Przedstawiam etapy powstawania mojej tymczasowej, przed remontowej, prowizorycznej kuchni. Poprzednia kompletnie mi nie pasowała, gdyż była zaprojektowana pod ludzi o wzroście ok. 2m... Ja mam 1,5, więc musiałam po wszystko sięgać stając na palcach, a do niektórych szafek wiszących nawet nie dotarłam... Tak więc wyrzuciliśmy stare meble (oddałam teściowej) i wstawiłam swoje meble z IKEA. W następnym wpisie pochwalę się projektami nowej kuchni :) Ahoj przygodo~!!!
Jak ja zaczynałam szukać mieszkania? Zaczęliśmy od wybrania dzielnicy. Warszawa jest duża i każda jej dzielnica reprezentuje coś swojego. Ja przez większość swego życia mieszkałam na Ochocie, ale nie związałam się jakoś mentalnie z tą dzielnicą, żeby chcieć za wszelką cenę właśnie tam szukać mieszkania. Ukochany za to jest z Woli i bardzo sobie ją ceni, ale na szczęście był otwarty na propozycje. Żeby w takim razie znaleźć TĄ właściwą i jedyną w swoim rodzaju część miasta, która nam by pasowała, a nigdy się na jej terenach nie mieszkało, postanowiliśmy pozwiedzać. W każdy weekend wybieraliśmy jedną dzielnicę i jechaliśmy do niej samochodem. W ten sposób przekonywaliśmy się o jakości dojazdu i możliwościach do parkowania na samym miejscu. Zwiedziliśmy wszystkie, które wydały nam się ciekawe i za każdym razem zbieraliśmy kolejne to nowe obserwacje i pomysły.
Gdziekolwiek się nie wybraliśmy mieliśmy do czynienia z blokowiskami z czasów komuny i odkryliśmy jej najcenniejszą cechę, która wyróżnia je na plus od nowego budownictwa – nie były to klepnięte pojedyncze nudne budynki, ale całe systemy osiedlowe. Zespół budynków z lat 60 czy 70 zawsze miał w swym zanadrzu wybudowany pasaż handlowy, przedszkole, szkołę i kawałek zieleni – COŚ GENIALNEGO. Ja rozumiem, że współcześnie deweloperzy mogą tylko wybierać w kawałkach gruntu i nie mają możliwości na tak gigantyczne przedsięwzięcia jak osiedla np. przy ul. Kochanowskiego na Bielanach, gdzie stoi największy przykład takiego osiedla. Z czasem dopiero architekci wpadli na poświęcenie parteru swoich budynków na lokale pod sklepy, kioski, czy restauracje. A jak już wcześniej wspominałam, nie było mnie stać na mieszkanie w budynku z lat 90, więc byłam prze szczęśliwa, gdy odkryłam, że w starszym budownictwie (z mieszkaniami w moim budżecie) mają tak świetne i życiowe rozwiązanie.
Drobne uwagi do roczników budownictwa - są trochę jak wina. Są roczniki, które się ceni i takie, który z góry każe się omijać wielkim łukiem.
Oczywiście cudne są mieszkania w starych ceglanych kamienicach. Wysokie na 3 m, mają historię i niby swój urok, ale nie wiesz na jaką konkretnie jej historię trafisz. Nie daj Boże trafisz na sytuację z nagle odnalezionym właścicielem ziemskim i jego fanaberiami jak podniesiony czynsz, czy nowy obowiązek odkupienia danego mieszkania… O tym ile jeszcze trzeba się napracować, żeby zapoznać się ze stanem technicznym i higienicznym (mowa o ROBALACH) budynku nie wspomnę.
Następne są budynki z wielkiej płyty, które też w zależności od lat ich budowy charakteryzują się inną technologią: w latach 50 - 60 były budowane głównie z tzw. ramy H – w wolnym tłumaczeniu, nie wbijesz nawet gwoździa pod obrazek… My się zdecydowaliśmy na budynki z przełomu lat 60 – 70, gdzie stosowano ramę J, czyli naprzemiennie ściany były żel-betonowe z bloków betonowych. Taka konstrukcja pozwala już na modyfikowanie takie mieszkania, nawet usuwając kawałek ściany.
No i na koniec została mieszkania z lat 90, które są badziewne okrutnie. Moja mama ma okropny kłopot w takim mieszkaniu – po prostu pękają jej ściany – na wylot…
Ale wracając do poszukiwań. Koniec końców, po zwiedzeniu tych kilku dzielnic zakochaliśmy się w Bielanach: jest idealna komunikacja: metro, tramwaje i autobusy, jest zieleń, są stare, ale zadbane osiedla, jest super infrastruktura i jest po prostu pięknie!
Następny krok w programie „wiem czego chce” jest oglądać pierwsze mieszkania pod względem wyboru i zdecydowania się na konkretny układ pomieszczeń. Jak już szukać mieszkania na życie to oczywiście nie kawalerki. Dwa pokoje to minimum. Wiele mieszkań w budynkach z płyty mieściły 2 pokoje już na 38 m2 (z kuchnią z prześwitem na duży pokój). Im więcej takich mieszkań widzieliśmy tym bardziej się do nich przekonywaliśmy, choć szczytem marzeń byłaby widna kuchnia w oddzielnym pomieszczeniu. Dodatkowo obowiązkowy był balkon... Oczywiście adekwatność cen mieszkań do ich jakości to jest bajka nie z tej ziemi. Ludzie, bez względu na to czy sprzedają mieszkanie samodzielnie czy za pomocą agencji, wyceniają swoje mieszkania wedle własnej niezrozumiałej kalkulacji. I tak niechcący trafiliśmy na mieszkanie marzeń: w cenie mieszkań, które już oglądaliśmy 38m2 – natrafiliśmy na lokum o 10m2 większe, z widną w oddzielnym pomieszczeniu kuchnią, dwóch pokojach (w tym jedno z małym balkonem), małą łazienką i super korytarzem z wnęką pod dużą szafę. Ale o tym w następnym wpisie, bo tu się już zacznie dziać o wiele więcej.
Tak, tak, tak~! Jestem w końcu posiadaczką kluczy do własnego gniazdka na ziemi! Po dłuuuugich przygodach, mękach i próbach sił się udało i tak oto wracam na tego bloga bogatsza nie tylko o lokum ale i wiedzę, którą mam zamiar się podzielić. Bardzo mi zależy na tym, żeby wszystkich uchronić przed tym wszystkim co musiałam przejść sama. Wcześniej nie miałam kompletnie entuzjazmu do tego i energii. Wszystko wydawało się niemożliwe do osiągnięcia, a chwila na otrzymanie kluczy do mieszkania baaaaaaaardzo odległa…
Co się działo? Jak to po kolei przedstawić? Najprościej będzie zacząć od początku.
(pic via dejoots)
Pomysł zakupienia mieszkania zrodził się wraz z momentem dokonania dokładnych rachunków, nie sumienia, lecz finansowych.
Wynajmowałam z lubym mieszkanie, w którym nic nie można było zrobić pod siebie poza przestawieniem mebli. Była to wtedy kawalerka z aneksem kuchennym i całkiem sporą łazienką i przedpokojem z dużą szafą we wnęce. Przyszłości w takim mieszkaniu nie zaplanujesz, bo pozostają ograniczenia i obawy co zrobić jak będziemy chcieli więcej prywatności, czy miejsca dla przyszłego bachorka? Zorganizowaliśmy w tej kawalerce raz Wigilię Bożonarodzeniową dla naszych rodzin. Całe mieszkanie stało się gigantyczną jadalnią, po której ledwo dało się poruszać. Miało to swój urok, ale właśnie - co wtedy, jak będzie nas więcej?
Wracając do rachunków - wyszło na to, iż rata kredytu za mieszkanie wyniosłaby nas mniej niż czynsz za wynajmowane mieszkanie – i ta o to kalkulacja nas zainspirowała do działania. Zaczęliśmy do wizyty u doradcy finansowego, który nam przedstawił realia rynku i charakterystykę banków i ich ofert kredytowych. Warto w takim momencie popytać znajomych, czy nie mieli kiedyś do czynienia z jakimś doradcą finansowym. Taki z polecenia jest bezpieczniejszy, a on sam się bardziej stara zachować swą dobrą reputację. Doradca o tyle się opłaca, bo mu nie płacimy ani grosza za wykonaną pracę, a decydując się na podjęcie kredytu za jego pośrednictwem jest dużym ułatwieniem, bo ma bezpośredni kontakt z bankami i dostęp do najświeższych ofert kredytowych. Oczywiście można po pierwszym otrzymanym rankingu dogodnych banków samemu się do nich przejść i bezpośrednio na miejscu się wszystkiego wywiedzieć. Jednak ja sama osobiście nie mam żadnych miłych wspomnień z takich wycieczek. Albo umówienie nie zostaje zapisane i trzeba czekać w kolejce nie wiadomo jak długo, a nawet jak ma się umówioną wizytę to i tak trzeba swoje odczekać, bo poprzedzająca Cię osoba, może dłużej załatwiać swoje sprawy… Ogólnie wychodzi to wszystko na okropną stratę czasu… Dodatkowo ważne jest w jakim momencie dopytujesz się o ofertę, gdyż teraz oferty kredytów potrafią się zmieniać z dnia na dzień. Widzę, że ten temat się przedłuża, więc poświęcę na niego więcej miejsca i czasu w oddzielnym wpisie.
Znając już swoje możliwości finansowe trzeba też rozpatrzyć swoje szanse na urządzenie mieszkania z rynku nowego czy wtórnego. My zdecydowaliśmy się na wtórny, licząc, że z gotowego można jeszcze zrobić coś po swojemu, a przynajmniej ma się gotową łazienkę lub kuchnię zanim uzbiera się na coś swojego.
Jeśli ma się większy budżet, albo większe możliwości na wzięcie większego kredytu, w którym by się zawarł taki budżet remontowy, to oczywiście nie ma co gadać i brać coś nowego. Teraz bardzo mocno odczuwamy to zniecierpliwienie i potrzebę działania, żeby używane mieszkanie przerobić na własne, ale na wszystko trzeba czekać… A drażni czasami, oj drażni konieczność używania rzeczy po kimś. Wszędzie wyczuwa się haczyk, że skoro to coś zostało, tzn. że coś z tym jest nie tak. Ale to jest tak naprawdę niepotrzebnie wyrządzona sobie paranoja. Teraz zakupiłam mieszkanie po remoncie, po wymianie elektryki i położonych gładziach na ścianie. A jeszcze niedawno mieszkałam i czekałam na swoją szansę na zakup mieszkania, w którym wszystko było jeszcze z lat 70… Ot taka heca – zawsze można wylądować z czymś gorszym do czynienia ;)
I tak o to po: 10 niecałych miesiącach (dokładnie po 294 dniach), oraz 4 aktach notarialnych, 1 oszustwie, 3 rozmowach z komornikiem, 3 wizytach w sądzie, z 2 mieszkań marzeń zakupiłam to jedno jedyne i dziś dostałam do niego klucze~♥. A początek całej zabawy w dom dopiero przede mna...
Nie dajmy się zwariować, ale też nie rezygnujmy z tego święta! Nie deklarujmy ukochanym, że nie będziemy świętować Walentynek, żeby potem żałować, że się nie skorzystało z atrakcji jakie nam oferowano w danym dniu.
Wiem, że jest przesycone marketingowym bełkotem i całe miasto i świat pieje z tej okazji, ale zauważmy, że w dzisiejszych czasach, kiedy wiecznie za czymś się biegnie, goni i stara się osiągnąć postawione sobie cele, traci się nagle poczucie czasu i potrzeby na odrobinę więcej wyjątkowości danego dnia. A niech sobie będzie taki dzień św. Walentego, przez którego telewizja, radio, internet nam przypomina, że wtedy trzeba okazać więcej uczuć niż zazwyczaj.
Nie musi to też być koniecznie tragiczny dzień dla singli. Czy miłość okazuję się tylko drugiej połówce? A co z przyjaciółmi (też będący singlami), rodzeństwem (też w stanie wolnym), rodzicami??? Im też trzeba okazać trochę miłości, a okazja wyjątkowa. Pamiętam, jak będąc nastolatką z przyjaciółką pisałyśmy sobie kartki walentynkowe w imieniu jakiegoś tajemniczego wielbiciela. Mały gest, a dawał tak wiele.
Dla tych, którzy zaś żyją już w parze nie sugeruję też organizacji wycieczki do Paryża, czy jakiś niewiadomych poświęceń. Ale można ugotować coś wyjątkowego na kolację, upiec ciasto czekoladowe, pójść na wystawę do galerii, albo po prostu pójść razem do kina - to ostatnie to mój wybór i plan na 14 lutego tego roku.
Wybrałam oczywiście komedie romantyczną, żeby nie było, francuskiego pochodzenia, która będzie pokazywana przed-premierowo w kinie Muranów.
Wiosna 1958 roku. Pochodząca z małego miasteczka Rose Pamphyle postanawia wyjechać do Lisieux i poszukać pracy. Czyniąc to ma nadzieję uciec przed czekającym ją zaaranżowanym małżeństwem. Po przyjeździe do miasta udaje się na rozmowę kwalifikacyjną do charyzmatycznego właściciela firmy ubezpieczeniowej Louisa Écharda. Wywiad okazuje się być fiaskiem, ale na szczęście dziewczyna ma jeszcze jeden ukryty talent. Potrafi w ekspresowym tempie pisać na maszynie. Louis proponuje jej pracę pod warunkiem, iż wystartuje w zawodach szybkiego pisania.
źródło: Filmweb
O wrażeniach z seansu opowiem później, póki co zapraszam do zapoznania się ze zwiastunem i zdjęciami z filmu, które mnie urzekły :) Piękna kostiumografia i scenografia, no i wszystko w słodkich kolorach. Oby mój luby to przeżył :P ...
Prawo jazdy zrobiłam ponad rok temu. Bardzo szybko zdecydowałam się na kupno swojego pierwszego samochodu, a wybór padł na małe Renault Twingo, pierwszy model z produkcji, bo aż z 1993 roku. Dzięki jego ograniczeniom nauczyłam się dużo pokory wobec niego i całej kulturze poruszania się samochodem.
Jednak mój luby wczoraj oświadczył, że jeżdżę coraz lepiej i najwyższy czas załatwić mi coś lepszego. Byłam zachwycona i pochwałą, i propozycją zamiany samochodu. Choć kocham mojego Twingus-a, bardzo, bardzo, ale niestety ma swoje słabości, jak brak: wspomagania, poduszek powietrznych i mocy... Co by nie było ma już te swoje 20 lat, a ja mam prawo żądać czegoś więcej ;) (brzmi jak kwestia umocnienia związku...).
Mam kilka ulubionych modeli samochodu. Dzięki Czajniczkowi (takie pseudonim ma mój samochód, gdyż dmuchawa piszczy jak gwizdek od czajnika) nabrałam pewnego sentymentu do klasycznych modeli samochodów. Im nowocześniejszy samochód wydaje się być bardziej toporny i mało dostępny dla ludzi. Oto kilka moich propozycji, prezentowany po dziewczyńsku, samymi obrazkami.
Citroen XM - pojazd kosmiczny
SAAB 900 - krokodyl
Ale prawdziwym moim wymarzonym klasykiem jest Citroen DS. Niestety jest dla mnie kompletnie nieosiągalny...
Zdarza nam się z ukochanym rozmawiać o naszym ślubie. Oczywiście wszystko w formie dyskusji, śmiania się z innych ile to oni wydają na swoją imprezę życia i pewni siebie, że my byśmy to zorganizowali kompletnie inaczej i oczywiście lepiej. Czyli jak?
Są pewne rzeczy, które przy organizacji typowego polskiego wesela nas drażnią.
Po pierwsze - muzyka. Niezrozumiałe jest dla nas, że przy piosenkach, które teksty nie pasują do sytuacji, ludzie chcą się koniecznie bawić... Nie trawimy też disco polo. Wyszłoby na to, że na własnym weselu bawilibyśmy się najgorzej. Więc nasza playlista stanie się naszym wielkim projektem, pełnym przemyślanych pod każdym względem utworów.
Po drugie - lista gości. Zdecydowaliśmy się też zbuntować i iść na wojnę. Nie damy się zmusić do zapraszania członków rodziny, których się nawet na oczy nie widziało. Chcemy się bawić i radować w tym szczególnym dniu z najbliższymi, a nie zakładać, że więcej gości = więcej kopert... To nie o to tu chodzi.
Oczywiście wszystkie te nasze decyzje i postanowienia były motywowane głównie kosztami... Pieniądz głównie zniechęca i odwleka plany organizowania swojego ślubu i wesela. Człowiek naprawdę chciałby uszczęśliwić wszystkich, ale nie do końca może. Ale pozwoliliśmy sobie jakoś zarysować plan i obraz takiego naszego wesela i podliczyć jakiś wstępny budżet takiego ślubu i wesela. Przeciętnie w naszym kraju wydaje się na takie przedsięwzięcie od 50 do 70 tysięcy złotych! My wyliczyliśmy wstępny budżet na 25 tysięcy.
Nasz scenariusz tego wyjątkowego dnia przewiduje zwykłą ceremonię ślubną w urzędzie stanu cywilnego, a potem pyszną kolację w restauracji, która podaje pyszne i tradycyjne polskie jedzenie. Każdy sam wybiera co chciałby zjeść i wypić. Potem część zabawowa przy barze (licząc, że restauracja ma taki) z dostępem do różnorodnych drinków, przekąsek i możliwością potańczenia sobie na mniejszym niż standardowo parkiecie w akompaniamencie do normalnej (ludzkiej?) muzyki.
Wstępnie ułożyliśmy listę z ok. 40 - 50 gośćmi, która składa się z członków najbliższej rodziny i przyjaciół.
Niedawno znalazłam zdjęcia z pięknej ceremonii ślubnej pewnej amerykańskiej pary, która byłaby urzeczywistnieniem naszego idealnego dnia ślubu i wesela. Wiadomo, że w praniu może wyjść zawsze inaczej, na szczęście mamy jeszcze sporo na to czasu, żeby to zorganizować. ;)
Poniżej przedstawiam zdjęcia, które znalazłam na blogu Something Pretty:
areudirty
gummygunk
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
pixelskylines
stormborns
vaporwave
turnnoffyourmind
germansingergirl