Anne!! Sen Çocuk Oldun Mu?

Çocuk psikolojisi-Anne Olmak-Çocuğumu Nasıl Eğitirim?

[annecimbaksana]

Çocukları Doğru Anlama

 Minik yavrularımızın ağlama krizleri,sebepsiz bağırmaları,huzursuzlukları.Bunların her biri bize anlatmak istediği bazı mesajlar içerir.Önemli olan bu mesajları doğru şekilde anlayabilmek ve onun için en iyi çözümü bulabilmektir.

Örneğin;arkadaşlarıyla oynadığı herhangi bir oyunda ikinci,üçüncü ya da sonuncu oldu.Ve bunun sonucunda ağlama krizine girdi.Bunun birden fazla sebebi olabilir.Gelin bu sebeplere bir göz atalım.

Birinci sebep:Şimdiye kadar sizin kurduğunuz ve evde beraber oynadığınız oyunların neredeyse hepsinde çocuğunuz üzülmesin diye onu her seferinde birinci ilan etmiş olmanız.Bu çocuğunuzda “ben en iyisiyim benden daha iyisi yok”düşüncesinin oluşmasına yol açar.Ve gerçek dünyaya döndüğünde kendini değersiz hissettirir.Arada bir de olsa onun yenilgiyi  tatmasına izin verin.

ikinci sebep:Çocuğunuz konusunda atılan her adımda ve ondan beklediğiniz her şeyde mükemmeli beklemeniz.Hepimiz çocuklarımızın mükemmel birer birey olmalarını isteriz tabii ki.Aslında bu ağlama krizinin arkasında “beni neden mükemmel yapmaya çalıştınız”sitemi de vardır ne yazık ki.Ama onlara hata yapma şansını da vermeliyiz ki dışarıda da “mükemmel olmayan” dünya ile karşılaştıklarında çuvallamasınlar. Hata yapmanın dünyanın sonu olmadığını gösterin ona.

Üçüncü sebep:Empati kuramaması.Bir yarış varsa ortada mutlaka bir kazananı ve bir kaybedeni olacaktır.Eğer kazandığında kaybedenin,kaybettiğinde de kazananın neler hissetiğini anlaması konusunda onunla yaşına uygun bir dille konuşursak  buna benzer olayların yaşama sayısı gittikçe azalacaktır.

[annecimbaksana]

Merhamet acımak değildir,acıtmamaktır. Eşinize merhametli olun

Adem Güneş

[annecimbaksana]

Çocuk Ve Ceza

Atasözüdür bilirsiniz.”Kızını dövmeyen dizini döver” demişler.Kim demişse pedegojiden anlamadığı kesin:) Eskiler eli sopalıymış biraz,eti senin kemiği benimler varmış.Yüz verme tepene çıkar söylemleriyle büyüklerin yanında o masum melekler kucağa bile alınmazmış.

Eskilerin çocukları oldu birer yetişkin,oldu birer anne-baba.Ve tarih tekerrürden ibarettir ya o da kopyala yapıştır yapıp ne gördü ne duyduysa uygulamaya başladı çocuğuna.

Ama artık devir değişti.. Eski çamlar bardak oldu.O çocuk, ne anlar derken bi daha bi daha düşünmek lazım. Bizim o ne anlar dediğimiz bişey sormaya bile değer görmediğimiz o çocuklar bizlere hayat dersleri veriyor eğer doğru çerçeveden bakıp onları anlamaya çalışırsak

.Hiç kimse cezayı hak etmez.Örneğin;Siz hiç telefon faturasını yatırmayı unuttu diye dayak yiyen bir baba,temizlik yapmadı diye düşünme minderine gönderilip ceza yiyen bir anne gördünüz mü?Yazıktır, bir insan unuttu ya da canı istemedi diye böyle bir muamele görebilir mi?

Ama bizler ödev yapmak istemeyen,oyundan eve gelmeyen çocuklarımızı "SORUMSUZ,TEMBEL,YARAMAZ" diye etiketleyip ne düşündüklerini zerre kadar önemsemeyip,iç dünyalarında büyük yıkımlar yaşamalarına sebep olabiliyoruz.Ve bunu yaparken onların işlenmemiş asıl benliklerinden yavaş yavaş uzaklaştırdığımızın farkına bile varmıyoruz.

Öyle bir hal ki çocukluk.. Yeni dökülmüş çimentoya bastığın ayakkabı izi gibi,buz kalıplarına koyduğun su gibi,lapa lapa yağan karın ardından hiç basılmamış kocaman bahçe gibi,henüz keşfedilmememiş bir gezegen gibi.Yani nasıl desem.Suyun H2O hali gibi:) Saf,tertemiz.

Ne yapacaz peki her canı istediğinde istediği her şeyi yapmasına izin mi verecez,yüz verelim de tepemize mi çıksın bu çocuk.Bence bi sakıncası yok çıkabilir tepeme:)

                                                                                                        Ama oradan aşağı indirme şeklimiz önemli olan".Döverim seni in aşağıya çabuk" mu?"Hadi kuzum tut elimi birlikte zıplayalım" mı?O çocuk illa ki iner ordan.Önemli olan nasıl indiği değil,neden indiğidir.Korkarak mı?Gülerek mi?

                                                                                         Z*S

                                                                             @annecimbaksana