michele

fleur de creiser ateşe merak duyan 4 kelebeğin hikayesini bilir misin?

[atesjaw]

Duman kanatlı kelebeğe uç emrini veren o meşhur gülücük. Dudağının kenarında sanki cennet vardı,yana kıvrılınca tüm dünya güzellikleri yanında sönük kalıyordu.Aynı zamanda dudağının diğer yanı cehenneme göz kırpıyordu.Dünya üzerindeki tüm acıları gölgede bırakır gibi.

[monsiesr]

şimdi geriye dönüp baktığımda her şeyin benim için ve muhtemelen senin için de başladığı gece oydu. büyük bir enkaz yaratacağımızdan habersiz dünyanın en aşık insanları sanıyorduk kendimizi. tecrübesizdik, epey de heyecanlıydık. şiddetle başlayan bir hazzın şiddetle son buluşuna tanık olacaktık.

[atesjaw]

Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, öpüşürken yok olan ateşle barut gibi. En tatlı bal bile tadıldıkça bıkkınlık verir, aynı tat isteği, iştahı köreltir. onun için, ölçülü sev ki uzun sürsün sevgin. hedefe hızlı giden, yavaş kadar geç varır.

[atesjaw]

Geleceğim hakkında ne yapacağımdan hiç bir fikrim yok ne olmak istediğimden, şu an bile kendimi hala tanıyamıyorken ne yapmamı bekliyorlar ki

[atesjaw]

Bazı insanlar çocukluğunu oyuncaklarla değil, dumanla hatırlar. Ve sonra büyürler; yüzlerinde sakinlik, içlerinde sönmemiş odalar taşıyarak. Yanan bir evde büyümüşsün diye tüm dünyayı alevler içinde sanıyorsun. Oysa mesele dünya değil; içindeki yangının hâlâ gece olunca konuşuyor olması.

[pluviofil11]

İnsanların tüm bakışlarından, tüm beklentilerinden ve tüm yargılarından sadece kaçmak istiyorum.

[atesjaw]

[birkadehyalnizliga]

Var ama yok,orada ama değil.Yakın gibi ama uzak.

[atesjaw]

Olmasa daha iyi ama var repliği geldi aklıma Taşacak Bu Denizden

[atesjaw]

Eve gitmem gerek her yerdeyim

[monsiesr]

[perriaeyjeve]

[atesjaw]

[atesjaw]

Gece odanın içine ağır ağır çökerken, o yine aynı yerde oturuyordu. Camdan dışarı bakıyor ama aslında hiçbir şeyi görmüyordu. Şehrin ışıkları bulanık birer lekeye dönüşmüş, sanki dünya onunla arasına ince bir perde çekmişti. İçinde bir şey vardı. Adını koyamadığı, nereden geldiğini bilmediği bir şey. İçini kemiriyordu bu duygu. Bazen bunun bir özlem olduğunu düşündü. Ama neyi özlediğini bilmiyordu.

Bazen kırgınlık dedi, ama kimseye tam olarak kızgın değildi. Bazen de sadece yorgunluk ama uyusa geçmeyecek kadar derindi bu.

Dudaklarını araladı, sanki kendi kendine anlatacakmış gibi ama devamı gelmedi çünkü devamı yoktu. Ya da vardı da kelimeler yetmiyordu. İçinde cümleye dönüşemeyen bir kalabalık vardı. Bağırmayan ama susmayan, gitmeyen ama tam da kalmayan bir şey.

Eline telefonu aldı, birine yazmak istedi.

“Garip hissediyorum” yazdı. Sildi.

“Bilmiyorum” yazdı onu da sildi.

Çünkü bu kelimelerin hiçbiri içindekine benzemiyordu. Başını duvara yasladı. Gözlerini kapattı. İçinde bir şey sessizce genişledi.

İşte o an anladı;

hissedilen her şeye cümle kurulamıyordu. Ve belki de bazı şeyler, sadece hissedilmek için vardı.

[atesjaw]

[atesjaw]

Evet hocam bu hafta da program yetişmedi haftaya da yetişmeyecek böyle devam edeceğim

[atesjaw]

Artık falanlar filanlarda yok siktir etmeler var direkt

[wlst]

[atesjaw]

Herkesin onun hakkında bir fikri vardı. Öğretmenleri ne yapması gerektiğini söylüyordu, arkadaşları nasıl biri olması gerektiğini anlatıyordu, ailesi ise onun için en doğrusunu bildiğine inanıyordu. Herkes konuşuyor, herkes karar veriyordu. Belkide sadece kendi vicdanlarını rahatlatmak için bir şeyler söylüyorlardı.

Ama kimse onun içindeki yorgunluğu görmüyordu. Bazenleri sadece saatlerde bir deniz kenarında oturup gözlerini kapatıp dinlenmek istiyordu. Günler üst üste binerken, koridorların gürültüsü ve insanların beklentileri başının içinde ağır bir uğultuya dönüşüyordu. Herkes geleceğinden bahsederken o bazen sadece o günü bitirebilmenin yeterli olacağını düşünüyordu.

Çünkü herkes onun hayatı hakkında konuşuyordu ama kimse onun gerçekten nasıl olduğunu sormuyordu.