
JBB: An Artblog!
tumblr dot com
occasionally subtle
YOU ARE THE REASON
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
almost home

祝日 / Permanent Vacation

No title available
cherry valley forever
styofa doing anything
h

Kiana Khansmith
art blog(derogatory)
taylor price

⁂
Keni

Andulka
Monterey Bay Aquarium
Misplaced Lens Cap
seen from France

seen from United States

seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
seen from Netherlands

seen from United States

seen from Indonesia
seen from Jordan
seen from Germany

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Saudi Arabia
seen from Australia

seen from United States

seen from Malaysia
seen from Belgium
@anangel16
friendly but not your friend
Πως γίνεται να μυρίζω το άρωμα του και να τον ερωτεύομαι χωρίς καν να τον έχω , χωρίς καν να μιλάμε , χωρίς να τον έχω δει από τον Οκτώβριο, χωρίς καν να του αρέσω ... Με πούλησε και μετά από τέσσερις μήνες ακόμα μυρίζω το άρωμα και πεθαίνω... γιατί ;
Καναμε το σωμα μας ενα απεραντο νεκροταφειο δολοφονημενων επιθυμιων και προσδοκιων.
Αφηνουμε τα πιο σημαντικα, τα πιο ουσιαστικα πραγματα, οπως να παιξουμε και να κουβεντιασουμε με τα παιδια και τα ζωα, με τα λουλουδια και τα δεντρα, να παιξουμε και να χαρουμε μεταξυ μας, να κανουμε ερωτα να απολαυσουμε τη φυση, τις ομορφιες του ανθρωπινου χεριου και του πνευματος.
Να κατεβουμε τρυφερα μεσα μας, να γνωρισουμε τον εαυτο μας και τον διπλανο μας.
ΟΛΑ.
Ολα Σαλονικιε τ'αφησαμε γι'αυτο το αυριο που δεν θα'ρθει ποτε.
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε.
Γιατί συνήθως σκεφτόμαστε, πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως, πόσο τον αγαπούσαμε, ποσο σημαντικος ηταν για 'μας, ομως, τ'αφησαμε για αυριο.
Έτσι, μ'αυτή την κωλοεφεύρεση που την λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας σαν να είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δεν ζούμε, κατάλαβες. Μόνο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο και πάλι φτου κι απ'την αρχή. Χωρισαμε τη μερα σε πτωματα στιγμων, σε σκοτωμενες ωρες που τις θαβουμε μεσα μας, μεσα στις σπηλιες του ειναι μας, στις σπηλιες οπου γεννιεται η ελευθερια της επιθυμιας, και τις μπαζωνουμε, με ολων των ειδων, τα σκατα και τα σκουπιδια που μας πασαρουν σαν αξιες, σαν αναγκες, σαν ηθικη και πολιτισμο
Ας ζησουμε λοιπον χωρις τα πρεπει μας Να παιξουμε σαν μικρα παιδια Καθε επιθυμια ελευθερη και οσο παει
Κάνε πίσω αν θες εσυ Τον πήρα εγω τον δρόμο μου, θα παω και οπου βγεί Ρισκάρω, έτσι είναι η ζωή και αμα δεν πάρω Θα αποκτήσω ακόμα μια ουλή για να κοζάρω
Δεν ξεχνάω Φτιάχνω μουσική για αυτούς που αγαπάω Να τους ευχαριστήσω λίγο που είναι εκεί για να ακουμπάω Το στιχάκι αυτό κολάω σαν χαρτάκι και το αυτί σου είναι ο πότης που το γυρνάω
Το τίποτα δεν μου ταιριάζει Εγω είμαι άλλος ένας που εκφράζεται και εκφράζει Ρισκάρω και ας μην πάρω,ας χάσω δεν πειραζει Γιατι της στιγμής το νάζι ειναι της ψυχής το γκάζι
Ειναι, η ζωη που αλατοπίπερο μας βάζει Διαφωνίες, ερωτόλογα, τσακωμοί και χαλάζι Γλύκα και γλυκόλογα, βάσανο και μαράζι Σχέσεις ανθρώπινες και ο νους μας σιγοβράζει
Εχω καλες στιγμες να ζησω Να διαφωνησω Να συμφωνησω Να ζησω αρμονικα μαζι σου
Εγω και εσυ καρδιά μου ειμαστε ηφαίστειο Τρεμάμενη η γη,στα πόδια μου νιωθω ενα δέσιμο Τόσο μαζί και όμως τελείως διαφορετικοί Τόσο που η σχέση δειχνει να ακροβατεί, οσο ευημερεί
Αδερφέ μου, έχουμε χαθεί Εγω εδω και εσυ εκεί, μπλεγμένοι στην ροη Κοιτάμε το ρολόι και τρέχουμε βιαστικοί Κολλήσαμε στα ασήμαντα και έφυγε η μισή ζωη,
Γλυκιά λέξη το ευχαριστώ Να δίνεις και να παίρνεις οτι πιο σημαντικό Εγω δίνω μουσική, εσυ περνεις μηνύματα Εσυ μου δίνεις αγάπη και εγω αντλώ ερεθίσματα
Ρίξε ενα χαμόγελο,αστα αίτια Ζούμε την ζωη κάθε στιγμή σαν περιπέτεια Το σήμερα, το τώρα συγκεκριμένα Ας μην το οργανώσουμε και ας βγάλουμε αποθημένα
Ας ζησουμε μια περιπετεια ακομα Ασ'το ρολοι, δεν ηρθε η ωρα ακομα
Καναμε το σωμα μας ενα απεραντο νεκροταφειο δολοφονημενων επιθυμιων και προσδοκιων. Αφηνουμε τα πιο σημαντικα, τα πιο ουσιαστικα πραγματα, οπως να παιξουμε και να κουβεντιασουμε με τα παιδια και τα ζωα, με τα λουλουδια και τα δεντρα, να παιξουμε και να χαρουμε μεταξυ μας, να κανουμε ερωτα να απολαυσουμε τη φυση, τις ομορφιες του ανθρωπινου χεριου και του πνευματος. Να κατεβουμε τρυφερα μεσα μας, να γνωρισουμε τον εαυτο μας και τον διπλανο μας. Ολα. Ολα Σαλονικιε τ'αφησαμε γι'αυτο το αυριο που δεν θα'ρθει ποτε. Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε. Γιατί συνήθως σκεφτόμαστε, πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως, πόσο τον αγαπούσαμε, ποσο σημαντικος ηταν για 'μας, ομως, τ'αφησαμε για αυριο.
-για αυριο ρε γαμωτο
Υπάρχουν στιγμές που μέσα σου κλαις κι ο πόνος σε κόβει στα δυο..
Υπάρχουν στιγμές που μοιάζει το χθες κομμάτια σπασμένο γυαλί σε λάθος κρεβάτι κοιμάσαι και γω σε θέλω απόψε πολύ.
Ποτέ μην ξεχνάς να προσέχεις για 'κείνη και εσύ να φροντίζεις γι' αυτόν<4
Οι πιο πολλοί από μας ίσως να μη γεράσουμε Γι' αυτό σου λέω γάμησε το και σήμερα, πες μου κάτι όμορφο για να γελάσουμε Πες μου εκείνα τα ανέκδοτα, εκείνα τ' αστεία, τα κρύα, που δεν τα πιάνω με τη μία Πες μου πως αύριο θα πάμε στο Vegas κι ας σήμερα δεν παίζει μία Πες μου πόσο όμορφα ήταν τα μάτια της όταν τη γνώρισες Πες μου πόσο την αγάπησες, όχι ξανά για το πόσο την πόνεσες Βάλε δυο κούπες να πιούμε για τα όμορφα και τα κακά να ξεχάσουμε Τώρα που αντέχουμε κι είμαστε νέοι γιατί ίσως και να μη γεράσουμε...
Πες μου για 'κείνες τις μέρες που γέλαγες κι ήσουν χαμόγελα μόνο
Τραύμα επάνω του φορεί που 'ναι παλιό κι όμως πονεί Μνήμη εκείνου του καιρού που λήθη θέλει να γενεί-
Εδώ που ξεκίνησαν και χάθηκαν τα πάντα εδώ σε περιμένω ε πόσες πούστιεσ θα Σύγχωρεσεισ ακόμα για πόσο ακόμα ότι αρχίσαμε στην μέση τα αφήσαμε και όσα είπαμε παράμεινανε στο κόμμα για λιγο ακόμα για λίγο ακόμα γαμώτο για μια ώρα περνάν τα χρόνια και μειναν αποθημενα όσα αφήσαμε στο κομμα. Ότι κάποτε ονειρεύτηκα είχες στην πρώτη θέση τώρα πια δυαλειομαι που σε έχω μόνο στην σκέψη πως καταληξαμε ετσι άραγε τι έχει φταιξει? Πως άφησα ότι αγαπώ μακριά μου να τρέξει. Κάποια νύχτα κάποια γαμημένη νύχτα όσα δεν είπαμε τα ήπια δεν ανήκω καώ στον κόσμο σας άνθρωποι με στην φτηνια. Τόσο που στην κόλαση γύρε πνίγω τα πιο όμορφα κρινα. Και εσύ εκεί σαν μαργαρίτα ανθηζεσ τοσο όμορφα μα σε κούρασαν τα φθηνοπορα και όλο χανοσουνα εγώ ειμουν στο πλευρό μήπως νιώσεις καλύτερα, να εδώ εμένα δεν σώο δες τελικα. Σου είπα κρατάμε σφηχτα το αύριο ξημερώνει πως έχω ανάγκη να ζησω κάτι καινούριο ακόμη καινούρια δάκρυα μέσα σε θλίψη πόσο ακόμη ότι άφησες μισό είναι ακόμη εδώ και με στοιχιωνει. Ειλικρινά θα γύριζα τον κόσμο ανάποδα για να δω ένα χαμόγελο σου ποια μέσα στα δάκρυα είναι συνήθεια πουτάνα αναισθησία ποτέ δεν σε είχα λίγα λόγια ακόμα για μένα τα πάντα... Καληνύχτα. Πίστευα πως οι άνθρωποι ξέρουν να αγαπούν μα έπεσα έξω γαμώ, τόσο έξω, γιατι τοσο εξω. Παίθενουμε στερημένοι σε έναν παράδεισο με θα και Φανή μάνες υπόσχέσεισ πηδιεστε σαν σκυλιά δεν αγαπάτε όπως αυτά μείνατε μόνο στα γαμημένα λόγια και στις λέξεις. Στα σου ένα λεπτό πριν φύγεις, χαστούκισεμαι έτσι θα έ χω την ευκαιρία να με αγγίξεις μείναμε μόνοι στο ελπίζεις πάντα ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΤΙΖΕΙΣ. Είναι και εκείνα τα όνειρα που προσπαθείς να ξανάκοιμηθείς για να δεις την συνέχεια μα δεν σε παίρνει ο ύπνος κοιμάσαι το άλλο πρωί άλλη μέρα και όλα έχουν χαθεί ΚΑΛΗΜΈΡΑ Ε. Αφού δεν έχεις σκοπό να με αγαπήσεις μην με ενοχλήσεις άσε με τις νύχτες μόνο μου δεν θα με πείσεις καντο για χάρη μου που έφαγα για την πάρτη σου το κεφάλι μου ε. Κοίταξες ποτέ μέσα στα βραδιά της ε, πρόσεξες τουσ μαύρους κύκλου ς στα μάτια της εε? Τώρα σου λίπουν τα δικά της τα χάδια της ε?? Κοιτα που πιάσανε τα μάγια της ρε. Είναι τα λόγια σκωτοδινη είχα φύγει ταξιδεύω πιάνω απο τον ουρανό της άλλο με άφησες ρε και αλλιώς σε εδιωξα έχει τεράστια διαφορά γλυκιά μου μεδουσα. Δεν είχα λόγο να γυρίσω σε εσένα δεν είχες λόγο να γυρίσεις σε εμένα μένουμε πάντα με στα αποθημενα είναι βουτιά απευθείας από τον πυθμενα πόσες πουστιεσ θα συγχωρεσεισ ακόμα πόσες πούστιεσ θα συγχώρεσεισ ακόμα μένουμε πάντα μόνοι μέσα στα αποθημενα ΓΙΑ ΠΌΣΟ ΑΚΌΜΑ ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΣΕ ΆΛΛΟ ΣΩΜΑ...
be strong
backkk backkk
new start
<3
Άραζαμε έξω απτό σταθμό
Χαζι κάναμε μαζί το κόσμο γύρω
Σου πα πόσοι άνθρωποι χαιρετιουνται εδώ
Πόσοι σμίγουν ή χωρίζουν
Πόσοι θα βρεθούν ξανά αύριο και πόσοι μετά από μήνες ή και ποτέ
Και αυτό είναι κάτι που δε γνωρίζουν
Και όταν το μάθουν ίσως δε τους αρέσει
Ίσως πάλι να νιώσουν όμορφα, ποιος ξέρει
Πόσα πρόσωπα διαφορετικά
Τρέχουν στα σκαλιά, αράζουν στα παγκάκια
Βλέμματα ανταλλάσουν και βαγόνια αλλάζουν
Συναισθήματα και κουβέντες που θα μείνουν για πάντα
Και μεις εδώ να τους κοιτάμε
Τώρα τους κοιτάμε
Ύστερα θα μαστε ένα με αυτούς
Όπως και νωρίτερα
Κάθε μας συνάντηση ξεκινά και τελειώνει εδώ
Από την πρώτη έως τη τελευταία
Και γιατί μια φορά να μη φτάναμε εδώ μαζί
ή έστω να μη χωριζομασταν στο τέλος της ημέρας
Πόσα ειπώθηκαν από εμάς σε έναν σταθμό
Αγκαλιές, γέλια και κλάματα
Μία ήρεμη αγκαλιά που κάθε φορά δε θέλω να βγω
Θλιμμένα ματιά από βαριές κουβέντες
Και αληθινά γέλια που βρήκαν διαφυγή από το χάος της μέρας
Και όσο το χέρι σου κρατώ ξέρω πως είναι αληθινό
Είμαστε εδώ κάτω απτον ίδιο ουρανό και αφήνουμε τους δεικτες να κυλάνε
Και που πάνε; όπου και τα βαγόνια μας
Γνωστή διαδρομή, αντίστροφη ή κανονική πορεία
Αναλόγως την οπτική
Αγκαλιά και φιλί πριν την αποχώρηση
Αγκαλιά και φιλί στην πρώτη όψη
Πόσοι θα βρεθούν ξανά αυριο και πόσοι μετά από μήνες ή και ποτέ...