2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

Andulka
★
One Nice Bug Per Day

Origami Around

bliss lane
Not today Justin

izzy's playlists!

PR's Tumblrdome
No title available
No title available
Doug Jones
Sweet Seals For You, Always
Lint Roller? I Barely Know Her
Xuebing Du

No title available
todays bird
Game of Thrones Daily
𓃗

roma★

seen from Russia

seen from United Kingdom

seen from United States

seen from Philippines

seen from Australia

seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Netherlands
seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia

seen from Australia

seen from Singapore

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from Ecuador

seen from Malaysia

seen from South Korea
@anevilpandaposts
Steps, Frank O’Hara
Με λένε Αλέξη
Με λένε Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Είμαι 26 χρονών. Πριν 8 χρόνια έδωσα πρώτη φορά πανελλήνιες , ήθελα να περάσω στην Νομική Αθηνών αλλά δεν έγραψα καλά. Δεν τα παράτησα αν αυτό περιμένατε. Ξαναέδωσα και πέρασα 2ος. Στα 23 μου πήρα το πτυχίο μου με 8.7/10 . Ένα χρόνο αργότερα έπιασα δουλειά σε ένα δικηγορικό γραφείο όπου εργάζομαι μέχρι και σήμερα και ασχολούμαι κυρίως με παιδοκτονίες και τέτοιου τύπου υποθέσεις. Με εξοργίζει το γεγονός ότι ένας άνθρωπος έχει το θράσος να δολοφονήσει ένα παιδί. Στα 22 μου , μία μέρα μου χτύπησαν το κουδούνι. Ήταν ο κολλητός μου ο Νίκος,με τον Νίκο γνωριστήκαμε στο σχολείο και δέσαμε αμέσως,περάσανε πολλές τρέλες μαζί,περάσαμε και τις περιπεργες φάσεις μας που ψαχνόμασταν όσον αναφορά την πολιτική. Είχαμε πάει και σε μία πορεία μαζί για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ήρθε να μου ζητήσει να βαφτίσω τον γιο του. Η συγκίνηση που ένιωσα δεν περιγράφεται,και προφανώς δέχτηκα. Ο Νίκος εργάζεται σε μία εταιρία στο τμήμα της διοίκησης και οικονομίας,αφού τελείωσε την αντίστοιχη σχολή στην οποία πέρασε με την πρώτη προσπάθεια και μάλιστα 1ος.Στα 20 μου γνώρισα την Ελευθερία.Ερωτευθήκαμε και στα 24 μας παντρευτήκαμε. Κάναμε μία κορούλα,την ονομάσαμε Δικαιοσύνη,γεννήθηκε τυφλή αλλά την πήγαμε στην Αμερική και την θεραπεύσαμε. Η Ελευθερία τώρα είναι 6 μηνών έγκυος στον γιο μας. Είμαι τόσο ευτυχισμένος
Μόνο που όλα αυτά δεν συνέβησαν. Δεν συνέβησαν γιατί στα 15 μου είχα βγει με τον κολλητό μου,τον Νίκο,στα Εξάρχεια για την γιορτή του στις 6 Δεκεμβρίου. Εκεί τσακωθήκαμε με τον αστυνομικό,Επαμεινώνδα Κορκονέα,και με πυροβόλησε στην καρδιά. Δεν πρόλαβα να δώσω πανελλήνιες,δεν πρόλαβα να γνωρίσω την Ελευθερία,δεν πρόλαβα να γίνω δικηγόρος,δεν πρόλαβα να κάνω παιδιά. Ο Νίκος σημαδεύτηκε από αυτό το γεγονός. Δεν συνέχισε το σχολείο,δεν έδωσε πανελλήνιες,δεν δούλεψε σε εταιρία,δεν έκανε παιδιά,δεν θα του δωθεί ποτέ η ευκαιρία να ζητήσει από τον καλύτερο του φίλο να του βαφτίσει το παιδί του,γιατί τον καλύτερο του φίλο τον έθαψε,του κουβάλησε το φέρετρο,μετά από μερικά χρόνια κατάφερε όντως να σπουδάσει,μέσα απο την φύλακη στην οποία κλείστηκε και μετά από απεργία πείνας που έκανε για να του δωθεί αυτό το δικαίωμα. Όσο για τον αστυνομικό,τον Κορκονέα, δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη,άλλωστε γιατί να απολογηθεί για ένα 15χρονο; Καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκηση αλλά έμεινε μόνο 11. Σας φαίνεται άδικο; Μα αφού σας το είπα. Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή πλεον. Βλέπει. Κάνει διακρίσεις. Εξυπηρετει συμφέροντα
Γραμμένο από μία αγανακτησμένη 15χρονη
30th anniversary of the fall of the Berlin Wall - November 9, 1989.
Το να με κάνεις παρέα είναι σαν να έχεις ένα παιδί που είναι επίσης και γονιός σου
Οι καλύτεροι απολογισμοί γίνονται μέσα σε καράβια, αεροπλάνα, τρένα. Φεύγεις και ξέρεις ποιος σου λείπει, ποιος σε χάνει, σε ποιον θες να επιστρέψεις.
Σιδηροδρομικός Σταθμός @ Λάρισα
Ampio orizzonte, Ettore Tito 1910 // Portrait of a Lady on Fire, Céline Sciamma 2019
Η ζωή είναι πολύ μικρή για κακές παρέες, κακό σεξ, κακό καφέ και παρακαλητά.
Κάποιες μέρες
σαν κι αυτη
σε χρειάζομαι
να περνάς τα δάχτυλα σου
στα μαλλιά μου
και να μου μιλάς γλυκά
-εσύ
Rupi kaur
Chungking Express (1994) dir. Wong Kar-wai
Σ'ευχαριστώ που άπλωσες το χέρι σου εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη για να με γνωρίσεις.
Σ'ευχαριστώ που σήκωσες τα μάτια σου για να με κοιτάξεις τότε.
Σ'ευχαριστώ που προσπάθησες να μου μιλήσεις σε εκείνη τη δύσκολη περίπτωση.
Σ'ευχαριστώ που μου μίλησες γι'αυτά που ένιωθες τόσο ξεκάθαρα.
Σ'ευχαριστώ που μου έδωσες το μπουφάν σου τότε στην στάση επειδή φυσούσε, παρόλο που σε είχα ονομάσει φίλο μου.
Σ'ευχαριστώ που με πρόσεξες σε αυτή τη διαδρομή.
Σ'ευχαριστώ που έμπαινες στον κόπο για τόσο καιρό να με κοιτάζεις.
Σ'ευχαριστώ που περίμενες να μπω στο σπίτι μου κάθε φορά ως απλός “φίλος”.
Σ'ευχαριστώ που μου έδειξες πως είναι μια δυνατή αγκαλιά όταν κάποιος την εννοεί.
Σ'ευχαριστώ για όλα τα “Καλημέρα” και τα “καληνύχτα” που ίσως να θεωρούσα αδιάφορα.
Σ'ευχαριστώ που μου είπες οτι με αγαπάς τόσο αληθινά μια ημέρα.
Σ'ευχαριστώ που μου έδειξες τον πραγματικό σου εαυτό, ίσως άθελά σου.
Σ'ευχαριστώ που κοιμήθηκες μαζί μου τότε στην εκδρομή.
Σ'ευχαριστώ που κουβάλησες την βαλίτσα μου στο πούλμαν παρόλο που δεν θα ερχόσουν.
Σ'ευχαριστώ που ήρθες να μιλήσουμε και με άκουσες.
Σ'ευχαριστώ που βρήκες το θάρρος να με φιλήσεις κι ας χρειάστηκες τη βοήθεια μου.
Σ'ευχαριστώ που μου χαμογέλασες μετά απο εκείνο το φιλί κι ας μου είπες “θέλεις δουλειά θα σε μάθω εγώ”.
Σ'ευχαριστώ που μου κράτησες το χέρι κι ας ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε.
Σ'ευχαριστώ που μου μίλησες ξεκάθαρα τότε.
Σ'ευχαριστώ που με πίστεψες.
Σ'ευχαριστώ που αδιαφόρησες για την γνώμη των άλλων προς εμένα.
Σ'ευχαριστώ που άφησες το παρελθόν μου στην άκρη και με βοήθησες να κάνω μια καινούρια αρχή.
Σ'ευχαριστώ που μου έβαλες τα μαλλιά πίσω απο το αυτί όταν έπεσαν στο πρόσωπο μας.
Σ'ευχαριστώ που μου έδειξες οτι υπάρχουν αληθινοί άνθρωποι.
Σ'ευχαριστώ που δεν ντράπηκες στιγμή να μου πεις τι νιώθεις.
Σ'ευχαριστώ που μου μίλησες για το δικό σου παρελθόν κι ας φοβόσουν.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες να γελάω τόσο πολύ.
Σ'ευχαριστώ που με έβγαλες από το τίποτα και το σκοτάδι.
Σ'ευχαριστώ που με κατάλαβες και με αποδέχτηκες.
Σ'ευχαριστώ που διόρθωσες τα λάθη σου.
Σ'ευχαριστώ που με έβγαλες απ'την αδράνεια του να μην μπορώ να κλάψω κι ας το θεωρείς εσύ κακό.
Σ'ευχαριστώ που μου δημιούργησες το καλύτερο καλοκαίρι που είχα περάσει.
Σ'ευχαριστώ που δεν με άφησες ποτέ μόνη οταν φοβόμουν.
Σ'ευχαριστώ που είδες μαζί μου τις αγαπημένες μου εκπομπές κι ας μην σου αρέσουν.
Σ'ευχαριστώ που άκουσες τα τραγούδια που σου έστειλα κι ας μην σου αρέσει αυτή η μουσική.
Σ'ευχαριστώ που με περίμενες κάθε φορά που έβγαινα κι ας γυρναγα ξημερώματα.
Σ'ευχαριστώ που περπάτησες μαζί μου όταν δεν ήμουν καλά και ας ήσουν κηφήνας.
Σ'ευχαριστώ για όλα αυτά τα λουλούδια.
Σ'ευχαριστώ που έφαγες μαζί μου.
Σ'ευχαριστώ που δάκρυσες μπροστά μου.
Σ'ευχαριστώ που είδες τα φθηνά τσιγάρα μαζί μου.
Σ'ευχαριστώ που με συγχώρεσες πολλές φορές.
Σ'ευχαριστώ που μου προσφέρεις ξεχωριστές εμπειρίες και στιγμές.
Σ'ευχαριστώ που με βοήθησες να μην είμαι τόσο απότομη και επιθετική.
Σ'ευχαριστώ που με ηρέμησες κάθε φορά που είχα νεύρα.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες καλύτερο άνθρωπο.
Σ'ευχαριστώ που με στήριξες κι ας σε στεναχωρούσε εξίσου η λύπη μου.
Σ'ευχαριστώ που μου έδειξες τι είναι ο έρωτας.
Σ'ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου.
Σ'ευχαριστώ που με κοιτάζεις.
Σ'ευχαριστώ που μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και τα μάγουλα.
Σ'ευχαριστώ που μου χαμογελάς.
Σ'ευχαριστώ που με φιλάς.
Σ'ευχαριστώ που βρέθηκες μπροστά μου.
Όταν θα τσακωνόμαστε για το αν θα πάμε στη θάλασσα ή όχι, Σεπτέμβρη μήνα και εν τέλει θα λες ναι, να είσαι δίπλα μου και να μου κρατάς το χέρι.
"Και πως ξεπερνάς τον φόβο και τη ντροπή? Σκεπτόμενος πως η ζωή είναι μικρή, δε θα φοβάσαι για χίλια χρόνια"
Τα οπωροφόρα της Αθήνας (2010)
“Θα ‘θελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα να αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές. Οταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου. Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια… Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουνε αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα.”
Φτηνά Τσιγάρα: 20 Καλοκαίρια Μετά (Ρένος Χαραλαμπίδης)