🥂

be kind <3

[andromaxi]

είμαι εδώ

δεν είμαι αυτή

[andromaxi]

«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί,

ο ουρανός είναι λίγος, θάλασσα πια δεν υπάρχει,

ό,τι σκοτώνουν τη μέρα τ’ αδειάζουν με κάρα πίσω απ’ τη ράχη».

[andromaxi]

Επί ασπαλάθων

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού

πάλι με την άνοιξη.

Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες

το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια

και τους κίτρινους ανθούς.

Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη …

Γαλήνη.

- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;

Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ” αυλάκια·

τ” όνομα του κίτρινου θάμνου

δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.

Το βράδυ βρήκα την περικοπή:

«Τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει

«τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν

τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν

απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους

και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του

ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.

31 του Μάρτη 1971

Σεφέρης

[andromaxi]

Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο

φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες

ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα

(…)

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν κι αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα

(…)

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών.

Λειβαδίτης

[andromaxi]

Ο παράγοντας

​Συνάρτηση με το παν. Τρόμος

Όνομα να μην έχει!

Ας μπλέκονται τα υποκείμενα

Σε έλξεις αναφορικών και σε αβύσσους

Εφιάλτης αληθινός με μαθηματική ακρίβεια

Με μία αφαίρεση: το μέλλον

Παρελθόν

Και πόσο φοβάμαι μη δεν σε προλάβω

Και σένα

[andromaxi]

στα πόσα ποιήματα γυρνάς;

[andromaxi]

Στοιχειώδη

Αδέξια, με χοντρή βελόνα, με χοντρή κλωστή,

ράβει τα κουμπιά στο σακάκι του. Μιλάει μονάχος:

Έφαγες το ψωμί σου; κοιμήθηκες ήσυχα;

μπόρεσες να μιλήσεις; ν’ απλώσεις το χέρι σου;

θυμήθηκες να κοιτάξεις απ’ το παράθυρο;

χαμογέλασες στο χτύπημα της πόρτας;

Αν είναι ο θάνατος πάντοτε – δεύτερος είναι.

Η ελευθερία πάντοτε είναι πρώτη.

Γιάννης Ρίτσος

[andromaxi]

πώς να τα αποδομήσω τα ίσως;

αποδομείται ο έρωτας;

[andromaxi]

με κουράζαν οι αντιθεσεις

με μπέρδευε το εδώ και το εκεί

τα δύο που γίνονται ένα

το ένα που σπάει στα δυο

πώς γνωστοί γίνονται άγνωστοι;

[andromaxi]

καφες (ελληνικος)

επίσης τουρκικός, κυπριακός, μπασταρδος

[andromaxi]

και με πέθανες

πόσο

καθόλου δεν το ξέρεις

τώρα που όλα ανθίζουν

εγώ μαράζω

στατικά

[andromaxi]

«Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας»

απόσπασμα

Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε

φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε

Τάσος Λειβαδίτης

[andromaxi]

Οι μεγάλοι έρωτες έχουν ήδη πει Καλημέρα,

έχουν ανταλλάξει φιλιά, έχουν κάνει σχέδια για το

Σαββατοκύριακο.

Ίσως έχουν μαλώσει, ίσως τα ξαναβρούν, προσπαθούν, ζουν.

Οι μεγάλοι έρωτες δεν γνωρίζουν εμπόδια, τί εμπόδιο να

υπάρχει;

Σκίζουν βουνά, γονατίζουν τον εγωισμό τους, ξεπερνούν

τους φόβους τους.

Οι μεγάλοι έρωτες ζουν μαζί.

Κι αν όχι, τότε γίνονται ποιήματα.

Χωρίς Εκπνοή - Ανθή Πάνου

[andromaxi]

«Κόμβος»

Και τα καλοκαίρια πέρασαν και τελικά σε έχασα. Χαθήκαμε στην διαδρομή, χαθήκαμε στην αποχή. Αν και είχες υποσχεθεί, αθέτησες και εγώ προχώρησα διστακτικά προς άλλο μονοπάτι, ώσπου στο τέλος της σκέψης μου πια να βρεθείς. Το μονοπάτι μου κατέληγε, όσα δρομάκια και αν άλλαζα, πάντοτε σε μια όαση ζηλευτή. Νερά ορμητικά, γαλάζια διαμαντένια και κρυστάλλινα. Και εσύ πάντα ήσουν το χάος που παρ’ όλα αυτά αποτελούσες -κατά έναν τρόπο αλλόκοτο-αυτήν την κινητήρια δύναμη που συντηρούσε όλη αυτή την ξεχωριστή ομορφιά της οάσεως . Συνήθισα σταδιακά την όαση αυτή να την κοιτώ από μακριά. Από πολύ μακριά, χρόνια τώρα. Έγινε θα ομολογήσω η αγαπημένη μου συνήθεια. Κάθε μονοπάτι που διέσχιζα, κάθε εμπειρία που συνέλεγα κατέληγε εκεί, στην όαση σου. Μπορώ να πω έγινες ο λαβύρινθος μου. Ο λαβύρινθος που ακόμη δεν μπορώ να ξεφύγω. Φαύλος κύκλος; Ίσως. Δεν ξέρω. Το χάος σου συμβάδιζε - με έναν τρόπο ανεξήγητο - με την γαλήνη μου. Δύσκολα, αλλά συμβάδιζε. Και τώρα δεν μπορώ καν να αφουγκραστώ την όασή σου και να γράψω. Γιατί το χάος σου με ενέμπνεε. Που και που με εμπνέει ακόμη. Δύσκολα, αλλά με εμπνέει. Μου έλειψαν οι αντιφάσεις μας. Τα ορμητικά σου νερά απέναντι στην σταθερότητα της στεριάς μου. Μου έλειψε η στιγμή της εξουδετέρωσης, όταν τα δύο αυτά υφαίνονταν χερουβικά. Μου έλειψε να βρίσκονται τα χείλη μου τόσο κοντά στα δικά σου. Μου έλειψε να ακούω μονάχα την πνοή σου υπό το βαλς χιλιάδων αστεριών . Μου λείπει να είμαι παιδί σε ένα χάος απέραντο και να γελώ στο πλάι σου . Μου λείπει να κατευνάζω αυτό το χάος και να γίνομαι κομμάτι αισθητό της όασεως αυτής. Μου λείπει ο κρυμμένος εαυτός που ανακάλυψα κοντά σου. Τα άφησα τα μονοπάτια μου. Τα αφήνω σιγά σιγά. Επιλέγω να κάνω κύκλους γύρω σου μήπως και χαθώ ξανά στα κύματά σου. Δύσκολες οι διαδρομές της ζωής τελικά. Πολλές οι αναστροφές, πολλά τα τούνελ και ακόμη πιο πολλά τα μονοπάτια. Εγώ κοντοστάθηκα στους κόμβους και τους ακολουθώ πιστά-χωρίς λόγο-. Μάλλον αγαπώ να καταλήγω στο αγνό γαλάζιο των παιδικών ονείρων μας. Τότε που τα πάντα φάνταζαν μικρά μπροστά στα χιλιόμετρα των διαδρομών.

[andromaxi]

απουσίες-παρουσίες

σταθερές μεταβλητές

[andromaxi]

Ν' αγαπάς την ευθύνη.

Να λες:

Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

Ασκητική, Ν. Καζατζάκης

[andromaxi]

Γιατί έφευγες σε κάθε δυσκολία;

Γιατί με άφηνες για κάθε τυχαία εμπειρία;