#plankgasentrstronekke
noise dept.
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
I'd rather be in outer space 🛸
Keni
No title available
KIROKAZE
Sade Olutola

Janaina Medeiros
Alisa U Zemlji Chuda

JVL
he wasn't even looking at me and he found me

No title available

No title available
art blog(derogatory)
No title available

Origami Around
occasionally subtle

@theartofmadeline
will byers stan first human second

seen from Malaysia

seen from China

seen from Malaysia
seen from United States
seen from Sri Lanka

seen from United Kingdom

seen from Türkiye

seen from United Kingdom

seen from Netherlands

seen from India
seen from Poland
seen from United States
seen from Türkiye

seen from Italy

seen from Türkiye

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from Netherlands

seen from Germany
@bealone2day
#plankgasentrstronekke
Comic from 2024. Operation Papa Bear.
Schuldgevoel.
2 april 2022 was een dag dat ik niet zou vergeten. Nadat ik met een vriendengroep naar Facts Gent geweest, zaten we op de tram richting naar de Kleine Turkije om naar de Burger King te gaan en zo naar de Comic Sans te gaan. Op de tram verliep alles goed, totdat iemand van onze groep onnodig zijn mening uitte over: vrouwen en andere mensen rassen. Op moment dat hij erover begon had ik afstand gehouden en ergens anders gestaan in de tram.
'Vrouwen, en meisjes zijn dwaze wezens, allemaal mongolen en schande voor de mannen.' waren zijn woorden. En ik was in schok. Niet van zijn woorden die hij met gemak gezegd, maar ook dat er drie meisjes achteraan zaten waar de vriendengroep stonden. Al was iedereen van de vriendengroep die hem de kop willen houden om zijn mening voor zich zelf te houden. De drie meisjes wouden opstaan en meteen nam ik mijn mobiel en ik schreef
'Sorry voor de uitspraken van die persoon. Ik voel me schuldig, beschaamd en niet op mijn gemak. Ik sta totaal niet achter zijn standpunt. Het spijt me.'
En toen toonde ik het aan de drie meisjes. En nogmaals verontschuldig. Tot mijn verbazing zeggen ze dat ik mij niet schuldig moest voelen en ik kreeg zelf een knuffel van ze. Nadat ze uitstapten had een van de drie meisjes hem uitgescholden.(karma is b****.)
Ik voelde me slecht dat ik zelf naar de Burger King ben gegaan en zelf niets meer zei. De "vrouwenhater" vroeg zelf waarom ik stil was. Maar iedereen wist waarom en zeggen dezelfde mening en woorden.
'Ah maak daar geen drama van.' zei hij. Net alsof hij dat normaal vond wat hij zei. Na 10 minuten nam ik mijn rugzak en ik vertrok.
In het station Sint-Pieters Gent wachtte ik op de trein om terug naar huis te gaan. Ik zat te denken van stel bijvoorbeeld dat die drie meisjes hem in erlkaar zou geslaan, en geschopt zouden hebben en de politie kwam langs, dan mocht hij het maar gaan uitleggen wat er is gebeurd. Of stel dat wij allemaal in elkaar worden geslaan door zijn schuld...Het is zijn mening, maar hij moet eens leren om zijn mening voor zichzelf te houden, ondanks mijn waarschuwing.
En elke dag heb ik een schuldgevoel. Ik zit in een vriendenvgroep waar hij ook zit, en voel nog steeds niet goed door zijn uitspraken.
Trauma is a bitch
Ik zou je zo graag nog zoveel willen zeggen
Ik mis u, mist gij mij ook?
Ik mis hem, haar... iedereen die mijn dierbaar zijn.
Eindeloos verdriet
En toch proberen om er tegen te vechten. Al duwt het me diep in de grond.
Wandelen met de regen.
En alweer een dag dat begonnen was met een gedachte vol droefenis. Steeds probeer ik positief te zijn, maar meteen gaat het drie keer achteruit en opnieuw last van emotie.
Ik wil sterk zijn, maar ben te zwak. Ik wil vooruit gaan, maar het gaat achteruit. Ik wil graag gelukkige zijn, maar steeds ben ik ongelukkig.
Op de kunstacademie heeft mijn leerkracht en goede vriend verteld dat huilen totaal geen kwaad kan. 'Probeer iets met kunst om jezelf bezig te houden.' zei hij. En ook doe ik dat, het helpte half en half. En thuis ben ik onzichtbaar ingestort. Ik ben in de namiddag naar buiten gegaan om te wandelen... opnieuw stroomde de regen op mijn wangen.
Wandelen met de regen.
Laten regenen.
Ik heb de voorbije jaren in de corona periode niets anders dan doorgezet en half tegen zin aanvaard dat we met het corona moeten mee leren leven. De eerste lockdown had voor mij van een sociaal iemand naar een asociale iemand gemaakt. Elke dag wandel ik, fiets ik en deed nauwelijks met vrienden.
De tweede lockdown was nog slechter en te lang. Zeker in de winterperiode waren de mensen verplicht op na 00:00 binnen te blijven en omgaan met vijf personen. De laatste keer dat ik nog iets had gedaan met kerst was naar de kerstmarkt gaan en genieten van de winter. Dat was het jaar 2019.
Voor en tijdens de zomer waren de cijfers gedaald en gehoopt dat we onze "normale leven" terug hebben en blijkt even te zijn. Uitgaan in de nacht was net een geschenk voor iedereen die graag opnieuw sociaal contact wil maken. Ik was zelf blij dat er een beach party was op 4 september 2021.
Maar door dat de cijfers van het corona opnieuw stijgen, en er werd sprake van "lockdown" en verstreningen heb ik deze week voor het eerst zwaar moeilijk.
Vanmorgen heb ik voor het eerst de regen uit mijn ogen laten stromen door mijn wangen. Het ging niet goed. Emotioneel ben ik niet echt maar vanmorgen blijkt het toch waar te zijn. Het leek net dat na zovele coronaperiodes gevochten had en voor het eerst heb ik het zeer zwaar gehad.
Normaal zeg ik vaak tegen iedereen dat ze nooit opgeven, motiveren en doorzetten maar bij mijzelf... is dat niet.
Terug naar....
Sinds gisteren na het overlegcomitie is nu al duidelijk dat de jongeren opnieuw moeilijk hebben met de verstrengingen. Iedereen heeft al sinds vóór 1 november een coronapas aangemaakt om binnen te gaan voor te dansen, feesten of iets te drinken. Het gekste was dat ik met mijn vriendengroep onze coronapas moesten tonen op 31 oktober 2021, de dag van Halloween.
Weken later begon ik aan het coronapas te wennen en langzaam aan handig te vinden. En nu moeten we een coronatest meenemen en een mondmasker voor uit te gaan. Dancing met een mondmasker is niet oké: van dansen krijg je warm en met een mondmasker krijg je al weinig zuurstof.
De halve horeca is wel open na zovele maanden, en ben nog steeds niet gewend dat alles terug open is. Net alsof er stuk van je leven is afgenomen. En nu ik al die blije gezichten terug zie van de mensen moet ik steeds terug denken aan een tijd... dat stralender was.
Nu dat alles langzaam terug naar het "normale" leven begint te gaan, heb ik steeds het gevoel dat er niets is veranderd.
Zijt gij gelukkig zonder mij?
WAT MIJ ECHT IRITEERT IS DAT ZE MIJ CONSTANT LASTIG VALT TIJDENS MIJN EXAMENS. WAT DOE JE? WAT DOE JE NU? GIRL WAT DENK JE DAT IK DOE, IK STUDEER OMDAT IK OVER EEN PAAR UUR EXAMEN HEB, LAAT ME GERUST
HET LUKT MIJ ALLEMAAL NIET MEER. STUDEREN IS GEWOON EEN FLOP, OP STAGE BEN IK ZINLOOS, DE LESSEN ZIJN TEVEEL, THERAPIE IS FUCKING MOEILIJK, OVER EEN PAAR WEKEN VERHUIZEN GEEFT MIJ ONNODIG VEEL STRESS, CONSTANT HET GEVOEL DAT MIJN VRIENDEN ME HATEN EN NIET LEUK VINDEN, ELKE DAG OPNIEUW STERVEN VAN DUIZENDEN EMOTIES, MIJN HOOFD DAT ONTPLOFT ELKE SECONDE, SLAPEN ALSOF ALLES OKE IS, CONCENTREREN, KOKEN, WASSEN, DOUCHEN, OPRUIMEN, CORONA, NIETS LUKT
Hoop, moed, en voorzichtig zijn is onze vriend in deze moeilijke tijden, ook al is het zwaar dan men dacht.