Zacisze Literackie - Poezja Fantastyka i Muzyka

[avenueofpeaces-blog]

"Póki co żyć to znaczy dla nas szukać

Znaczy dla nas pukać do zatrzaśniętych bram

Jak bezpańskie psy wciąż włóczymy się przez czas

Uczymy się przetrwać mając tylko siebie

Jesteśmy sami nawet gdy kochamy i kochają nas

I tak prędzej czy później zaczyna przerażać ich ten chaos w nas

Zasusza musze skrzydła beznamiętny pająk czas

I to nie słabość ale jakby brakowało nam poczucia sensu" - Bisz

[avenueofpeaces-blog]

[avenueofpeaces-blog]

Jak dużo masz, tracisz więcej,

Dobrze że sam nie mam już za wiele, Nie cierpię świata, a życie mnie męczy, Nie szukam czterolistnej koniczyny na końcu tęczy, Nie szukam już prawie niczego, - Świętego spokoju, więc patrzę w niebo, Czasem się czuję jak Villain, a czasem jak pajac, Wiedz że jest źle, gdy nawet muzyka nie uspokaja, Gdy zwyczajna bliskość nie działa, Jakby wyrzuciło mnie z ciała, Sam sobie zburzyłem ten pałac, Nie było nic, czego nie zrobiłbym dla nas, Za każdym razem, gdy angażowałem się mocno, Wzlatywałem coraz wyżej, by coraz mocniej upadać, Miłość nie miała być lekiem na samotność, Tylko paliwem do dalszych działań, Czy byłabyś w stanie dla mnie płakać, Czy chciałabyś wyrzec się tego co drogie, Powiedz proszę ile jeszcze więcej mogłem, Wmawiać sobie, że już będzie dobrze, Dziś to wszystko jest tak nieistotne, Ja tak niewidoczny, wystarczy że zamkniesz oczy, A gdy je otworzysz, Nie będzie mnie nigdy więcej przy tobie, A kiedyś, pewnego pięknego dnia, Gdy zamknę każdą ze swoich spraw, I zostanę sam, nie będzie miejsca na żal, Zostawię wam, ziemskie więzienie i strach, Serce stanie się zimniejsze niż stal, Nie pytaj mnie proszę w co gram, Bo dla mnie to nie była gra,

[avenueofpeaces-blog]

Piekło ma różne twarze.

Dla jednych jest wojną, dla innych domem Zło i tragedia nie pytają o adres, Nie ważne gdzie się skryjesz, może spojrzeć w twoją stronę Ubrany i mood na niebiesko, Znowu w tle leci Depeche Mode, "Enjoy the Silence" - bo przecież każdemu jest ciężko... To głośnik drży czy może niebo nade mną?

Znów myślę o lodowatych dłoniach i pulsujących skroniach, i tak odległych słowach. Ile znaczy moja troska, gdy ci gorzej? Życie często tworzy najbardziej zrytą opowieść.

Gdy ogarnie cię ciemność i zło nadejdzie zewsząd, a cała radość i entuzjazm zmieni się w niepewność, ja też przeżyłem piekło, miałem swoje Aleppo. I prawie nikogo nie było tam ze mną.

Czy dom płonie od bomb, czy bliscy zmienią cię w proch, A ty już nie masz nawet więcej siły krzyczeć? I mówisz sobie: dość, bo chcesz już uciec stąd. Masz ledwie 4 lata, a już cię zniszczyło życie.

Nie boli mnie już przeszłość, ale piszę o niej, bo wciąż myślę, ilu osób przez to spotkał marny koniec. Wszechobecna samotność w świecie "towarzyskich" ludzi. Jeśli Bóg z tym nic nie zrobi, to może diabeł się znudzi...

[fromhersoul]

[avenueofpeaces-blog]

Ktoś kiedyś

Próbował wykpić moją wiarę w Boga, Więc wskazując palcem na jabłko spytałem o kolor, Czerwień rzekł - no dobrze. Ale kto to wszystko pomalował? Kto sprawił że nasza percepcja wychwytuje kolor, Przecież to długość fali światła..., Potwierdził to skinieniem głowy, Na początku było słowo... kolor, Błąd piękny lecz nie przypadkowy, To samo się dzieje z muzyką, To jedynie sygnał dźwiękowy, Skąd się więc wzięły przeżycia, Gdy tylko wlatuje do głowy, A zapach? zdawało by się że to ledwie cząsteczki, bez znaczenia, A jednak służy nie tylko by przetrwać, Budzi nadzieje, nastroje... wspomnienia, A dotyk? zdawałoby się mechanizm obronny, A jednak potrafi znaczyć tak wiele, Wierzę że nie tylko ze względu na przetrwanie, Człowiek tak bardzo tęskni za ciepłem, A ciemność? Fizycznie nie da się jej zmierzyć, Tylko światło tworzy obraz, Ciemność jest brakiem światła, A zło, jest brakiem dobra

[avenueofpeaces-blog]

Nie ma niczego przede mną,

Tylko przepaść i ja,

Czasem łatwiej jest odpuścić,

Gdy znów czujesz się sam.

Nie umiem się znaleźć wśród ludzi,

Nie umiem już dłużej się skupić,

Szczęścia i spokoju nie kupisz,

Więc ciągle będę czuł brak.

Wciąż brzmię jak not enough,

I nawet nie dlatego, że ktoś mnie oceniał,

Raczej przez to, że nigdzie nie pasuję,

Wśród bliskich się czując jak wyrzut sumienia.

Czasem życie jest gorsze niż śmierć,

A i tak wypełnia je śmiech, bo kiedy

Zdajesz sobie sprawę, że jest nieciekawie,

To co masz zrobić? Uciec? Biec?

Uciekać od żalu i smutku,

Tęsknoty i strachu przed jutrem?

Już nieraz wpadałem w pustkę,

Kiedyś mnie gniotła, lecz już nie.

Gdziekolwiek w tym życiu nie pójdę,

Cokolwiek nie będzie za trudne,

Jak skała, niewzruszony w swych ideach będę stał,

A na to, że świat się sypie, mam dwa słowa: ganz egal

[avenueofpeaces-blog]

Nie zaczęło się od miłości od pierwszego wejrzenia,

Najpierw była ciekawość, która zakorzeniła się w piersi,

Gdy przekwitła w miłość, przenikając do trzewi i kości - poczułem to,

Uczucie poddające w wątpliwość wszystko co o miłości wiedziałem,

Przyćmiewające wszystko co czułem wcześniej,

Spokój z którym nie mógł się równać i ten pośmiertny,

Radość większa niż kiedykolwiek, troska która wylewała się ze mnie,

Dziś siedząc przy oknie, popijając herbatę wspominam czas w którym po raz pierwszy mogłem czuć się jak człowiek - szczęśliwy i wolny.

[avenueofpeaces-blog]

[mistrzynidetalu]

Nie każdy potrzebuje od nas rad, gotowych rozwiązań czy naprawiania jego życia. Czasem największą pomocą jest sama obecność. Ktoś, przy kim można pomilczeć, westchnąć, posiedzieć bez udawania, że wszystko jest w porządku.

[mistrzynidetalu]

Uśmiech to najkrótsza droga do drugiego człowieka i najprostszy sposób, by rozjaśnić nawet najbardziej pochmurny dzień.

[avenueofpeaces-blog]

Patrzysz na świat tylko raz jako dziecko

Reszta to tylko wspomnienie, Powiedz jak strawić mam przeszłość, Stojąc na wielkiej świata scenie, Ludzie patrzą, ludzie pieprzą, Oceniają, jakby lekko Wszystko miało przyjść mi, Piekło wciąż jest za mną, Wciąż jest ze mną, Serce wciąż w kawałkach, Od lat staram się je sklejać, Ale ciężko idzie mając drzazgi w palcach, Kiedy rodzisz się w płonącym domu, Masz wrażenie że świat płonie, ale to nie prawda,

Jestem zbiorem własnych przeżyć, własnych dram, Niepewności, niepokojów traum, Ciągle chcę, ale nie wiem jak, Ciągle idę, ale czemu sam, Nic nie kończy się poetycko, To my koniec zmieniamy w poezję, A cała krew przelana, za wszystko co wierzysz I za to co czujesz, to tylko zwykła czerwień,

[avenueofpeaces-blog]

Jesteś Piękna

Jak obraz, w który wpatrując można się zgubić, zatracić się do reszty. Przy tobie bukiet róż czy zorza nic nie znaczą, bledną bez protestu.

Lecz jaki ma to sens, skoro tak mało jest miejsc, które sprawiają, że serce potrafi się wznieść? Więc chodźmy tam!

Tak mało miejsc, gdzie możemy być sobą, śmiejąc się do łez przez byle głupstwo, jakby uśmiech twój tworzył nowy życia kolor, jakby był wodą dla kwiatu serca, bez której mógłbym uschnąć.

Chciałbym mieć wieczność i jeszcze jeden dzień, by nacieszyć się zwyczajnością z tobą. Nie wiedziałem wcześniej, jak to jest, gdy dwie osoby przy sobie czują się wyjątkowo.

Chciałbym mieć wieczność i jeden dzień, by powiedzieć ci o wszystkim. A jedno wiem bardzo dobrze, tych uczuć nikt i nic nie zniszczy.

[nothingspecialjustasoul]

I wanna go back to the time when you first told me your name.

[avenueofpeaces-blog]

Twoje oczy nie powiedzą tego,

Co powinieneś wiedzieć,

Ziemia ponad głowami,

Niebo wciśnięte pod powierzchnię - witamy w piekle,

Piekle niebiańskich obietnic,

Które stale słodko przypominają jak naiwni jesteśmy,

Jakie kłamstwa cię zadowolą

Gdy życie straci sens, straci smak, straci kolor,

Straci dźwięk, straci wdzięk, straci słowo,

Chcę jak Dante je przejść, umocnić swoje przekonania,

Świat bywa pusty, pyszny i próżny,

Lecz ja nie będę udawać,

Nawet jeśli podróż mnie zmęczy,

Nie szukam garnka na końcu tęczy,

Chcę tylko odciąć się od toksyczności

Którą zwą fałszywym szczęściem,

Która na zawsze plami ręce,

Czymś gorszym niż atramentem,

[avenueofpeaces-blog]

Nic nie było od ciebie inspiracją większą,

Wkurwiony zamykam serca przedział,

Jest tyle rzeczy które gniotą wewnątrz,

A o których nikomu bym nie powiedział,

Nie dlatego że inni słyszeć nie chcą,

I też nie przez to że boli mnie przeszłość,

Bo pogodziłem się z nią,

To przez tęsknotę, za ciepłem którego nie da się wymusić,

Bo jest sztuczne i zacznie wtedy wypalać resztę duszy,

Przez to że suma doświadczeń uczyniła mnie kim jestem,

Zgorzkniałym człowiekiem który nie wie czym jest szczęście,

Są to bliskie uczucia, niektórzy próbują uciekać,

Używkami, przelotnością lub kolejną garścią lekarstw,

Powiedz proszę jak w tym wszystkim funkcjonować masz normalnie,

Kiedy ból który odczuwasz zdaje się wręcz nierealny,

Tak, że co drugi dzień myślisz - przyszła pora na mnie,

Możesz rozumieć to jak chcesz,

Krzyki cichych ludzi są najgłośniejsze ale ich nie słyszysz,

Bo przez całe życie skutecznie je tłumimy,

Aż zamknięte oczy zaczną formować krzyżyk

Jakby żyli na niby, lecz jak ich ból są prawdziwi,

[avenueofpeaces-blog]

Nasze serca to instrumenty

Grają oddzielnie, w polirytmi. Świat zdawał mi się przeklęty, a ciepło miało być wszystkim.

I gdy patrzę na pomnik miejski, który wymownie milczy, celuje we mnie miną marsową, jakby oskarżał o wszystko, bo pewnie wiedział o wszystkim.

Żywy człowieku, lecz obdarty z życia, jesteś zbyt empatyczny, zbyt wrażliwy. Drgasz wciąż jak koncertowe struny gitar, zbyt nieśmiały, żeby w górze wyryć swoje imię.

Ostatkiem wiary, pragnąc zmiany, odpowiadam, że będę walczyć, choćby deszcz bomb na glowę padał, że będę starał się bardziej, niż powinienem, bo pragnę siły, nie dla innych, dla samego siebie.

Proszę, gdy znajdziesz mą duszę, to weź ją, połam na pół. Chcę, żeby zrósła się znów. Chcę żyć nie na sto, na trzysta procent, nie tylko czuć. Chcę liczyć na siebie, nie cud, nawet gdy przeżre mnie ból.

Bo znałem ludzi, którzy mówili z taką odwagą, że nawet gdybyś przystawił im do skroni lufę, wciąż czuliby radość. Wrażliwość to nie jest słabość, zależy tylko, w czyich rękach się znajduje.

Też chcę być niczym Krzysztof Kamil Baczyński, człowiekiem po kres odzianym w pancerz przekonań i dumy. Z każdego słowa, jakbym ostatnim miało być, krzesać iskry, choć to, ile możesz oddać za to, co cenne, więcej mówi. Ważne, w co wierzysz i co robisz, a nie o czym myślisz.