მოკლედ,
ისე მოხდა რომ 20 წლის ასაკში პირველად შემიყვარდა.
მანამდე საერთოდ მიახლოებული გრძნობა რა იყო ისიც არ ვიცოდი და მეგონა მოგონილი იყო, თორემ აქამდე მე თვითონ როგორ ვერ გამოვცადეთქო. ეს ქონდა ჩემს თავს არგუმენტად.
მერე შემიყვარდა, თანაც ისე რომ თვითონ არც კი იცის რომ შემეხო, შეიძლება ითქვას რომ ჩემი ფოტოს დანახვისასაც კი არ გაუფქრია ჩემზე (“ქრაშია”თქო მაგასაც არ ვარქვემ, ვიცნობთ ერთმანეთს.)
მოკელდ ამიწიოკა ყველაფერი
და იმ მესამე კლასელს ვგავარ რომ ცდილობს თმების მოქაჩვით ან კალმის წართმევით რამეს მიაღწიოს.
ოღონდაც ისაა რომ ვერ მის თმას ვეხები და გულზე ხომ ზედმეტია ლაპარაკი.
მოკლედ მივხვდი, რომ რაღაც არსებობს, და სიყვარული კიდევ ამაზე მეტი რომ იქნება, მაგისიც უკვე მჯერა.
