[bardakdevrildi]

Kanalımıza Abone olup, videomuzu beğenirseniz, sevinirim.

[bardakdevrildi]

adım murphy. 52,5 yaşındayım. evet yaşımda bir yarımdan ibaret. yaşantımla alakalı mı bilmiyorum ama olsun istemezdim. yarım olmam beni kötü yapmıyor. sadece hayatı yarım tarafıyla yaşamak beni bir şekilde etkiliyor. her şeyi yarım hissetmek de cabası. her şeyi kabullenebiliyordum da işin ucu hissetmeye gelince birilerini nedensizce affedemiyordum. her şeyi yarım hissetmek hiç hissetmemekten daha iyi gibi geliyor bana. karşımdaki manzaramın tam olmasıyla alakalı bu. en ince ayrıntısına kadar görme isteğiyle alakalı bu.

[bardakdevrildi]

sarılmak için davrandı. o gün diğer günlere hiç benzemiyordu. sarıldım. bir olduk. sarıldık. kafamı omuzuna yasladım. o kadar güvenli bir alan ki burası, anlatamıyorum. kafamda yaşıyorum. hafiften saçlarına dokunuyorum. o kadar güzel bir his ki. sarılıyoruz. iki dakika önce ne yaptığımız hiç umurumda değil. her şeyden kopmuşum. yaşadığım onca boka bunu feda edebilirim. bütün hayatım boyunca yaşadığım bedeli böyle ödeyebilirim. bu sarılma için bir gün boyunca oruç tutabilirim. sarıldık. bir olduk. beş dakika önce ne yaptığımız önemli değildi. ayaklarımız yerden kesiliyordu. gözlerimiz kapalı bazen. bu kadar uzun boylu olmasını o kadar çok seviyorum ki. ona sarıldığım zaman sanki kalbi olan kocaman bir şeye sarılıyor gibi hissediyorum. uzundu ve bir şeyleri benden daha iyi görüyordu. hala böyle kalmamız mükemmel. keşke hiç bitmese. yürüyen merdivenden bahsediyorum. basamaklar bitince sarılmamız bitiyor. keşke daha uzun olsalar.

[bardakdevrildi]

iki gözümün baktığı

iki binanın arasındaki boşluk

ile meşgulken pencerem

genzime kaçan yalnızlığınla

sırtıma vura vura koşuyorum

gökyüzüne tutunduğum ellerimle

kafama binen bulutların

terimi yağmur tanesi gibi

indiren bir melek kadar

zamanlıyım

beni okyanusun dibinde

boğmaya yetkisi olmayan

karabasan ile

günümü afallattım

ayılmak için su

yeterli olmadı

taş düşürdüm

cahil değildim

çok şey biliyordum ama

bu insanlarla baş edeceğim

anlamına gelmezdi

gelmiyordu

onlar her zaman sana

farklı bir yoldan bakıyorlardı

ve küçücük şeyler için

beyinlerini yorduklarına

inanamıyordun

can sıkıntısı

afakan

bir şekilde seni

buluyordu

değiştiriyordu pusulanı

doğru adrese varmıyordu

sevgin, saygın, iyi niyetin

göğüs kafesimin takıldığı

elektrik tellerine

sığmıyordu elbisem

babamın, annemin

etrafında döndüğü gibi

dönüyordu dünya

koskocaman dans pistinde

gözlerin üstünde olması

normal bir durum değil

kıskançlık bıçaktan keskindir

yalnızlık ise Allah’a aittir

ve ben yine kayboldum

ayağı yere basınca insanın

her şey o zaman başlıyor

her şey o anda miyopluğa

dönüşüyor

arkama bakmadan yürümeye

çalıştım ama yine de

döndü başım

yandı sırtım

[twisted-w0rds-deactivated202411]

A photographic trip into the sixties

Don Snyder ( 1979 )

[bardakdevrildi]

söyle bir kırık hava döneyim, turna uçsun içimde.

[bardakdevrildi]

çok canım sıkıldı, kuş vurdum. ölmedi, can çekişiyor. şansım bu aralar, iyi gitmiyor. çay sıcak, dilimi yaktıktan sonra çayın tadı değişti. sevmedim. şimdi işin yoksa tütün sar. sahil denizden nasibini almış uzanıyor üsküdar’a kadar. banka oturmuş iki memur; cigara çekiyorlar sabah servislerine kadar. ağaçlar rüzgârın sözünü dinlemiyor, ona karşı direniyorlardı ve sahipsiz kurumuş yapraklar, insanların ayaklarında eziliyor, rüzgârın sözünü dinliyorlardı. babam öleli iki yıl oldu, unuttum. annem yaşayalı elli yıl oldu, hala beni seviyor. ben sıkılalı üç saat oldu, sıkılalı üç saat ve çay ocakta fokurdadığı onbeş dakika oldu. o da dilimi yaktı. tütün sardım, içiyorum. karşımda manzara yok, ne zaman oldu ki. ezan okundu, namaz kıldı şeytan. tütün bitti, sarma kâğıdım da. dağıldı cemaat. çay koydum kendime, ilgilenmedim, soğudu bayatladı keyfim.

[bardakdevrildi]

gövdemizdir.

[bardakdevrildi]

bitiş çizgisi nerede bilmiyorum ama ben yeterince iyi bir koşucu olamadım. ama yine de sizi koşturma isteğim; beni koşturmak isteyen başka birinden geliyor. haklı haksız tartışılır.

[bardakdevrildi]

zihnimin tozlu molalarında kafayı yiyen feminist virgina woolf çözemedi cinsiyetimi. vurgun yedi her yanım; sabah konuşamaz, kalkamaz, gece kahve içemez, çarpıntıdan uyuyamaz oldum. ellerim değdiği zaman ülkelere, hepsini toplayamazdı, uzanmazdı parmaklarım, istemezdi. hepsi kan döktü demeyeceğim ama en masumu bile kendi devletini aşağıladı kendi mahallesinde. uzun boysuz, saçları kirli, annesinin topuklu ayakkabıları kadar uzunlar. paran varsa her şey altındadır, varsa senin tarafındadır. bir keresinde çok param vardı, ispanyadaydım. çok sürmedi; geri geldiğimde yani istanbul’a, beyoğlu’nda çay içecek bir yer bulurdum illa ki.

[bardakdevrildi]

birkaç düşünceydik. vurulduk. kan kaybettik. yasaklandık. birkaç sevilmeyen cümleydik, yanlış anlamda kullanıldık.

[bardakdevrildi]

tanrım kafamın içi yalnızlığınla dolu.

[bardakdevrildi]

düşündüm de hayat o kadar da sıkıcı bir yer değil. insanlar garip de değil. durumu zorlaştıran bizleriz. devleti taşlayan, sürekli politik konuşan, yalnızlığı seçen, çıkar ilişkileriyle kurduğumuz sofralara ve hazırladığımız yemekleri daha derli toplu ve tuzsuz yaparsak muazzam olur. her şeyi eleştirmeyi bıraksak yani tadında eleştirsek çünkü arka planda ne yaşandığını hiçbir zaman bilemeyiz. bu tiyatro oyununda, hiç alkış almayan dekorcular gibi bir şey. sözüm tanrı’ya değdi. hissettim. ona değmeden de olmaz ki. sonuçta bir yaratıcı söz konusu ve mucizeleri dinlemeyi seven hala insanlar var. neyse bahçede çiçekler solmuş, vapur gecikmiş, yağmur yağmış, kadın dövmüş, erkek ağlamış gibi şeyler söylemeyelim birbirimize. biraz duralım. duralım. sessiz işte. biraz şu dünya sakin ve sessiz kalsın. lütfen. iyi şeyler söylemeye çalışıyorum ama hiçbir zaman işe yaramıyor. bu dünyaya yazdığım çok kaçıncı mektubum; ya ona ulaşmıyor mektuplarım ya da işine gelmiyor söylediklerim. durun biraz! bu ülkede yirmi yıldır aynı oyunu oynayan insanlar var. ne kadar güzel bir şey yapıyorlar değil mi? –bu kısımda çok fazla ironi vardır- artık beynimi güncellemek istemiyorum çünkü diğerleri benim kadar güncellediklerini zannetmiyorum. yapı olana inanıyorum. insan dediğin geliştirmeli kendini, her gün piramit misali koymalı tepesine koca koca taşları, napıyoruz?

[bardakdevrildi]

aklıma bir dövmeci geldi. muhafazakâr ailesi olduğu için kendi vücuduna hiç dövme yaptırmamıştı. bir sabah kalktığında annesi hastaydı. her gün kusuyordu. zayıfladı. yatmaktan yaralara ev sahipliği yaptı. her gün yemek yeme öğünü biraz daha azaldı. bir sabah oğlu kendi istediği bütün dövmeleri annesinin üzerine kazıdı. kadın öldü. abdest tutmadı. dövmeci yalnız kaldı.

[bardakdevrildi]

dayımın kuşları vardı. en çok beyazları severdi. bir keresinde nasıl takla attığını göstermişti bize. ne yalan söyleyeyim onun kadar heyecanlanmadım. ama onu bir görseniz. şimdi bu evde bu kadar insan yerine o güvercinler olmalı. beyaz ve takla. bu yüzden burası bana hiç mantıklı gelmiyor. dayımın tek başına orada öyle yatmasını kabul edemiyorum. şimdi nerede o kuşların? toprak atma görevi bana geldiğinde küreğin ucuna beyaz bir güvercin.

[bardakdevrildi]

yağmur başladı

sicim sicim

duvara, toprağa

arabanın camına

hiç kendine acımadan

vuruyor kendini

bıkmış, usanmış

lekesiz ve birkaçı

düşmek istemezken

o şemsiyenin tepesine

hepsi tek tek

kovuluyor cennetten

ve bütün nefretiyle düşüyor

insanlığın üzerine

şarapnel edasıyla

ortaçağ gibi

hiçbir salt amacı gütmeden

düşüyor

düşüyor

kasvetli

kısa

kısa

ne zaman yağmur yağsa

ıslanmayı yeğlerim

ama korkarım

hasta olmaktan

işe gidememekten

para kazanamamaktan

bu yüzden dururum

yağmayan tarafta

ıslanmayı yeğlerim

o gün mustafa bey

ıslanmak istedi

benimle değil ama

kendisiyle demek istedi galiba

o günden sonra

yağmurun da anlamı kalmadı

ben hariç herkes

orada durmak zorunda

zorunda kötü bir şey

sanki

[bardakdevrildi]

düşündüm de; doğru. değerli bir vazo gibi dikiliyorum bir masanın üzerinde. kırılsam bir gün, herkes değerimi anlayacak. ama kırılıncaya kadar bir değerim yok. bir işlevim de yok. artık ne çiçekler açıyor gönlümde, ne bir halta yarıyorum. hanım kendine yeni meraklar edin diyor. bak diyor, emekli olan herkesin bir hobisi var. ben de diyorum ki, yaşlı insanları soymak için hobileri buldular. yoksa yaşlanınca insan ne alacak kendine. bari kitap oku diyor. hiç yorulamam dedim. birisi okusun, ben dinlerim. eskiden radyo tiyatrosu vardı. biz onlarla büyüdük. babam rahmetli, on yaşına kadar masal okudu bana. o masallar o kadar güzeldi ki. bazı eserler öğretici idi. sonra hiçbir masala inanmadım zaten. şimdi televizyona bakmayı da sevmiyorum. hanım seyrederken kenardan kulak kabartıyorum.