Με λένε Ν @ante-na-doume - Tumblr Blog

Posts

Δεν θα έλεγα ότι να κάνεις μόνος σου τρύπα στο αφτί σου στη 1.00 πμ είναι self care... Αλλά δε θα έλεγα ότι ΔΕΝ είναι κιόλας 😳🤭

Ευρήματα της οδού Πατησίων

Για κάποιο λόγο μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση το να βρίσκω σημειώματα που δεν προορίζονται για μένα. Σα να μπαίνω για μία μόνο στιγμή στα παρασκήνια κάποιας άλλης ζωής. Δεν ξέρω ακριβώς τι γίνεται αλλά νιώθω το συναίσθημα. Ίσως αισθάνομαι έτσι και λίγο λιγότερο μόνη μου. Κάτι τέτοια χαζά είναι που με κάνουν να νιώθω περισσότερο άνθρωπος.

#ελληνικα #greek #greek posts #γρεεκ ποστ

Κόκκινο στα νύχια μου παλιά και

Κόκκινο στα δάχτυλά μου τώρα.

Ήμουν χαρούμενη κάποτε και δεν πλήγωνα έτσι τον εαυτό μου.

#ελληνικα #greek #γρεεκ #γρεεκ ποστ #greek posts

Κατηγορείς τον εαυτό σου ότι αφήνεις τα πάντα στη μεση,

Μα όχι, ξεκρέμαστη δε με άφησες σε καμία περίπτωση, πόσο μάλλον

Πέρασες ο ιδιος τη θηλιά στο λαιμό μου, έπειτα τράβηξες και το σκοινί, τα κατάφερες

Πάλι με πλήγωσες

#ελληνικα #greek #γρεεκ #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts #μαρκος

Θέλω να με χρειάζεσαι στα δύσκολα

Μα θέλω να με θέλεις και στις καλές μέρες

#ελληνικα #greek #γρεεκ #αγαπη #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts

Άσε με να χαρώ με τις χαρές σου,

μη με κρατάς δίπλα σου μόνο όταν όλα πάνε στραβά.

#ελληνικα #greek #γρεεκ #αγαπη #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts #μαρκος

Δεν είσαι άνθρωπος, ναρκωτικό είσαι

Παίρνω μια μικρή δόση, ύστερα θέλω κι άλλο.

Μου λείπεις και πονάει όταν φεύγεις

Μα και όταν είσαι εδώ, καλό δε μου κάνεις

Ανακουφίζεις μονάχα την απόγνωση για λίγο

Κι αυτό το λίγο προσποιούμαι πως αυτή τη φορά θα είναι αρκετό.

#28-11-21 #ελληνικα #greek #γρεεκ #αγαπη #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts #μαρκος #ποιηση

Γιατί δηλαδή να μην κάνει να σε ερωτευτώ υπερβολικά;

Πώς ερωτεύεται κανείς με μέτρο;

Πες μου πως μ' αφήνεις μέχρι αύριο να ζω για σένα

Πες μου πως μέχρι τότε μ' αφηνεις να καώ στη φωτιά σου

Κι ύστερα απ' τ' αύριο θα ξεχάσω ποιος είσαι

Θα πλύνω το δέρμα μου απ' τη στάχτη και το άγγιγμά σου

Θα σβήσω το χαμόγελό σου όπως κατεβάζεις το βλέμμα

Θα θάψω την ανάμνηση της φωνής σου στο στέρνο μου

Ίσως ελευθερωθεί με κάποιο λυγμό

Μα σου υπόσχομαι θα είναι για μια φορά μόνο.

#ελληνικα #greek #γρεεκ #αγαπη #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts #ποίηση #26-11-21 #μαρκος

Πώς μπορείς να μη δείχνεις τι νιώθεις, πώς!

Πώς γίνεται να μην αλλάζει το βλέμμα σου ό,τι κι αν κανω

Είτε σου μιλάω είτε σου γελάω είτε αγγίζω το πρόσωπό σου

Πόσο δεν καταλαβαίνω αυτή την στωικότητα.

Αγάπα με ή μίσησε με μα, για το Θεό, δείξε μου τι αισθάνεσαι!

Μη με άφηνεις να ελπίζω για το καλύτερο ενώ φοβάμαι για το χειρότερο.

Αυτή η ασάφεια με πονάει πολυ,

Μη με κάνεις να ακροβατώ για σένα.

#ελληνικα #greek #γρεεκ #ερωτας #αγαπη #26-11-21 #μαρκος #ποίηση

Στείλε μου ένα τραγούδι που σ' αρέσει, σε παρακαλώ

Να το ακούω δήθεν τυχαία όταν μου λείπεις

Να έχω αφορμή να σε σκέφτομαι.

#ελληνικα #greek #γρεεκ #αγαπη #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts #μαρκος #ποιηση

Κάλτσες

Δεν ξέρω γιατί είναι δυσκολότερο να βγάλω τις κάλτσες μου μπροστά σου παρά τη μπλούζα μου. Δεν ξέρω γιατί τόσοι πολλοί νιώθουμε άβολα να βλέπουμε τα πόδια των άλλων και να δείχνουμε τα δικά μας. Κοιμόμουν δίπλα σου κι εγώ ένιωθα πιο γυμνή που δεν είχα κάλτσες - βράχηκαν στη βροχή - παρά που έβγαλα το τζην για να ξαπλώσω.

Είχα διαβάσει ότι στη λογοτεχνία, φαντάζομαι και στην τέχνη γενικότερα, το να είσαι ξυπόλητος συμβολίζει το να είσαι ευάλωτος. Μπορώ να καταλάβω γιατί ένιωθα ευάλωτη χθες βράδυ.

Το πάτωμά σου ήταν κρύο και δεν είχες τίποτα να μου δώσεις να φορέσω. Αν ήθελα θα τις κράταγα τις βρεγμένες κάλτσες, αλλά χθες δε μπορούσα μαζί σου. Όπως περίμενα στο ταξί για το σπίτι σου να μου πιάσεις το χέρι και δεν το έκανες, έτσι και χθες περίμενα για οτιδήποτε που δεν έδειξες.

Φαίνεται στο βλέμμα μου ο έρωτας και το ξέρω καλά, αλλά ποτέ δεν καταλαβαίνω τι κρύβεται στο δικό σου. Όταν με φίλαγες τις προάλλες και μετά με κοιτούσες, δεν ήταν διαφορετικά από εχθές που μου χάιδεψες το κεφάλι και βγήκες απ' το δωμάτιο.

Νομίζω αυτά σκεφτόμουν πριν κοιμηθώ. Το πρωί που σηκωθήκαμε ζωγράφιζες στο γραφείο σου κι εγώ διάβαζα το βιβλίο που μου δάνεισες στον καναπέ από πίσω σου. Σε παρατηρούσα κρυφά να συγκεντρώνεσαι, να κάνεις πράγματα που δε θα μπορούσα ποτέ, όπως να πιάνεις με εκείνο τον τρόπο το μολύβι, ή να αντέχεις να μη με κρατάς.

Σε παρατηρούσα προσπαθώντας να μη σκέφτομαι, όταν κατέβασα το βλέμμα στα πόδια σου. Είδα τις φτέρνες σου γυμνές και σε ερωτεύτηκα ξανά. Τίποτα δε σήμαινε για σένα η ξυπολητιά, μα για μένα τα πάντα. Πόση ώρα μπορεί να παρατηρούσα κρυφά σου τις φτέρνες σου, και γιατί να μη μπορώ, να μη κάνει, να σου πω τι ένιωθα; Δεν ήσουν αρκετά ευάλωτος ή δεν τό 'δειχνες;

Όπως και να 'χει, κι οι δύο ντυθήκαμε και φορέσαμε παπούτσια και βγήκαμε έξω. Πήγα να σε χαιρετήσω με χειραψία και γέλασες που νόμιζα πως δε θα με αγκάλιαζες φεύγοντας. Πού θέλεις να ξέρω; Πώς μου λες να πάμε στη Χαλκίδα και στο Λονδίνο, αλλά δε με αγκαλιάζεις τη νύχτα; Πώς με άφησες να μείνω η μόνη χωρίς κάλτσες το βράδυ στο σπίτι σου;

#24-11-21 #ελληνικα #greek #γρεεκ #ημερολογιο #αγαπη #ερωτας #γρεεκ ποστ #greek posts #μαρκος

Έρωτας απωθημένος, ας μην είσαι και ανεκπλήρωτος

Μη με ρωτάς καθόλου γιατί ερωτεύτηκα - εγώ! - τον ίδιο άνθρωπο που πριν χρόνια αρνήθηκα. Μη με ρωτήσεις τι άλλαξε, γιατί τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Όπως εγώ μεγάλωσα και έμαθα λίγο καλύτερα τι πάει να πει “χρόνος” και “πόνος” και “μόνος”, όπως εγώ κατάλαβα πως κάποιες φορές δεν αξίζει να κυνηγάς αυτό που δεν θα κρατήσει, όσο κι αν θα το ήθελες, κάπως έτσι κι εκείνος άλλαξε.

Έγινε λίγο πιο πολύ ο εαυτός του, λίγο περισσότερο από εκείνο το κάτι που με τράβηξε τόσο ώστε να θέλω το φιλί του, αλλά όχι αρκετά ώστε να το αποζητώ περισσότερο από το ξένο. Μέσα σε αυτά τα χρόνια που μας χώρισαν το βλέπω και ακόμα δεν το πιστεύω, δεν είναι παιδί πια και δεν είναι χαμένος στον κόσμο του. Με κρατάει στα χέρια του και με πιάνει δέος στη σκέψη πως με τα ίδια αυτά χέρια ζωγράφισε και χρωμάτισε και σμίλεψε και προσπάθησε και ακόμα προσπαθεί να γίνει (ο) καλύτερος.

Μου λέει τώρα πως δε μπορεί να δώσει ό,τι χρειάζομαι, και είμαι ανίκανη να συμβιβάσω τη γνώση αυτή με την πεποίθηση ότι η συντροφιά του και μόνο μου φτάνει. Πότε μου ήτανε το λίγο αρκετό, πότε; Έχοντας στερηθεί τον έρωτα με τον τρόπο που τον θέλησα, ξανά και ξανά και ανελέητα, έχοντας δώσει περισσότερα απ’ όσα ήλπιζα ποτέ να πάρω - που δεν πήρα - γιατί, γιατί καρδιά μου με προδίδεις πάλι; Εσύ δεν είσαι που σπαράζεις με το πρώτο ράγισμα, εσύ δεν ορκίζεσαι πως έμαθες αυτή τη φορά, κάθε φορά, εσύ δεν έπρεπε να με προσέχεις;

Δεν ξέρω πως λες όχι στην καρδιά σου, ούτε ο γάτος μου δεν ακούει πια το “όχι” μου όταν προσπαθεί να φάει απ’ το φαϊ μου. Μια φορά κάνεις το λάθος να παραδοθείς, και δε μπορείς να σταματήσεις να δίνεις. Δε θέλεις κιόλας.

#19-11-21 #greek #ερωτας #αγαπη #ημερολογιο #γρεεκ #μαρκος

Περί “δημιουργικής αναβλητικότητας” και άλλων δικαιολογιών να αποφύγω το διάβασμα

«Αν όχι τώρα, πότε;»

Για κάποιο λόγο, τον οποίο καταλαβαίνω μεν, αλλά σίγουρα δε συμμερίζομαι, έχουμε ταυτίσει την αναβλητικότητα με την τεμπελιά. Και παρόλο που όντως αυτά τα δύο μπορεί να συνδέονται, νομίζω παραβλέπουμε το πολύ συχνό φαινόμενο της «δημιουργικής αναβλητικότητας». Αυτή που οδηγεί στο να εκδηλώσουμε τον πιο εφευρετικό και εργατικό εαυτό μας, αν και συνήθως σε σχέση με τα εντελώς αντίθετα πράγματα από αυτά που θα έπρεπε να έχουν την προσοχή μας.

Κάποια πράγματα υπάρχουν στη ζωή ακριβώς για να τα αποφεύγουμε και να τα αναβάλλουμε για όσο το δυνατόν περισσότερο. Μεγάλο παράδοξο ε; Κι όμως, κάθε φορά που αποφάσιζα ότι ερχόταν η ώρα να διαβάσω γερμανικά, πάντα με κάποιο μαγικό τρόπο κατέληγα να ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο. Και ναι, μπορεί σήμερα να μην θυμάμαι ούτε βασικό λεξιλόγιο, όμως μπορώ να σου τραγουδήσω το Creep παίζοντας γιουκαλίλι, και αν θες σου φτιάχνω και κέικ κουπάτο στο φούρνο μικροκυμάτων, ή σου διηγούμαι πόσο καταπληκτικά πέρασα εκείνο το βράδυ που βγήκα και έγινα σκνίπα απ’ τα κοκτέιλ. Και ξέρεις γιατί μπορώ να τα κάνω όλα αυτά; Γιατί δε θυμάμαι πώς σχηματίζεται ο μέλλοντας στα γερμανικά.

Κατά μία έννοια, ο λόγος που επιδίωξα να κάνω πράγματα που όντως με ευχαριστούν ήταν ότι ήθελα πάση θυσία να αποφύγω κάτι που μισούσα. Και υπάρχουν πάρα πολλοί που μπορούν να στρωθούν και να κάνουν τα δυσάρεστα και μετά να έχουν την άνεση να ευχαριστηθούν τα υπόλοιπα. Το θέμα όμως με μένα είναι, ότι ο μόνος τρόπος να κάνω τα πράγματα που θέλω είναι να προσπαθώ να ξεφύγω από κάποια άλλη υποχρέωση. Όσες φορές δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα ή απαίτηση ή δουλειά που πρέπει να γίνει, εγώ περνάω τη μέρα μου στο κινητό αποφεύγοντας τα πάντα, επειδή τίποτα δε φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον.

Αλλά με το που κάτι απαιτεί την αμέριστη προσοχή μου, πράγμα που από μόνο του με απωθεί, πόσο μάλλον αν είναι και κάτι που βαριέμαι αφόρητα, οτιδήποτε άλλο μου φαίνεται προτιμότερο. Και εφόσον καταφέρω να ξεφύγω από την αρχική μου επιθυμία, που πάντα αφορά τον «υπνάκο» για «μισή ωρίτσα» - και που όλοι ξέρουμε ότι ποτέ δεν κρατάει μόνο τόσο – αυτό που μένει είναι να καταπιαστώ με Κάτι Άλλο. Φυσικά, το γεγονός ότι δεν έχω από μόνη μου το κίνητρο να γεμίσω τη μέρα μου με πράγματα που με κάνουν χαρούμενη, είναι δικό μου μειονέκτημα. Είναι όμως με έναν όμορφο τρόπο σπουδαίο το ότι οι αδυναμίες μου σε κάποιους τομείς μπορούν να οδηγήσουν σε αποτελέσματα που με κάνουν χαρούμενη, και γνώμη μου είναι πως αν κάτι σε κάνει χαρούμενο, δεν γίνεται να είναι και τόσο λάθος.

Αν το καλοσκεφτούμε, ίσως το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η αναβλητικότητα, αλλά το κακό μάρκετινγκ. Όταν διαφημίζουν σοκολάτες, προφανώς δε θα σου πουλήσουν τις 560 θερμίδες ανά μπάρα, θα σου μιλήσουν όμως για τη βελούδινη υφή και την πλούσια γεύση. Και ξαφνικά, η υψηλή θερμιδική αξία δεν είναι παρά μια μικρή, παράπλευρη απώλεια μπροστά στην απόλαυση που σου προσφέρει η σοκολάτα. Κάπως έτσι θέλω να βλέπω τα γερμανικά, και όλα τα άλλα που μάλλον θα έπρεπε να κάνω, αλλά δεν έχω πιεστεί ακόμα αρκετά ώστε να τους αφιερώσω χρόνο: όλα παράπλευρες απώλειες, μπροστά στην ικανοποίηση της δημιουργικής ενασχόλησης με Οτιδήποτε Άλλο. Γιατί, αν δεν έχεις δικαιολογία να μην κάνεις κάτι, είσαι τεμπέλης. Αν όμως δεν πρόλαβες γιατί έφαγες όλο σου το απόγευμα παίζοντας μουσική στο γάτο σου, τότε είσαι πολυάσχολος. Και ναι λοιπόν, τολμώ να πω πως η αναβλητικότητά μου με έχει κάνει το πιο πολυάσχολο άτομο που γνωρίζω.

#9-6-21 #δοκίμια #ελληνικα #greek

Μία πολύ καλή μου φίλη κάνει ένα πρότζεκτ, “κάτι ανάμεσα σε έρευνα και conceptual art” όπως μου το περιέγραψε. Αν έχετε λίγα λεπτά, απαντήστε εντελώς ανώνυμα στο ερωτηματολόγιο της, σας εγκυώμαι ότι δε θα χάσετε και οι ερωτήσεις θα σας κάνουν να σκεφτείτε πολλά για τον εαυτό σας. Αν θέλετε καντε reblog να το δούνε κι άλλοι. Μόλις ολοκληρώσει την έρευνά της, θα δημοσιεύσω κι εδώ τα αποτελέσματα.

Το ερωτηματολόγιο θα το βρέιτε εδώ.

Ευχαριστούμε πολυυ <3

#greekblr #greek #greek posts #ελληνικα #ellhnika #ελληνικο ποστ

Υπόσχεση για Μετά την Καραντίνα

“Όχι”. Στο είπαν θυμωμένα και στο έδειξαν με τις εκφράσεις τους. Το ένιωσες στον αέρα και στον τρόπο που απέφευγαν να σε κοιτάξουν στα μάτια. Κάθε φορά που ήθελες αυτό που δεν ήθελαν, κάθε φορά που πίστευαν πως είχαν δικαιοδοσία να ορίζουν το παρόν, μα και το μέλλον σου. Κι εσύ τους άφησες, και τους άφηνες για χρόνια. Όχι επειδή ήσουν δειλή, μα γιατί σε έτρωγε η αγωνία αν είχαν δίκιο, αν ήξεραν καλύτερα, ενώ εσύ έσπαγες μέσα σου.

Καμιά φορά ξεστράτιζες και έκανες εκείνο που πρόσταζε η καρδούλα σου, και ένιωθες για λίγο ζωντανή, κι ας ήσουν κατά βάση ανελεύθερη. Μα όλες τις άλλες νύχτες, άρπαζες το μαξιλάρι και το πέταγες με νεύρα στον τοίχο, μόνο για να το σφιχταγκαλιάσεις στο στήθος σου κλαίγοντας μια στιγμή πιο μετά. Πόσο σε έκοβε μέσα σου εκείνο το όχι, είτε το άκουγες είτε το ένιωθες, μέχρι που έμαθες να το φοβάσαι τόσο, που το αισθανόσουν πριν ζητήσεις καν την άδεια.

Πλέον όμως έστω κι έτσι, βλέπεις πως τότε την είχες την επιλογή να πεις ναι στον εαυτό σου και να παρακούσεις το όχι των υπολοίπων. Αντίθετα, τώρα είναι που δε μπορείς να ζήσεις όπως θέλεις, κανένας σχεδόν δε μπορεί. Τώρα ξέρεις πραγματικά τι σημαίνει να μην έχεις επιλογή. Υποσχέσου λοιπόν, στον εαυτό σου στο παρελθόν και στο παρόν, όταν όλα τελειώσουν, κανένα όχι να μη σε κρατήσει πίσω. Να τρέξεις πάνω στο όνειρό σου, κι άσε το όχι να μείνει τόσο πίσω, που ούτε σαν ψίθυρος να μην ακούγεται.

Υπόσχεσαι;

________________________________________________________________

[Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ μετά την καραντίνα θα ταξιδέψω στην Ευρώπη, και θα κάνω στο εξωτερικό το μεταπτυχιακό μου, άμα λάχει κάνω και δεύτερο Erasmus. Τελείωσαν τα όχι, και δεν ξανακλαίω για τίποτα που μπορώ να κυνηγήσω.]

#31-2-20 #καραντινα #ημερολογιο #ελληνικα #greek posts #γρεεκ

Διακρίνω μια τάση στο ελληνικό tumblr όλοι να πέφτουμε στην απαισιοδοξία και τη ρομαντική μελαγχολία. Έχουμε θεοποιήσει την απόγνωση και την πλασάρουμε από δω κι από ‘κει σε εύπεπτες δόσεις, μια σκηνή ταινίας με ψαγμένο, καταθληπτικό quote από κάτω, ένα ποίημα για το πόσο σκατά φέρθηκε ο κόσμος. Το ξέρω πως τα πάντα φαίνονται να πάνε χάλια, αλλά παιδιά lighten up a bit γιατί όλων μας τα blog καταλήγουν να είναι ακριβώς το ίδιο unoriginal και βαρετό πράγμα. Ας βρούμε κανά ενδιαφέρον πέρα απ’ το να λυπόμαστε τον εαυτό μας και να μισούμε τον πρώην μας.

#ελληνικα #Greek

Πού πήγε όλο το “ταλέντο”;

Με πειράζει και με επηρεάζει αυτή η απάθεια που διακρίνει την κάθε μου κίνηση. Υπήρξα εγώ άνθρωπος με πάθος και όνειρα; Όλη μου η σκέψη χαραμίζεται σε όσα δεν είμαι. Όσα τα άγγιξα σχεδόν μα τα παράτησα, γιατί άλλοι υπήρξαν καλύτεροι, κι εγώ έτρεμα την μετριότητα. Μα να δες με τώρα, κάτω του μετρίου, χειρότερη των χειροτέρων, γιατί να μην το ξέρω από πριν να προσπαθήσω; Γιατί εκείνο που μου λέγανε πως το ‘χω φυσικό ταλέντο δε βγαίνει πια από μέσα μου; Μέχρι και η φύση μου με παράτησε;

Ποια είμαι στον χαμό της αδιαφορίας; Πού πήγε άραγε η θέληση για τα μεγάλα πράγματα, εκείνα που τάχα ήμουνα προορισμένη να πετύχω, εκείνα που σκεφτόμουνα τα βράδια στο κρεβάτι. Κι ίσως να κατάφερα κι εγώ λίγα σπουδαία, μα δεν ήταν όσα περίμενα, και ο νους μου δεν τα λογαριάζει για σημαντικά, κι ας είναι ο πυρήνας του είναι μου εκείνες οι δόξες. Δεν είναι οι δόξες που μου έταξα, κι εγώ τις αφορίζω, λες και δε μ’ έκαναν ευτυχισμένη.

Δεν ξέρω γιατί ορίζω το σπουδαίο με βάση το ποια ήμουνα, κι όχι το ποια έχω γίνει. Ίσως γιατί τότε ήξερα τι ήθελα, ίσως τα όνειρα που είχα τότε να ήταν τα μόνα όνειρα που έκανα ποτέ, κι έτσι ακόμα εκείνα κρατώ σαν πυξίδα. Ποιος μου στέρησε τη γαλήνη του να κάνεις νέα όνειρα, σαν τα παλιά δε σου βγαίνουν; Τι μου έχω κάνει άραγε κι έπαψα να καρτερώ το μέλλον μου; Πότε σταμάτησα να θέλω να γίνω καλύτερη, γιατί κατάλαβα πως πλέον δεν είμαι ούτε σκέτο καλή; Και σε ποιον το βρήκα αυτό το μέτρο σύγκρισης που καταδίκασε όλη μου την προσπάθεια σε αδράνεια από φόβο;

Αν έχω μάθει απ’ τα λάθη μου, και δεν τείνω να το κάνω, αλλά αν φανώ για μια φορά εξυπνότερη, ένα είναι αυτό που πρέπει να θυμάμαι: ξεκίνα. Κι άπαξ και ξεκινήσεις, συνέχισε. Πίσω μην κοιτάξεις ούτε πλάι σου, μη συγκρίνεσαι με το ποια ήσουν και το τι κάνουν οι άλλοι. Κοίτα μπροστά και θα τον βρεις τον δρόμο σου. Αυτό πιστεύω, ίσως μονάχα γιατί χρειάζομαι κάτι να πιστεύω. Και αν πετύχει πέτυχε, μα εγώ θέλω να έχω προσπαθήσει. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να κάνω τον εαυτό μου πιο περήφανο απ’ όσο θεωρώ δυνατό, και αυτό θέλω κι ας μην ξέρω ακόμα πώς.

#18-3-20 #δοκιμια #ελληνικα #greek quotes

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Με λένε Ν