun olması içinse sadece insanın harekete geçmesi gerekir.

Uzun lafın kısası dostlarım, kitap okumak bizim hafızamızı güçlendirir. Anılar ise bizim hafızamızdır. Hafızadan kasıt ise geçmişimizdir. Mithat bu anılarını sürekli hatırlar hale geldi, birazcık da özlüyor tabi. Malumunuz karantina günleri, gerekmedikçe dışarı çıkmıyordu Mithat. Karantina'da insan ister istemez özler bazı şeyleri.

Sağlıcakla kalın.

Aleksandr Zerowski, Sahaf Dükkanı

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Dünya aslında iyi bir yerdi, fakat biz hor kullanarak tükettik, biz tükendik. Ne yaptıysak hep bizden bize, benden bana oldu, her şeyin zararını biz çektik. Bu durum suyun hikayesine benzer;

"Yağmur olmasaydım, toprak olmazdı. Toprak olmasaydı, ağaçlar olmazdı. Ağaç olmasaydı, beni bu denli yakan olmazdı. Ne yaptıysam hep benden bana oldu".

Aleksandr Zerowski, Benden Bana

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Sahaf Dükkanı 4. Bölüm

Yeni bir gün, bugün hava biraz gri tonlarda. Tam bir yas havası. Acaba böylesi havalarda kimler üzülüyor, kimler ağlıyor. Bilinmez. Yine yazmaya devam edecekti mithat ama nedense bugünü kendine ayırıp sadece müzik dinlemek istiyordu. Kahvaltısını yaptı, kulaklığını taktı ve o ses, "bir anadan dünyaya gelen yolcu, görünce dünyayı gönül verdin mi?". Mithat her dinlediğinden, her okuduğundan ders çıkaran daha çok anlam çıkaran birisiydi. Yaşadığımız dünyada bunca olaylar, krizler olurken hele de başımıza salgın olayı gelmişken bir insanın dünyaya gönül vermesi ne kadar doğru diye düşündü mithat. Bunca olaylardan sonra hiçbir şey olmamış gibi yaşayan insanlar neyse de, benim gibi düşünen insanlar ne yapıyor acaba diye devam etti düşünmeye.

Genelde düşündüklerinden bir sonuç çıkarır ve kendine bir karar aldırırdı. Böyle olmayacağı, böyle davranmayacağına dair bir karar. Mithat annesi, bir abisi ve babasıyla yaşıyordu. Babasının Mithat'ın edebiyata olan ilgisinin farkındaydı ama pek ses etmezdi. Yine bir gün yazdığı yazıyı babası okuduğunda etkilenmişti hatta. Mithat'ın yazdıklarından sadece birini biliyordu babası. Tüm bu düşüncelerin içindeyken sürekli müzik değişiyor, farklı sesler, farklı ritimler bambaşka şeylerden bahsediyordu. Mithat işte bu farklı seslerin olduğu dünyada kayıtsız kalamayarak başladı düşünmeye. Ve ağzından o sözler döküldü,

"Yaşamak bambaşka bir şeydir, oysa insanlar sadece var olur."

Oscar Wilde'in sözüne benziyordu biraz. Ama dediğim gibi Mithat okumayı severdi. Hiç değilse yazdıklarını dönüp kendi okurdu, yazmak sadece rahatlatırdı Mithat'ı. İçinde kalmışları anlatamıyorken yazmayı deneyerek rahatlatırdı kendini Mithat. İçeriye annesi girdi aniden ve sordu,

-Mithat, kahve içer misin? 3ü1 arada.

Olur dedi annesine Mithat. Kahve içmeyi severdi, bir yandan müzik, bir yandan kahve. Birleştiğinde tadına doyum olmayan ikili. Tabi Mithat derin düşüncelerde gezerken soğuyan kahvesi ile daha da güzel oluyordu her şey. Kendine geldi Mithat, fazla düşünmemeliyim diye. Biliyordu ki, fazla düşünce bazen sıkıntı yaratır. Gereğinden fazla olan her şey zarardı çünkü. Bazen düşünmek insanın yaşadığına işarettir, bir nevi hayat belirtisidir. Ama fazlası ise insanın kendi kendini yitirmesi anlamına gelir.

Aleksandr Zerowski, Sahaf Dükkanı 4. Bölüm

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Sahaf Dükkanı 3. Bölüm

Yazmaya devam ediyordu yine. Her zamanki haliyle kulağında müzik, elinde kalem. Gerçi günümüz modernliğinde kalem artık parmaklarımız, kağıdımız bilgisayar ekranında beyaz bir sayfa. Derken kapı çaldı, içeriye giren annesiydi. Annesi onun okuma sevdasını seviyor ve okumasını özellikle de üniversiteden mezun olduktan sonra iyi bir iş sahibi olup güzel bir hayat yaşamasını istiyordu.

-Ne yapıyorsun Mithat oğlum? diye sordu annesi.

Mithat yine yazmaya dalmış, yazarken aklından geçen kelimeleri sıraya dizip kağıda döküyordu adeta. Yeri geliyor aklından geçenleri yazıyor, yeri geliyor kalbinde birikmişleri döküyordu kağıda. Annesini duymamıştı.

-Oğlum Mithat? diye yineledi annesi.

Mithat ufak bir sarsılmayla kendine geldi, annesine dönerek:

-ha, anne sen misin? Kusura bakma fark etmemişim.

Yazarlık da böyle bir şeydi. Yazarken insan dünyaları unutur, kendini hayallere kaptırırdı. O kadar güzel gelirdi ki, insanın gözüne bir daha hiç ayrılmak istemezdi insan, kendi dünyasından.

- kaptırmış gidiyorsun oğlum, beni fark etmedin bile. Ne yapıyorsun bakalım?

Mithat kendini kaptırmış hararetli bir şekilde yazıyordu. Annesini duymaması normal çünkü hızlı düşünen birisiydi. Cümleleri aklında sıralayıp yazarken veya söylerken eksik cümle kurması da bunun sebebiydi, düşünceli olmasından.

- öyle anne, aklımdakileri kalbimden süzüp kağıda aktarıyorum. Günlük hayatta dinleyenim olmadığından içimdekileri kağıtlara döküyorum.

Mithat'ın pek bi arkadaşı yoktu. Toplasanız bir eli bile geçmez. Ama yine de her insana karşı saygılı, herkese karşı kibar birisiydi adeta. Annesi böyle bir çocuktan çok memnundu.

- anladım oğlum, yazını yazmaya devam et. Sana çay ve bisküvi getirmiştim sadece. Ee, okul nasıl gidiyor?

Karantina süreciydi, e haliyle uzaktan eğitim devam ediyordu. Bu süreçte iyi gitmemesi normal ama Mithat "iyi gidiyor" diye yanıtlamıştı.

- iyi gidiyor anne, merak etme bi sıkıntı yok. Hocalar sisteme yüklüyor ben de ordan bilgisayara indirip yapıyorum ödevleri.

Mithat fazla detaycı birisiydi. Her ne kadar kısa konuşmaya çalışsa da karşısındaki insana bir şeyler anlatırken onun daha iyi anlamasını istiyordu. E, insanlar artık dinlemeyi bile unuttular. Artık neredeyse birbirimizi duyamaz, aklımızda kurduğumuza inanır olduk. Siz siz olun, dinleyin. Çünkü dinlemek, karşımızdaki insanı anlamaya çalışmanın en iyi yoludur.

Aleksandr Zerowski, Sahaf Dükkanı

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Sahaf Dükkanı 2. Bölüm

Dershane yıllarıydı, üniversiteye hazırlanıyordu. Üniversiteye hazırlanırken boş bulduğu vakitlerde ise kitap okuyordu. Bazen ders çalışmaya isteksiz olup kitap okurdu bazen de boş bulduğu vakitlerde kitap okurdu. Okumayı sevmişti, bir kere içinde okumanın ateşi yanmıştı ve körüklemezse içindeki ateşi sönüp gidecekti. Bunun olmasını kendi de istemiyordu. Derken sınavlar bitti ve tercih dönemi başladı. Herkes ayrı bir heyecanla istediği bölümü ilk sıraya yazıyor, umarım olur isteğiyle hayallere dalıyordu. Aslında kendisi de böyleydi, edebiyat bölümü isterim yazı bile yazıyorum, yazmışlığım var diyordu kendince. Bu arada yazmaya lisede kitap okumaya başlayıp, bu okuma ateşini harladıkça bir yandan da okumanın etkisiyle yazmaya da başlamıştı. Tercih günü için randevusunu aldı ve zaman gelip çattı. Heyecanlıydı ve de istekliydi. Umarım olur düşüncesiyle hayallerini yanına alarak gitti dershaneye. Başladı anlatmaya, edebiyat istiyorum. Ama kendi lisedeki bölümüm muhasebe de olur diyordu hocasına. Hocası sordu, yazı yazma yeteneğin var mı? Tam evet diyecek iken bir soru daha, öğretmenlik yapabilir misin? Bu sorunun cevabını verecekti ama hala yazılarını gösterme merakından duyamamıştı soruyu. Sorusu cevapsız kalan hoca, bence sen kendi bölümüne yönel ve edebiyatı bırakma. Hobi olarak yazmaya devam et demişti. Halden anlar hocalarımız, birazcık kendinden emin değildi. Hep endişe ile yaklaşıyordu her soruya. Yapabilirim demek varken yapabilirim herhalde diyordu. Biz yine de yazalım ama tutarsa okur, tutmazsa sağlık olsun demişti hocası. Biraz yıkılsa da, hocasının edebiyatı bırakma demesi içini rahatlattı bir nebze. Sonuçta hayaller her zaman gerçekleşir ve hiçbir zaman umudumuzu da yitirmemeliydik.

Şimdi ise üniversitede okuyor ve hala yazmaya devam ediyor. Bu satırları okurken bile ufak ufak tanımaya başlayacaksınız zaten çünkü kendisiyle konuşuyorsunuz.

Aleksandr Zerowski

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Sahaf Dükkanı

Lisede başlamıştı okumaya, gerçi ödev olmasa kitaptan haberi bile olmazdı çünkü bildiği tek kitap ders kitaplarıydı. Bir gün edebiyat hocası bir kitap önerdi ve özetini çıkarmasını istemişti. Ödevdi sonuçta yapılmalıydı ve kabul etti. Kitabın adı Ahmet Ümit'ten İstanbul Hatırasıydı. Bu nedir ya, aşk kitabı falan mı!? Hiç sevmezdi öyle kitapları. Ee fazla duygusal kitaplardaki duyguyu taşıyamaz, kıskanırdı. Kitabı araştırdı ve buldu, ilk günden başladı okumaya. Kitap o kadar ilgisini çekti ki, ilk günde farketmeden 50 sayfa okumuştu neredeyse. Kitap bir polisiye romandı; olaylar, olayların gidişatı, başkomiserin her olaya şüpheci yaklaşımı kitaba olan ilgisini daha da arttırmıştı. Gün geçtikçe okuması artıyor, günde 50 sayfa okurken 80, 90, tam tamına 100 sayfa okumaya başlıyordu. Girdiği her sahaf dükkanına, kitabevine ayrı bir heyecan ve mutlulukla giriyor, adeta okumaya hevesli görünüyordu. Ama sadece tek bir tür okuyordu ve bir tek o türü sevmişti: "Polisiye".

Bir gün bir karar aldı ve tek bir türe bağlı kalmadan farklı türlere yönelmeyi düşündü. Zaten bu fikri veren annesiydi, annesi çocuğunun kitap okuma alışkanlığından memnundu. Bir gün oğluna, hep aynı türden okumamasını biraz da farklı kitap okumasını istemişti. Annesi farkında olmadan da bir şeyi yapmasını söylemişti. Kendisine göre farklı türden okumak, farklı bakış açısı kazanmaktı. Öyle de oldu, okuduğu her kitaptan etkileniyor, olaylara daha bir farklı yönden bakıyordu. En azından okumayı sevmişti.

Ve ağzından şu sözler döküldü;

"İnsan hayatına 30 kitap sığdırmalı, 30 kitap yazamasa da 30 tane kitap okumalı" demişti.

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Atalarımızın dediği "Ne ekersen onu biçersin" sözü ile Lev Tolstoy'un dediği "Nasıl yaşadığınla değil, yaşattığınla anılırsın. Ne yaşatırsan onu yaşarsın" sözü birbirine benzer. Ama bu sözler farklı zaman dilimlerinde farklı insanlar tarafından söylenmiş.

Şu bir gerçek ki; bir şeyi iki defa yaşarsa insan, aynı sözü iki defa duyar.

Aleksandr Zerowski

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Günlük hayatta akışkan bir zaman dilimine sahibiz, bize kalan tek şey ise sahip olduğumuz anılar ve anıların kahramanı dostlar.

Aleksandr Zerowski

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Kendi dünyanı oluşturmak gibi basit bir şey olduğunu düşün yaşamın, etrafındaki olumsuz düşüncelere de bu yüzden engel diyoruz. Başarmak için umut gerekir, umut dediğimiz şey ise inanmaktır. Kafan mı karıştı? Dur şöyle izah edeyim;

Eskiden herkes umutlu yaşardı, şimdi ise sadece yaşıyoruz. Kimimiz boşvermiş bir şekilde, kimimiz ise olacakları beklercesine.

Anlaşılmadı mı? Boşver.

Aleksandr Zerowski, Umut Etmek İnanmaktır.

#kitapvekahve #books and libraries #writers

Her şeyi bir anda bırakamazsın, eğer her şeyi bir anda bırakabilseydin çökerdin ve kalkamazdın ayağa. Bu tıpkı bir binanın temelindeki kolonları bir anda yıkmak gibi. Kolonlar giderse bina yıkılır.

Kısaca; yerini dolduracak şeyleri yerine koymadan bir anda her şeyi bırakırsan, bir daha toparlanamaz ve kalırsın öylece.

Aleksandr Zerowski