Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από όταν έφυγα απτή Θεσσαλονίκη και θέλω πάλι να τρώω κάθε πρωί στο δρόμο για το σχολείο ένα μανταρίνι και να αφήνω τις φλούδες του στις τσέπες του τζιν μπουφάν του μπαμπά μου και να είμαι πάλι το περίεργο κορίτσι που μυρίζει μανταρίνι και να με κοροϊδεύει ο ξάδελφος. Μου λείπει η τεμπέλικη, ανθυγιεινή και διαταραγμένη ζωή μου της Θεσσαλονίκης αλλά ξέρω ότι η όσο γίνεται υγιής ζωή μου εδώ είναι πολύ καλύτερη κι ας μην ξέρω ποια είμαι κι ας μη ξέρω τι θέλω.
8 χρόνια!!!!
Σε μισώ και μου λείπεις.

















