Babak Dashtinejad

[babakdashtinejad]

شاید از ایستایی چراغ های قرمز است که دیگر هوا بویی از "دوستت دارم" ها را ندارد. این "سرو" ها هستند فقط که میدانند آدمیان مجالی برای عبور از خیابان ندارند تا به نشمردن قدمشان، دور شدنشان را به تماشا بنشینند. بابک دشتی نژاد #بابک_دشتی_نژاد #شعر #دلتنگی #خاطره #babakdashtinejad #babak_Dashtinejad #poetry #poem #memory (at Beyoğlu / Taksim, İstanbul)

[babakdashtinejad]

در حال یافتن سوژه ای برای تکمیل عکس بودم، که از دور دیدمش. در پاسخ پیشنهادم، نخست پرسید هدف از عکس چیست. از دیدگاه و اهدافم، از جنگ و ویرانی، آبادانی امروز و آبادانِ دیروز، که گفتم، سپس پرسید پدرت، پدر بزرگت، و اجدادت کیست. با شناساندنم به او، اعتماد کرد و با لبخندی ایستاد و آماده عکس شد. #بابك_دشتى_نژاد #آبادان #اروندکنار #منیوحی #babakdashtinejad #babak_Dashtinejad #abadan #arvand #war

[babakdashtinejad]

تو نخستین لایه‌ی سلول مغزم را بردار و من نخستین لایه‌ی سلول مردمک چشمت. شاید پس از پایان این سالهای دور، - به فاصله‌ی هفت هزار سال نوری - دوباره همدیگر را یافتیم شاید، آنوقت به یاد خواهمت آورد. این زخم از یاد نخواهد رفت. بابک دشتی نژاد

[babakdashtinejad]

در هیاهوی زمان، از حادثه لبریز شدیم و قدری دل‌تنگی برای بی‌هم بودنمان دَم کردیم. از اینجایی که اکنون ایستاده‌ام، زمین بسیار کوچک است.