Τα βράδια γιατί να είναι τόσο δύσκολα . Μερικές φορές μου έρχεται εκείνο το συναίσθημα . Εκείνο το παλιό . Που φοβάσαι να νυχτώσει έξω . Γιατί η νύχτα θα φέρει μαζί της και τις σκέψεις , τις φοβίες και ένα κενό συναίσθημα. Μια μοναξιά ίσως . Κάτι που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς εύκολα . Όταν έρχεται η ώρα του ύπνου είναι η ώρα που όλα μου έρχονται στο μυαλό . Θυμάμαι εκείνα τα βράδια που δεν μπορούσα να κοιμηθώ και το μυαλό μου έτρεχε . Έτρεχε στην ανάμνηση του . Η ησυχία έκανε τα πάντα να φαντάζουν τεράστια. Ήταν η μόνη στιγμή τις ημέρας που ένιωθες εντελώς μόνος . Και αυτό είναι το χειρότερο . Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο εσύ με τις σκέψεις σου. Να προσπαθείς και να ξανά προσπαθείς να σε πάρει ο ύπνος αλλά μάταια. Με την πρώτη εμφάνιση μιας ακτίνας του ήλιου μέσα στο δωμάτιο τότε νιώθεις κάπως καλύτερα . Ίσως ακούγεται περίεργο αλλά η νύχτα με τρομάζει τόσο πολύ . Με κάνει να νιώθω περίεργα . Μπορεί να μην είσαι μόνος σου στο σπίτι αλλά νιώθεις μόνος. Όταν όλοι οι άλλοι καταφέρνουν να κοιμηθούν εσύ κάθεσαι εκεί και απλά κοιτας. Κοιτάς τα άψυχα πράγματα τριγύρω . Έχει αλλάξει αυτό πλέον . Μπορώ και κοιμάμαι. Μπορώ και κάνω όνειρα και να χαμογελάω . Να είμαι μόνη μου αλλά να μην νιώθω μοναξιά ούτε φόβο την νύχτα . Το μυαλό μου είναι καθαρό πλέον χωρίς άσχημες σκέψεις και για ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται πλέον. Τι καλά. Τι ωραίο πράγμα να κοιμάσαι ήσυχος το βράδυ . Αλλά ήρθες εσύ. Τρομάζω στη. Σκέψη και μόνο μην ξανά γίνει το ίδιο . Φοβάμαι. Δεν θέλω να ξανά πονέσω. Δεν θέλω να ξανά νιώσω το ίδιο πράγμα που ένιωθα τότε. Μερικές φορές με πιανει ασυνεστητα και τρομάζω . Αυτό το βάρος που νιώθεις πάνω σου. Αυτό το σφίξιμο στο στομάχι . Η τρέλα στο μυαλό. Ο κόμπος στο στομάχι. Δεν θέλω. Δεν θέλω να το ξανά ζήσω . Όποτε το μυαλό μου γυρναει σε εκείνες τις μέρες παγώνω γιατί μου έρχονται τα συναισθήματα που είχα. Νιώθω τόσο καλά που πλέον είμαι καλά . Που είμαι χαρούμενη. Που η χαρά μου δεν εξαρτάται από κανέναν . Αλλά ήρθες εσύ . Με την αναποφάσιστη συμπεριφορά σου. Με τα ωραία λόγια στην αρχή και τώρα κάπως απόμακρος . Κουράστηκα τόσο με τις ανθρώπινες σχέσεις . Δεν θέλω να σπάω το κεφάλι μου πλέον για το τι θέλει να πει ο ποιητής και τι έχει ο άλλος στο κεφάλι του. Δεν θέλω πλέον να το παίζω δύσκολη για να μην με βαρεθεί και απλά φύγει . Δεν θέλω πλέον να κρατάω λόγια μόνο και μόνο για να μην τον τρομάξω . Δεν θέλω πλέον να κρατάω μέσα μου ότι με πειράζει για να μην με περάσουν για γκρινιάρα γκόμενα . Θέλω επιτέλους όλοι να λέμε αυτό που νιώθουμε και πιστεύουμε . Να μην κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον γιατί απλά δεν έχουμε τι να κάνουμε . Άνθρωπος ο ένας άνθρωπος και άλλος. Γιατί να θέλεις να πληγώσεις έναν άλλον άνθρωπο μόνο και μόνο για να πάρεις μια επιβεβαίωση ή απλά να περάσεις τον χρόνο σου. Κουράστηκα με όλα αυτά . Αληθινές σχέσεις θέλουμε . Ούτε υποκρισία ούτε ψέματα .
