•Tacenda•

[allweareisbulletsimeanthis]

Γράφω γιατί υπάρχεις, ή υπάρχεις γιατί γράφω;

(Μερικές φορές χάνομαι κι εγώ μέσ'το κεφάλι μου.)

-Tacenda

[allweareisbulletsimeanthis]

Being touch starved is such a form of violence.

You unnecessarily linger into a simple handshake, you try to hold on to friendly hugs, it hurts so much when an accidental touch doesn't last more than a mere second.

It hurts so fucking much that the mental damage becomes physical. You feel the ache deep in your heart, you feel the pit in your stomach getting larger and larger. At night, you form a position, hugging yourself, trying to simulate the feeling you long, the only thing you achieve being to featherly press on your bruised soul.

-Tacenda

(I don't know what pushed me to write this...)

[bostnmnr]

date someone who makes you feel like concerts do

[genterie]

[allweareisbulletsimeanthis]

Ο Αύγουστος καυτός.

Όπως και τα κορμιά τους, το ένα πάνω στο άλλο.

Να παλεύουν.

Να παλεύουν με τόση αγάπη.

Και με τόσο πάθος.

Και να ακούγονται αναστεναγμοι.

Και το δωμάτιο να μυρίζει ιδρώτα και έρωτα.

Ο Σεπτέμβρης όμως μπήκε κρύος.

Και τα κορμιά κρύα.

Μόνα τους και μακρυά.

Να παλεύουν με το ψυχος.

Με τόση λύπη.

Και με τόση οργή.

Και να ακούγονται αναφιλητα.

Και το δωμάτιο να μυρίζει βροχή κι αλάτι.

(ένα κομμάτι από ένα κείμενο που γράφω)

-Tacenda

[trolilolo]

[lionfloss]

stormborn.photography

[euphorictruths]

[mutecevvil]

[fruitffish-deactivated20250218]

Verona, Italy

[riverwindphotography]

Whisperings. Sylvan Lake, Yellowstone National Park

© riverwindphotography

[annafridacharlotte]

November 2021.

[sweetestsecrets]

“I wish for a season that does not begin with quick tides of ache.”

— Meg Day, from “Last Psalm at Sea Level,” Last Psalm at Sea Level (Barrow Street Books, 2018)

[magnetization-deactivated202002]

[frickudad-deactivated20140712]

[teopapantonopoulos]

Σύνδρομο Αειφυγής

Ξυπνάς ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως μεταλλάχτηκες. Μίκρυνε η καρδία και στένεψαν τα όνειρα. Τέσσερα τα χέρια για να ικανοποιήσουν την ανάγκη σου να πάρεις, αντί να δώσεις. Η γλώσσα αγκύλωσε για να μη διακόπτονται οι σιωπές. Κι οι ώμοι μεγάλωσαν μαζί με τα φορτία. Φυτρώνουν πόδια κάθε μέρα για να μπορείς να τρέχεις πιο γρήγορα και ν’ αντέχεις τις αειφυγές. Μα ρε διάολε… το θέμα ήταν να βρεις το δρόμο σου κι όχι πάντα να το σκας.

Ονείρατα & Αντιστιγμές / Τεό Παπαντωνόπουλος

[caitmceniff-deactivated20190131]