◇

•Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ'ανείπωτα.•

[ani-potissa]

Γράφω γιατί δεν θέλω να στα πω

Και κάθε βράδυ σε βρίσκω εχθρό και φίλο στο χαρτί μου.

_ _

Μου μίλησες για ανθρώπους ρηχούς

Μα δεν διαφέρεις από δαύτους

Και αν σε θίξει η κάθε μου λέξη

Κάτι γράφω σωστά μάλλον.

_ _

Ξεχώρισες στο πλήθος για έναν λόγο

Μα χίλιους λόγους τώρα δεν μπορώ να βρω.

Θυμίζες άνοιξη μα έγινες βαρύς χειμώνας

Και δεν μπορώ να παγώνω κάθε φορά που σε βρίσκω.

[ani-potissa]

Έψαχνε ωκεανούς για να μην νιώθει ρηχή μα ο ωκεανός την έπνιγε γιατί κανείς δεν της είχε μάθει πως να κολυμπάει.

[ani-potissa]

Μου πες να σου μιλήσω για τέχνη.

Μα πως να σου πω πως τέχνη είσαι και συ.

Πως όταν γαληνεύεις θυμίζεις του Μονέ

Μα όταν σκοτεινιάζεις μου μοιάζεις με Βαν Γκόγκ

Πως το μυαλό σου είναι έμπνευση του Νταλί

Μα πως να σε χωρέσουν και οι 3 σε ένα χαρτί ;

- -

Σε πίνακες σε ψάχνω, μουσείων και στοών

Ίσως σε βρω σε κάποιον

Μα στην Κραυγή του Μούνκ

Στου Μποτιτσέλι την Γέννηση

Μιλάς για τέχνη εσύ

Που όλο σου το είναι θυμίζει Αναγέννηση.

[ani-potissa]

Πόσο μικραίνουν οι άνθρωποι στα μάτια μου όταν περνούν την ευγένεια σου για αδυναμία.

[ani-potissa]

Θυμάσαι που φοβοσουνα πως όλα πάνε λάθος;

Πως νιώθεις τώρα που έχεις πιάσει κορυφή;

[ani-potissa]

Ξεφτίζει η μνήμη σου από πάνω μου

Σαν το παλιό δερμάτινο στην ντουλάπα.

[ani-potissa]

Και αν είσαι έμπνευση

Να είσαι από εκείνες που φεύγουν με τα χρόνια

Που σου αφήνουν τετράδια γραμμένα, γεμάτες σελίδες, μελάνια τελειωμένα

Και αν είσαι έμπνευση

Για έρωτα να εμπνέεις, για αγκαλιές και βλέμματα

Για συναντήσεις που έγιναν ακροδάχτυλα μπλεγμένα στα γεράματα

Και ξέρω δεν θα καταλάβεις την τέχνη μου μα δεν το θέλω κιόλας γιατί ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω ούτε εγώ πολλά για μένα.

[ani-potissa]

Αδιάφορα πάλι όλα.

Αδιάφορη μουσική στα ακουστικά

Αδιάφορες κλήσεις στο κινητό

Αδιάφορες ομιλίες

Αδιάφοροι άνθρωποι.

Και δεν ξέρω τι είναι πιο ρηχό, το ότι δεν βρίσκω ενδιαφέρον σε τίποτα, ή το ότι το τίποτα γεμίζει τις μέρες μου;

[ani-potissa]

Και σαν του Μίδα το χέρι

Οτι αγγίζουμε

Και ότι περπατάμε μαζί

σε τούτη την μουντή την πόλη

να γίνεται χρυσό στολίδι.

[ani-potissa]

Και τελικά

πόσο σου κοστίζει

να ξαπλώνεις μόνος

σε άδειο στρώμα

ζώντας με τον φόβο μήπως απορριφθείς;

[ani-potissa]

Στόλιζε τα χέρια με βιβλία και αγκαλιές,

το μυαλό σου με γνώσεις

και την ψυχή σου με τέχνη.

[ani-potissa]

Το μυαλό τους ήταν Τέχνη.

Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν εναν απλό σωρό απο φθινοπωρινά φύλλα εκείνη έβλεπε την Γκουέρνικα και αυτός την τέλεια αρμονία των χρωμάτων.

[ani-potissa]

Λένε πως ο πόνος προκαλεί τέχνη. Μου λείπουν οι μέρες που δεν μπορούσα να γράψω από ευτυχία.

[ani-potissa]

Ήταν ωραία τότε,

Τότε που νιώθαμε πως όλα τα μπορούμε

Βουνά κινούσαμε και όλα ομορφαίναν.

Και τώρα παύση και τώρα νοσταλγία

Για μέρες που έφυγαν και πίσω δεν γυρνάνε.

[ani-potissa]

Μουντές μέρες στην Αθήνα,

Βράδια στα στέκια μας να ψάχνω κάποιον που θυμίζει εσένα.

[ani-potissa]

Όμορφα πράγματα συμβαίνουν όταν πιστέψεις σε εσένα!

[ani-potissa]

Διακοπές εσύ και ο εαυτός σου.

Παράτολμο για έναν άνθρωπο που δεν τα έχει βρει με την μοναξιά του ακόμα.

Δοκίμασε το.

Εσύ, ενα εισητήριο με τον αγαπημένο σου προορισμό, ένα βιβλίο και το κατοικίδιο σου.

Θα ευγνωμονείς τον εαυτό σου.