-A Picturesque Estate-

Een nieuwe muziekblog over alternatieve muziek.

[apicturesqueestate-blog]

A New Order Rising: Een gemiste kans

Washington is niet de eerste relatief onbekende Noorse band die op deze blog voorbijkomt. Buiten het feit dat beide bands uit Noorwegen komen en ze allebei een geheel eigen sfeer weten te creëren op hun albums, houdt de vergelijking met Gazpacho al snel op. De driekoppige band Washington komt uit het Noorse Tromsø en timmert inmiddels al drie albums lang aan de weg. Hun debuutplaat komt uit 2005 en luistert naar de naam A New Order Rising. De muziek op dit album valt te omschrijven als soft rock, indierock, pianorock, ingetogen poprock en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Er zijn zelfs country-invloeden in hun muziek terug te horen. Deze muziekstijl is dus nogal lastig in één begrip samen te vatten en dus zal ik (om het allemaal wat duidelijker te maken) zeggen dat hun muziek vergelijkbaar is met die van Keane of Saybia. Dat moet wel volstaan. Om meteen met de deur in huis te vallen: A New Order Rising is een album vol mooie nummers. Bijna alle nummers zijn rustig en ingetogen en klinken erg rustgevend. De zanger heeft bovendien een hele mooie stem die perfect bij deze muziek past en die me op sommige momenten aardig weet te raken. Het grote nadeel van dit album is echter, dat bijna alle nummers op dezelfde manier mooi zijn, waardoor het een erg eentonig en saai album wordt. De albumopener Black Wine is meteen een goede binnenkomer. Sterker nog: dit is het hoogtepunt van het album! De opbouw is heel mooi en dit nummer gaat niet vervelen, ondanks zijn speelduur van dik 8 minuten. Een goede opwarmer voor wat er nog komen gaat. Of kan ik het beter een blauwdruk noemen? A Long Poem About the Acts of Heroes Or Gods (mooie titel trouwens!) is in principe een mooi nummer. In principe is dit een hele mooie afsluiter. In principe zou ik dan ook enthousiast moeten zijn over dit nummer, maar dat ben ik niet. Waarom? Omdat dit nummer op het verkeerde album terecht is gekomen. Een rustige, lange afsluiter als deze past perfect op een stevig rockalbum, om zo voor wat contrast te zorgen. Niet op een album als dit wat al 40 minuten lang zacht, rustig en ingetogen voortkabbelt. Nu gaat dit nummer me zelfs een beetje tegenstaan, omdat ik wel eens wat afwisseling wil! Als er iets is waar ik nu niet op zit te wachten is het een intro van bijna 6 minuten... Zonde. Dit geeft waarschijnlijk al wel aan wat ik van het middenstuk vind: Saai en eentonig. Dat wil niet zeggen dat ik het slechte muziek vind. Integendeel! Er staan prachtige nummers op zoals Have You Ever, Maker of Time en Hymn. Have You Ever heeft een heerlijke melodie en dito tekst. Maker of Time is een wat meer up-tempo nummer (hoewel het tempo nog steeds betrekkelijk laag ligt). Hymn en Bluebird zijn misschien wel de beste nummers van het album, maar ze weten me niet te pakken. Ik hoor duidelijk dat het goede nummers zijn die fantstisch worden gezongen, maar ik krijg het niet voor elkaar om er oprecht van te genieten. Daarvoor is de rest van het album al te eentonig geweest en is mijn aandacht al te ver verslapt. Ik wil wel even opmerken dat ik niet alle nummers even mooi vind, want River Run by Night is toch een flinke miskleun. Ook Landslide valt me wat tegen, vanwege het lichtelijk irritante refreintje. Buiten die twee nummers zijn alle nummers op zichzelf erg mooi en kwalitatief goed. Helaas staan al deze nummers op één album bij elkaar, waardoor ze elkaar het rijk der eentonigheid mee insleuren. De overwegend prachtige nummers kunnen helaas niet verbloemen dat A New Order Rising als compleet album te saai is en daardoor de plank flink misslaat. Een gemiste kans. (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Beautiful Freak: een veelbelovend debuut

Eels. Dat is de naam van de band rond de musicus Mark Oliver Everett, ook wel bekend onder zijn artiestennaam E. Hij is niet alleen de zanger en tekstschrijver van de band, maar hij is ook de gitarist en speelt keyboard. Het Amerikaanse drietal waaruit Eels bestaat is al sinds 1995 bij elkaar en deze indierockband heeft inmiddels al negen studioalbums op hun naam staan. Het album waar het allemaal mee begon (en wat door velen als hun beste werk tot nu toe wordt gezien) stamt uit 1996 en heet Beautiful Freak. Omdat ik Eels alleen van naam kende voor ik aan dit album begon, had ik geen flauw idee wat ik ervan moest verwachten. De term 'indie' deed me vermoeden dat het een leuk en luchtig rockalbumpje zou zijn. Mijn voorspelling bleek er mijlenver naast te zitten... Beautiful Freak kende een stroeve start. Na de eerste keer Novocaine for the Soul beluisterd te hebben, voelde ik de bui al hangen. Het beviel me namelijk niet. Ik vind het namelijk helemaal niet erg als je als zanger een accent hebt, maar Mark Everett legt zijn Amerikaanse tongval erg wel erg dik bovenop! De tekst had ik nog niet bekeken, maar muzikaal leek het ook allemaal niet zo bijzonder. Susan's House beviel me beter, omdat het overdreven Amerikaanse accent was verdwenen, maar ook dit nummer deed me de wenkbrauwen fronsen. Wat een bizar nummer is dit! Dit nummer bevat helemaal geen zang, behalve het in mijn ogen iets te vrolijke 'going over to Susan's house...' ondersteund door een nog vrolijker pianoloopje. Dit album gaat niet worden wat ik ervan verwacht had. Balen... Gelukkig hebben we de teksten nog! Na één keer luisteren gebeurt het wel vaker dat ik een totaal verkeerd beeld van een nummer krijg. Zo ook met deze twee songs. Dat deze nummers over het algemeen de populairste van het album zijn verbaast me dan ook niks, want de teksten zijn geweldig. Vooral die van Susan's House is heel sterk: mysterieus, vreemd, mooi, grappig. Een heel creatief nummer, wat erg sterk in elkaar zit. Datzelfde kan eigenlijk gezegd worden van Novocaine for the Soul. Dit nummer heeft wat meer pit, een rijke instrumentatie (die strijkers in het refrein!) en ook een leuke en mooie tekst. De eerste nummers hadden duidelijk wat gewenning nodig, de drie nummers daarna eigenlijk niet. Dit vind ik het sterkste blokje van het album. Alledrie de nummers hebben een schitterende tekst (dat zul je nog vaker gaan lezen in deze recensie) en klinken erg toegankelijk. Ondanks die toegankelijkheid zijn de nummers niet simpel, twee zaken die toch vaak samengaan. Rags to Rags en Not Ready Yet zijn overwegend rustige nummers, die allebei een stevig rockend refrein hebben. Dat zorgt voor afwisseing en daardoor wordt mijn aandacht goed vastgehouden. Deze nummers behoren tot de beste van het album en dat komt onder andere door een tekst als deze:

There's some happiness And my stone face cracks again

Simpel, doeltreffend, prachtig. Kom er maar eens op. Beautful Freak is een liefdesliedje, niets meer en niets minder. Dit nummer brengt weer wat rust tussen twee stevigere nummers en is een waardige titeltrack. Het enige minpunt aan dit nummer is misschien, dat Mark Everett hier akelig veel als Bryan Adams klinkt... Met My Beloved Monster komt het belachelijk sterke eerste deel van dit album tot haar eind. Dit nummer is echter wel een kleine domper, omdat het absoluut niet kan tippen aan zijn voorgangers. Dit is een mooi voorbeeld van een toegankeliijk, maar simpel nummer. Tekstueel heeft het niet heel veel om het lijf en het refreintje vind ik zelfs een beetje irritant. Maar ach, een klein missertje kan geen kwaad. Na 130 seconden is dit nummer immers alweer klaar. Met Flower en Guest List staat er een mooi duo voor de deur. Flower wist me vanaf de eerste seconde al te pakken. Dat koor is simpelweg prachtig. Je (lees: ik) verwacht het niet op een album als dit, maar het pakt wel heel mooi uit. Als vervolgens de zin 'turn the ugly light off, God' door mijn speakers klinkt ben ik om. En als E. daarna 'It's a pretty big world God, and I am awful small' zingt valt alles helemaal op zijn plaats. In dit bericht aan God is het koor perfect op zijn plaats en in Everett's stem hoor je doorsijpelen hoe 'awful small' hij zichzelf opstelt. Dit nummer weet me echt te raken en heeft me al eens kippenvel bezorgd. Terwijl het koor nog naklinkt in mijn hoofd is Guest List al begonnen. Een heerlijk, ontspannen introotje met een heel subtiel gitaarloopje. Daar wordt meteen het mooiste stuk tekst van het hele nummer achteraan geslingerd en de toon is gezet. Het refrein vind ik dan wel wat clichématig, maar dat kan dit nummer zich na zo'n begin wel veroorloven. Gelukkig komt er halverwege het nummer ineens een mondharmonica inzetten en dat doet het nummer goed na het licht tegenvallende refrein. Na Guest List heeft Eels zijn meeste kruit wel verschoten. Mental en Spunky maken dat pijnlijk duidelijk, want hier wordt flink aan kwaliteit ingeleverd. Mental heeft gelukkig wel een ander voordeel: het klinkt ongelofelijk lekker! Een nummer mag tekstueel, muzikaal en structureel nog zo slecht zijn, als het lekker klinkt hou je mij tevreden. Als nummer op zichzelf kan ik dus goed met Mental overweg, maar als onderdeel van het album voegt het wenig toe. Het zorgt hoogstens voor wat extra afwisseling door de stevigere instrumentatie. Spunky is helaas ook geen hoogvlieger. Het refreintje vind ik zelfs een beetje vervelend. Snel verder. Your Lucky Day in Hell heeft aardig wat tijd nodig gehad om me te overtuigen. Vooral de schijnbaar eindeloze herhaling aan het einde van het nummer stootte me nogal tegen het hoofd. De tekst van dit nummer is sterk, maar doet me niet zoveel als die van Susan's House, Flower of Not Ready Yet. Dit nummer heeft wel een ander wapen: sfeer. 'Sfeer' is iets wat ik moeilijk uit kan leggen. Laat ik het erop houden dat ik makkelijk 'in het nummer gezogen' word en erin op kan gaan. Manchild is alweer het laatste nummer op dit album. Zoals gezegd: Het meeste kruit is al verschoten. Daarom is dit niet hun beste nummer, maar het is wel een hele goede afsluiter. De rustige muziek en de hoge zangstem zorgen voor een intieme, dromerige sfeer, waardoor dit nummer me toch weet te boeien. Al met een al een aardige afsluiter van het album. Het lijkt me de hoogste tijd om tot een conclusie te komen: Beautiful Freak klinkt erg toegankelijk, er is een mooi evenwicht tussen pop en rock en tussen hard en zacht en het album duurt ondanks zijn 12 nummers precies lang genoeg. Maar er is meer wat dit album zo goed maakt. De songteksten zijn bijna allemaal prachtig en van hoge kwaliteit. Mark Everett's creatieve geest weet mooie woorden te vinden, waar anderen er niet op kunnen komen en weet dingen net wat mooier te verwoorden dan ze eigenlijk zijn. Er is zelfs af en toe plaats voor een vleugje humor. Zulke tekstschrijvers kom je niet veel tegen. Bovendien heeft Everett een hele mooie stem die goed past bij de teksten en soms zelfs speciaal op de tekst afgestemd lijkt te zijn. Dit album is mooi. Erg mooi. Het weet me te raken, het weet te boeien en het weet me vooral heel goed te vermaken. Dit album heeft een heel volwassen geluid en is kwalitatief veel beter dan je op het eerste gehoor zou denken. Ik ben blij dat ik Beautiful Freak heb leren kennen en kan het aan iedereen die enigszins van pop of rock houdt warm aanbevelen! (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Tick Tock: Noorse progrock met Zwitserse precisie

De Noorse progrockband Gazpacho is nog tamelijk onbekend, maar geniet in Noordwest-Europa toch al een bepaalde cultstatus. Ze maken sfeervolle en overwegend rustige progressieve rock die eigenlijk met geen andere band te vergelijken is. Ongeveer een jaar geleden brachten deze mannen alweer hun zesde studioalbum uit en onlangs verscheen hun tweede live-album. Wat maakt deze band nu zo speciaal en waar hebben ze hun reeds verworven status eigenlijk aan te danken? Dat wordt snel duidelijk na beluistering van dit album: Tick Tock. Desert Flight is meteen een heerlijke albumopener. Een stevig nummer met een goed in het gehoor liggende intro. De gelijkenissen met Muse, een band die ik zelf vrij hoog heb zitten, zijn meteen duidelijk hoorbaar. Niet alleen qua muziek, maar zeker ook qua zang. Dat is ook de reden dat dit nummer me vanaf het begin meteen beviel: het klonk op een bepaalde manier al 'vertrouwd'. Ongeveer halverwege het nummer wordt er plaats gemaakt voor een rustmoment. Na zo'n rustmoment moet de draad natuurlijk weer worden opgepakt en het is dan ook belangrijk om daar voor een goede overgang te zorgen. Gazpacho doet dat schitterend. Vanaf 5 minuut 30 valt een snoeiende gitaar in en meteen komt daar een stel stuwende drums bij. De muziek wordt langzaam harder. De muziek versnelt. Piano en strijkers vallen in. Het is in een woord prachtig! Uiteindelijk blijft een echte climax uit, maar daar kan ik echt niet van wakker liggen. De toon voor de rest van het album lijkt gezet, maar schijn bedriegt. Het tweede nummer van Tick Tock is een stuk rustiger dan de opener en is mijn favoriete nummer van dit album: The Walk. Het nummer is in tweeën gesplitst en daardoor lijken het twee afzonderlijke nummers, maar als je de teksten bekijkt merk je dat ze wel degelijk bij elkaar horen. Bovendien vloeien de twee delen naadloos in elkaar over, wat overigens tussen alle nummers op dit album gebeurt. Dit nummer weet me te raken, maar welke snaar het raakt en waar het precies vandaan komt kan ik moeilijk onder woorden brengen. Vooral het eerste deel van The Walk vind ik geweldig. Het is een combinatie van een prachtige melodie, schitterende zang en een mooie (maar af en toe wat vage) tekst die mij zo weet te pakken. Qua melodie vind ik deel 2 wat minder sterk, maar de laatste minuut maakt gelukkig weer een hoop goed: 'Doesn’t everyone have their own walk to walk'. Jaja, zo'n zin vind ik nou mooi. Hierna volgt het titelnummer: Tick Tock. Gek genoeg is dit het nummer wat het minste met me doet. Ik denk dat dat deels komt door de lengte en de schijnbare stiltes die er af en toe tussendoor vallen. De overgangen binnen de nummers The Walk en Tick Tock zijn erg mooi in elkaar geknutseld, maar halen wel de nodige vaart uit het nummer. Met name bij Tick Tock valt me dat op. Zo vind ik deel 2 van dit nummer eigenlijk wat te langdradig. Dit neemt echter niet weg dat Tick Tock gewoon een heel mooi nummer is. Waar de kracht van The Walk voor het grootste deel in de melodie en zang zit, zit dat bij dit nummer in de combinatie van tekst en zang. De tekst van Tick Tock vind ik wat beter te doorgronden en vind ik ook mooier. Een zin als 'Scrape up what’s left of his soul. Of his soul..... Of his soul....' is toch gewoon huiveringwekkend mooi? Tick Tock zou een mooie afsluiter van dit gelijknamige album zijn. Het wegstervende tikken van een klok is een perfect geluid om een album met deze titel mee af te sluiten. Toch volgt er nóg een nummer. En we vallen met onze neus in de boter, want het is nog een hele mooie ook! Winter Is Never klinkt eigenlijk een stuk luchtiger en vrolijker dan de andere nummers op dit album. Daardoor is het een stuk toegankelijker dan de rest (wat natuurlijk ook door zijn lengte komt) en dat vind ik wel prettig. Een beetje afwisseling kan geen kwaad, zeker niet als het niet te veel van de rest afwijkt. Dit nummer heeft een duidelijkere en meer standaard opbouw en blijft daardoor wat makkelijker hangen. Hoewel het kwalitatief wat minder uitmuntend is dan de vorige drie nummers voegt dit nummer voor mij toch nog wat toe aan het album: Afwisseling en een veranderende sfeer. Winter Is Never is een fijne afsluiter, die ervoor zorgt dat ik niet in de sombere sfeer van Tick Tock blijf hangen. Al had die hoge piepstem best wat lager gemogen, want dit klinkt eigenlijk een beetje belachelijk... Een band die ik na het kennen van vier nummers al in mijn hart heb gesloten heeft duidelijk wat in zijn mars. Gazpacho heeft het geflikt. Het album Tick Tock is simpelweg ijzersterk. Goede melodieën, mooie zanglijnen en boeiende teksten zijn de benodigde ingrediënten en dat is allemaal aanwezig op dit album. Tick Tock is tot in de puntjes verzorgd en ik durf zelfs de uitspraak aan dat dit album naar perfectie neigt. Gazpacho, ga zo door! (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

The Great Cold Distance: meer dan een mooie hoes

The Great Cold Distance viel me op door de schitterende hoes. Een afbeelding van een man die tegen een muurtje aanzit en een hand voor zijn gezicht houdt. Een mysterieus plaatje wat me meteen nieuwsgierig maakt naar de betekenis ervan. De bloedrode kleur van de hoes maakt het geheel alleen nog maar indrukwekkender en zelfs het gebruikte lettertype is mooi. Deze albumhoes mag ik met recht een meesterwerk noemen. En dan te bedenken dat het een metalhoes is! De Zweedse doommetalband Katatonia bestaat al sinds 1991 en heeft sindsdien al acht reguliere albums uitgebracht. The Great Cold Distance is hun zesde plaat en komt uit 2006. En het toeval wil dat juist dit album door de critici als hun beste wordt beschouwd. Ik breng verslag uit. The Great Cold Distance komt op mij redelijk toegankelijk over. Ik wist van tevoren niet goed wat ik van deze band moest verwachten en het genre doommetal deed mij het ergste vrezen. Ik ben namelijk (nog) geen groot metalfan. Gelukkig is het me allemaal erg meegevallen. Vanaf het eerste nummer is meteen duidelijk wat voor album je kunt verwachten: Bruut en hard, maar met een zachte 'touch'. En met die touch bedoel ik de stem van zanger Jonas Renske. Eigenlijk past zijn stem totaal niet bij de muziek die Katatonia maakt, omdat zijn stem daar te verfijnd voor is. Maar dat neemt niet weg dat dit stemgeluid me goed bevalt. Het is ook de belangrijkste reden waarom ik dit album zo toegankelijk vind. Harde, ruwe stemmen en grunts schrikken mij namelijk toch wat eerder af. Na de eerste vier nummers gehoord te hebben was ik eigenlijk al verkocht. Althans, dat dacht ik. De rest van het album beviel me namelijk stukken minder. Waar de eerste vier nummers allemaal goed in het gehoor liggen (ze zijn op een bepaalde manier best catchy) en vooral ook goed blijven hangen, heeft de rest van het album dat niet of in veel mindere mate. Het middenstuk van dit album vind ik dan ook het zwakst. Follower en Increase weten me gewoon niet te pakken en Rusted heeft op het lekkere introotje na ook niet veel om het lijf. En dan komt July... Alom beschouwd als een van Katatonia's beste nummers, maar wat hoort iedereen hier toch in? Ik begrijp het maar niet. Een slecht nummer is het niet, dat hoor ik ook wel. Het nummer zit sterk in elkaar, heeft een goede opbouw en bepaald geen slechte tekst, maar toch hoort dit nummer niet tot mijn favorieten. Ik luister het nummer best graag, maar op de een of andere manier heb ik er geen 'klik' mee. Een klik die ik met bijvoorbeeld My Twin wel heb. En dat nummer is kwalitatief dan weer stukken schraler... Er zit veel te veel herhaling in My Twin en de tekst is wel erg simpel. Maar een lekker nummer is het wel en dat is wat telt. De laatste drie nummers van dit album vind ik wel weer goed. In the White is een aangename afwisseling tussen al die drukke en snelle nummers. The Itch wist me vanaf de eerste luisterbeurt al bij de keel te grijpen en het refrein kan ik maar moeilijk uit mijn hoofd krijgen. Het slotnummer is dan weer wat minder, vooral omdat ook hier wat te veel herhaling in zit, maar een slotnummer kan zich dat mijns inziens wel veroorloven. Daarom zal ik het deze keer door de vingers zien, net als de man mysterieuze man op de hoes. The Great Cold Distance is een aardig album. Pluspunten zijn de stem van de zanger en het feit dat er geen slechte nummers op staan. Er komen op dit album een paar nummers voor die me niet veel doen, maar die ik met geen mogelijkheid slechte nummers kan noemen. Over kwaliteit heb ik dus niks te klagen. Waar ik wel over ga klagen is eentonigheid. Of beter gezegd 'beperkt toongebruik'. Ik ben erg te spreken over de zang op dit album, maar een groot kritiekpunt is dat de zanger elk nummer op dezelfde toon zingt. Gooi eens wat afwisseling in je stem! Dat zou een hoop nummers goed doen. Je hoort op dit hele album bijna geen hoge of lage tonen en na verloop van tijd wordt dat best vervelend. Het zorgt er ook voor dat alles veel te veel op elkaar gaat lijken. Dat laatste is overigens niet alleen te wijten aan de zang, maar ook aan de muziek. Die lijkt ook vaak op hetzelfde neer te komen. Met name bij de eerste vier nummers valt me dat regelmatig op. Als ik dan met een nummer mee zit te neuriën merk ik dat ik ineens in het verkeerde nummer zit! Zo erg lijkt het af en toe op elkaar. De meeste nummers op dit album zijn ook ongeveer even snel en even hard. Het enige nummer wat duidelijk anders is is In the White. En één nummer op twaalf vind ik wel wat weinig. Concluderend: Er zitten een paar mooie pluspunten aan dit album, maar daar staan wel weer een paar kritiekpunten lijnrecht tegenover. The Great Cold Distance is niet het meesterwerk dat de hoes eigenlijk zou verdienen, maar is lang niet slecht. Het luistert lekker weg en de zang klinkt prettig. Vooral het eerste deel van dit album (de eerste 5 nummers) bevalt me uitstekend en misschien moet ik na die nummers dit album maar even afzetten. Dan loop ik niet het risico dat ik me ga ergeren aan de eentonigheid en kan ik nog steeds met een goed gevoel naar deze band en dit album kijken en luisteren. (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Visit Original Link

Wat is Do Me A Favour van de Arctic Monkeys toch een briljant nummer! Het is verreweg de beste break-up song die ik ken. Daarom zal ik eens proberen uit te leggen wat ik nou zo goed vind aan dit nummer. Ten eerste heeft dit nummer een geweldig mooie opbouw. Het eerste couplet is nog heel rustig. Je hoort de zachte drums met een simpel gitaarriffje op de achtergrond. Na dit couplet komt er een gitaar bij en daardoor klinkt het tweede couplet al wat steviger. De sombere sfeer van het nummer wordt al duidelijk hoorbaar. Na het 'do me a favour'-stukje (wat we een refrein zouden kunnen noemen, maar dat niet echt is, omdat het niet meer herhaald wordt) keert de rust weer terug. Bijna alle muziek sterft even weg om de tekst van het volgende couplet extra goed te benadrukken. Want dit stukje tekst is nogal treurig en emotioneel en geeft eigenlijk de essentie van het hele nummer weer. Goed opletten dus! Vanaf 'curiosity becomes a heavy load' komen de twee gitaren weer terug. En dan barst het onheil los! Er wordt heerlijk gerockt, zoals we dat van de Monkeys kennen. Dat doen ze mede om het laatste stuk songtekst wat extra kracht bij te zetten. Want zeg nou eerlijk: wat is een break-up liedje zonder een krachtige tekst? Inderdaad: een standaard break-up song. En van standaardliedjes moeten de Arctic Monkeys niets hebben. Wat ik ook een sterk punt van dit nummer vind is de afwijkende structuur. Daarmee bedoel ik een opbouw die afwijkt van het standaard couplet-refrein-couplet-bridge-refrein. Eigenlijk bestaat dit nummer uit zes verschillende coupletten, in zes verschillende vormen. Er zit zelfs niet eens een duidelijk refrein in! Van de ene kant is dat fijn omdat het voor veel afwisseling en weinig herhaling zorgt, maar het kan ook averechts werken. Zonder een duidelijke structuur kan een nummer stuurloos worden en chaotisch op de luisteraar overkomen. Gelukkig trapt Do Me A Favour niet in die val, omdat de afwisseling tussen hard en zacht spel (zoals ik in de vorige alinea heb uitgewerkt) het nummer goed op de rails weet te houden en de aandacht van de luisteraar continu weet vast te houden. En dan is er nog die fantastische tekst! Voor de mensen die de tekst van dit nummer niet kennen: het gaat over een man en vrouw die hun relatie beëindigen. Meer is het eigenlijk niet. Op zich is dat een goed onderwerp, maar de kunst is om dat onderwerp te verpakken in een goede songtrekst. En laat Alex Turner daar nou toevallig erg goed in zijn. Er zijn natuurlijk heel veel schrijvers die degelijke teksten kunnen schrijven, maar de toegevoegde waarde van Turner zit hem in zijn creativiteit. Hij bedenkt zinnen en metaforen die anderen nooit zouden kunnen bedenken, hij gebruikt moeilijke woorden die anderen nooit in een songtekst ingepast krijgen en hij weet vaak een bepaald soort humor in zijn teksten te stoppen. De eerste zin van Do Me A Favour vind ik meteen een typsche Alex Turner-zin: Well the morning was complete. Wat een enorme bak cynisme zit er in die zin verborgen! Ook een zin als Do me a favour and break my nose vind ik erg sterk. Deze zin weet, ondanks zijn serieuze aard, toch een glimlachje op mijn gezicht te toveren en dat vind ik knap. Maar deze songtekst heeft meer dan alleen een paar leuke, treffende zinnen. Deze frase vind ik bijvoorbeeld prachtig:

Curiosity becomes a heavy load Too heavy to hold, too heavy to hold Curiosity becomes a heavy load Too heavy to hold, will force you to be cold

En nu ik toch zo lekker bezig ben met het strooien met songteksten kunnen de laatste regels van dit nummer er ook nog wel bij. De muziek is harder en krachtiger dan het tijdens het hele nummer is gweweest en de spanning is duidelijk voelbaar. Dan komt deze tekst:

How to tear apart the ties that bind Perhaps fuck off, might be too kind Perhaps fuck off, might be too kind

Een ander voordeel aan de teksten vind ik dat ze gezongen worden door Alex Turner. Hij heeft naar mijn mening een geweldige stem en dat voegt zeker iets toe aan het nummer. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor zijn accent. En tot slot: Het klinkt ook nog eens heel lekker! Wat wil een mens nog meer? (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Deftones in Paradiso: Chino In Topvorm

23 augustus stond al een flinke tijd omcirkelt in mijn agenda. Die dag kwam immers een van mijn favoriete bands naar Paradiso in Amsterdam: de Deftones deden Nederland weer eens aan. Driekwart jaar naar het concert in 013 was het dus weer zover. Vorige keer had men gekozen voor Coheed and Cambria als voorprogramma, deze keer was het de beurt aan Animals As Leaders.

Om 19:30 begon Animals As Leaders te spelen. Deze 3 talige instrumentale Djent band is afkomstig uit Washington Dc en de muziek draait vooral om het gitaarspel van de virtuoos Tosin Abasi. Dit gezelschap heeft tot nu maar 1 album uitgebracht, lange speeltijd was dus niet te verwachten. Hoewel de band zeker niet onaardig speelde was de mix bij tijd en wijlen dramatisch. De drums kwamen te duidelijk boven het gitaargeweld uit.  Er werden een flink aantal nummers van het 1ste album gespeeld en verder ook nog 1 nieuw nummer. De door Meshuggah geïnspireerde Djent Riffs waren goed te behappen, het gemis van een zanger deed zich echter wel voelen. Het gevaar van herhaling ligt te snel op de loer. De halfvolle zaal reageerde wat lauwtjes op Animals As Leaders. De shirtjes van Animals As Leaders werden wel verassend veel verkocht. Voor de mensen die wat willen horen van de band: luister CAFO dat is verreweg het beste nummer van de groep

Om iets voor 20:30 was de zaal stampvol, niemand kon er meer bij. Iedereen wachtte in inspanning op wat komen ging. De live reputatie van Deftones is immers dubieus. Deftones begon stipt op de tijd en de spanning werd gelukkig gelijk weggenomen. Stephen Carpenter trok ouderwets een gitaarmuur op en het publiek ging gelijk los. Diamond Eyes werd ingezet. Het is duidelijk te merken dat dit een van de favorieten van het publiek is. De opening van het concert was ijzersterk met Diamond Eyes & Rocket Skates allebei afkomstig vanaf de laatste plaat. De setlist in zijn totaliteit was dik in orde, alle albums werd eer aan gedaan en er was een goede mix tussen rustige en harde nummers. Ver aan het einde van het concert werd zelfs Combat live gespeeld, de eerste keer dat dit live opgevoerd is. The Boy's Republic werd ook opgevoerd, een nummer wat zelden live wordt opgevoerd. De afsluiting was keihard met 3 rammers van Adrenaline: Root, Nosebleed & 7 Words. Adrenaline tot de max!

Het 2 uur durende concert vloog echt voorbij. Bijna al mijn favoriete nummers zijn langs gekomen, van My Own Summer (Shove It) & Royal tot Be Quiet and Drive (Far Away) & Bloody Cape zijn langs gekomen. De nummers die ik miste waren Passenger & Hole In The Earth. In het uitverkochte Paradiso vonden de andere fans de setlist ook top. Veel nummers werden uit volle borst meegezongen, de pit werd steeds groter en steeds meer mensen durfden het aan om te gaan crowdsurfen

Er zijn jaren geweest dat Chino niet afgetraind en ongeïnteresseerd overkwam. In Paradiso had Chino er duidelijk zin in. Hij rockte als een malle! 2 uur lang springend over het podium en op een speciaal weggezette verhoging. Mensen feliciteren, dollen op het podium, Chino had er duidelijk zin in. Er zijn weinig frontmannen die net zoveel energie als Chino kunnen overbrengen. Terwijl Stephen Carpenter en Sergio Vega een gitaar muur optrekken trekt Chino alle aandacht na zich toe. De jarige Abe Cunningham bracht verder met zijn energieke drumwerk ook een vibe over naar het publiek. Naast deze mensen staat er bij Deftones ook nog een Dj in de naam van Frank Delgado op het podium. Wie de DJ elementen van Delgado in het werk van Deftones terug wil horen moet maar eens luisteren naar Digital Bath of MX.

Na een aantal moeilijke jaren heeft Deftones het plezier gelukkig weer teruggevonden. Het concert in Paradiso is daar het levendige bewijs voor. Chino is weer zichzelf, 2 uur lang een brok energie. Combineer dit met een goede setlist en de basis voor een goed optreden is gelegd. Persoonlijk miste ik alleen Hole in The Earth en Passenger. Combat werd voor het eerst opgevoerd dus dat compenseerde het gemis ruimschoots. Het geluid in Paradiso stond tijdens het optreden wel erg hard. Een aantal dagen na het concert zaten mijn oren nog steeds dicht. Verder was het ook bizar warm in Paradiso. De mix van de instrumenten was verder ook niet top. Dit viel vooral op bij het voorprogramma. Deze minpunten worden ruimschoots gecompenseerd door het fantastische concert wat opgevoerd. Dat Deftones maar vol met energie door mag gaan en volgend jaar weer een dijk van een plaat gaat afleveren!

Setlist Deftones:

  Diamond Eyes 

Rocket Skates 

Birthmark 

Engine No. 9 

Be Quiet and Drive (Far Away) 

My Own Summer (Shove It) 

Lhabia 

Digital Bath 

Knife Prty 

Korea 

Minerva 

Bloody Cape 

You've Seen The Butcher 

Royal 

Sextape 

Kimdracula 

Cherry Waves 

Combat 

Elite 

The Boy's Republic 

Change (In the House of Flies) 

Root 

Nosebleed 

7 Words 

(BFPHM)

[apicturesqueestate-blog]

Automatic Loveletter gooit het over een andere boeg

Automatic Loveletter is een Amerikaanse pop-punk / punk-rock band (vergelijkbaar met bijvoorbeeld Paramore). De band werd in 2007 opgericht in Tampa, Florida en heeft sinds hun oprichting nog niet veel werk uitgebracht. Tot vorig jaar alleen twee EP’s. Vorig jaar kwam hun eerste full-length album uit en dit jaar is er al een opvolger. Hun nieuwe album is volledig akoestisch en is duidelijk een trendbreuk met hun nog korte verleden. Op The Kids Will Take Their Monsters On heeft Automatic Loveletter de meeste punkinvloeden van zich afgeschud en op dit album staan meer rustige, ingetogen nummers dan op hun eerdere werk. Dat betekent echter niet dat ze hun scherpe randjes zijn verloren. Integendeel! Nummers als Save Me en Cruel Cruel worden gedragen door de krachtige en rauwe stem van zangeres Juliet Simms. Vooral Save Me is een lekker up-tempo nummer met heerlijke uithalen van Simms. Ook Black Ink Revenge (een remake van het nummer My Goodbye) kan in dezelfde categorie geschaald worden en behoort tot de betere nummers van dit album. De rest van het album is beduidend rustiger. Mooie, ingetogen en fragiele nummers als Trade Places, Pillows en vooral The Curtain Close zijn een verrijking voor het oeuvre van deze band. En Cruel Cruel is zelfs een heuse piano-ballad! Over fragiel gesproken: Never Take It Off is misschien wel het meest kwetsbare liedje dat ik in tijden heb gehoord: De zachte, maar toch rauwe zang van Juliet Simms, begeleid door alleen een akoestische gitaar, weten me te raken. Ook de tekst is prachtig. Enige minpunt is de korte duur, maar als opener van dit album kan ik daar nog best mee leven. Kort samengevat vind ik dit een heel sterk album, waarop ik maar moeilijk een favoriet nummer kan aanwijzen. Het zijn vooral de nummers met wat meer pit die me het best bevallen: Save Me, Cruel Cruel en Black Ink Revenge. Voeg daar de prachtige afsluiter The Curtain Close nog aan toe en je hebt een EP die het geweldige Recover (het debuut van deze band) zelfs nog overtreft. Automatic Loveletter is duidelijk gegroeid ten opzichte van hun vorige album (Truth or Dare, uit 2010) en heeft een meer volwassen sound gekregen. De akoestische experimenten zijn een verrijking voor de band en hun oeuvre en ze zorgen er tevens voor dat de zang van Juliet Simms veel beter tot haar recht komt. Op hun debuut-EP stond met Make-Up Smeared Eyes ook al een prachtig akoestisch nummer, maar dat valt nog niet te vergelijken met wat ze op dit album laten horen. Je kunt horen dat ze het akoestische kunstje hier beter hebben uitgewerkt en al beter onder de knie hebben dan vier jaar geleden. The Kids Will Take Their Monsters On (mooie albumtitel trouwens, een stukje songtekst uit het slotnummer) vind ik vooralsnog een van de beste albums van het jaar, omdat elk nummer op zichzelf gewoon erg goed is. De lijn die Automatic Loveletter met dit album heeft ingezet bevalt me uitstekend en mag wat mij betreft zeker doorgezet worden op hun volgende albums. Tot die tijd zal ik mijn honger moeten stillen met dit album. En dat gaat vast lukken. (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Heavy Metal Hoezen: Verschrikkelijk

De laatste tijd begint mij steeds meer iets negatiefs op te vallen aan het Heavy Metal genre. Ik ben er achter gekomen dat bijna alle hoezen van het Heavy Metal genre afschuwelijk zijn. Ik kan niet geloven dat bands zulke afschuwelijke hoezen durven af te leveren. De Heavy Metal wordt gekenmerkt door technische solo's, stevige zang en muziek met ballen. Het is daarom o zo jammer dat de lelijke hoezen ook deel uit maken van het totaalplaatje. U vraagt zich natuurlijk af wat er zo lelijk is aan die hoezen. De totale vormgeving van de hoes spreekt mij totaal niet aan. Vaak bloederige taferelen en te grote letters in een te lelijk lettertype. Een goed voorbeeld hiervan is Iron Maiden. Al tig albums lang wordt daarop de mascotte Eddie afgebeeld. Eddie op de hoes zorgt voor een lelijk resultaat, zeker in combinatie met het lettertype. Het succesalbum van de band, Number Of The Beast heeft een afschuwelijke cover. Iron Maiden heeft maar 1 album met een fatsoenlijke hoes en dat is Powerslave. Die hoes straalt tenminste uit dat er werk en aandacht aan besteed is. Sommige hoezen lijken in 5 minuten gemaakt en zijn vaak uitgemolken hoezen van voorgaande albums. Bruce Dickinson & Co maken goede muziek maar met de hoezen zitten ze op een totaal andere golflengte als ondergetekende. 

Niet alleen Iron Maiden zondigt met de album hoezen. Andere bands in het Heavy Metal genre maken zich hier ook  schuldig aan. Holy Diver van Dio is een goed album met een afschuwelijke hoes. Naast de hoezen komen de afbeeldingen ook terug op de merchandise van de band. Het is daarom moeilijk om een goed uitziend Iron Maiden shirt te vinden. De Heavy Metal stroming is echter geen koning van de wansmaak. Die prijs is weggelegd voor de Death Metal/Black Metal stroming. Bloederige, smerige & satanistische taferelen sieren de cover. Sommige bands maken het zo bont dat bijna alle hoezen gecensureerd moeten worden. Cannibal Corpse is hier een goed voorbeeld van. De muziek van hen is niet alleen dramatisch, de hoezen zijn het ook. De kwaliteit van deze stroming straalt vaak uit op de hoezen. Ik moet wel toegeven dat de laatste hoes van In Flames mooi vormgegeven is, zij delen niet in de malaise en het is een lichtpuntje in de duisternis. Death Metal en dan vooral Melodische Death Metal is niet perse verkeerd, de hoezen helaas bijna altijd wel. 

Er zijn gelukkig ook stromingen die het minder bont maken met hoezen. Het is niet alleen maar kommer en kwel in de Metal wereld. Binnen het Progressieve genre vindt men kwalitatief betere covers terug. Hoezen waaraan duidelijk wer is besteed. Een goed voorbeeld hiervan is Tool's 10.000 Days of Lateralus. De hoes van Mastodon's Leviathan is ook prachtig. Het begint er steeds meer op te lijken dat de kwaliteit van de hoes gebonden is aan het genre. Progressieve muziek is ingewikkelde muziek waarin veel tijd gestoken wordt, dit kan men terugzien in de hoezen waarin ook veel tijd gestoken is. Het Heavy Metal genre is een ruig genre, een beukgenre. Dit ziet men weer terug in de simpele hoezen. Death & Black Metal zijn extreme genres en het levert extreme hoezen op. Het is echter doodjammer dat er zulke 'hokjes' bestaan. Het is te hopen dat ik binnenkort een band tegenkom binnen het Heavy Metal wereldje die wel een mooie hoes afleverd. Als dat het geval is dan plaats ik hem zeker op de blog. 

(BFPHM)

[apicturesqueestate-blog]

Djent, een underground genre

In de wereld van de muziek vindt er constant verandering plaats. Bands zijn op zoek naar vernieuwing en proberen vaak hun muziek te onderscheiden van anderen. Als deze onderscheiding dan dusdanig vernieuwend is dan kan men zelfs gaan spreken van een nieuw genre. Voordat men kan spreken van een nieuw genre moet er wel sprake zijn van een band die de stijl uitdraagt en andere bands heeft geïnspireerd. In de metal wereld heeft Meshuggah voor inspiratie gezorgd, hierdoor is het genre Djent ontstaan. Het genre heeft de naam Djent gekregen vanwege de gitaarriff die kenmerkend is voor het genre. De naam Djent beschrijft dus eigenlijk het gitaargeluid.

Djent is dus een genre wat geïnspireerd is door Meshuggah. Het genre is op een moderne manier uitgebouwd: via het internet. Waar het vroeger moeilijker voor bands om de muziek aan de man te brengen is dat nu veel gemakkelijk geworden via het internet. Bands hebben een breed platform gekregen om zich te profileren, meestal gebeurd dit via YouTube. 

Meshuggah

Meshuggah kan dus beschouwd worden als de Grootvader van de Djentstroming. Het typische aan Djent is, zoals al eerder genoemd, de Djentriff. Er wordt gebruik gemaakt van korte Palm-Muted gitaarakkoord. De Palm-Mute is een speciale gitaartechniek. De plukkende hand wordt hierbij gezet op positie vlakbij de Bridge van de gitaar. Het gevolg hiervan is dat het geluid gedempt wordt maar de 'kracht' behouden blijft. De akkoorden worden vaak kort gespeeld en voelen metaalachtig aan. Het plaatje wordt compleet gemaakt door de gitaren in de middelste of de hogere regionen te stemmen. Als laatste voegt een gitaarversterker een overstuurd geluid toe. 

Naast een gitaar is er bij Djent natuurlijk ook sprake van Drums. Het drumspel lijkt mij ontzettend moeilijk. Er wordt in polymetrische ritmes gedrumd (het gelijktijdig voorkomen van verschillende maatsoorten in 1 nummer).De ene maat speelt men bijvoorbeeld 4/8 en de andere maat 9/16. Verschrikkelijk moeilijk dus om live te kunnen spelen. De bassdrum volgt het ritme van de gitaar. Dit is natuurlijk niet altijd zo, vaak zijn er melodische passages waarbij het drumwerk 'normaler' is. De gitaar wordt dan ook op de meer gangbare wijze bespeeld. De zang varieert bij Djent van schreeuwen tot cleane zang. Er zijn ook instrumentale bands zoals Animals as Leaders

TesseracT

Er zijn al een redelijk aantal bands wat Djent muziek maakt. Het is een genre wat vooral ontdekt wordt via Youtube. Zelf ben ik achter Djent bands gekomen door Youtube compilatie flimpjes te luisteren. Het eerste wat me opviel was dat er ondanks de Djent riff er veel variatie was. Sommige bands gebruiken meestal cleane zang, andere juist alleen gruntes en zijn minder melodieus. Aan te raden bands zijn: TesseracT, Animals As Leaders, Mnemic, Scar Symmetry en Veil Of Maya. Het Djent genre is in opkomst maar ik vermoed dat weinig mensen in Nederland bekend zijn met dit fenomeen. Cd's van Djent Bands zijn bijna niet te verkrijgen in Nederland, als fan zal men die helaas moeten importeren. Gelukkig zijn er ook andere kanalen om deze muziek te kunnen beluisteren zoals Youtube.

Meshuggah/Djent tips:

*Meshuggah - New Cyanide Christ

*Animals As Leaders - CAFO

*Mnemic - Diesel Uterus

*TesseracT - Concealing Fate Part 1

*Scar Symmetry - The Ironiclast

(BFPHM)

[apicturesqueestate-blog]

Concertverslag: The National in 013

Woensdag 13 juli trad The National op in 013 in Tilburg. Wij waren erbij en we vonden het geweldig. Een verslag. Om 7 uur zou de zaal van 013 opengaan, maar wij waren er al wat eerder om een goede plek te bemachtigen. We waren echter niet de eersten. Om ons heen hoorden we onder andere Vlamingen, Duitsers en Engelsen. Die laatste groep was de dag ervoor ook al in Bloemendaal geweest waar The National een openluchtconcert had gegeven. Toen waren ze nog helemaal weggeregend, iets wat ze vanavond zeker niet zou gebeuren. De zaal ging open en we zochten alvast een mooi plekje uit. Daarna was het wachten op het voorprogramma dat om 8 uur zou beginnen. Het voorprogramma van de avond kwam uit Parijs. En dat was te horen ook. Niet alleen aan het feit dat ze Frans zongen, maar vooral ook aan hun steenkolen-Engels. Arlt (zo heette het) is een popduo bestaande uit een zangeres en een flink bebaarde zanger/gitarist. Na een aarzelend 'We are nice to be here' begonnen ze te spelen en ze wisten me positief te verrassen. Arlt speelde leuke, aanstekelijke popdeuntjes en de zangeres had een prachtige stem. Ongeveer halverwege hun setlist pakte zij een bijna leeg bekertje drinken en een klein hamertje op. Waar was dat voor? Ze heeft er een heel nummer lang krampachtig mee in haar handen gestaan zonder er ook maar iets mee te doen... Enfin, ik was best te spreken over het voorprogrammam maar helaas werden ze door de rest van de zaal wat minder goed ontvangen. De meeste toeschouwers waren hoorbaar opgelucht toen Arlt van het podium verdween. Dat was ongeveer een half uur na het begin van hun optreden. Weer een halfuur later kwamen de heren van The National het podium op. Ze speelden die avond veel nummers van High Violet, iets wat op voorhand al wel te verwachten viel. Daarnaast speelden ze eigenlijk van alles wat. Uiteraard kwamen er ook de nodige nummers van Boxer voorbij (met Mistaken for Strangers als grote afwezige), maar ook hun andere drie albums werden niet vergeten. Mr. November en Abel werden uiteraard gespeeld en ook Secret Meeting (een van mijn favorieten) kwam al vroeg voorbij. Van Sad Songs for Dirty Lovers speelden ze Available (met het outro van Cardinal Song) en ook van hun debuutplaat kwam een nummer voorbij. Aaron Dessner vertelde dat ze dit nummer de laatste tijd zo nu en dan eens wilden gaan spelen en dat deden ze vanavond ook. Het nummer heette Son en wat mij betreft mogen ze het zeker vaker live spelen. Blijkbaar voelde de band zich op hun gemak in 013, want de bandleden (en dan met name Matt, Aaron en Bryce) maakten veel tijd vrij voor grapjes en slap geouwehoer tussen de nummers door. Het concert dat ze de dag ervoor gaven in Bloemendaal werd meerdere malen aangehaald, er werden grappen gemaakt over Beyoncé en ook met hun eigen nummers werd de spot gedreven. Zo vertelde Aaron Dessner tussen de nummers Son en Abel in: "We wrote this song, because nobody knew the last one." Het hield de hele show lekker luchtig. Na een hele rits nummers gespeeld te hebben gingen ze van het podium af om daarna nog terug te komen voor een toegift. Te beginnen met Think You Can Wait. Dit is een nieuwe single die (nog) niet op een album is verschenen, maar desondanks is het een van mijn favoriete nummers. Het grootste deel van het publiek leek het nummer niet te kennen, maar ik genoot er met volle teugen van. Voor wie het nummer nog niet kent: klik! Een echte aanrader. Daarna speelden ze Mr. November (waarbij Matt al aardig door zijn stem heen leek te zitten) en Terrible Love (dat live erg goed uit de verf kwam) en toen volgde het klapstuk van de avond: Een akoestische versie van Vanderlyle Crybaby Geeks. Normaliter is dit een van mijn minst favoriete nummers, maar deze versie zal me eeuwig bij blijven. De band kwam aan de rand van het podium staan. Matt legde zijn microfoon neer, de broers Dessner pakten ieder een akoestische gitaar en Bryan (de drummer) nam een tamboerijn ter hand. En toen begonnen ze te spelen. Kippenvel! Een waardige afsluiter van een avond als deze. Toen de band onder luid applaus en gejoel het podium afliep pakte Matt nog een halfvolle fles wijn die hij nog op het podium had staan. Een meisje op de voorste rij kreeg hem cadeau. Matt liep weg en draaide zich toen ineens weer om. Bekertjes vergeten! Hij gaf haar nog een stapeltje plastic bekers en toen verdween hij echt van podium. Eigenlijk valt er heel weinig aan te merken op dit optreden. Als ik toch iets zou moeten noemen kom ik bij de setlist terecht. Ik vond het erg jammer dat ze mijn twee favoriete nummers van High Violet (Runaway en Sorrow) niet gespeeld hebben. Net als Mistaken for Strangers, mijn onbetwiste The National-favoriet. Dat is eigenlijk het enige grote gemis aan deze avond, maar dat mag de pret niet drukken: Ze hebben alsnog een hele mooie setlist gespeeld met een hoop andere favorieten (zowel van mij als van het hele publiek) en ze hebben er een hele vette show van gemaakt. Dit is zeker voor herhaling vatbaar! (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Eerder op deze blog is het album Crack The Skye van Mastodon besproken. Een aantal nummers heeft het album niet gehaald. Deathbound is er hier 1 van. Op verzoek van Adult Swim heeft Mastodon dit nummer toch uitgebracht voor het Adult Swim Singles Program. Verder  dus nog niks bijzonders , maar dat veranderd naar het zien van de clip. De clip is doorspekt met humor. Eerst een gortdroge intro en daarna volgt er een oorlog tussen Muppets. Kijken dus met die hap!

(BFPHM)

[apicturesqueestate-blog]

Mosaic

Een mooie albumhoes is tegenwoordig geen bijzonderheid meer, gezien het grote aanbod van muziek en bijbehorende hoezen. Soms kom je echter een albumhoes tegen, waarvoor het woord 'mooi' eigenlijk nog niet goed genoeg is. Het album Mosaic van The Echelon Effect heeft zo'n hoes. Deze hoes vind ik echt prachtig! De eerste keer dat ik deze hoes zag wist het meteen mijn aandacht te trekken. Een haarscherpe foto met heel veel details (raampjes, lichtjes, zuilen, bomen) waar ik minutenlang naar kan blijven kijken. Ook het contrast tussen de voor- en achtergrond vind ik mooi. Het een heel leeg en rustig, het ander druk en chaotisch. De grote hoeveelheid lucht die te zien is doet me niet veel, maar dit zorgt er wel voor dat de stad in het middelpunt van de belangstelling (en van de hoes) komt te staan. Bovendien vind ik het lettertype goed passen bij de hoes. Redelijk groot, maar desondanks niet te opvallend of te nadrukkelijk aanwezig. Geen onnodige tierelantijnen, maar gewoon een simpel en strak lettertype. Al met al vind ik dit een hele complete hoes waar ik eigenlijk helemaal niks op aan te merken heb. Zo zie ik het graag! (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Pink Floyd - Wish You Were Here

Op onze blog worden vaak niet al te oude albums besproken. Het leek me daarom een geschikt moment om hier een start mee te maken. Vandaag bespreek ik Wish You Were Here. Dit werk wordt beschouwd als een echte klassieker gemaakt door een van de beste groepen allertijden: Pink Floyd. Om dit album eer aan te doen maar ik er een extra lange review van. Eerst wordt de thematiek besproken en daarna de inhoud van het album.Wish You Were Here verscheen in 1975 en was de opvolger van het legendarische album The Dark Side Of The Moon. Toentertijd lag er dus een behoorlijke druk op Pink Floyd om nog een klassieker te maken, de verwachtingen waren immens hoog gespannen. Zo hoog dat ze bijna niet in te lossen waren. Pink Floyd deed dat echter wel met dit album. Het album bevat maar 5 nummers, dit komt doordat Shine On You Crazy Diamond I (opgedeeld in I-V) 13:38 minuten lang is en Shine On You Crazy Diamond II (opgedeeld in VI-IX) 12:29 minuten lang is.

Het album is bijna helemaal geschreven door Roger Waters en is het 2e concept album van de band. De thematiek van dit album gaat vooral over psychische instabiliteit en het gebrek aan durf. Het openingsnummer Shine On You Crazy Diamond is een eerbetoon aan Syd Barrett een van de oprichters van Pink Floyd. Door een drugsverslaving heeft hij de band een paar jaar terug moeten verlaten en is door die drugsverslaving afgegleden. Shine On You Crazy Diamond gaat over in Welcome To The Machine. Waters stelt hierin de muziekwereld ter discussie. Hij beschouwd die wereld als een machine, alleen gericht op succes. Muzikale durf wordt niet gewaardeerd. Commercie voert hier de boventoon. Deze kritiek is nog steeds relevant, platenlabels kiezen liever voor zekerheid in plaats van durf. Ikzelf vind dat durf de meeste bijzondere en goede werken voortgebracht heeft. 

Welcome my son, welcome to the machine.  Where have you been?  It's alright we know where you've been.  

Welcome To The Machine wordt opgevolgd door de enige single van het album Have A Cigar. Dit nummer bevat dezelfde boodschap als Welcome To The Machine. Have A Cigar is minder progressief als Welcome To The Machine, het is meer standaard rock wat tentoongespreid wordt. Het standaard gitaarspel en de stereotypische zang zitten doelbewust in dit nummer, de muziekwereld wordt op de hak genomen. 

We're just knocked out.  We heard about the sell-out.  You gotta get an album out.  You owe it to the people.  We're so happy we can hardly count.  

Het titelnummer is het 4e nummer van dit album. Dit nummer draait om sociale vervreemding, het proces waarbij mensen zich steeds minder zichzelf  voelen. Dit nummer refereert weer voor een groot gedeelte aan Syd Barrett die zich ook steeds meer ging vervreemden. In Wish You Were Here legt Roger Waters zijn gevoelens over vervreemding bloot.

How I wish, how I wish you were here.  We're just two lost souls  Swimming in a fish bowl,  Year after year,  Running over the same old ground.  What have we found?  The same old fears.  Wish you were here.

Het laatste nummer van het album is deel II van Shine On You Crazy Diamond. Eigenlijk behoorde deel II gelijk deel I op te volgen, dat is echter niet doorgegaan omdat dit de kwaliteit op LP negatief zou beïnvloeden. Met Shine On You Crazy Diamond II eindigt het album met de thematiek waarmee het begon. Het nummer gaat over psychische instabiliteit en gaat in feite over Syd Barett. Tijdens de repetities van de Shine On You Crazy Diamond  kwam Syd Barrett binnen, totaal afgeleden en totaal onherkenbaar. Psyschische instabilieit speelde verder op Dark Side Of The Moon & The Wall een rol.

Inhoudelijke Bespreking Album

Shine On You Crazy Diamond I

Shine On You Crazy Diamond I & 2 beslaat dus het grootste gedeelte van het album. Deel I begint rustig, enkel synthesizer akkoorden hoort men. Na een minuut of 2 volgt een warme op blues geënte gitaarsolo. Een heerlijk rustig en sfeer zettend begin. Na 4 minuten worden er andere gitaarakkoorden gespeeld en komen de drums in het nummer. Na 5 minuten volgt er weer een bluessolo, prachtig. Dit stuk mag wat mij betreft een uur doorgaan. Vervelen zal het niet. Dit stuk duurt voort tot ongeveer 9 minuten. Er is dan al een prachtige sfeer gezet door het gitaarspel in combinatie met de synthesizer akkoorden. Roger Waters begint hierna te zingen afwisselend met David Gilmour. Dit gaat zo door tot het eind van het nummer. Er komt verder ook nog een saxofoon terug in dit laatste stuk. Het levert een prachtig stukje muziek op, met een sfeerzetting die bijna onovertrefbaar is. Tekstueel gezien is het wat minder maar in zijn totaliteit levert het een zeer goed stuk op. 

Welcome To The Machine

Welcome To The Machine begint met een industrieel klinkend geluid. De spanning wordt opgebouwd. De gitaren komen steeds meer 'los' en de zang begint na de eerste minuut. In dit nummer wordt er veel gebruik gemaakt van synthesizer effecten wat een aparte sfeer oplevert zeker in combinatie met de zang. De zang klinkt wat killer, dit zorgt voor een extra sterke sfeerzetting. 

Have A Cigar

Het nummer start met een gitaarriff waarbij synthesizer akkoorden gespeeld worden ter ondersteuning. Na een minuut komt hier de zang bij. Het nummer is een standaard rock zong, minder progressief als de rest van het album. Dat was ook de bedoeling bij dit nummer. De sfeer en het gitaarspel zijn in dit nummer goed, het past perfect binnen het geheel van Wish You Were Here

Wish You Were Here

Wish You Were Here start met een radio die 'overgezet' wordt naar de intro van Wish You Were Here. De gitaarriff begint. Na anderhalve minuut komt de zang erin, alleen een gitaarriff dient ter ondersteuning. Drums worden hier later bijgevoegd. Vanaf 4:30 volgt dan de outro. Wish You Were Here is een standaard rocknummer maar wel in de typische Pink Floyd stijl. De lyrics van het nummer zijn prachtig.

Shine On You Crazy Diamond II

Shine On You Crazy Diamond begint met een wind die men hoort waaien. Het geeft een mystieke sfeer in het begin. Hierna volgt rustig opbouwend gitaarspel met rond anderhalve minuut synthesizer akkoorden die toegevoegd worden. Gilmour begint ook hierna zijn solo te spelen. Vanaf 6:00 minuten begint het lange outro waarin er een funky gitaarritme gespeeld wordt. Vanaf 9:00 minuten wordt er dan treurig gespeeld. Het werk wordt naar zijn einde gebracht. Shine On You Crazy Diamond II is minder als deel I maar het is nog steeds een goed nummer. De sfeer is pakkend en de combinatie van synthesizer en gitaar pakt ook goed uit.

Wish You Were Here is een album wat gekenmerkt wordt door een sterk en pakkende boodschap. Deze boodschap vertaald zich in een ongeëvenaarde sfeer. Dit zorgt ervoor dat het album als een klassieker beschouwd kan worden. Het gitaarspel is heerlijk en de synthesizer effecten voegen daadwerkelijk wat toe. Het titelnummer bevat verder prachtige lyrics. Dit alles in combinatie met de sfeer zorgt ervoor dat de status van klassieker nog verder verstevigd wordt. Voor alle moderne progressieve rock liefhebbers is dat album verplichte kost.

(BFPHM)

[apicturesqueestate-blog]

20 jaar Spiderland!

Spiderland bestaat dit jaar twintig jaar. Het tweede en tevens laatste album van de Britse band Slint werd in 1991 uitgegeven en wordt tegenwoordig gezien als een van de grondleggers van het post-rockgenre. Over dit album zijn bijna alleen maar lovende kritieken te vinden en ik kan me daar in meestal goed in vinden. De twintigste verjaardag van Spiderland lijkt me een mooie gelegenheid om dit album eens onder de loep te nemen. Spiderland opent met het nummer Breadcrumb Trail. Hard en vuil gitaarspel, gecombineerd met stevig drumwerk en de schreeuwerige zang van Brian MacMahan maken dit nummer meteen tot een toonzetter. Het nummer gaat over een waarzegster en heeft een leuke tekst. Dit nummer mag dan hard en gemeen klinken, het gaat juist over een heel luchtig onderwerp: Een ritje in de achtbaan met een waarzegster. Ook de opbouw van dit nummer vind ik mooi, hoewel het niet eens zo ingewikkeld in elkaar zit: Een rustige intro, dan een ruig middenstuk en vervolgens weer een terugkeer naar de rust van de intro. Een hele mooie intro, dat wel. Waar het vorige nummer al redelijk kwaadaardig klonk, gaat Nosferatu Man daar met gemak overheen. De continu afwisselende maatsoorten in dit nummer zijn een groot pluspunt voor mij. Ze maken dit nummer complex, maar dat stoort me totaal niet. Sterker nog, ik vind het juist mooi! Het brengt veel variatie in het nummer en dat houdt me scherp. Dat zorgt er mede voor dat dit nummer me van seconde tot seconde weet te boeien. Verder wil ik over dit nummer nog even kwijt dat ik de intro briljant vind! Hoewel alle andere riffs die tijdens dit nummer passeren stuk voor stuk bijna net zo lekker klinken... Na de drukte van de eerste twee nummers wordt het rustig. Don, Aman begint met gefluister en een kalm, maar spannend gitaardeuntje. Het nummer gaat over een man (Don) die tijdens een avond in het café ruzie krijgt met een goede vriend. Na twee minuten versnelt het nummer. Don voelt zich eenzaam, omdat de andere cafégangers hem negeren en gemener aankijken dan ooit tevoren. De sfeer wordt grimmig. Weer een tweetal minuten later barst het nummer echt los: Een harde gitaarriff verstoort de rust en Don's emoties barsten los. Hij vertrekt. De volgende dag wordt hij wakker (onder dezelfde rustige tonen uit het begin van het nummer) en heeft hij spijt: He knew what he had to do. He was responsible. In the mirror, he saw his friend. Dan is het nu tijd voor een van de beste post-rocknummers aller tijden: Washer. Het heeft lang geduurd voor ik dit nummer ben gaan waarderen. Om eerlijk te zijn: Tot nu ongeveer. Het gitaarspel is mooi en subtiel, de zang is ingetogen en goed verstaanbaar. Maar in de songtekst of de betekenis van dit nummer heb ik me eigenlijk nooit verdiept. De betekenis van Washer is eigenlijk niet eens zo speciaal: Het nummer gaat over een man en vrouw die uit elkaar zijn gegaan. Waarom is niet helemaal duidelijk. Ze kunnen gescheiden zijn, maar ze kunnen ook gedwongen uit elkaar zijn gegaan: I won't be back here, though we may meet again. Het kan van alles betekenen. De zanger heeft het er duidelijk moeilijk mee en dat is terug te horen in zijn stem: Zijn zachte stem bevat veel emotie. Maar welke emoties? Troost, hoop, angst, verlangen of spijt? Het blijft onduidelijk. Hij zingt alsof hij ieder moment in tranen kan uitbarsten. Wat het echte verhaal achter dit nummer is blijft voor mij gissen, maar dat het een mooi nummer is staat voor mij als een paal boven water. De zang en muziek sluiten perfect op elkaar aan en de mooie tekst maakt het nummer helemaal af: Wash yourself in your tears. Prachtig toch? For Dinner is een nummer waar ik, zelfs na vaak luisteren, niet veel mee kan. Een instrumentaal nummer met veel stiltes en bijna-stiltes. Er bestaat natuurlijk genoeg instrumentale post-rock, maar daarvan is de betekenis van het nummer vaak makkelijker te achterhalen. Na ruim drie minuten komt er (onverwacht) ineens wat pit in het nummer, maar dat zakt daarna weer weg. De outro is vervolgens erg eentonig (letterlijk!) en het nummer sterft een stille dood. For Dinner vind ik op zichzelf geen bijzonder nummer, maar het vormt wel een mooie opstap naar het pronkstuk van dit album: Good Morning, Captain. Dit nummer behoort tot mijn favoriete nummers aller tijden. Dat het alvast even duidelijk is. Good Morning, Captain is gebaseerd op een oud gedicht van Samuel Taylor Coleridge: The Rime of the Ancient Mariner. Dit gedicht gaat over een zeeman die met zijn schip verdwaalt in Antarctica. Een albatros wijst hem echter de weg en brengt ze terug naar veilig vaarwater. Desondanks schiet de zeeman de albatros dood. Daarvoor zal hij moeten boeten. Een voor een sterven al zijn bemanningsleden, maar de zeeman blijft in leven. Hij moet zijn verhaal namelijk navertellen aan iedereen die hij tegenkomt om ze te laten leren van de fout die hij heeft begaan. Hij vaart zijn schip terug naar huis, waar hij vlak voor de kust zinkt. Hij overleeft het wel, omdat hij gered wordt door een vliegenier en zijn zoon. Good Morning, Captain gaat eigenlijk verder waar het gedicht is gestopt. De zeeman is doorweekt en verkleumd en klopt aan bij een huis. Hij smeekt om binnengelaten te worden. Er verschijnt een jongen voor het raam. De jongen trekt wit weg: Hij herkent de man. Hij draait zich om en de zeeman wordt niet binnen gelaten. Dan krijgt de zeeman spijt. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan, maar er is niemand die hem hoort. Hij heeft spijt van wat hij de albatros en zijn bemanning heeft aangedaan. Hij loopt over van emotie en gooit alles er in een keer uit: I miss you! Dit verhaal, de emotie in MacMahan's stem, de treffende tekst, de prachtige, haast hypnotiserende muziek en natuurlijk de oerkeet aan het einde maken Good Morning, Captain voor mij zo'n fantastisch nummer. Een waardige afsluiter van dit album. Twintig jaar geleden stond de post-rock nog in de kinderschoenen. Met Spiderland is dit genre op de kaart gezet. Het heeft nog wel wat jaren geduurd voor dit genre echt vorm kreeg, maar Slint heeft daar sowieso een grote bijdrage aan geleverd. Ik kende dit album in 1991 nog niet, want toen moest ik nog geboren worden. Ik kan me echter wel voorstellen dat dit album tegenwoordig veel groter is dan het in 1991 was. Spiderland is een cultalbum, een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Daarvoor verdient dit album heel veel waardering en die krijgt Spiderland dan ook van mij. Op naar de volgende twintig jaar! (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Mastodon - Crack The Skye: Nu al een klassieker

Mastodon is een band die laatste jaren flink aan de weg timmert. Samen met Tool en Deftones zijn zij voor mij de onderscheidende bands, ze zijn grensoverschrijdend qua genre. Mastodon heeft met Leviathan en Blood Mountain twee top albums afgeleverd die ook door recensenten jubelend zijn ontvangen. Iedereen keek dus reikhalzend uit naar de opvolger van Blood Mountain.

Mastodon maakt met dit album weer een ontwikkeling door, de progressieve kant wordt behandeld. De progressiviteit komt vooral terug in het centrale nummer The Czar en in het langste nummer het album The Last Baron. Door deze langere tracks kent het album maar 7 nummers. Het album is ook een concept album, het album draait om het element lucht. Op de eerdere drie albums van Mastodon zijn de andere 3 elementen behandelt, zo stond op Leviathan water centraal.

Het eerste nummer van Crack The Skye is Oblivion, dit nummer klinkt meer gepolijst en minder ruw als de eerdere albums. De zang is ook meer cleaner vergeleken met de vorige albums. Dit alles zorgt er mede voor dat Oblivion een goede opener is, een degelijk metal nummer. Divinations is track nummer 2 op het album en staat ook als een huis. Het gitaarwerk is goed en strak ingespeeld.De eerste 2 nummers worden gekenmerkt door melodieuzere zang en minder geschreeuw, de melodieuze zang komt beter tot zijn recht op dit album. 

Quintessence sluit het eerste trio nummers van dit album af. Dit nummer borduurt verder op de stijl van de eerste 2 nummers maar vind ik minder pakkend en de zang is hier met op sommige stukken minder als op de eerste 2 nummers. Een wat minder nummer dus wat gelukkig gelijk gecompenseerd wordt door het volgende nummer: The Czar. The Czar is ingedeeld in 4 stukken en beslaat in totaal 11 minuten. Dit nummer toont goed aan wat Mastodon in zijn mars heeft en is een van de beste progressieve metal nummers van de laatste jaren. Van begin tot eind staat het nummer als een huis.

The Ghost of Karelia is het 5e nummer op dit album en ik kan niet anders concluderen dan dat dit ook een goed nummer is. De riffs zijn goed gespeeld, vernieuwend en het drumwerk is ook gewoon goed. Grote delen van het nummer worden ook gedragen door het goede drumwerk van Brann Dailor, een van de betere metaldrummers van het moment. Het titelnummer volgt na The Ghost Of Karelia, dit bijna 6 minuten durende nummer is wat minder. De zang in het nummer spreekt me niet aan en is niet in lijn van het album. De gitaarsolo is wel dik in orde, dat kun je met een gerust hart aan de heren van Mastodon overlaten. Het nummer is niet perse slecht maar het haalt gewoon niet het hoge niveau wat de rest van het album haalt. Het verhaal achter nummer is wel aangrijpend, het nummer is een hommage aan de overleden zuster van zanger Brann Dailor

Het laatste nummer van de plaat is ook gelijk het langste. Het album wordt afgesloten met het 13 minuten durende The Last Baron. Samen met The Czar steekt The Last Baron boven de andere nummers van de plaat uit. Nummers van superieure kwaliteit die niet veel gemaakt worden heden ten dage. Nummers zoals deze zijn bijna niet op tekst te bevatten, die moeten geluisterd worden om te begrijpen wat er zo fantastisch aan is. Vanaf 3 minuten ontstaat het mooiste stuk van het nummer gekenmerkt door een fantastische gitaarriff. Neem hierbij het fantastische gitaarspel en je ondergaat een muzikale tocht die zijn weerga niet kent.

Mastodon bewandelt met Crack The Skye de progressieve weg. Deze keus pakt goed uit op dit concept album. Alle nummers zitten goed in elkaar en de zang is vergeleken met het vorige album duidelijk verbeterd. Combineer dit met ouderwets goed Mastodon gitaar- en drumwerk en er kan al niet veel meer fout gaan. De nummers The Czar en The Last Baron zorgen ervoor dat dit album naar een nog hoger plan wordt getild. Dit album zal een metal klassieker worden, een leidinggevend en inspirerend album.

Beste nummers: 

1: The Czar

2: The Last Baron

3: Oblivion

(BFPHM)

[apicturesqueestate-blog]

De Staat op het PopHotSpot Zomerfestival

Afgelopen vrijdag trad de Nijmeegse band De Staat op tijdens het PopHotSpot Zomerfestival in Den Haag. Op de Grote Markt was een podium opgesteld en de toegang was gratis. De belangstelling was dan ook groot, ondanks de slechte weersvoorspellingen. Eerder die avond stond Blood Red Shoes al op het podium, maar toen was het nog niet al te druk op de Grote Markt. Dat kan te maken hebben gehad met het ietwat vroege tijdstip van half 8. Na hun optreden werd het podium omgebouwd. De bandleden van De Staat hielpen een handje mee en alle instrumenten werden alvast uitgestald. Vervolgens werd de machine, die sinds de release van hun tweede album Machinery al mee op tour gaat, het podium opgesleept. Tot slot werd er nog een A4-tje naast Torre Florim's microfoon op de grond geplakt met daarop de setlist voor die avond. Ik stond er met mijn neus zo'n twee meter vandaan en kon de eerste drie regels al lezen: Serial Killer; Psycho; Leader. Het was half 10 en De Staat was klaar om te beginnen. De machine werd aangeslingerd en onder diens rauwe en roestige tonen kwam zanger Torre het podium op. Hij zong het eerste couplet en daarna kwam ook de rest van band in een grote rookwolk het podium op. Serial Killer werd gespeeld, gevolgd door Psycho Disco. Twee nummers van hun nieuwste album die live erg goed uit de verf kwamen, maar die duidelijk nog niet heel erg bekend waren bij het publiek. Daarom was het tijd voor wat van hun oudere werk. En dat kwam er. You'll Be the Leader werd ingezet, nota bene een van mijn favorieten van hun debuutalbum Wait for Evolution. D-d-d-d-d-d-democracy yeah! Lekker meezingen en genieten van de riffjes van leadgitarist Vedran Mircetic. Na dit nummer werd Kill the Man ingezet, gevolgd door twee echte knallers: Sleep Tight en Wait for Evolution. Het publiek begon goed los te komen, voor zover dat nog niet het geval was. Voor de echte fans was al snel duidelijk dat het volgende nummer wat ze zouden gaan spelen Old Macdonald Don't Have No Farm No More was. Dat was aan de intro al te horen. Beginnen met zingen deed Torre echter nog niet, want eerst had hij nog wat te vertellen:

"Deze volgende is voor een man waar ik heel veel respect voor heb. Hij is vaak in Den Haag. He is the man with the masterplan. Hij heeft allemaal dingen bedacht over cultuur enzo. Hij heet Halbe Zijlstra."

Een luid boegeroep volgde en Old Macdonald werd ingezet. Dit was misschien wel de beste meezinger van die avond, tot dan toe. Want er zouden er nog een paar volgen. Ik wist namelijk al dat Sweatshop nog gespeeld zou gaan worden, omdat ik gastzangeres Kelly Thijssen al de hele tijd in de hoek van het podium (half weggedoken achter een gordijn) had zien staan. Ze had zelfs al wat foto's van de band staan maken. Na Old Macdonald mocht ze het podium op en werd Sweatshop gespeeld. Het publiek werd even goed verwend, want hierna speelden ze meteen hun grootste hit: The Fantastic Journey of the Underground Man. Na het zinnetje I like to play hield de muziek even op om het publiek de kans te geven keihard but I don't know the game! te laten brullen. Het klonk de band echter niet hard genoeg en dus kregen we drie herkansingen. Toen we hard genoeg hadden neegezongen ging De Staat verder met het nummer en speelde Rocco Huetink zijn roemruchte koebelsolo. Daarna was het even tijd voor een rustmoment. Na dat rustmoment kwam drummer Tim van Delft van zijn krukje en liep naar de machine toe. Die zette hij langzaam in werking door er steeds een extra geluid aan toe te voegen. De band viel in en Back to the Grind knalde door de speakers. Het zou een mooie afsluiter zijn geweest. Gelukkig voor ons was dit nog lang geen afsluiter, want hierna werd ook Ah, I See nog gespeeld. Rocco kroop achter zijn autostuur en speelde op de claxon. Daarna gingen de mannen alsnog van het podium, onder een luid applaus. Bassist Jop van Summeren haalde nog even zijn mobiele telefoon tevoorschijn om een foto van ons te maken (voor de verandering draaide hij de rollen een keer om) en daarna verdween ook hij van het podium. Ook voor een leeg podium bleef het applaus voortduren en het gejoel hield aan. Tim stak zijn hoofd om de hoek en het gejuich dat toen losbarstte moet in de halve stad te horen zijn geweest. En ja hoor, De Staat kwam terug voor een toegift. Ze speelden nog twee nummers: Rooster-Man en My Heart's Dead. Dat laatste nummer mag dan wel redelijk onbekend zijn, het werd goed ontvangen door het publiek. Na de laatste tonen werden er nog wat drumstokjes het publiek in gegooid (na eerder al plectrums, een flesje water en nog meer drumstokjes) en De Staat verdween van het podium. Een jongen naast bij vroeg toen: "Is the concert of De Staat over now?" Helaas wel. Omdat hij Engels sprak vroeg ik hem waar hij vandaan kwam. "All the way from Moscow" antwoordde hij. Dat zijn nog eens fans. Gelukkig is dit concert meer dan de moeite waard gebleken. De hele avond bleef het droog en De Staat trakteerde ons op een fantastisch optreden. (KvE)

[apicturesqueestate-blog]

Blood Red Shoes op het PopHotSpot Zomerfestival

Vrijdag 17 Juni traden de Blood Red Shoes op tijdens het PopHotSpot Zomerfestival te Den Haag. Gedurende de zomer treden er een aantal bands gratis op tijdens dit festival. Op 17 juni waren dus Blood Red Shoes & ook De Staat aanzet. Blood Red Shoes opende de avond om 19:30 en De Staat zou de avond afsluiten om 21:30. Interessante namen dus, zeker gezien de insteek van het festival betrof.  

De opkomst was zeer behoorlijk, zeker gezien de onbekendheid van het festival en de slechte weersvoorspellingen. Wij waren al vroeg aanwezig en konden zo gelukkig een plek helemaal vooraan het podium bemachtigen. Blood Red Shoes, voor diegene die de ze nog niet eerder kende, is een duo uit het Engelse Brighton. Het duo bestaat uit Laura-Mary Carter (zangeres, gitarist) & Steven Ansell (drums, zang). In 2008 verscheen hun eerste album, Box of Secrets genaamd. Begin vorig jaar verscheen het 2e album, Fire Like This geheten. De muziekstijl ze maken kan omschreven worden als een mengeling van Grunge, Noise Rock en Indie Rock. Zelf noemen ze als inspiratiebronnen o.a. Nirvana, Pixies, Blur, Joy Division, David Bowie, AC/DC & Queen.

Iets na half acht begon de band te spelen en ze begonnen gelijk met een knaller: Keeping It Close. Bij dit eerste nummer viel gelijk op dat live Blood Red Shoes een energiek gevoel overbrengt. Het is bijna niet te merken dat er sprake is van een duo, Blood Red Shoes levert een ‘volle’ sound af. Het nummer wat hierna volgt is It’s Getting Boring By The Sea afkomstig vanaf de debuutplaat. Het is een van de bekendste nummers van het duo en wordt dan ook meegezongen door een gedeelte van het publiek. Wel is te merken dat veel mensen voor De Staat zijn gekomen en Blood Red Shoes als bonus zien. De afstemming van het geluid was verder ook niet om naar huis toe te schrijven. Gitaar en drums zaten te in de mix en de zang juist te laag. Het gevolg hiervan was dat de zang bijna niet te horen was.

  Het derde nummer wat er gespeeld werd was Heartsink,  wat mijn lievelingsnummer is afkomstig van Fire Like This. Het nummer kwam live goed uit de verf gelukkig en het was te merken dat een groot gedeelte van het publiek het nummer ook kon waarderen. Na Heartsink kwam When We Wake een wat rustiger nummer maar het werd live energiek ten gehore gebracht. Je kon goed horen dat ze goed op elkaar afgestemd waren, het gehele concert lang vormde ze een geheel. It Is Happening Again en I Wish I Was Someone Better werden hierna ten gehore gebracht. I Wish I Was Someone Better was het nummer waarmee Blood Red Shoes meer in de bekendheid geraakte

Daarna volgde een nummer wat ik persoonlijk minder vind: Count Me Out. Gelukkig volgde hierna een knaller met Say Something, Say Anything.This Is Not For You was het negende nummer wat er gespeeld werd, dit vind ik persoonlijk ook een wat minder nummer. Hierna volgde er gelukkig weer een sterk nummer met Light It Up, de riff in dit nummer is heerlijk om aan te horen. Het nummer werd ook fanatiek meegezongen door het publiek. Toen waren er helaas nog maar 3 nummers te spelen: You Bring Me Down, Don’t Ask & Colours Fade. You Bring Me Down was heerlijk om live aan te horen, een van mijn favorieten van Box of Secrets. Het concert werd goed afgesloten met Colours Fade, een waardige afsluiter.

Het concert duurde in totaal iets meer als 1 uur waarin het gelukkig droog bleef. Blood Red Shoes heeft een goede live reputatie en die werd vandaag weer waargemaakt. Het duo speelde strak en energiek, het jammere was alleen dat de zang niet optimaal in de mix zat. Alle betere nummers zijn voorbij gekomen dus de trouwe fans hadden geen reden tot klagen. Het publiek heeft zich opperbest vermaakt en zal ook geconcludeerd moeten hebben dat Blood Red Shoes veel meer was en is als een opwarmertje voor De Staat. Blood Red Shoes heeft immers zijn sporen in binnen en buitenland al verdient.

1. Keeping It Close

2. It’s Getting Boring By The Sea

3. Heartsink

4. When We Wake

5. It Is Happening Again

6. I Wish I Was Someone Better

7. Count Me Out

8. Say Something, Say Anything

9. This Is Not For You

10. Light It Up

11. You Bring Me Down

12. Don’t Ask

13. Colours Fade

(BFPHM)