Crazyoveryou♥ @ayaco-blog - Tumblr Blog

-circa

the-absolute-best-posts

My lovely followers, please follow this blog immediately!

Matutulog na ko.

HOY BABY!

Aasarin mo nanaman akong madrama! Haha. Sunugin kita dyan eh. Alam kong nababasa mo to. Stalker kita eh. Hehe.

Goodnight! Iloveyousomuch! :*

Hindi tayo yung tipo na 'perfect couple'. Hindi rin tayo yung tipo na palaging sweet sa harap ng madaming tao. Pero sino ba may perfect na relationship? Basta ang alam ko, pag kasama kita, wala nang mas perfect pa sa buhay ko. :) You are the best gift that I've ever received. I don't even care kung anong sabihin nila. I'll always do what makes me happy kase. And that's the thing kung bakit lamang ka sakanila. Pinapasaya mo ko in a way na hindi nila magawa. In a way na ikaw lang yung may kaya. Kaya kahit minsan hindi ko pinagsisihan kung bakit ikaw yung sinagot ko. Magsisisi pa ba ko? What for? If I have the most sweetest person anyone could ever have. ♥

Yung tipong pagkatapos ng walk out scene mo, pinuntahan ka nya sa bahay nyo para mag sorry with a bouquet of flowers.

AKO: Ano yan?

SYA: Suhol. Hehe.

Hindi naman namin kelangan ng lalaking puro pa gwapo at pa cute lang ang alam, kelangan namin yung lalaking ipaparamdam samin na we deserve to be treated like a princess. Yung lalaking mayaman sa effort at di puro salita lang. :) ♥ THANK YOU SO MUCH, Baby. Iloveyou. :*

Ang sakit. Yung tipong sobrang laki ng tiwala mo sakanya pero di mo akalaing magagawa nya yun sayo. Ilang chance na binagay ko pero hindi mo pa rin yun pinapahalagahan. I don't even deserve this. Sabi mo sakin iba ka sakanya. Pero ang totoo, wala kang pinagkaiba sakanila. Pinaghirapan mo ko diba? Sabi mo sakin di ka magbabago. Ako lang diba? So, ano? busog ka na ba? Masarap ba?

6 months. 6 months tayong nagsama. Sana naman marealize mo lahat yun. Sana marealize mo yung dating ikaw sa bagong ikaw. Ang hirap babe. Ang sakit.

Nakakaasar ha. Ang tagal tagal mong naghintay. Ako na nga gumawa lahat ng effort tapos sa huli para sa wala lang. Nakakairita. P*ta. Mas nakakairita pa dun hindi ka pede magalit kasi valid yung reason nya. Eh fvckingtape lang kase talaga. Whoo! Sarap manapak ng tao!

yanilavigne

Nakakainis. Pag uwi ko sa bahay galing school, nakatulog ako sa sobrang pagod. I'm expecting to receive a text from him pero wala. I mean, mahirap ba na magtext kahit simpleng 'Hi' or 'Hello' lang? Walang girlfriend, tol?! TSK! Di mo alam kung paranoid ka lang or nagbabago na talaga sya. Kaasar.

Goodnight, my lovely diary. :) Matutulog nanaman ako ng magkagalit kami ni boyfriend. Di bale, babawi nalang ako sakanya bukas. Mahal naman ako nun kaya magbabati din kame. Normal na yata samin yung away bati eh. I guess that's what makes us stronger. :) Then, see ya next time mylovelydiary. :) :*

Ang sarap talaga sa feeling. :D Pag may napaglalabasan ka ng mga sama ng loob mo. Nakakagaan sa pakiramdam. Sa tulad kong hindi malapit sa pamilya at walang kaibigan na mapaglalabasan, tanging tumblr lang talaga ang aking maaasahan. :D I love you, tumblr. You're the best. :) :*

Normal lang naman sa girlfriend ang mag selos! Nagseselos kami kahit sa napaka walang kwenta at napaka liit na bagay. Ang problema kasi, masyadong manhid ang mga lalaki kaya nauuwi ang usapan sa awayan. Nakakainis! Napaka insensitive! Childish! Immature! Ugh. Hello?! Kaya lang naman ako nag susungit kasi nagseselos ako. Mahirap bang intindihin yun? Tapos sa huli sisisihin ka dahil sa ugali mo daw. SRSLY?! Nagseselos ako. Nagsusunget ako. Ibig sabihin nun, nagpapalambing ako kaya lambingin mo naman ako! TSK.

Yung tipong ang saya saya nyo ngayon. Parang lahat ng bagay normal para sa inyong relasyon. May mga away, tampuhan, asaran, kulitan, lambingan. Bonding dito, bonding doon. Pero sabi nga nila, ang mga masasaya at magagandang bagay ay nagkakaroon din ng katapusan. Ilang buwan na kaming masaya at kuntentong nagsasama. Pero ilang buwan nalang din ang bibilangin namin para maging masaya. Bago kami maghiwalay, bago kami tumungo sa magkaibang landas. Ang isa ay aalis ng bansa, at ang isa ay mananatili sa lugar kung saan maraming alaala ang maaaring magpabalik sainyong nakaraan. Isang napakasakit na alaala na unti unting papatay sayo. Sa tuwing iisipin ko kung pano ko makakayanan ang Long Distance Relationship, pinapangunahan agad ako ng lungkot at takot. Kalungkutan sa pag alis nya dahil wala na kong makakasamang bestfriend, tatay, kuya, nanay, ate, at boyfriend araw-araw. At takot. Takot dahil baka sa pag punta nya sa ibang bansa, makakita sya ng babae na mas higit pa sakin. Yung babaeng mas napapasaya sya, yung babaeng mas naiintindihan sya. Normal lang naman yun maramdaman sa gantong sitwasyon diba? Pero bakit parang iniisip ko palang.. hindi ko na talaga kaya. Pero anong gagawin ko? Eto nga ba talaga yung tinatawag nilang TRUE LOVE? Hindi naman kasi talaga ko yung tipo ng tao na naniniwala sa mga ganyan ka corny-ng bagay. Pero sabi nga nila, kapag inlove ka, nagiging corny ka. Pero siguro kahit gano kahirap yung gantong sitwasyon, kaya pa rin naming lagpasan dahil sa isang bagay na pinanghahawakan namin. Ang pangakong pagmamahalan, tiwala, at katapatan sa isa't isa. True love waits. Kung kami talaga ang itinadhana para magsama at humarap sa altar bilang isa, dadating ang araw na yayakapin namin ang isa't isa. Hindi na namin kailangan pang magpaalam na may kasamang mala telenobelang drama sa isa't isa at mananatili na ulit kaming masaya na nagsasama.

Sigh.

SANA KAYA KO.

SANA KAYANIN NAMIN.

SANA, DESTINY....

KAMI PA RIN HANGGANG SA HULI.