Kendime düzen kurmaya çalıştıkça daha çok geliyorlar üstüme. Dur bakalım orada sen kimsin ki normal bir insan gibi hür yaşamaya çalışıyorsun vetosunu çekiyorlar hemen. Kaldı ki insanlara en çok faydası dokunan insanken, sıkıştıklarında, ihtiyaç duyduklarında, aracı durumlarında, durum kurtarıcı pozisyonda olmama rağmen bir nadide teşekkür görmektense arkamdan ya da yüzüme doğru bütün yargılamalarıyla doyurur oldum karnımı. Oysa sevgiye, anne şefkatine hasret olan bu bedenimi iyilikle güzellikle büyütmeye her çaba sarf edişimde daha çok hasetliklerle, nankörlüklerle zehirler oldum. Büyüdükçe mi insanlardan tiksinir suratlarına tükürmek istedim yoksa yaşadığımız bu dönem insanlar üzerinde böylesine bir ego tatmini gereksinimi oluşturdu ? Hayata dair hiç tecrübe oluşturmamış boş kafayla ömrünü geçirmiş insanların kestikleri ahkamlara bir genç olarak gülüyorum artık. Gülüyorum ama gülüp de geçemiyorum, genç yaşta yaşadığım onca tecrübeyle. 13 yaşında koca evin sorumluluğu, 18 ine değmeden annesiz devam ettiğim yolda babama hiçbir şekilde yük olmamak için çalışıp okuyup babama bir aile kurmaya çalıştığım şu 23 yaşımda ise hala insanların benden beklentileri, benimle uğraşmaları, bir yarışa girmeleri midemi bulandırır oldu. Önceden dert kıyaslamayan herkesin kendine kapasitesine göre dertleri diyen insanken şimdi ucuz lakırdılar, ergensi sıkıntılar dinlemeye tahammülüm kalmadı. Farkettim de yaşadığım hayat her beş senede bir bu darbe bi dönüm noktası yaratmadı dur daha beterini gönderiyim diye döngünün içine hapsetmiş beni. Şu son zamanlarda imkansızı hayal etmekten , hatta hayalden öte dilenmekten delirmek üzere buluyorum kendimi. Ölen geri gelmez kızım diyorum sonra ama yine son beş senedir söylediğim bir sözden umut kapıyor, keşke naraları atıyorum. “ bir insanın nefesi her şeyi değiştirmeye değer.” Bir kelimeyi 18 yaşıma kadar gözümü dünyaya açtığımdan beri söyleyip artık söyleyememek ve söylemeyi özlemek nasıl bedbaht bir duygu olduğunu çok iyi anlıyorum. İyi insanlar biriktiyorum yine de hayatımda. İyi ki var o insanlar bana güç veriyolar nispeten, hayata dair bir nebze de olsa umut yeşertiyor içimde. Hiç görmeden samimi olduğum konuştuğum en uzak insanlardan bile güzel enerji alıyorum. Bu benim kendimi haykırdığım son yazım olsun. Gerisi o nacizane karalıdığım defterimde saklı olsun.
