Pairing : Robert Lewandowski / Marco Reus
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเสียงนกร้องสอดประสานที่ริมระเบียง มันดังพอจะเล็ดลอด
ผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามาภายในห้องที่มืดสนิท ทว่าไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่จมอยู่กับฝัน
หวานได้สติ ไม่แปลกอะไรเพราะเขาเพิ่งจะเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราได้ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
หลังจากกลับจากปาร์ตี้สุดเหวี่ยงที่คลับของเพื่อนสนิท ชีวิตของเด็กมหาลัยใกล้เรียนจบ
ในแบบของเขาก็เป็นอย่างนี้แหละ ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมด้วยแล้ว นี่เขากลับมานอนที่
บ้านมันก็ดีแค่ไหน เวลาล่วงเลยไปจนเข้าสู่ช่วงสายของวัน อากาศเย็นในช่วงต้นหน้าหนาว
นั่นยิ่งขับกล่อมให้ชายหนุ่มนอนฝันดี ทว่ายังมีความจริงที่รออยู่อีกฝากหนึ่งของความฝัน
"ลูกชายตัวดี ตื่นได้แล้ว วันนี้ฝึกงานวันแรกนะ"
หญิงสาวถือวิสาสะเข้ามาให้นอนของผู้เป็นลูก กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆกระจายฟุ้งทั่วทั้งร่าง
ที่สลบไสลอยู่บนเตียงนุ่ม แจ๊ดแก๊สหนังและรองเท้าผ้าใบยังถูกสวมใสอยู่เหมือนเมื่อตอน
หัวค่ำนั่นบอกได้ดีว่าเมื่อคืนคงจัดหนักขนาดไหน โชคดีที่ไม่ได้ขับรถเอง ผู้เป็นแม่ได้แต่คิด
ในใจ แต่นี่มันจะ8โมงอยู่แล้ว ขืนปล่อยไว้ได้ไม่ผ่านฝึกงานแน่นอน
ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงบ่นถูกแทนที่ด้วยเสียงสายน้ำที่ค่อยๆไหลจากกลุ่มผมสีบลอนด์ลงสู่
พื้น ชายหนุ่มหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะความฝัน แม่น่าจะรู้ว่าร่างกายที่ผ่านการนอนแค่4ชั่วโมง
ของเขายังไม่พร้อมสำหรับการไปฝึกงาน แต่นั้นก็ไม่อาจใช้เป็นข้ออ้างเพื่อเปลี่ยนใจผู้เป็น
แม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแลคสีดำ ถุงเท้าและเนคไทสีเข้มเส้นยาวถูกวางไว้
แทนที่รอยยับบนผ้าปูที่นอน ถ้ามีกางเกงชั้นในด้วยเขาคงไม่ต้องเสียเวลาเปิดตู้เสื้อผ้า
ชายหนุ่มหัวเสียไปกับการผูกเนคไท ชีวิตไม่เคยต้องพิถีพิถันอะไรขนาดนี้มาก่อน ถ้าไม่ติด
ว่าพ่อเป็นคนฝากเขาเข้าบริษัทนี้ให้ เขาคงจะใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ไปทำงานแล้ว
ในห้องสี่เหลี่ยมของตึกสูงเสียดฟ้าล้อมรอบด้วยแผ่นกระจกใส ร่างสูงในเสื้อสูทบนโต๊ะหรู
ประจำตำแหน่งบรรจงจรดปลายปากกาลงบนพื้นที่วางของกระดาษแผ่นขาวที่มีตัวอักษร
"ตารางงานวันนี้ 10โมงมีประชุมผู้ถือหุ้นบริษัทค่ะ บ่าย3มีนัดเจรจาการจัดซื้อสินค้าล็อตใหม่
กับคุณมัทส์ อ้อ! วันนี้มีเด็กฝึกงานมาใหม่2คนนะคะบอส เห็นว่าคนนึงเป็นลูกของคุณโทมัส
รอยส์ค่ะ เขาขอให้ลูกเข้าฝึกงานตำแหน่งเลขาฯ บอสว่าไงคะ?"
สาวทรงโตทบทวนตารางงานประจำวันแก่เจ้านายในความดูแลของเธออย่างเช่นทุกวัน
"ลูกของโทมัส? นี่เขาคิดว่าเขาใหญ่มาจากไหนเนี่ย พาเด็กนั่นเข้ามาเลยเดี๋ยวผมจัดการ
"เอ่อ... ยังไม่มาทำงานเลยค่ะบอส"
คำตอบนั้นยิ่งทำให้ผู้เป็นเจ้านายหัวเสียเข้าไปใหญ่
"เหอะ ให้มันได้อย่างนี้สิ ประชุมเสร็จเดี๋ยวผมจัดการเอง"
ตวัดปลายปากกาเซ็นลายเซ็นลงบนกระดาษอีกไม่กี่ชุดก่อนจัดการขยับเนคไทและกระดุม
ที่แขนเสื้อให้เข้าที่ การประชุมกำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ลิฟท์ใหญ่กำลังทยานขึ้นไล่ไปทีละชั้น ผู้คนค่อยๆทยอยหายไปเมื่อกล่องสี่เหลี่ยมนี้แวะ
หยุดตามที่หมาย สุดท้ายก็เหลือมาร์โคอยู่เพียงลำพัง จุดหมายของเขาคือขึ้นไปชั้นสูงสุด
ของตัวตึกตามคำสั่งผู้เป็นพ่อ มันสูงเสียจนเขารู้สึกหวิวที่ท้องน้อย ไม่กี่อึดใจเสียงระบบ
อัตโนมัติก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าเขาได้มาถึงที่หมายแล้ว ด่านต่อไปคือต้องผ่านประตูที่
มีระบบป้องกันแน่นหนา ทว่าDNAบนปลายนิ้วมือของเขาไม่ได้ช่วยให้มันเปิดออกได้ เสียง
ลำโพงเล็กดังกึกกักพร้อมเสียหวานหูเอ่ยถามถึงจุดประสงค์ของผู้มาเยือน
เพียงไม่กี่นาทีถัดมาร่างโปร่งก็เข้ามาอยู่ในห้องกระจกกว้าง มองออกไปนอกหน้าต่างจาก
มุมนี้เขาสามารถเห็นบรรยากาศรอบๆได้อย่างทั่วถึง ตึกสูงตระการตาที่รายล้อมนั้นยังสูงสู้
ตึกที่เขายืนอยู่ไม่ได้ และนั้นก็ทำให้เขาจิตนาการต่อไปว่าถ้าตกลงไปข้างล่าง คงไม่ต่าง
อะไรกับการกระโดดร่มโดยที่ร่มชูชีพไม่ทำงาน
"นั่งรออยู่นี่ก่อนนะคะคุณโรเบิร์ตกำลังติดประชุมอยู่"
ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ ถ้าได้จัดปาร์ตี้ในห้องนี้คงจะดีไม่น้อย ได้แต่คิดในใจ
จนแล้วจนรอดก็ไร้วี่แววของคุณโรเบิร์ตตามที่หญิงสาวกล่าว แอร์เย็นฉ่ำเริ่มตีกับ
ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในเลือด ปกติแล้วเวลานี้เขายังคงนอนกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงอยู่
เลย แม้วันนี้จะผิดที่ผิดทางไปบ้างแต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการนอนของมาร์โคแต่อย่าง
ร่างสูงยืนมองเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนโซฟาใหญ่กลางห้องทำงานของเขากลายเป็นเตียงนอน
ชั่วคราว ขนตายาวเป็นแพรบนเปลือกตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากบางและสันจมูกนั้น ไหนจะผิว
ขาวละเอียดอย่างกับผิวเด็ก ถ้าจับใส่กระโปรงแล้วบอกว่าเป็นผู้หญิงเขาก็อาจจะเชื่อโดน
ไม่มีข้อกังขา ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนยอมปล่อยให้เจ้าเด็กนี่ได้นอนต่อ โรเบิร์ต
เดินอ้อมไปด้านหลังของโซฟาก่อนจะออกแรงถีบพนักพิงจนโซฟาเกือบคว่ำหากไม่ได้น้ำ
หนักตัวของคนขี้เซากดทับไว้ และมันก็ได้ผลเมื่อแรงถีบนั้นส่งให้เจ้าชายนิทราล่วงลงไป
"โอ้ยยยย ไอ่บ้าเอ้ยทำอะไรของแกวะเนี่ย!!!"
"ที่นี่บริษัทนะครับคุณ ไม่ใช่โรงแรม แล้วมันก็ห้องทำงานของผมด้วย"
"ห้องทำงานของนาย? งั้นนายก็คือคุณโรเบิร์ตสินะ ดีเลย พ่อฉันให้มาฝึกงานตำแหน่ง
ร่างโปร่งลุกลี้ลุกลนขึ้นจากพื้นก่อนแจงจุดประสงค์ ทว่านั่นกลับทำให้อีกฝ่ายถึงกับหลุดขำ
"ไม่มีใครบอกคุณหรอว่าเด็กฝึกงานทุกคนต้องเริ่มที่ตำแหน่งธุรการ"
ท่าทางหยิ่งทนงนั่นชวนให้อีกฝ่ายเกิดอาการหมั่นไส้ไม่ใช่น้อย ไหนจะเสียงหัวเราะตามมา
ของสาวทรงโตที่ยืนอยู่ด้านหลังผู้ชายที่ชื่อโรเบิร์ตนี่อีก
"ธุรการงั้นหรอ?! โทษทีนะแต่นายคงจะลืมไปว่าพ่อฉันเป็นหุ้นส่วนของบริษัทนี้อยู่ ท่านคง
ไม่ปลื้มแน่ถ้ารู้ว่านายให้ฉันเป็นแค่พนักงานธุรการ"
มาร์โคจะไม่ยอมฝึกงานตำแหน่งธุรการอย่างที่นายโรเบิร์ตนี่บอกแน่ๆ ใช่ ใครจะไปยอม ใน
เมื่อพ่อของเขาเป็นถึงผู้ถือหุ้นของบริษัทนี้
"งั้นคุณโทมัสคงลืมบอกคุณสินะว่าหุ้นที่เขาถืออยู่น่ะมันแค่5%ของทั้งหมด"
ร่างสูงตอกกลับอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า และนั่นยิ่งเพิ่มดีกรีความน่าหมั่นไส้เข้าไปอีก
"เอางี้นะคุณมาร์โคผมจะช่วยชี้แนะเผื่อว่าคุณจะคิดไม่ออกว่าควรทำอะไร ถ้าพ่อผมถือหุ้น
อยู่แค่5%ผมจะไม่เสียเวลามาคุยโวโอ้อวดใส่ผู้ที่ถือหุ้น50%อยู่แบบนี้หรอก"
"นี่นายว่าฉันคุยโวงั้นหรอ!?"
"เอาเป็นว่าถ้าอยากจะฝึกงานที่นี่และอยากให้พอร์ตฝึกงานของคุณสวยงามคุณภาพแน่น
แอนนาเลขาของผมสามารถให้คำแนะนำกับคุณได้ ผมให้คุณยืมเลขาของผมไว้สอนงาน
ธุรการให้สมกับที่คุณเป็นลูกชายของผู้ถือหุ้นส่วน5%ของบริษัทเรา"
ชายหนุ่มยิ้มมุมปากพร้อมทั้งผายมือไปทางหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังก่อนจะเดินกลับโต๊ะ
ประจำตำแหน่ง ทิ้งให้ผู้มาเยือนยืนเคี้ยวฟันกรอดๆอย่างไร้ทางต่อกร ดวงตาสวยที่บัดนี้
ทวีคูณความแข็งกร้าวนั้นบอกเป็นนัยๆว่าเขาจะไม่ยอมทำตามคำแนะนำนี้แน่
"นี่! ไอ่คุณผู้ถือหุ้นรายใหญ่จอมเบ่งขี้เก๊ก ฉันจะไม่ฝึกงานธุรการตามที่นายสั่ง แล้วฉันก็จะ
ไม่ฝึกงานเป็นเลขาฯให้คนอย่างนายด้วยจำไว้"
"ถ้างั้นคุณก็กลับไปเคลียร์กับพ่อคุณเอาเองก็แล้วกัน แต่ผมยืนยันคำเดิม ถ้าคุณจะฝึกงานที่
บริษัทนี้ คุณไม่มีทางใช้เส้นสายอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างต้องเป็นไปตามระบบ"
เบื่อจะต่อล้อต่อเถียงกับเด็กเอาแต่ใจ งานการที่ต้องสะสางของเขายังมีอีกเยอะ โรเบิร์ตได้
แต่ก้มหน้าถอนหายใจ แค่เรื่องมากมายในที่ประชุมก็น่าปวดหัวพอแล้ว ยังจะต้องมาเจอเด็ก
เลขาฯสาวทำตามคำสั่งเจ้านายโดนง่าย การเจรจาครั้งนี้ของมาร์โคไม่ประสบความสำเร็จ
แถมนายโรเบิร์ตยังพูดจายียวนชวนน่าหมั่นไส้กับเขาอีก ทว่าเขาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไร
ง่ายๆ งานนี้คนแพ้ต้องไม่ใช่มาร์โค ชายหนุ่มยิ้มร้ายในใจ
ร่างหนาชะงักสายตาไว้ที่เอกสารในมือ บทจะยอมง่ายๆก็ยอมง่ายเสียดื้อๆ
"งั้น คุณแอนนาช่วยดูแลคุณมาร์โคด้วย สอนงานธุรการเขาทุกอย่างที่เขาควรจะรู้"
หญิงสาวขานรับก่อนจะนำทางพนักงานใหม่ในโอวาทของหล่อนไปยังสถานที่ปฎิบัติงาน
มาร์โคนึกดีใจที่เหยือได้ติดกับ
ให้เป็นเด็กส่งเอกสารดีกว่า"
ยิ้มร้ายปรากฏบนหน้าหล่อ เรื่องมากดีนักจับให้วิ่งส่งเอกสารเสียให้เข็ด งานนี้ได้มี
ดัดสันดานเด็กเอาแต่ใจเป็นแน่ และนั่นก็ทำให้มาร์โคแทบจะทึ้งหัวตัวเองสัก10ที
turnnoffyourmind
snowghoul
titsay
izzy806
kianamaiart
