Selfportraits are damn difficult. That's not only my opinion, I think a lot of photogrphers would say the same. Here are a couple of tips on how to handle the camera against yourself:
You want to make a good picture of yourself, which means, you have to look good in it. Which *means* that you have to *admit* that you look good. There are two reasons why photographers may have a problem with that: one is that they don't like themselves, believe they're not photogenic, the camera makes them fat and so on. If they are experienced photographers, they should know, that the camera is the best friend of an ugly person. Every single person on the world can be shown in a favorable way in a picture. Sometimes it works even better than love ;) I'll elaborate on that within another point.
The second reason why photographers don't admit that they're pretty is because they have really high demands. They lack the distance, analyze every detail, and end up seing a pile of little mistakes. So what you can do is just take the pictures - a lot of them, like 50 or 250. And wait for at least a week, before you see them. Then, if you still think they are all worthless, show them to anyone, asking to point out only the good things, and then think about enhancing these parts.
First of all, you need a tripod and a remote control (preferably wireless). A laptop with apropriate software that would transfer your camera's live view or at least the last taken photos directly to the screen - is also going to be a big help. For pentax system there is a freeware program called PK Tether, and I suppose other systems also ofer such freeware (i hope). That solution can replace a remote - if you have a long cable connecting the computer with the camera. There you can even automate the shooting sequence. Remember, that you will have to put that laptop somwhere, in the reach of your hand and on the level of your eyes.
A big mirror is also extremely handy, so, if you have only a built-in one, you can prepare your set in front of one.
That's a very general tip and is useful in any type of photography. I don't even consider myself a person who can explain anything about it, so let's just leave it for you to find out elsewhere.
4. Get a "dummy" or a helper
This way you'll be able to prepare the set more thoughtfully. You can use a broomstik with a hat on it, or a chair, or anything that can stand at the same level, on which you want to have your own photo taken. This is especially useful if you're using manual focus. There's also this trick: use a measuring tape. Most lenses have distances discribed on their focus ring. This way, you don't have to go around the camera every time. It's more difficult if you want to shoot from greater distances, especially since it is harder to aim - then you really need a dummy.
This also helps in setting the light, but remember, that a face has it's own level of brightness and it's features cast shadows that are different from, say, a broomsticks.
Three of the pictures above are made without a tripod and proper lighting. The one with the tongue is made from hand, spontanieously, in dim sunlight. The ones in the bathroom and on the swing-bench were impossible to make with a tripod, becaus there wasn't were to put it. I also don't use a computer, it didn't work for me. Somehow leaving more to chance, makes my work better.
5. Practise you facial expression
Now this is a tough one. I think number five is my personal biggest problem (probably linked with having to high demands).
Here we have this problem: when you take a photo of a person, you call that person "a model". So now... you're the model! It's not just "let me show you the real me". There is nothing real in consciously staged photography. Everything you want to show on your selfportrait, you have to learn to show. It's part of a models job, and that is part of an actors job.
That doesn't necessarily mean that you have to be fake. When you put yourself in front of a camera, you are fake by default. So what you have to learn is how to relax. Then you can try and put your emotions out. One might think there is a range of emotions like "sadness" "hapiness" "anger" "excitement" and so forth. Well, for a photographer there are as many emotions as there are combinations of the mimic muscles. So, if you realy want to get to it, try and feel your face muscles.
At first, I used to do like 200 shots in one take. And this way i managed to get maybe three badly cropped photos. Remember that, just like any other model, you also get warmed up, so don't give up after twenty failed attempts. Just go on and on. Do the most ridiculous things, imagine something that will set you in the right mood. Try to capture your smile in fifteen stages.
The thing is not only that we don't really look like we think we do. We also make lots of faces that we're not aware of. That is a problem especially if we're not aware which of our faces are the pretty ones. Looking into a mirror doesn't help, because, srsly, you never flirt with a mirror like you would with a person. Never ever. You can try flirting with a person the way you flirt with a mirror, but that seems somehow inapropriate for me ;)
A very good, but slightly awkward method is to ask a friendly person, a partner, to stand next to you while you take your own photos. Wait for a sincere feeling to appear, talk to that person, and - here's the awkward part - press the button. You might feel really silly and embarassed at first, but when you'll review your photos, you'll see it was worth it (try guessing which one from the above was taken at such a moment).
And that are all the tips I have for you. Since I'm still learning, in time I might come up with more. But right now I feel like my thoughts can help some beginners, so there they go :)
Autoportrety są cholernie trudne. To nie jest tylko moja opinia, myślę, że wielu fotografów by powiedziało to samo. Tu jest kilka podpowiedzi, jak się posługiwać aparatem przeciwko sobie samemu:
Chcesz zrobić dobre zdjęcie samego siebie, co oznacza, że musisz na nim dobrze wyglądać. Co *oznacza*, że musisz *przyznać*, że wyglądasz dobrze. Są dwa powody, dla których fotografowie mają z tym problem: jeden jest taki, że nie lubią siebie, wierzą, że są niefotogeniczni, że aparat im dodaje kilogramów itd. Jeśli są doświadczonymi fotografami, powinni wiedzieć, że aparat jest najlepszym przyjacielem brzydkiego człowieka. Każda osoba na świecie może być przedstawiona w korzystny sposób na zdjęciu. Czasami to działa nawet lepiej niż miłość ;) Rozwinę jeszcze ten temat w jednym z kolejnych punktów.
Drugi powód, dla którego fotograf nie chce przyznać, że jest ładny, to, że stawia sobie bardzo wysokie wymagania. Brakuje im dystansu do siebie, analizują każdy detalik i w końcu widzą tylko górę błędów. Więc w tej sytuacji możesz zrobić sobie te zdjęcia, powiedzmy 50 czy 250, a potem poczekać przynajmniej tydzień, zanim je przejrzysz. Jeśli nadal uważasz, że są beznadziejne, pokaż je komukolwiek i poproś, żeby pokazał tylko dobre rzeczy, które w nich widzi, a potem skup się na tym, jak podkreślić te rzeczy na zdjęciu.
Po pierwsze, potrzebujesz statywu i pilota (najlepiej bezprzewodowego). Przydatny może być także laptop z odpowiednim oprogramowaniem, które by pozwalało przerzucić live view albo ostatnie zrobione zdjęcia prosto na monitor. Dla systemu Pentaxa jest darmowy program PK Tether i podejrzewam, ze dla innych systemów istnieje podobny freeware (mam nadzieję). To rozwiązanie może zastąpić pilota - jeśli masz wystarczająco długi kabel łączący komputer z aparatem. Można wtedy też ustawić automatyczną sekwencję robienia zdjęć (np 15 zdjęć, jedno na sekundę). Pamiętaj, że będziesz musiał tego laptopa gdzieś postawić, w zasięgu ręki i na poziomie swojego wzroku.
Duże lustro również jest niezwykle przydatne, więc jeśli macie takie zamontowane w domu, możecie przygotować plan zdjęciowy przed nim.
To jest bardzo ogólna podpowiedź, użyteczna w każdej dziedzinie fotografii. Nie uważam siebie za osobę wystarczająco kompetentną, żeby cokolwiek na ten temat mówić, więc po prostu poszukaj informacji o świetle gdzie indziej.
4. Weź "manekina" albo pomocnika.
W ten sposób będziesz mógł przygotować plan w bardziej przemyślany sposób. Możesz użyć miotły w kapeluszu, albo krzesła, czy czegokolwiek, co może stać na tym samym poziomie i miejscu, w którym chcesz sobie zrobić zdjęcie. Jest to szczególnie przydatne, jeśli ręcznie ustawiasz ostrość. Na to jest jeszcze taka sztuczka: używaj taśmy mierniczej. Większość obiektywów ma odległości opisane na pierścieniu ostrości. Robiąc tak, nie będziesz musiał co chwila biegać wokół aparatu. Trudniej to zrealizować jeśli chcesz stać dalej od aparatu, wtedy jest też trudniej wycelować i naprawdę przydaje się wtedy manekin albo pomocnik.
Potrzebujesz czegoś takiego też żeby ustawić światło, ale pamiętaj, że twarz ma własny poziom jasności, a rysy rzucają inne cienie niż, powiedzmy, miotła.
Trzy z powyższych zdjęć są zrobione bez statywu i dodatkowego oświetlenia. To z językiem zrobiłam z ręki, spontanicznie, w nikłym świetle słonecznym. Tych, które są z łazienki i huśtanej ławki , nie dało się zrobić za pomocą statywu, bo nie było gdzie go postawić. Nie używam też komputera, jakoś dla mnie to nie działało. Tak jakby pozostawienie więcej losowi sprawia, że praca mi lepiej wychodzi.
I to jest ciężki kawałek do zgryzienia. Myślę, że ten punkt jest dla mnie najtrudniejszy (pewnie jeszcze w połączeniu z wysokimi wymaganiami).
Mamy tutaj taki problem: kiedy robisz komuś zdjęcie, nazywasz tę osobę "modelem". Więc teraz... ty jesteś modelem! To nie jest tylko "pokażę wam prawdziwego mnie". Nie ma nic prawdziwego w świadomie ustawianej fotografii. Wszystko, co chcesz ukazać w swoim autoportrecie, musisz nauczyć się pokazywać. To część pracy modela i też część pracy aktora.
Nie oznacza to jednak, że masz udawać, że masz być fałszywy. Kiedy stajesz przed obiektywem, z założenia jesteś fałszywy. Więc musisz się nauczyć, to jak się rozluźnić. Potem możesz spróbować pokazać swoje emocje. Można by pomyśleć, że istnieje zakres takich emocji jak "smutek", "radość", "gniew", "ekscytacja" i tak dalej. Cóż, dla fotografa istnieje tyle emocji, ile jest kombinacji mięśni twarzy. Więc, jeśli naprawdę chcesz się przyłożyć do sprawy, spróbuj poczuć mięśnie swojej twarzy.
Na początku robiłam około dwustu zdjęć na jedno ujęcie. I w ten sposób udawało mi się stworzyć może trzy źle skadrowane zdjęcia. Pamiętaj, że tak, jak każdy inny model, ty też się rozkręcasz, więc nie poddawaj się po dwudziestu nieudanych próbach. Po prostu próbuj dalej i dalej. Rób przed obiektywem najdziwniejsze rzeczy, wyobrażaj sobie coś, co wprawi cię w odpowiedni nastrój. Spróbuj uchwycić piętnaście stadiów swojego uśmiechu.
Rzecz w tym, że nie tylko nie wyglądamy tak, jak nam się wydaje. Robimy również mnóstwo min, których nie jesteśmy świadomi. Co jest szczególnie dużym problemem, jeśli nie wiemy, które z tych min są ładne. Patrzenie w lustro nie pomaga, bo, serio, nie flirtujemy z lustrem tak, jak byśmy flirtowali z człowiekiem. Nigdy. Można próbować flirtować z człowiekiem tak, jak z lustrem, ale wydaje mi się to dziwnie niewłaściwe ;)
Bardzo dobrą, ale ciut krępującą metodą jest poproszenie przyjaciela, czy partnera, żeby stał obok, jak ty będziesz sobie robić zdjęcia. Poczekaj, aż pojawi się w tobie szczere uczucie, rozmawiaj z tą osobą i - tu się robi niezręcznie - naciśnij guzik. Możesz się czuć naprawdę głupio i wstydliwie na początku, ale kiedy przejrzysz zdjęcia, zobaczysz, że było warto (spróbuj zgadnąć, które z powyższych zdjęć było zrobionych w takim właśnie momencie).
I to są już wszystkie podpowiedzi, jakie mam. Jako że się ciągle uczę, z czasem mogę wymyślić ich więcej. Ale już teraz czuję, że moje przemyślenia mogą pomóc początkującym, więc proszę bardzo :)
