Αλ | δεβαραν @atavri-blog - Tumblr Blog

Posts

Η πόλη αυτή είναι μια φρικτή πόλη γεμίζει πεπιεσμένο αίμα τα πνευμόνια μου ενώ εσύ θες να πιστεύεις ότι άλλες πόλεις είναι καλύτερες και δεν θες να δεχτείς πως ο κόσμος μας είναι ένας φρικτός κόσμος και συνεχίζεις να ελπίζεις δεν θες να δεις το πηγμένο αίμα ίσως το φοβάσαι όχι πώς δεν σε καταλαβαίνω αλλά αν δεν το δεις ποτέ δεν θα μάθεις πως η ύπαρξή σου είναι αυτό που σε έναν άλλο κόσμο θα ονομάζαμε ηρεμιστικό και θα το χορηγούσαμε στα δημόσια νοσοκομεία ενάντια στους φόβους ή για να το πω αλλιώς είσαι εκείνο που φέρνει τη γαλήνη σε έναν κόσμο φρικτό γεμάτο φόβους αλλά τα λόγια κολλάνε στον λάρυγγα δεμένα σε εκείνο το βουνό που έχει, πλέον, καθαρά σχηματιστεί μέσα στο στήθος μου δεν θυμάμαι αν σου έχω πει την ιστορία για τη γιαγιά μου η οποία μεγάλωσε σε ένα χωριό πράγμα που σημαίνει ότι έμαθε να διαβάζει απ' τους υπότιτλους πολύ μεγάλη αφού έπρεπε πρώτα να ανακαλυφθεί η τηλεόραση και να μπει σε κάθε σπίτι η γιαγιά όταν κάποιος θύμωνε του έλεγε όταν θυμώνεις, δεν είσαι αυτός που ξέρω αλλά κάποιος που του μοιάζει και ζει στο βουνό η γιαγιά πίστευε ότι το χαμόγελο είναι δείγμα πολιτισμού και έπρεπε να φτιάξει μια ιστορία για άγριους εαυτούς που ξεχνάν την ευγένεια σε κάποιο παρθένο χωράφι και είναι μάλλον που η γιαγιά δεν ζει πια για αυτό η πόλη είναι γεμάτη άγριους χθες έκανα άνω κάτω το σπίτι να βρω το εισιτήριο που μας έφερε εδώ δεν βρήκα τίποτα κι ας έψαχνα εναγωνίως κι ας μην θυμάμαι πως φτάσαμε εδώ -οικειοθελώς;- και ίσως αν κάναμε την διαδρομή από την ανάποδη να έβρισκα τις χαμένες μου λέξεις ή να σκοτώναμε την φρίκη πριν φωλιάσει μέσα μας

Την ημέρα που σε είδα καθισμένο στο σκαλοπάτι, δείχνοντας δέκα κιλά παραπάνω από το βάρος σου και μιλώντας μια φωνή που όποιος την άκουσε ποτέ δεν την ξέχασε, πίστεψα πως ο κόσμος χαμογελάει, και εσύ ταυτόχρονα την πρώτη φορά που με φίλαγες, πρώτη φορά πίστευες στον κόσμο, ενώ τα δάχτυλα του ποδιού μου στο στόμα σου διαλεύκαναν τον μύθο της σταχτομπούτας. Την στιγμή που ανακαλύψαμε πως ο τρόπος που κάνουμε έρωτα προσομοιάζει στην αποκάλυψη από την ανάποδη, η χαρά μας, προερχόμενη από αιώνες ανθρώπινης δυστυχίας, ήταν τόση που το δωμάτιο προκάλεσε διαστολή στο κέντρο του σύμπαντος ή της ύπαρξης, δίλημμα που δεν είχαμε τον χρόνο να απαντήσουμε αλλά αρχίσαμε να το κουβαλάμε μαζί με κάθε προγονικό ερώτημα που διατυπώθηκε στα βάθη τον αιώνων. Γεμίσαμε την σάρκα μας με σάλιο και το βάρος όλης της βιωμένης θλίψης, χωθήκαμε σε λαγούμια και χτίσαμε φωλιές με αγωνία, στην προσπάθειά μας να αποτινάξουμε από τις ματιές μας την αγωνία κάθε ζωντανού πλάσματος που συνέβαλε στην εξελεγκτική διαδικασία της συνάντησης μας, κι όμως κουβαλήσαμε στην σπηλιά μας όχι μόνο τα τραύματα που αποκτήσαμε μέχρι να βρούμε ο ένας την άλλη, όπως κάθε πιθανοί εραστές, μα και το σύνολο των κραυγών πονούν ή το γινόμενο της αθροιστικής ματαιότητας επί των αυτοκτονιών ανθρώπων που αγάπησαν τη ζωή χωρίς να αγκαλιάσουν τις αντιφάσεις της. Κάθε φορά που το βάρος φαινόταν μη υπολογίσιμο πίστευα πως όπου να ναι θα ειπωθεί η τελευταία λέξη που θα σου πω ποτέ και θα μείνω μόνη με ασήμαντα ζητήματα φιλοσοφίας χωρίς την ανακούφιση της μάτια σου και κάθε τέτοια φορά ξεντυνόσουν χωρίς να με αγγίζεις, όχι σαν ερωτικό κάλεσμα παγωνιών, μα σαν κλάμα μωρού μπροστά στην νεκρή του μάνα, δείχνοντας ένα ένα κάθε σημάδι πολέμου που κουβαλάς και ενώ ψιθύριζες μια προσευχή, παρακαλούσες αν δεν μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο ας σώσουμε ο ένας τον άλλον, αποχωρούσες από την σκηνή. Κάηκαν χιλιάδες τόνοι βιβλίων στην προσπάθεια μου να αποδείξω πως χρέος κανένα δεν έχουμε να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό της ανθρωπότητας για να ισορροπήσουμε την κοσμική εξίσωση της χαράς μας, επέστρεφες γεμίζοντας το κενό που είχες αφήσει με εργαλεία γεωμετρίας, αστρολαβους και δοξασίες κάθε φυλής που γνώρισες στα ταξίδια σου, προετοιμάζοντας ένα ταξίδι όπου θα έβρισκες επιτέλους τόπους ανέγγιχτους από βασανιστήρια, πέφταμε και πέφταμε συνεχώς με δύναμη στους τοίχους της ενοχής μην ξέροντας τι να κάνουμε την ευτυχία.

χθες πριν κοιμηθώ σκέφτηκα έναν στίχο ήμουν σίγουρη πώς δεν θα τον ξεχάσω γιατί είχε κάτι από τα μάτια σου

χθες ξύπνησα στον ύπνο μου τρομαγμένη κοιμόσουν ανάσκελα (χωρίς να ροχαλίζεις) βρισκόμουν αρκετά μακριά πάνω στο τεντωμένο δεξί σου χέρι και φοβήθηκα μήπως ξυπνήσεις από την απουσία που αφήνουν τα σώματά μας όταν δεν αγγίζονται και φοβηθεις αυτός ο φόβος μετατρέπει τον ύπνο σε συλλογική διαδικασία

σήμερα το πρωί δεν θυμόμουν τον στίχο αλλά γνώριζα μεταφέροντας το κεφάλι μου στον ώμο σου κερδίζονται λίγες στιγμές ισορροπίας για αυτόν τον κόσμο.

δέχομαι υπεραστική αλληλογραφία από το πρώτο ποίημα που με συγκίνησε με ρωτάει αν ειμαι αυτό που ήθελα να γίνω είμαι ξαπλωμένη στα πόδια σου το σπίτι έχει γεμίσει χαρτάκια χαρτάκια τα ποιήματα μας και στέκονται σκισμένα φύλλα τετραδίου αποδείξεις και χριστουγεννιάτικες κάρτες που ποτέ δεν θα ταξινομήσουμε γεμίζοντας σκόνη και φοβάμαι την σκόνη σαν να' ναι η πρόωρη τέφρα μου εσύ γελάς και λες αν πεθαίνεις θα έχω μια ολόκληρη ποιητική συλλογή μόνο για μένα μετά θάνατον σίγουρα δεν είναι αυτό εκείνο που ήθελα να γίνω νομίζω ούτε εσύ όπως μετράς ένα ένα τα τσιγάρα μου και φοβάσαι μήπως πεθάνω πρώτη αλλά απαντώ στο ποίημα ένα ψεύτικο ναι ξεχνώντας τους σκισμένους αγκώνες σου και το χαλασμένο μου χέρι ξεπουλήσαμε ένα ένα τα ζωτικά όργανα για τρία ευρώ την ώρα τρία ευρώ την ώρα είναι mantra που ψιθυρίζεις αργά αργά κάθε που διορθώνεις ένα μου κείμενο και με μαλώνεις για τον κανόνα του νι και εύχομαι να τον θυμηθώ στο επόμενο να σου την φέρω και εύχεσαι να μην πάψω να τον ξεχνώ να δέχομαι φιλοφρονήσεις για το τελευταίο σου ποίημα και να περηφανεύεσαι για τα δικά μου και απαντώ στο ποίημα ένα από καρδιάς ναι για το χέρι σου στα μαλλιά μου όμως εύχομαι να αφήσω τον επόμενο λογαριασμό ληξιπρόθεσμο να δωθεί λίγος ρομαντισμός στο mantra σου αλλά απλώς συνεχίζουμε να μου αφήνεις καρδιές στο ψυγείο και τραπουλόχαρτα κάτω από το μαξιλάρι να θυμώνουμε χωρίς λόγο στις τρεις το μεσημέρι και να σου γράφω ερωτικά αντίο που ποτέ δεν σου ταχυδρομώ γιατί κάθε φορά βρίσκεται ένας σου στίχος να με τσακίσει την ώρα που λες νευρικά όχι αλλά σπαραζεις από υστερικά ναι ναι, ποίημα τα καταφέρνω και η τέφρα μου ακόμα θα είναι περήφανη για το εσωτερικό διαμέρισμα και τα φαγητά που φωτογραφίζει για να στείλει στον πατέρα του ή στη μάνα μου αναλόγως για τα αδιάβαστα βιβλία και τις ταινίες που μας οδηγούν ένα βήμα κοντύτερα στη θλίψη που συνεχώς αποφεύγουμε στην πόλη που συνεχώς μας διώχνει την ώρα που ερχόμαστε οέναςπιοκοντάστονάλλον

ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ

Μπορούσε να δεχτεί πολλά πράγματα. Όλα σαν μαρμαρωμένο ζώο μπρος στα φώτα διερχόμενης νταλίκας στην εθνική. Και από κάθε σύγκρουση, έβγαινε ζωντανή. Λίγο λιγότερο ζωντανή κάθε φορά, μα αν έχεις. απόθεμα ψυχής. μπορείς ν' αφήνεις και στην άσφαλτο. Μπορούσε να δεχτεί πολλά πράγματα για αυτό και κατέρρεε μπρος στο ανύπαρκτο, δίνοντάς του υπόσταση και ύψος επιβλητικό. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούσε να δεχτεί πως ήταν μια πρώην μικρή. Πως ήταν όμορφη και πως ο προορισμός της ήταν, πανέμορφη να γίνει. Για αυτό συγχωρούσε το κάθε τι. Λες κι από ξύλο ήθελε να 'ναι, εικόνισμα. Λες κι η σάρκα τιμωρία ήταν. Λες και χρειάζεσαι εγχειρίδιο πτήσης όταν φτερά έχεις στην πλάτη.

Υστερα ήρθατε εσείς κυνηγοί των θηρευτών. Σαστισμένοι μονάχα μπροστά στα μεγάλα διαπιστευτήρια, χωρίς ποτέ να ρίξετε ένα βλέμμα στην κόλαση που όλο και φουντώνει μέσα σας. Θεραπεύσατε τάχα την κοινωνική νηνεμία και μπορείτε να μιλάτε για την ηρεμία του ύπνου μας.

Με δόσεις των 500mg Και εβδομαδιαίες συνεδρίες κατευνάζετε τους εφιάλτες που δημιουργείτε και τους χαρίζετε στους πληβείους, πουλώντας τους ακριβά μια κάποια θεραπεία. Η κορυφή της τροφικής αλυσίδας πάντα απάτητη. Ο θεριστής κατοικεί εκεί και γυναίκα είναι, μη γελιέσαι. Απ' τα σπλάχνα της η συντριβή σας θα έρθει, βέβαιη σαν τα 10000 μοναχικά μου βράδια πριν σε γνωρίσω.

Ρωτήσατε ποτέ τη μοναξιά πόσο ενοχλείται με την προσπάθεια προσέγγισης της κι αν αναζητείτε θηλυκό ουσιαστικό να βγει σωστή η ποσόστωση, ας στραφεί η κουβέντα στη θνησιμότητα σωμάτων ανθρώπων σίγουρων για τις θέσεις τους. Κι αν αναζητείτε θήραμα, να βγουν οι φτωχοί από τη θέση τους. Ας φάμε τις καρδιές μας όταν θυμώνεις και δεν μου μιλάς.

Τα επιτόκια στις τράπεζες είναι μηδενικά και συ νοικοκυράκο που τρομάζεις μ' αυτή την πραγματικότητα δοκίμασε να επενδύσεις σε σχέση ανθρώπινη -εκεί να δεις τρόμο. Εγώ για ένα γέλιο της με τη σάρκα μου μπορώ να πληρώσω κι ας περιμένω το μέρισμα γιορτές να κάνω κι ας μιλάω για το ταξικό χάσμα που γιγαντώνεται στις γιορτές κι ας λέω πως τις καρδιές σας θα φάω σε τσιμπούσι γαλατικό, εγώ, για ένα γέλιο της πεθαίνω και ζω. Κι ας λέω...

Όσο με λέξεις αυτού του κόσμου μιλάς για τίποτα δεν με έπεισες. Προσπάθησα με χώμα να εξηγήσω, μα αντ' αυτού υπήρξε διαστολή του κενού. Κι όμως, σου λέω όταν γνωριστήκαμε κερδίσαμε τα πρότερα χαμένα.

Διαπραγματευόμαστε με τη νίκη κάθε μέρα και νικάμε λέω που πέφτουμε στο κρεβάτι και τόσοι σηκωνόμαστε ακόμα κι αν μας χωρίζει βίαια το οχτάωρο, τα μμμ, τα φορτία που κουβαλάμε εγώ, νικάμε λέω το στρώμα, το σπίτι, την αγκαλιά σου κι ετούτες οι λέξεις, αυτού του κόσμου δεν είναι παρά ενός άλλου που θα χουμε νικήσει και μόνο κόστος το φαρδύ μου μέτωπο, κάτι ρυτίδες και πολλές άσπρες τρίχες. Ζωή; Σε μας.

Στέρεψε η σάρκα και η λαγνεία αναζητά δώρα εορταστικά σε μια πλατεία που έχασε δια παντός την ευκαιρία να σου μοιάσει γιατί αγάπη μου πότε χρειαστήκαμε τελετουργίες να υπενθυμίζουν γεννήματα εκείνου που απορρίπτουμε σε κάθε μας φιλί.

principles of my world

I το δέρμα σου ανατολή του κόσμου είναι II η συστολή του σύμπαντος ισούται με τις παύσεις του πούτσου σου πριν χύσεις

θυσία Αμαζονίου

Κάθε που κλαις και

τα δάκρυα δεν πέφτουν πάνω μου

μισώ το πάτωμα

τη σφουγγαρίστρα

τις οθόνες αφής συντρόφισσα•

και παιδί στα φανάρια γίνομαι

με χαρτομάντιλα στο χέρι

που πωλούνται

για να πιάσουν τα χρήματα

που θα πληρώσουν

κακοπληρωμένες πίπες σάπιων γιάπηδων.

Θέλω να πω

χαρτομάντιλο σου να 'μαι.

μεταφυσική είναι που μετράω την αγάπη σου με χυμένους ελληνικούς στον δίσκο πόσες φορές μπορεί να χυθεί ο ίδιος καφές;

σ ε ρ ω τ ά ω

όταν με κοιτάς στα μάτια γεμίζω εθνική υπερηφάνεια για τον πρώτο οργασμό στην βαβυλώνια -δικός μας ήταν

όσες ώρες έχεις να μου μιλήσεις στο φλιτζάνι σε βλέπω να μαδάς μαργαρίτες μαγαπάει και περισσεύει κι ένα

σ ο υ μ ι λ ά ω

δέκα χρονών στο προαύλιο επαρχιακού σχολείου καταστρέφω λουλούδια να μου πουν αν θα ‘ρθεις έλα κι ας περισσεύουν όλες σιωπές γιατί από τον νεροχύτη ξεπροβάλει τέρας ζούγκλας ,που δεν έχω επισκεφτεί

και ο,τι ξόρκι ξέρω σε χρειάζεται

Μαζί σου

Δεν ήμουν τιποτα.

Ήμουν γιος

αγόρι

φίλος

σύντροφος

εραστής

απεργός

μαθητής

καθηγητής

διαδηλωτής

κι η διαθεματικότητα έσκιζε τα ρούχα της όταν με ρωτούσαν τι είμαι

κι εγώ απαντούσα "Ακόμα τίποτα".

Ήμουν υπάλληλος

γραφιας

αδερφός

άνεργος

φοιτητής

τουρίστας

οδηγός

τηλεφωνητής και δε ξέρω γω τι άλλο

μα σίγουρα όχι ατύχημα που περιμένει να συμβεί.

"Ακόμα τίποτα" απαντούσα.

Κι ύστερα, αύγουστος ήτανε

δεν ήτανε θαρρώ

τότε που έγινα κάτι.

Ύστερα αναρωτήθηκα, χωρίς καθόλου να με έχει πρότερα απασχολήσει, μονάχα εκείνη την στιγμή για πρώτη φορά σαν να είχα πετάξει εικοσιέξι χρόνια συνεχών αναζητήσεων σε έναν κάδο σκουπιδιών, γωνία τρικούπη και δερβενιών που την πρωτοχρονιά του 2012 έσβηνε πυροσβεστικό όχημα στις 01.35 ακριβώς, πως ενημερώθηκες ότι με ερωτεύτηκες αγάπη μου; ήρθε ο έρωτας μου με ταχυδρομική κάρτα; όχι, σίγουρα, όχι. Τον διάβασες σε εκείνη την εικονογραφημένη εγκυκλοπαίδεια των παιδικών σου χρόνων; όχι, τι να ξέρουν αυτοί. Το έγραφαν οι οδικές πινακίδες; ναι. Οι μαρκίζες; ναι. Τον σημείωσε κάποιος αγγλοσάξων συγγραφέας; όχι, μωρό μου, όχι. Ισπανός, μήπως; σε κάποια. Στα ιαπωνικά χαϊκού; όσα κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω για ‘σένα μίλαγαν. Στην αρχαία αιγυπτιακή ποίηση; ερωτική ήταν, όλη σχεδόν. Στην λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία; ναι, σίγουρα, ναι. Στους μύθους της βορείου αφρικής; ναι. Στα βιβλία ανθρώπινης ψυχολογίας; μην είσαι ηλίθια. Στις ιστορίες με τους κινέζικους δράκους; ναι, μα πάψε γιατί δεν θέλω να πω πως για τον έρωτα σου μου μίλησαν χνάρια στην γη του πυρός, μου μίλησαν τύμπανα και κάγκελα στο κέιπ τάουν, τα πρώτα πειραγμένα μπιτ στο σόχο και από άκρη σε ακρή η ορλεάνη του 1930, τσαμπούνες στην αρχαία αρκαδία και κάθε γιορτή του πάνα, για σένα μιλάει ολόκληρη η σύγχρονη αραβική πεζογραφία και κάθε μεθύσι των βίκινκς, μα πάψε γιατί η ρώμη, έργο τέχνης μόνο καθώς καιγόταν για σένα μου μιλούσε, μα σκάσε γιατί θα πεις πάλι, πως επαναλαμβάνομαι, τον έρωτα σου κάθε εφηβικό μου δάκρυ προμήνυε.

Στην συνέλευση

κι αν τόσο μιλήσαμε για ζητήματα ιδιοκτησίας συντρόφισσες όσο αφορά την ερωτική κτητικότητα θα ήθελα να σημειωθεί είμαι η πιο δικιά του, χωρίς καθόλου να αναφέρομαι σε ανθρώπινες ιεραρχίες εννοώ τα αντικείμενα που του ανήκουν·

περισσότερο από τα παπούτσια του το στρώμα του κρεββατιού ή το χαρτί τουαλέτας περισσότερο από τα ντουλάπια της κουζίνας τον καναπέ και το καπέλο για τον ήλιο το λαμπατέρ το κινητό τηλέφωνο και περισσότερο από το πρώτο βιβλίο που αγόρασε εγώ του ανήκω.

Ταξιδιώτης

Ήξερα εξ' αρχής πως δε θα με χωρούσε η εποχή, από τη μια, η αποθέωση της επιστήμης ως θέσφατο κι από την άλλη, οι τσαρλατάνοι του παλιού καιρού δυνάμεις που εκπορεύονταν από τα ίδια κέντρα στοχεύοντας προφανώς διαφορετικά κοινά που να χωρέσω; Ήξερα εξ' αρχής πως δε θα με χωρούσε η εποχή, αυτή η πόλωση είχε παγώσει τα πάντα από τη μια εξύψωση του ατόμου του πρώτου κόσμου κι από την άλλη οι χιλιάδες ανώνυμοι νεκροί κάθε φορά που συναντούσες τη λέξη ανάπτυξη που να χωρέσω; Ήξερα εξ' αρχής πως δε θα με χωρούσε η εποχή, φύσι μελαγχολικός, έπρεπε να επιβιώσω από νιου έητζ θεωρείες, θετικές ενέργειες, σκευάσματα και "σκευάσματα" ψυχανάλυση και ψυχανωμαλία και το συλλογικό, υπο διωγμόν που να χωρέσω; Ήξερα εξ' αρχής πως δε θα με χωρουσε η εποχή μα πάρκαρα τη χρονομηχανή μου ακολουθώντας τις συντεταγμένες. Έψαξα και σε βρήκα. Αφού εδώ υπάρχεις κι ανασαίνεις που αλλού να πάω;

Προ Ι ιστορία

Είμαι ο πρώτος άντρας.

Σε κείνη τη σπηλιά στην Αλταμίρα

τον έρωτά μας ζωγραφίσαμε.

Οι επιστήμονες αναπαράσταση κυνηγιού τ’ ονομάσαν

αφού τα ζώα έδειχνε τρομαγμένα να τρέχουν

απ΄ το ουρλιαχτό του οργασμού της

κι έτσι φτιάξαμε τη λέξη “νίκη”.

Την ξέρω από τότε που γδύθηκε το μανδύα της

και για να μην κρυώνει

τη φωτιά έκλεψα

απ’ αυτούς που Θεούς ονομάσαν.

Την ξέρω από τότε που ολάκερη συμμορία ξεκλήρισε

από αυτούς που πολύ αργότερα

η ψυχανάλυση εφιάλτες ονόμασε

τα βράδια ήσυχος μαζί της να κοιμάμαι

Την ξέρω τόσο πολύ

μα την λαχταρώ ακόμα περισσότερο,

Οι σβούρες της τίγρης

οι κινήσεις της

ανιμαλιστική μητρότητα δεν είναι

αλλά η πρώτη απόδειξη

συντροφικής φροντίδας

Είναι η πρώτη γυναίκα.

Απ’ την αρχή

μέχρι το τέλος της Ιστορίας

μαζί.

Θυμάσαι;

Κάθε φορά που βρισκόμαστε στα σώματά μας επαναγράφεται του κόσμου η Ιστορία. Η σάρκα δύο κομμάτια από χάρτη: Διαβάζεται μόνο μαζί

Θυμάσαι Κάναμε έρωτα στις σπηλιές. Η φωτιά: για να μου δείξεις πως νιώθεις φτιάχτηκε Σου έδειξα το φεγγάρι, ίδιο ο κόλπος μου κι εσύ έχυσες φτιάχνοντας τ’ αστέρια τ’ ουρανού, Θυμάσαι ; Με έσερναν αλυσοδεμένο και λυσσασμένα σκυλιά με διαμέλισαν επειδή λάτρευα εσένα,

Θυμάσαι ; Ανδρόγυνο ήμασταν, φοβίσαμε θεούς και ανθρώπους. Ωκεανοί: την πρώτη φορά που χύσαμε παρέα σχηματίστηκαν Που έφτιαξες σπίτι και σου είπα, σταμάτα θα σε πνίξει, Θυμάσαι; Σου είπα οι άνθρωποι θα φτιάξουν εκατομμύρια πόλεις για να με ψάχνεις και να σε βρίσκω. Τον Αμαζόνιο έχυσες στην κοιλιά μου, ένα απόγευμα πριν ονομάσουμε τον χρόνο. Σ’ έκρυψα στην γη της Αμερικής κι έμαθαν οι άνθρωποι να γαμιούνται στο φως όταν η Ευρώπη είχε ακόμα νύχτα, Θυμάσαι; Η Πανγαία: χωρίστηκε στον πρώτο μας καυγά. Έδειξα στην Ανατολή πως γαμιόμαστε και εκείνες το έκαναν χορό σε παλάτια για πασάδες Με έκανες να σε γλείφω τόσο, που λιώσαν οι πάγοι Ύστερα κάθισα πάνω σου κι η λεκάνη μου χώρισε τις τεκτονικές πλάκες. Με χώμα και τα υγρά μας φτιάχτηκαν οι πρώτοι άνθρωποι, κανένας Θεός δεν φύσηξε πνοή, μονάχα ο ένας, στο στόμα του άλλου Θυμάσαι; Ηφαίστεια: ο κάθε σου θυμός Έρημοι: οι φόβοι μου στους ψιθύρους μας, φτιάχτηκαν τα δάση λουλούδια άνθισαν σε κάθε σου βογκητό Θυμάσαι, σε ρωτάω, θυμάσαι ;

Θυμάσαι που υποσχέθηκα να σε ξαναβρώ λίγο πριν πάψεις να αντέχεις;

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω όταν μου στέλνεις τις φαντασιώσεις σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω ο ήχος του πλυντηρίου θυμίζει τα βογγητά σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω θυμάμαι αυτά που κάναμε χθες βράδυ

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω να μετρήσεις πόσα κλος κάνει η φούστα όταν ανοίγω τα πόδια μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω για τους τρόπους που δεν σε γάμησα ακόμα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω χύσαμε στην απέναντι πυλωτή, μια τρίτη πρωί με είχες φέρει στην δουλεία

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω να λύσω μαλλιά μου και να κυλήσουν ανάμεσα στα πόδια σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω λερώνω το βρακί μου, μακριά σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω θα το γευτείς μετρώντας τις σταγόνες

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω και όταν αργώ πιπιλάω το δάχτυλό μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω η τραπεζικός λέει ο γιος της έμπλεξε με μια τσούλα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω θα παίξουμε τον γιό και την τσούλα ;

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω σήμερα το πρωί έφτασαν οι καινούριες χειροπέδες

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω σφίγγεις τα χέρια μου πίσω από το κεφάλι

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω χαμογελάω καλύτερα αφού χύσεις στο στόμα μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω σχολάω πρώτη σημαίνει σε επανάληψη όλα τα βίντεο που γυρίσαμε παρέα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω τα πόδια μου ξεκουράζονται μόνο καθισμένα στο πρόσωπό σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω ένα βράδυ στο λυκαβητό μούσκεψα την σέλα της μηχανής περισσότερο από βροχή νοέμβρη μήνα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω αντί για δίσκο, τα χέρια μου θέλουν να στον παίζουν πριν κοιμηθείς

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω και όταν φτάνω χώνεις τα δικά σου βαθιά μέσα μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω για κάθε φορά που με γύρισες μπρούμυτα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω για κάθε φορά που σε γύρισα μπρούμυτα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω μόλις μπω να με κολλήσεις στον τοίχο πριν βγάλω το παντελόνι

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω εκείνο το σαββατοκύριακο στο εξοχικό με τους γονείς σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω κάθε πόνο αυτού του κόσμου ξεστομίζω στημένη στα τέσσερα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω όποτε με περιμένεις στην γωνία υγραίνομαι

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω είναι σπατάλη να χύνεις μακριά μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω σκουιρτ αργοπεθαίνουν μέσα μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω -ξανά- ματώνεις και τρέμεις συγχρόνως

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά της γλώσσα σου στην κλειτορίδα μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω γνωρίζω ακριβώς κάθε χιλιοστό του πούτσου σου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω εκείνη η στάμπα στον καναπέ που κανείς μας δεν καθάρισε

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω ενοχλείται η γειτόνισσα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω έχουμε σπάσει μια καρέκλα παρέα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω ακούω να φωνάζεις το όνομά μου και να τρέμεις

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω ή τις φορές που χύσαμε παρέα

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω στέλνεις καλημέρα και καυλώνω

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω η καύλα καίει την κοιλιά μου

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω και όταν άλλο δεν αντέχω

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω ανοίγω λίγο ένα κουμπί

Βιάζομαι, περισσότερο, να σχολάσω βουβά φωνάζω τ’ ονομά σου

προσευχή ερωτευμένων

Ευχαριστώ το δυτικό πολιτισμό ευχαριστώ τον καπιταλισμό την πατριαρχία και κάθε πέτρα που δε σηκώθηκε εναντίον τους ευχαριστώ την υπεραξία που παράγουν όσοι απόψε μονάχοι θα κοιμηθούν τις απουσίες μου στο σχολείο ευχαριστώ τις φορές που έφυγα νωρίς ή εκείνες που έμεινα περισσότερο απ’ όσο έπρεπε ευχαριστώ κάθε δακρυγόνο που έφαγα όλους τους μπάτσους που τα έριχναν ευχαριστώ κάθε φορά που φοβήθηκα κι εκείνες που δε μίλησα περισσότερο ευχαριστώ τα αντισυλληπτικά χάπια κι όλα τα χάμστερ που πέθαναν για χάρη τους ή τα φάρμακα που ρίξανε στη θάλασσα και τα άδεια δημόσια νοσοκομεία με τις πληρωμένες από τους ασθενείς γάζες τις αποτυχημένες εγχειρήσεις ευχαριστώ και ευχαριστώ τα μεροκάματα που έχασα τις μέρες που έμεινα στο κρεβάτι όλα τα δάκρυα που έχυσα όπως ευχαριστώ την τεχνολογία και τα 5.000 χρόνια ανθρώπινης σκλαβιάς και ευχαριστώ τις φωνές που δε θα ακουστούν ποτέ όλους τους αδικημένους κυρίως, ευχαριστώ, τους άπονους νικητές ευχαριστώ γωνιές με ξερατά από άστεγους τα λαδωμένα πόδια σε κλαμπ η ώρα πέντε το πρωί και κάθε εκείνον που τα κατέκρινε ευχαριστώ κάθε κακογυρισμένη τσόντα τα εργατικά ατυχήματα τα χωρίς αρδευτικό δίκτυο σπίτια τα τσαντίρια και τις παράγκες τη βία βεράντας τις γυναίκες που υπομένουν τα θηράματα το gentrification και τα ηλιακά πάρκα τους ακάλυπτους στις πολυκατοικίες της δυστυχίας ευχαριστώ τον φασίστα του 3ου την αγοραφοβία, τα zanax, την πρέζα ευχαριστώ τις κουρτίνες που βαρέθηκε η κυρία καλής κοινωνίας την καλή κοινωνία και τις φορές που δεν την έφτυσα στη μούρη ευχαριστώ τα νεύρα, τον ΟΑΣΑ και την πειθαρχία των λεωφορείων εκείνα που μίσησα με σκύλου λύσσα τους πανούργους θεούς τις καριερίστριες που αντάλλαξαν 40τμ έρωτα με 200τμ μοναξιά το φόβο μην γίνω εγώ η 32χρόνη συμβασιούχος τους παπάδες που έκρυψαν σεξουαλικά αδικήματα κάτω από τα ράσσα τις πάνες, τα κλάματα μωρών και τα κλεμμένα χρήματα από τα κρατικά ταμεία τους σομόν τοίχους και τα κηροπήγια για δώρο γάμου τα χαμένα τάπερ της μητέρας που πεθαίνει από ξηρασία και το άγχος του κανακάρη γιου ευχαριστώ τα 1400 κυβικά εκατοστά, σε εβδομήντα δύο άτοκες δόσεις και χρώμα συμβατικό το κωλοφτιαγμένο glx τα δανεικά παπούτσια και το λάδι από το δίκτυο αλληλεγγύης τα βιβλία που κλέψαμε από τα public ευχαριστώ την πρόωρη εκσπερμάτωση στην καινούργια φόρμα της πέμπτης δημοτικού τα παλιά ασημικά και την σόδα που αυλάκωσε τα δάχτυλα το δεμένο από τη δασκάλα, αριστερό χέρι, στην πρώτη δημοτικού τα ξυραφάκια, την χλωρίνη και τις αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας ευχαριστώ κρεβάτια που δεν έτριξαν ποτέ τους ανεμιστήρες οροφής το 15ο αποχαιρετιστήριο τουρ των Πυξ Λαξ ή το γκολ του Χαριστέα ευχαριστώ τις πρώτες συναυλίες στο Λυκαβηττό και το τσιγάρο που δεν σε κέρασα μαζί με τα άγχη των πανελληνίων ευχαριστώ όλους τους βιασμούς ανηλίκων σε κατεχόμενα από το ΝΑΤΟ εδάφη την εθνική συνείδηση της Γιουροβίζιον το on/off συναισθημάτων μικρής διάρκειας σε σάητ γνωριμιών τα σκαλιστά τραπέζια και τους ψυμιθιολόγους ευχαριστώ τα εγκεφαλικά και τις διασωληνώσεις σε ευχαριστώ που πάντα στρίβεις σωστά και δε σ’ έχουν δέσει με τον τρόπο –εκείνο- που ευχαριστώ το autocad, το photoshop και την Τ12 στο κάτω πολυτεχνείο τα λυτά κορδόνια και το bulling στο προαύλιο του γυμνασίου ή τους υπερυψωμένους καθρέφτες στα H&M και τις όμοιες πωλήτριες στα Hondo’s και τις εξαερώσεις του καλοριφέρ και τον αυστηρό πατέρα τους δράκους που μας αποκεφάλισαν από λάθος χαρτάκι lsd το ΚΕΑ που κάνει χαρούμενη τη φίλη της τις στιγμές απόγνωσης και κάθε άσπρη τρίχα που σου δημιούργησαν. το “εν οίκω μη εν δήμω” Το “πατρίς θρησκεία οικογένεια” πατημένο και σκισμένο χρυσαυγίτικο τρικάκι τη γαλανόλευκη στα ημιυπόγεια ευχαριστώ το μετανάστη που μαχαίρωσε το αφεντικό του την πρώτη έκτρωση στην ιστορία τα χτυπημένα εισιτήρια που χαρίζονται τα κλεμμένα πουρμπουάρ, τις απλήρωτες υπερωρίες και τον ελεγκτή στο τρόλεϊ 5 την ημιδιατροφή, εκτός διακοπών ευχαριστώ κάθε αδέξιο κώλο με μεταξωτά βρακιά την χλωρινιασμένη πατούσα της μαγείρισσας ή τα κουνούπια που τσίμπησαν τους κάμπερς και το εταιρικό μπλουζάκι στο πανηγύρι του χωριού τα χέρια που δεν κόψαμε ακόμα από τη ρίζα ευχαριστώ τα liposan και τις κρέμες νυκτός τις αδιόριστες φιλολόγους, ανύπαντρες, ετών 40 τις καλαμωτές στα μπαλκόνια τα βιαστικά κουτουπώματα το σεξ στην πυλωτή και τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες τους ενοχλητικούς εραστές, τις ερωτικές εξομολογήσεις σε ώρες κοινής ησυχίας τις πλαστικές πισίνες από τα Jumbo τα σκουριασμένα πόμολα των άδειων σπιτιών, στις πόλεις του ενός εκατομμυρίου αστέγων τα rooms to let το χρηματιστήριο και την πρωτοχρονιά του 2000 το Big Brother και το Δήμο Αθηνών ευχαριστώ το Ίδρυμα Νιάρχος, την Στέγη και τα κοινωνικά πειράματα εκείνον το φίλο που έγινε γραμματέας σε υπουργείο την ιδιωτική αστυνομία και την πειθαρχία του Φουκώ τις υποστηρίξεις διδακτορικών διατριβών και τα πρώτα παπούτσια του μπαλέτου ευχαριστώ το skype και τους οργασμούς που δε γεύτηκες τα βράδια που πέρασα αλυχτώντας για σένα την κοινωνική ασφάλιση και το ΠΑΣΟΚ την ελληνική επαρχία, τα διπλοκάμπινα hilux, τα πακέτα ντελόρ, τα σαπισμένα ροδάκινα και τις λαμέ κόκκινες γόβες το μπαράκι της γειτονιάς και τα καθαρά ποτά ευχαριστώ εκείνους που γούσταραν τον Αντρέα μα παντρεύτηκαν τη Σούλα τον επιτάφιο του Απόστολου Παύλου στο Θησείο ευχαριστώ το DJ που κληροδότησε στο Θανάση, το Γιώργο, στο Μιχάλη, τα παιδιά τους την πρώτη κατοικία. και την τελευταία. ευχαριστώ το χριστουγεννιάτικο τραπέζι την πιστή αναπαράσταση του δίσκου της Φαιστού το κατηχητικό και τους προσκόπους τη φορά που σου χύθηκε η θεία κοινωνία από το στόμα τις αναπάντητες κλήσεις με απόκρυψη και τα 1500 λεπτά προς όλους τα διακοποδάνεια ευχαριστώ τους αυτόχειρες της κρίσης τα κουδούνια με ήχο αηδονιού και τους ευχούληδες που δε μας άνοιξαν εκδικητικά τον κώλο τις φωσφοριζέ υπογραμμίσεις τις ακριβές κορνίζες φωτοτυπημένων πινάκων τα ριχτάρια και την κουρελού για πατάκι εισόδου ευχαριστώ τον επιχειρηματία με τους 2 ορφανούς τόνους ηρωίνης τα πιαστράκια για τις κουρτίνες του καθιστικού τον αντικαπνιστικό νόμο τις προσωπικές αφιερώσεις στα ακαδημαϊκά συγγράμματα τα μεταπτυχιακά των 15.000$ στην Κωλοπετινίτσα τα ρεσιτάλ μουσικής δωματίου και την παρουσίαση της 4ης ποιητικής συλλογής τις συνεντεύξεις εργασίας με την προαπαιτούμενη σεξουαλική παρενόχληση τα Hot Spots και το μνημείο στον άγνωστο πρόσφυγα που ποτέ δε στήθηκε στον πάτο του Έβρου τους φαντάρους που αυτοκτόνησαν τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τη Vodafone, τη Siemens κι όλο και κάτι θα ξεχνάω τις μεζονέτες και τα μπλουζ στα εφηβικά πάρτι το σάλιο που συγκράτησες θυμωμένος τις πλύσεις στομάχου και τις ενέσεις καφεΐνης τα νεκρά 15χρονα ευχαριστώ τα φτηνά τσιγάρα, τον Τσίου και τη νοσταλγία της εαρινής μητρόπολης την Ερμού με εκπτώσεις τα ανοίκιαστα καταστήματα στο Κολωνάκι το air b n b τις οικογενειακές συσκευασίες το 1+1 στο σινεμά τους εργένηδες με μαύρα έπιπλα ή γκρίζους τοίχους την αστική νομιμότητα τις συλλήψεις στο σωρό τα μπουκάλια που έσκασαν στον αέρα τις περιφρουρήσεις του ΚΚΕ τα βιβλία Ιστορίας το βιασμό στην Αμάρυνθο τους κροκόδειλους στους υπονόμους και το δράκο γυμναστή τους τίμιους οικογενειάρχες όσο ευχαριστώ τα κοινωνικά δίκτυα και την κοινωνική δικτύωση τα σχολικά λεωφορεία και τα ΚΤΕΛ τον Ανδρέα Λοβέρδο ή το Unfollow και την ανεξάρτητη δημοσιογραφία τα τατουάζ στον αστράγαλο τις προσωπογραφίες στο δρόμο την κοινωνία του καταστρώματος τα 20αρια στον έλεγχο τις φιάλες των 70ε τα 4 άτομα τη Μύκονο και την Αράχωβα. τα Χριστούγεννα στο BANSKO τις επιδοτήσεις κινητών τα τζακούζι και τα solarium τον Αγ. Βαλεντίνο και τις προπληρωμένες κάρτες τα σαββατόβραδα το Horse to ride τα ταξί στις Κυκλάδες και το ηλιοβασίλεμα στην Σαντορίνη το “Σε βλέπω σαν φίλο” τα χάπια διαίτης, τους αρραβώνες και το ματωμένο, απλωμένο σεντόνι τα σούπερ μάρκετ με τον μπατζανάκη ευχαριστώ τα ρομαντικά δείπνα και τα ροδοπέταλα τα χρυσά σταυρουδάκια της νονάς και τον Ριχάρδο το γλυκό της βάφτισης το “η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα¨ την Τσικνοπέμπτη και το Καρναβάλι στην Πάτρα τους χαρταετούς και τη λαγάνα το πρώτο γλωσσόφιλο τις καθημερινές σειρές ευχαριστώ κάθε μία από τις 12.460 μέρες πριν σε γνωρίσω ή τις 9.616 νύχτες μακριά σου για τον υπερθετικό της καύλας που νιώθω το κλιματιστικά και τα ψυγεία no frost που πιάνουν πάγο τις κατεβασμένες παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου ευχαριστώ τα βιβλία που αφήσαμε στη μέση και τους “τελειώνω πάντα το βιβλίο” τους Ρώσους κλασσικούς ή τα εικονογραφημένα τη δημοσιογραφία του Μέγκα, του ΣΚΑΙ, της Εφ.Συν το μπρελόκ του Παναθηναϊκού στα λάθος χέρια τα λούτρινα της “ρεζέρβας” και το “αφισόραμα” το σούπερ Κατερίνα και το Κλικ τον Κωστόπουλο και το ιλουστρασιόν χαρτί τις πορείες που ξεκίνησαν με λιγότερο από 50 άτομα ευχαριστώ τις άδειες κρατουμένων τα σπιράλ τετράδια και τα σπιράλ των κόλπων το viagra τα “προσεχώς Βουλγάρες” την αντιπαροχή της Χούντας τον εορτασμό του Πολυτεχνείου τα μνημόσυνα το έντεχνο ελληνικό τραγούδι και τα καραόκε πάρτι το “ΌΧΙ” και τον Ιούλη του 2015 ευχαριστώ την Κατερίνα Γώγου τα σετ με την παπλωματοθήκη και τα ενεργειακά ποτά τα καλάθια δώρων τα σουδάκια και τα εκλέρ το σώβρακο μέσα από το μαγιό τις ερωτικές κομεντί τις δερμάτινες καπνοθήκες και τους zippo τα ράδιο ταξί τα στεγνά εσώρουχα το ΟΜΟ και τ’ ασπρόρουχα ευχαριστώ τα σπασμένα βάζα και τα οικογενειακά κειμήλια τα χρυσαφικά από τη Σμύρνη και τα ταρώ ευχαριστώ φάτσες επαναστατών σε t-shirt από τα ZARA τα υπερατλαντικά ταξίδια και τα check points και φίλες που δουλεύουν 5μηνο στη Μόρια το τείχος του Βερολίνου σε όλες τις πτώσεις τη γέφυρα Ρίου-Αντίρριου και το στέγαστρο Καλατράβα τους νεκρούς εργάτες των Ολυμπιακών ευχαριστώ τα τσακισμένα γόνατα που σου φίλησα τα σ’ αγαπώ που στερήθηκα τα κρεοπωλεία τη Μεγάλη Πέμπτη τ’ αγορασμένα Jeep από την πόλη των Σκοπίων τον φραπέ της οικοδομής και την πρώτη Άμστελ πριν τις 11 το πρωί ευχαριστώ το φεστιβάλ της Δράμας τ’ αγουροξυπνημένο σεξ τα μαλλιά καρφάκια και την ισιωτική το πόσο όμορφος είσαι σε φωτογραφίες πριν σε γνωρίσω τους απολογισμούς και τα new years resolutions. Tα ρεβεγιόν. τη Βέφα Αλεξιάδου και τη γραβιέρα στην μπεσαμέλ μαζί με το γάλα αμυγδάλου τη λέξη σύντροφος στο στόμα νεοδημοκράτη τα δάκρυα που δε σου έγλειψα και τα χυμένα σου μούσια το “σύντροφοι αλυσίδες” την παλιά Αθήνα τα πέντε χρόνια φυλακή στον Τάσο Θεοφίλου τους διωκόμενους αγωνιστές το λύτης με ι τις συλλήψεις φίλων τα ανοιξιάτικα περιτυλίγματα δώρων και τα κοχύλια στις συσκευασίες τα σαμπό και τις νοσηλεύτριες με τις σπασμένες φλέβες τα τατού xena ευχαριστώ την Νατάσσα την Μποφίλιου το καζίνο στη Γευγελή τους ρατσιστές Αλβανούς μετανάστες 2ης γενιάς τους Έλληνες του εξωτερικού και το ΚΚΕ εσωτερικού το brain drain τους παντρεμένους φίλους και τις νιόπαντρες μανάδες το “αγνώστου πατρός” και το Άγιο πνεύμα τις μαργαρίτες, την πίτσα μαργαρίτα και την τεκίλα πορτοκαλάδα τα delivery υπό βροχή τα συνθετικά ρούχα τον κομμουνισμό απ’ την Κίνα τους πλανόδιους μικροπωλητές τις κακές μεταφράσεις ευχαριστώ τους καλοπληρωμένους τραπεζικούς υπαλλήλους τα πλαστικά λουλούδια τις πινακίδες “απαγορεύεται” και το “απαγορεύεται το απαγορεύεται” το όνομά σου πριν γίνει δικό μου τα plus size μοντέλα τη NIVEA και το Old Spice τις διαφημίσεις της Benetton τα παιδάκια με all star ευχαριστώ εκείνες που τόσο θα ήθελαν να κάνουν ένα μιγαδάκι ευχαριστώ την Αμοργό το υπεράνω το “να κανονίσουμε έναν καφέ” τους σεξουαλικούς πειραματισμούς των 20 την tv στην κουζίνα τους BONUS πόντους το σκουπάκι για τα ψίχουλα τις λευκές ισοπαλίες και τις λευκές νύχτες ευχαριστώ το καλάθι των άπλυτων το ουίσκι και τον τσιγαρόβηχα τη σουρωμένη πορτοκαλάδα και τα πτυχία γιόγκα το προγραμματισμένο σεξ τον ανασφαλή εαυτό μου το καρώ με ριγέ τις χρυσές αλυσίδες τα λιγδιασμένα χέρια στα κυριακάτικα τραπέζια το μποτιλιάρισμα και τις εξόδους των Αθηναίων τα τάπερ με τα κεφτεδάκια και τα γεμιστά ευχαριστώ κάθε λογής προϋπολογισμό τα τρίκυκλα, τους 400.000 σταυρούς και το αίμα του Παύλου την αλληλεγγύη στους πυρόπληκτους το όλοι μαζί μπορούμε, τις αναδασώσεις και τα ρεσώ τα κατεδαφιστέα του 99’ και ευχαριστώ κάθε τι που υπάρχει σε έναν κόσμο που χύνεις μέσα μου ενώ με γαμάς ακόμα.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Αλ | δεβαραν