"To these women who are the reason for what I am today, thank you for your patience, for teaching us lessons in life, and for your unending love. We are beyond blessed to have you mommy Reina, lola Iska & tita Dedeng! 🥰 To every mother and to anyone who serves as a mother, Happy Mother’s day! You deserve to be called as a mom 💛"
Iniisip ko kung dapat ko bang idelete 'tong mother's day post ko na to sa fb, hindi ko lang kasi bigla nafeel. Ewan ko ba :((( gusto kong intindihin, gusto kong tanggapin, akala ko kuntento na ko sa kung anong meron ako, pero biglang parang kulang talaga e. Umaga palang inisip ko na kung magpopost ako for my mom (first pic), tapos naisip ko wala pala kaming pic!! Buti nakita ko yang pic namin na yan after ilang paghahalungkat, nag iisa lang yata yan na pic namin together. Isipin mo yun? Mommy mo tapos wala kayong pic? Pano nung bata ako wala sya kasi nasa ibang bansa sya, highschool yata kami nagkasama, tapos iniwan ulit ako nung college ako sa dahilan na di ko alam kung valid ba para iwan akong mag isa kela tita at lola (2nd and 3rd pic), nagpunta sila buong fam ko sa Bicol. Si tita na bumuhay sakin mula nung iwan nila ko, sya nagturo sakin pano maging masipag sa bahay (kahit lagi nasesermunan hahaha), sya ang nagpaaral sakin at reason kung bat engr na ko ngayon, sya nagtyaga sa kapasawayan ko ng teenage years ko, sya ang nagpaintindi sakin kung pano magdesisyon sa buhay, sya ang nanjan tuwing kailangan ko ng magulang, kahit hindi naman nya ko dapat responsibilidad inalagaan nya pa rin ako na parang anak. Sobrang laki ng pasasalamat ko kay tita. Masama ba kong anak kung iniisip kong mas deserve ni tita na pasalamatan kesa kay mommy? Na kaya gusto kong idelete yung post ko kasi wala naman sya nung kailangan ko ng nanay na gagabay sakin, na tutulungan ako sa school works, na gagawa ng gawaing bahay para samin, na susuporta sakin sa mga gusto kong marating at salihan. Bat ba kailangan ako yung magsuffer na malayo sa pamilya? Ang dami daming tao na nalulungkot dahil wala na silang magulang pero ako, nanjan yung magulang ko buhay na buhay pero mas pinili nilang mamuhay na hiwahiwalay kami. Sobrang sakit. Di ba nila naisip yung ilang taon na nasayang na sana magkakasama kami? Hindi naman forever ang buhay, sana gumawa naman sila ng way para magkasama sama kami. Sobrang hirap makisama sa hindi mo naman bahay lalo sa kasing strict at sungit ni tita. Pero hindi nya inintindi yung hirap ng anak na walang magulang. Basta alam nyang kakayanin ko kasi malakas naman daw ako. Nakakatawa. Alam ko namang kaya ko kahit wala sila, may kulang lang talaga sa puso ko. Nakakapagod lang na ikaw yung kailangang gumawa ng paraan para magkasama sama kayo. Ang tatanda nyo na bat di kayo gumawa ng paraan??? Nakakapagod pero dahil mahal ko kayo, kakayanin ko.
amandla
gamechangershow
turnnoffyourmind
romaincrisis
origamiaround
blakekathryn