Çok istediğim bir şeye sahip olur olmaz onu kaybettim. Sanki onunla beraber hayatımın da bir parçasını kaybettim. Toparlanmaya çalışıyorum, dışarıya pek de yansıtmıyorum, içimde sızım sızım sızlayan küçücük bir kesik gibi kaldı. İnsanın hayatta her şey başına gelebiliyormuş, her şey. Bunu öğrenmiş oldum.
O kayıp dolayısıyla yeğenimin doğum gününe de gidemedim. Bunu da çok istiyordum, aylar öncesinden almıştım biletimi. İkisinin de doğum günü okul dönemine geliyor, bir daha böyle bir fırsat yakalayamam, o yüzden mutlaka gideceğim dedim, gidemedim. Yani bu aralar hep çok istediklerimle sınanıyorum diyebiliriz. Ailemi, sevdiklerimi yakın dönemde göremedim, sevdiğim yerleri de öyle. Bunun burukluğu da cabası.
Donuk geçen günlerin peşinden, zihnim meşgul olsun, yaranın sızladığını hissetmeyeyim diye bir yandan örgüye başladım, bir yandan 1000 parçalık bir yapboza, bu sürecin başında elime aldığım ama sonrasında süründürdüğüm kitabı bitirmeye çalıştım, yeni bir kitap ekledim peşine, izlediğim dizinin bölümlerini arka arkaya sıraladım, bazı günler kendimi mutfağa kapatıp sürekli bir şeyler pişirdim, kafamız dağılsın diye yeni bir diziye başladık, evde durasımız gelmedi çıktık gittik bir yerlere. Yani anlayacağınız günlere bölebileceğiniz şeyleri bir haftanın içine sıkıştırmaya çalıştım.
Zor bir haftaydı ama yine de bu hafta bana birçok şeyi de öğretti, bazı şeyleri de yeniden hatırlamamı sağladı: insan hayatta her şeyle karşı karşıya gelebiliyormuş, sizinle sevinip sizinle üzülen insanlara sahip olmak bir lütufmuş, her şeye rağmen sizi el üstünde tutan ve verdiği değeri her an hissettiren bir eş dünyanın en güzel nimetiymiş. Bunların dışında ne kadar sabırlı bir insan olduğumu yeniden gördüm: bir örgüyü istediğim gibi olana kadar defalarca kez söküp yeniden ördüm, çok zorlandığım halde yeri geldi teker teker deneyerek o bin parçalık yapboza zaman ayırdım. Bazı hislerimin, dürtülerimin çocukluğumla bağlantılı olabileceğini fark ettim. Çok sevdiğim ama sevgisini hissedemediğim insanlara karşı eskisi gibi olmamayı öğrendim, aynı zamanda daha fazla çabalamam gereken ilişkilerimi de fark ettim.
Belki canım çok yandı ama sanırım biraz daha büyüdüm bu yaşananlarla. Her geçen gün hafifleyen bir şeyler var içimde, hafifledikçe de normalleşiyor günler. Ama bu günlerin içinde, yine de durup durup daldığım, takılı kaldığım, soluğumun beni zorladığı anlar da olmuyor değil.
Her şeye rağmen, olan biten her şeyin karşısında, yanımda en çok sevdiğim insanla, birbirimizi destekleyerek duruyoruz ve bu benim için çok anlamlı.
annaxmalina
pixelskylines
vaporwave
kianamaiart
blakekathryn
gummygunk
