çatı katı

''Bugün kimin geçmişinde kırmızı varsa, o benim.''

[aydakiyuz]

2012 yılındaki kendime ihtiyacım var, şimdiki beni benden iyi tanıyor daha iyi anlıyor. en iyi o biliyor, keşke o olsa da bana sarılsa, bana bir yol gösterse. sevgiyi hak etmediğimi, kalbimin beni sürekli aşağıya çeken bi kaya olduğunu bilen ben bana merhametle baksa. merhameti de kaybettim ben. değişim ne kötü şey, ben dönüştüğümden memnun değilim. keşke döne döne, dönüşe dönüşe bitsem, son bulsam.

[aydakiyuz]

... ne fark ediyor çocuğum. ben senin kızınım, sen benim annemsin.

[aydakiyuz]

koca bir dağdım yıkıldım, ölmüş dediler yıkıldım. gözleri, gözlüğünü düzeltişi geldi ya aklıma. bedeni önemliydi, nerde diyince geriye kemik bile kalmamış dediler. öyle kötü ki onun kemiklerini diğer sevdiklerimin kemiklerinden ayıramamış bile modern tıp. yanında iyi arkadaşlarım dostlarım da varmış, kaybetmeyi hepsi için yedim de yutamadım onun adını duyunca. ölümlerin üstünden neredeyse bir ay geçmiş de yeni duymuşuz. biri bana silah doğrultsa tereddütsüz önüne geçecek birini kaybettim, fedayı kaybettim. birini senmişcesine sahiplenmeyi kaybettim. iyi bi insan olmak için çabalamayı kaybettim. hala sindiremedim, kabul edemedim. hala rüyalarda şen kahkahalar, hala kınalı eller, anıları, ilk gençliği, üniversite yılları, zor zamanlar, kaybetmeye karşı soğukkanlılığı. ben onun gibi soğukkanlı olamadım ya onu da unutmadım. bu acı benim boğazımda bi yumru, çıkınımda bi taş, yutamadığım demir leblebi. payıma bu yükle yürümek düştü, kabulüm.

[senbalikdegilsinki-deactivated2]

Acımı yutuyorum. Acımı çiğneye çiğneye tekrar tekrar yutuyorum. Acımla beraber dişlerimi yutuyorum. Dişlerimi çiğniyorum acımla beraber. Acımı geviş getiriyorum. Acımı tekrar yutuyorum. Acıya dönüşene kadar.

[ceeyn]

yeşil reçeteler ne zaman çimenlere dönüşecek? haplar ne zaman masallara, doktorlar ne zaman yol arkadaşlarına dönüşecek?

[aydakiyuz]

“Love isn’t something you feel, it’s something you do. If the person you’re with doesn’t want it, do yourself a favor and save it for someone who does.”

[aydakiyuz]

*beni bu sayfayla birlikte gömsünler

[aydakiyuz]

giden bi insanın ilk sesi unutuluyor, bu durumdan nefret ediyorum. gözlerimi kapatıyorum ağzı gözümün önünde boynu uzun, bilekleri, uzun parmakları hepsi tamam. tamam, diyorum ki gitmemiş bak sen yanılmışsın. ama yok, sesi onunla beraber gitmiş. gözlerimi geri açıyorum gitmiş. giden bi insan kokusunu bırakıyor, bu durumdan da nefret ediyorum. kalabalığın içinde bir koku geliyor, gözlerim kalbim onu arıyor. bira kokusuna sigara mı karışmış, biraz viski de mi var, burada mı, kafam bulanıyor. burda olsun istiyorum, gözlerimi kapatıyorum, tekrar ağzı gözümün önünde... unutmak da hatırlamak da cehennem. hangi din cehennem geride kalmaktır, dediyse o dine inanıyorum. daha çok yakan kavuran bir şey bir durum yok, gitmek bazen cennet olabilir ama geride kalmak hep cehennem.

[aydakiyuz]

bana bi yalan söylesenize,

[aydakiyuz]

Sonsuzluk gibi bir şey olmalıydı aşk. İnsan aklının almayacağı bir kavram olduğundan bir isim koymuşlardı insanlar ona. Akla yakın hale getirmişlerdi böylece. Akla ziyan bir durumdu oysa.

[biracayipmadam-deactivated20200]

Günleri, kelimeleri, harfleri ve noktalama işaretlerini saymıyorum artık. Azala azala son kırıntılar kaldı. Kuşlara borcum olsun, yarın onu da halledeceğim. Size güzel haber yok, ümitlenmeyin.

[unutulan]

önünüzde çırılçıplak soyunup diyeceğim ki, ben.. bu kahrolası yalnızlıkta, insanın ruhunu kemiren, iliğini kemiğini kurutan bu lanet olası ülkede, utanmayı unuttum ben.

[aydakiyuz]

öyle güzel ki kendime sarılıp ağladım.

[freyrj-deactivated20230603]

Hiç kimseye selam, sabah vermemeye çalışıyorum. Sesimi çıkarmıyorum hatta oldukça az konuşuyorum. Özgürlük denen kavramı yok sayıp, kendi vâr oluşumu bile kabul etmiyorum.Yokmuşum gibi davranıyorum ama yine de hala zararım. Şöyle bir söz okumuştum ‘ Bu hürriyet, hayata ait bir unsur değil,ölümle kazanılmış bir haktır.’ Belki de çözüm yok saymak değil, yok etmektir.

[aydakiyuz]

[aydakiyuz]

ben ilk rüzgara aşık olmuştum çocuk falan da değildim. çok ağlamıştım, çok acıyordu. aynaya bakamıyordum gözler zifiri karanlıktı, gözlerimde boğulacakmış gibi hissediyordum yansımamla her karşılaştığımda. evde dursam elimin altındaki kırabileceğim her şeyi kırıp kırıkların üstünde dans ederdim. hava dondurucu soğuk, gecenin bir vakti. hayatta kalma güdüsü sanırım, dışarı attım kendimi. çok yürüdüm, hiçbir yere gitme zorunluluğu olmadan, her yerden aynı anda giderek. çok rüzgar vardı. suratıma çarpıyor, acımı anlıyor da o sertliğinden vazgeçip yüzümü yalayıp geçiyordu bence. bir sokak köpeği beni sahiplendi benimle yürüdü, durup yere yattı. sev beni, dercesine. eminim ki biliyordu kendimi sevemeyişlerimi, hissetmişti. gülümsedim. soğuktan kuruyan dudaklarım çatladı, kanadı. gülümsemek zormuş ama gülümseyebiliyormuşum, bunu bana rüzgar öğretti. hayatımda ilk defa gerçekten varmışım gibi hissettim o an, sanki öncesi öylesineydi. varolabildiğim farkında bile değilimişim çünkü. bana varolmayı gerçek olmayı esip de saçlarımı savuran rüzgar öğretti. insan insana böyle özveriyle davranır mı, hiç sanmam. ben nasıl aşık olmayayım o esişe, o çabaya?

[unutulan]

Nerede yanlış yola saptığını merak ettiğin oluyor mu? Hayatının ne zaman istediğinin tam zıttı olmaya başladığını?