[reworkedmale]

rework © reworkedmale

[visandrack]

[naropinosa]

[homossantissimooo-deactivated20]

By egries_dragon

[ngel4u]

[perfectquote]

“How amazing it is to find someone who wants to hear about all the things that go on in your head.”

— Nina LaCour

[lovs-ck]

[art-and-night]

Bir odanın içine sinmiş sessizlik, hiçbir kelimenin taşıyamayacağı kadar ağırdır. Sanki görünmez bir yük gibi omuzlarına çöker; adını bilmediğin bir şey seni içeriden izler. O an, gölgelerin hareket ettiğini fark edersin. Işığa değil, senin düşüncelerine bağlıdırlar. Nereye dönsen, gölgeler senden bir adım önde ya da bir adım geride.

Bir yabancının bakışı gibi gelir bazen bu his. Tanımadığın ama seni tanıyormuşçasına süzen gözler… Kapının eşiğinde durur, içeri girmeden seni rahatsız eder. Ve sen, onun kim olduğunu ararken kendi varlığından kuşkulanırsın.

Kayıplar sessizdir. Ne kapı çarpar, ne ayak sesi bırakır. Bir bakarsın, bir yüzün hatırası silinmiş; bir duygunun adı artık diline gelmiyor. Hiç fark etmeden kaybolur ve geride yalnızca açıklayamadığın bir boşluk kalır.

Aynalar, kaybın en acımasız hatırlatıcılarıdır. İçine baktığında gördüğün şey, sana ait değildir. Dudakların kıpırdamazken bile oradaki siluet hareket eder. Bir an için düşünürsün: belki sen değil, ayna daha gerçektir.

Ve sonra yol başlar. Ucu görünmez, başlangıcı hatırlanmaz. Adımların ilerlediğini söyler ama yer değişmez. Yol seni taşımaz; sen onun üzerinde dönüp duran bir izden ibaretsin.

Tüm bunların arasında sessizlik hâlâ en baskın sestir. Gölgeler kıpırdanır, yabancı bakışını sürdürür, kayıplar çoğalır, aynalar parçalanır, yol uzar… Ve sen, bütün bunların ortasında, sadece kendine yabancılaşırsın.

[naropinosa]

[bigboyscry]

[malemodelsedits]

[naropinosa]

[ottersatplay]

[thoughtkick]

“Every word has consequences, every silence too.”

— Jean-Paul Sartre

[theunseenocean]

I never wanted a perfect relationship. I just wanted someone who would never give up on me, no matter how tough things got.

[art-and-night]

[art-and-night]

Bir gün fark edeceksin; aslında kendini kandırdığın her şeyin yükünü senin dışında kimse taşımıyor.

O görmezden geldiğin duygular, “önemli değil” dediğin kırgınlıklar, sustuğun anlarda boğazına dizilen cümleler… Hepsi senin içinde birikirken sen hâlâ dışarıya güçlü görünmeye çalışıyorsun.

Ve işin en acı tarafı şu:

Kendine söylediğin yalanlara en çok sen inanıyorsun.

Kimseye ihtiyaç duymadığını, kontrolün sende olduğunu, zamanla geçeceğini…

Ama geçmiyor, değil mi? Yalnız kaldığında, telefonuna bakmadığında, kimsenin sesi sana ulaşmadığında — işte o sessizlikte asıl yüzünü görüyorsun.

Kendini sakladıkça aslında daha da çıplak kalıyorsun.

Unutma, insan en çok kendi gölgesinden kaçarken yorulur.

Çünkü kaçtığın şey senin tam ortanda, tam kalbinde saklıdır.

Belki de bu yüzden hep bir şey eksik. Belki de bu yüzden hiçbir yerde tam anlamıyla “evinde” hissedemiyorsun. Çünkü kendi içine hiç dönmedin, kendi acını kucaklamadın.

Şimdi sor kendine:

Gerçekten yaşadığın hayat senin mi, yoksa başkalarının gözüne uygun görünen bir sahne mi?

Eğer sahneyse… perde kapandığında sen kim oluyorsun?