[baziseyler]

Yani bu hayat esasında bi' kıvılcım sanki. Öylesine değil hiçbir şey. Bi' devinim var sürekli. Bazen kayboluyormuş gibi hissediyorum kendimi. Öyle yalnız, çaresiz, umutsuz, kaygı dolu ki olduğum yeri unutturuyor. Pekâla sonrasında geçiyor da zaman zaman. Ama hayat hiç affetmiyor. Alışmak lazım her şeyiyle. Kabullenmek ve bazen gerçekten savaşmamak...

Ben sanmıştım ki her şeyle yeterince savaşırsam kazanabilirim. Ama öğrendim ki bazen savaşmak boşu boşuna yüzmek akıntıya doğru. Sadece kendini yormak. İyiliğini iyi olmadan bilmek gibi.

Yoruldum. Ben çok yorulmuşum. Artık bunu itiraf edebiliyorum kendime. Dinlendim de. Şimdi yeniden girmenin vakti geldi harp meydanına. Ama bu sefer hiç düşmeyeceğini zanneden bir savaşçı değilim. Yorulduğumda duracağım. Kazanamayacağım savaşlar için kendimi yormadan, yüzümde metanetle kazanacağım bu savaşı. Tabiki kendi dilimde .d

[kulanmiyorum12345-deactivated20]

kırıcı konuşmamak için hiç konuşmamak

[kaybediyom]

[baziseyler]

Savaşıyorum. Bu öyle bi savaş ki suçlayacak hiçkimsem yok. Ortada bi pişmanlık yok. Ortada bi keşke yok. Bi olay da yok. Hiçbir konu da yok. Ama benim şimdiye kadar verdiğim en büyük savaş bu. Zihnimde paramparça olduğum bi savaş. Tekrar tekrar tekrar yenildiğim bir savaş. Bu öyle bi savaş ki ya kazanacağım ya da ruhum ölecekmiş gibi bi savaş. Olması gereken şeyi biliyorum. Kazanınca nolacağını da. Ancak bu sene tekrar tekrar tekrar öğrendiğim gibi yolun sonunun bir önemi yok. Önemli olan o yolun devinimi. Önemli olan yolun ta kendisi. Yine de olmuyor. Yapamıyorum. Çok yapmak istiyorum ama yapamıyorum. Ne aynalara ne fotoğraflara bakmak istemiyorum çoğu zaman. Kabullenmeliyim. Kabullenirsem dinecek içimdeki yangın. Ormanlarımın yanmasını bile öylece uzaktan izler oldum. Savaş öyle bi savaş. Ruhum bu savaşın büyüklüğünü anlayamıyor. Ya da görmek istemiyor. Görmek istemiyorum. İçim acıyor. Nasıl düzelecek? Seveyim. Nolur seveyim kendimi artık.

[baziseyler]

Kalbim kırıldı.

Yazacak başka hiçbir şeyim yok. Anlatacak başka kelime de yok.

Sadece,

Kalbim kırıldı.

[baziseyler]

Bir şeyler hissetmeye o kadar çok ihtiyacım var ki, sana gelmek istemem sırf bu yüzden.

Ama bencillik edemem. Yanlış olduğunu biliyorum. Biliyoruz.

Kapılıp gitmek kolay işte böyle. Ama ben seni sen olduğun için değil, olduğun için istiyorum.

Bu kötülüğü yapamam sana. Kimseye yapamam.

Üzgünüm. Olmayacağını bile bile seni istediğim için üzgünüm. Eğer çok yakıyorsam canını, canını yaktığım için üzgünüm. Ama inan benimki de yandı.

Biliyorum hiçbir şey değiştirmez bu. Ama belki o hüznü tek başına yaşamadığını bilmek, yalnız olmadığını bilmek, belki bi nebze rahatlatır içini.

İyi geldik birbirimize. Mutlu ol. Çok sev. Çok sevil. Ve sonunda o kişiyle karşılaştığında olmadığımıza şükret.

Bazen hayırlı olan acıtır. Ama olsun hayat acısıyla da yaşanmaya değer.

Hoşçakal'

[uyandim]

yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe.*

[baziseyler]

Ne bu içimdeki. Nasıl bir çıkmaz. Niye bırakmıyor yakamı çaresizlik. Niye tetikleniyor yaralarım. Neden herkesin beni anlamasını istiyorum ben. Niye vazgeçemiyorum bu yolculuktan. Bildiğim tramvalarımın yanına neden üstüste yenileri ekleniyor. Ne korkutuyor beni. Neden anlayamıyorum. Neden adlandıramıyorum. Ah şu içimin kapıları neden biri silinip diğeri üstüne ekleniyor. Şimdi ben bu işin içinden nasıl çıkayım. Doğru muyum. Yanlış mı anlıyorum kendimi. Doğru olsa neden bu kadar sorgulatsın. Ama bendeki şu onaylanma hissi ne zaman gidecek. Ya oysa. Ya diğeriyse. Niye ibre kuzeyde mi diye şüpheye düşmek bu kadar. Ah bu karanlık. Can içim. Kendim. Ben. Bana. Bende. Yara.

[baziseyler]

Yol, kaç, bak, yüzleş.

[baziseyler]

Bu hayatta bir sürü kitap var ama kalem hep benim elimde.

[baziseyler]

İçimde, hemen o anda, çoktan beri sargılı, iyiliğe gitmediği çok iyi bilinen bir yarayı kendi elimle açacakmışım, onun ümitsiz manzarasıyla ve dehşetiyle karşılaşacakmışım hissi vardı.

~ Ahmet Hamdi Tanpınar

[baziseyler]

Hani bazen bazı şeyleri anlarsın da biri bunu sesli dile getirmeyene kadar idrak edemezsin ya.

Geçen konusu açılınca, biri dedi ki, çok normal değil mi bu kadar üzülmen.. 20 yılın gitti. Sen doğdun onu gördün, yolu onunla yarıladın, onca yaşanmışlık duruyor arada. Ha atsan da atamazsın hiçbir zaman tam olarak çıkaramazsın da hayatından. Öylece hiçbir şey olmamış, yaşanmamış gibi bakmak zorundasınız birbirinize... Kaldım baktım öylece sanki çok sular akmamış gibi o yoldan, o an idrak ettim, anladım gerçekliğini. Garip.

[baziseyler]

Yardım çığlıklarını duyuyorum insanların. 'Bak yaralıyım ben' diyor. Açık açık gösteriyor yarasını. Vuracak mıyım sevecek miyim belli değil. 'Öyle çaresizim ki bunu riske ettim yardım et bana' diyor.

Çığlıklar,

Yardım çığlıkları,

Dilenişler,

Çare-sizlik,

Onu anlıyorsun, belki herkesten daha çok. Ama senin elin daha sana değmiyor, ona nasıl uzansın.

Uzatmazlar.

[baziseyler]

İnsanın içi ölüm dolunca hiçbir şarkı kulağına gelmiyormuş.

Neys, bunu da öğrenmiş olduk .d

[baziseyler]

Denizin rengi gibi soluklaştı her şey. Gerçeğini de unuttum. Bütün kapıları kapattım kendi ellerimle. Ben istedim.

[baziseyler]

Boğuluyorum.

[baziseyler]

Bir insanın canını kendinden başka hiç kimse yakamaz.